MasukShare
บทที่ 475
Bab terbaru
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 476
ผมต้องพิจารณาการตัดสินใจครั้งนี้ แต่ผมก็ยังลังเล เพราะไพโรจน์ได้ข่มขู่ความปลอดภัยของชาวบ้านในหมู่บ้านไปแล้ว"แต่วิดีโอมันดูชัดมาก แล้วก็เหมือนของจริง ไม่มีร่องรอยตัดต่อเลย ผมจำหน้าผู้ใหญ่บ้านกับเพื่อนบ้านแถวนั้นได้ พวกเขาถูกมัดให้นั่งยองๆ อยู่ที่ลานหน้าศาลาหมู่บ้าน ถ้าผมขัดขืนแม้แต่นิดเดียวที่นี่ การสังหารหมู่นั่นจะเกิดขึ้นจริงภายในไม่กี่นาทีแน่""นายจะต้องเสียใจไปตลอดชีวิต ถ้ายอมสละชีวิตตัวเองเพื่อคำสัญญาลมๆ แล้งๆ! อย่าปล่อยให้ความเจ้าเล่ห์ของพ่อทำลายสมาธิในการหนีของเรา! เราต้องหาทางออกจากวงล้อมนี้ให้ได้ โดยไม่ต้องยอมจำนนแบบหมดทางสู้!""ผมถูกบีบจนจนมุมจริงๆ ลลิตา ชีวิตของชาวบ้านหลายสิบคนที่ถูกจับเป็นตัวประกัน สำคัญเร่งด่วนกว่าความปลอดภัยของผมเองมาก ถ้าเกิดการสังหารหมู่ขึ้นจริง ผมคงไม่มีวันใช้ชีวิตอย่างสงบได้อีก ผมสัญญาว่าจะหาช่องโหว่อื่นเพื่อพาเราสองคนออกไปอย่างปลอดภัยให้ได้"ด้วยเรี่ยวแรงที่เหลือน้อยลงเรื่อยๆ ผมค่อยๆ ลดปากกระบอกปืนคู่ใจลง ปลายลำกล้องโลหะเย็นเฉียบนั้นสุดท้ายก็ชี้ลงไปยังพื้นห้องโถงประมูลที่เต็มไปด้วยฝุ่นอย่างยอมจำนน ผมตระหนักดีว่าตัวเองตกอยู่ในสถานการณ์เสียเปรียบโด
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 475
ปากกระบอกปืนพกขนาดเก้ามิลลิเมตรในมือผมถูกล็อกเล็งตรงไปที่อกซ้ายของไพโรจน์จากระยะห่างหลายสิบเมตร ในเวลาเดียวกัน กองกำลังคุ้มกันติดอาวุธของพวกมาเฟียนั่นก็ตอบโต้ด้วยการเคลื่อนไหวสวนกลับอย่างถึงตาย ปืนยาวนับร้อยกระบอกถูกยกขึ้นเล็งหัวผมจากหลายทิศทางในทันที"วางอาวุธลงให้หมด ถ้าไม่อยากให้หัวเจ้านายพวกแกระเบิดเละ! เปิดทางประตูให้กว้างๆ ให้พวกเราออกไปจากที่นี่! ถอยไปข้างหลัง ไม่งั้นกระสุนนี้จะเจาะหัวใจเขาจริงๆ!""ผมไม่ได้ล้อเล่นกับคำขู่นี้นะ! แค่เหนี่ยวไกครั้งเดียว เจ้านายสุดที่รักของพวกแกก็ได้ไปอยู่อีกโลกทันที! สั่งให้พวกมันถอยออกไปสิ ไอ้แก่!""ทุกคนวางปืนลงให้หมด! ห้ามใครกล้าเสียกระสุนก่อนที่ฉันจะออกคำสั่งอย่างเป็นทางการ! ปล่อยให้ไอ้หนุ่มกล้าคนนี้ได้ดื่มด่ำกับความสะใจจากชัยชนะชั่วครู่ของมันไปก่อน!"จากกลางวงล้อม ชายวัยกลางคนคนนั้นยกมือขวาขึ้นสูงผ่าอากาศ สัญญาณทางสายตานั้นสั่งให้ลูกน้องของเขาหยุดยิงกระสุนได้สำเร็จทันที เขาค่อยๆ ก้าวลงจากเวทีหลักผ่านขั้นบันได เข้ามาใกล้จุดที่ผมยืนอยู่กับลลิตาแทนที่จะรู้สึกถูกคุกคาม ไพโรจน์กลับหยุดยืนอย่างมั่นคงตรงหน้าปากกระบอกปืนของผมในระยะสองเมตร โดยไม่
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 474
"ของปลอดภัยแล้ว เราต้องเตรียมตัวออกจากตึกนี้เดี๋ยวนี้" ผมกระซิบข้างหู ลลิตา"รีบไปกันเถอะ ลางสังหรณ์ฉันยิ่งแย่ลงเรื่อยๆ ตั้งแต่นั่งอยู่ตรงนี้แล้ว"แต่พอก้นของพวกเราเพิ่งจะยกขึ้นจากเบาะเก้าอี้หนัง เหตุการณ์ไม่คาดคิดก็หยุดฝีเท้าของพวกเราไว้ ไฟส่องสว่างตามทุกมุมของห้องโถงประมูลดับลงอย่างกะทันหันห้องทั้งห้องตกอยู่ในความมืดสนิทในทันที"บัญญัติ! มืดมาก ฉันมองไม่เห็นอะไรเลย!" ลลิตากรีดร้องอย่างตื่นตระหนก พลางบีบแขนขวาของผมไว้แน่น"จับมือผมไว้แน่นๆ ลลิตา! ห้ามปล่อยเด็ดขาดแม้แต่นิดเดียว!"ความตื่นตระหนกเริ่มแผ่ไปทั่วแขกรับเชิญหลายร้อยคนในห้องโถง เสียงเก้าอี้ถูกเลื่อนอย่างรุนแรงและเสียงพึมพำสับสนดังสลับกัน ทำลายความเงียบของค่ำคืนนี้"นี่มันเกิดอะไรขึ้น?! เฮ้ย ทำไมไฟดับหมดแบบนี้?!" แขกคนหนึ่งจากแถวหน้าตะโกนขึ้น"รีบเปิดเครื่องปั่นไฟฉุกเฉินสิ! ในห้องนี้อึดอัดจะตายอยู่แล้ว!" ชายอีกคนจากมุมห้องตะโกนออกมาเช่นกันท่ามกลางความวุ่นวายของเสียงผู้คน ประสาทการได้ยินของผมจับเสียงแปลกๆ ได้ เสียงฝีเท้าของรองเท้าบูตหนาดังหนักแน่นเป็นจังหวะ ทิศทางค่อยๆ ลงมาจากบันไดเหล็กบริเวณระเบียงวีไอพีมายังชั้นล่าง
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 473
ไฟหลักในห้องโถงจู่ๆ ก็หรี่ลง เหลือเพียงแสงสีเหลืองสลัวๆความสนใจของแขกหลายร้อยคนหันไปทางเวทีด้านหน้าทันที พิธีกรชายคนหนึ่งยืนตัวตรงอยู่บนโครงสร้างเวทีหลักของงานประมูลที่ปูพรมแดง"สวัสดีตอนค่ำครับ ท่านสุภาพบุรุษและสุภาพสตรี! มาเริ่มงานเลี้ยงสุดหรูในคืนนี้กันเลยครับ!" ชายคนนั้นกล่าวทักทายผ่านไมโครโฟนพิธีกรเริ่มดำเนินกิจกรรมประมูลผลงานศิลปะผิดกฎหมายมูลค่าหลายพันล้านรูเปียห์ให้กับแขกในงานทันทีผมพาลลิตาเดินไปยังแถวเก้าอี้หนังสำหรับแขกตรงกลางห้องโถงหลักของงานประมูล ตำแหน่งที่ได้เปรียบนี้ทำให้ผมสังเกตความเคลื่อนไหวของแขกทั้งหมดได้ง่ายขึ้น อีกทั้งยังประเมินเส้นทางอพยพที่ใกล้ที่สุดได้ด้วย"นายเห็นร่างของพ่อในห้องนี้ไหม?" ลลิตากระซิบพลางโน้มศีรษะเข้ามา"ยังไม่เห็นเลยสักนิด ตาแก่เจ้าเล่ห์นั่นคงกำลังจับตาดูจากห้องวีไอพีชั้นบนโน่นแหละ""เราต้องระวังให้มากกว่านี้นะ ผมรู้สึกแปลกๆ ขึ้นมาตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว"จอยักษ์ด้านหลังเวทีเริ่มขยายรายละเอียดลวดลายสลักของนาฬิกาเรือนนั้น เพื่อดึงดูดความสนใจของผู้ซื้อ"สินค้าชิ้นต่อไปคือผลงานคลาสสิกระดับมาสเตอร์พีซ นาฬิกาพกทองคำลายมังกรแกะสลักด้วยมือแท้ๆ จ
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 472
เวลายี่สิบสี่ชั่วโมงผ่านไปอย่างรวดเร็ว จนสูบเอาเรี่ยวแรงและความคิดที่เหลืออยู่ของผมไปจนแทบหมดบรรยากาศภายในห้องแต่งตัวหลักของบ้านหลบภัยดูน่ากดดันอยู่ไม่น้อยเสื้อเชิ้ตสีขาวกับหูกระต่ายถูกจัดให้เรียบร้อย ปกคลุมช่วงบนของร่างกายผมไว้แล้ว สุดท้าย ผมสวมชุดสูททางการสีดำสนิทที่ตัดเย็บเข้ารูปพอดีกับร่างกาย ซองปืนสะพายไหล่ถูกซ่อนไว้อย่างแนบเนียนใต้รอยพับของสูทราคาแพงตัวนี้ โดยไม่โป่งนูนออกมาแม้แต่นิดเดียว"สมบูรณ์แบบ คงไม่มีใครสงสัยแน่ว่าฉันผเป็นแค่แขกรับเชิญธรรมดา" ผมพึมพำกับเงาสะท้อนในกระจกเต็มตัวตรงหน้าผมถอนหายใจยาว เพื่อปรับจังหวะหัวใจก่อนจะออกไปเผชิญหน้ากับความตาย แต่ตอนที่ผมเพิ่งหันตัวไปทางประตูทางออก ก้าวเท้าของผมก็หยุดชะงักลงทันทีประตูบานเลื่อนของห้องค่อยๆ เปิดออกอย่างช้าๆ มีใครบางคนยืนตัวตรงอยู่ตรงธรณีประตู ด้วยรูปลักษณ์ที่ทำให้สมองของผมว่างเปล่าไปชั่วขณะ"ลลิตา? คุณแต่งตัวแบบนี้จะไปทำอะไรน่ะ?" ผมถามอย่างตกใจแทบช็อกลลิตาก้าวเข้ามาในห้องแต่งตัว พร้อมเชิดคางขึ้นเล็กน้อยอย่างกล้าหาญ"ฉันก็บอกตั้งแต่เมื่อวานแล้วไง ว่าฉันจะอยู่ข้างนายตลอด" เธอตอบอย่างหนักแน่น ดูเหมือนหญิงสาวผู้สง
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 471
ความเงียบปกคลุมเราทั้งสองคนชั่วขณะจู่ๆ เสียงแจ้งเตือนสั้นๆ ก็ดังขึ้น ทำลายความเงียบนั้น เอกสารอิเล็กทรอนิกส์ฉบับหนึ่งถูกส่งเข้ามาในระบบ มีพิกัดทางภูมิศาสตร์ของสถานที่ประมูลใต้ดินแห่งนั้นผมรีบเลื่อนเคอร์เซอร์เมาส์ไปเปิดไฟล์ลึกลับนั้นทันที"นายจะทำตามที่ไอ้บ้าคนนั้นต้องการจริงๆ เหรอ บัญญัติ?" ลลิตาถามจากด้านหลังผมด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ"ผมต้องตรวจดูสถานที่ก่อน"ผมกดปุ่มลัดบนคีย์บอร์ดโดยไม่ลังเล เพียงไม่กี่วินาที ผมก็พิมพ์เอกสารพิกัดนั้นออกมาด้วยเครื่องพิมพ์สีบนโต๊ะทำงานของผม"นี่มันกับดักนะ บัญญัติ! อย่าโง่ไปหน่อยเลย!" ลลิตาห้ามพลางจับแขนขวาของผมไว้แน่น "นายไปที่รังศัตรูแบบนั้นคนเดียวไม่ได้นะ!""ผมจำเป็นต้องไปที่นั่น ลลิตา นี่เป็นโอกาสทองที่จะบุกไปถึงศูนย์บัญชาการของมันโดยตรง""แต่ที่นั่นต้องมีแต่นักฆ่ารับจ้างเต็มไปหมดแน่! ถ้านายดื้อดึงจะไปให้ได้ อย่างน้อยก็ต้องพากองกำลังคุ้มกันชุดใหญ่จากบ้านนี้ไปด้วย!"ความตื่นตระหนกปรากฏชัดจากมือของเธอที่บีบแน่นขึ้นเรื่อยๆ ดวงตาที่คลอไปด้วยน้ำตาจ้องมองผมอย่างอ้อนวอน อยากให้ผมยกเลิกความคิดฆ่าตัวตายนี้"ฟังผมก่อนนะ ลลิตา" ผมปลอบพลางประคองแก
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 6
"ขะ-ขาว เนียน หุ่นก็เพรียว! แล้วก็ หลังนี่โคตรสวยเลย ให้ตายสิ นี่มันนางฟ้าหรือไงวะ? แต่นางฟ้าทำไมตัวเล็กจังเลยล่ะ?"คุณหนูดาราก้มตัวเล็กน้อย ยกขาข้างหนึ่งขึ้นวางบนเก้าอี้ตัวเล็กที่บุผ้ากำมะหยี่ มือของเธอกำลังทาโลชั่นลงบนน่องเรียวที่ทั้งยาวทั้งเนียน"โอ้โห แม่เจ้าโว้ย… นี่ตาฉันฝาดหรือมีนางฟ้ามาอาบน
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 5
เอี๊ยดดดดดด!รถหยุดกะทันหัน ห่างจากตัวรถบัสบ้าคันนั้นแค่ไม่กี่เซนติเมตร แรงสั่นสะเทือนค่อนข้างแรงจากการเบรกฉุกเฉินร่างของคุณหนูกัญญาพุ่งไปข้างหน้าเพราะเธอคาดเข็มขัดนิรภัยไม่ถูกต้อง ยังดีที่ถุงลมนิรภัยไม่ทำงานแต่เพราะความตกใจกลัวจนแทบขาดใจเมื่อเห็นกันชนรถบัสอยู่ตรงหน้า คุณหนูกัญญาจึงคว้าอะไรสักอ
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 4
ตอนที่ผมยื่นแก้วน้ำอุ่นให้เธอที่หน้าประตูห้องคนรับใช้ นิ้วเรียวยาวของเธอก็ตั้งใจแตะมือผมค้างไว้นานเป็นพิเศษชุดนอนผ้าไหมสีชมพูอ่อนบางเฉียบของเธอโปร่งให้เห็นภายใต้แสงไฟทางเดินสลัว เผยให้เห็นสัดส่วนร่างกายสาวน้อยที่แน่นกระชับรัดรูปคุณหนูดารามองฉันผม ก่อนจะเขย่งปลายเท้าเล็กน้อย โน้มหน้าเข้ามาใกล้หูฉ
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 3
คุณหนูคนเล็กดาราที่เขาว่ากันว่าเอาแต่ใจนั้น ตอนนี้ขาของเธอเกี่ยวรัดขาผมแน่นเป็นปม แถมหน้าอกทั้งสองข้างก็กดแนบเข้ากับท้องน้อยของผมเต็มๆทุกครั้งที่เธอสะอื้นเบาๆ เพราะความกลัว ตัวเธอก็สั่น ทำให้เกิดแรงเสียดสีตรงส่วนนั้นของผมอย่างรุนแรง"พี่บัญญัติ อย่าปล่อยดารานะคะ ดารากลัวมืด ดาราไม่อยากปล่อยพี่ ฮื
Anda juga akan menyukai
หลังจากหย่าร้าง ประธานหญิงที่เย็นชาเสียใจแล้ว
ดื่มน้ำให้เยอะ432.5K Dibacaตระกูลข้า ใครอย่าแตะ
บัณฑิตติดบ้าน93.5K Dibacaพลิกชะตารัก มรดกเซียน
หลงเทียนหยา247.2K Dibacaเสน่หานางมารหน้าใส
จันทร์ส่องแสง5.6K Dibacaปีศาจหมอเจ้าเสน่ห
กระจอก307.4K Dibacaปฏิบัติการ ตามล่า อำนาจ ของ ฮาร์วีย์ ยอร์ก
หมาป่าผู้คลั่งรักมันฝรั่ง1.2M DibacaJust Say Nothing : โคตรคนปฏิเสธโลก (NC 18+)
L.sunanta2.3K Dibacaหมอนวดหนุ่มพราวเสน่ห์
แบล็กแจ็ก459 Dibaca
