LOGINShare
บทที่ 530
Latest chapter
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 532
หลังจากสะสางข้อพิพาทเรื่องที่ดินอันน่าปวดหัวเสร็จสิ้น ความโล่งใจอย่างยิ่งก็แผ่ซ่านเข้ามาในอกของเราทั้งสอง เงินบริจาคหลายพันล้านรูเปียห์ถูกผมโอนเข้าบัญชีทางการของมูลนิธิสถานสงเคราะห์เด็กกำพร้าจนครบถ้วนในบ่ายวันนั้นทันทีเงินช่วยเหลือจำนวนมหาศาลนั้นสามารถรับประกันได้ว่าเพียงพอสำหรับการบูรณะซ่อมแซมโครงสร้างอาคารทั้งหมดของสถานสงเคราะห์ที่ทรุดโทรม และที่สำคัญที่สุด เงินก้อนนี้จะรับประกันเรื่องการศึกษาของบรรดาเด็กๆ ที่ด้อยโอกาสที่นั่นจนกระทั่งพวกเขาคว้าใบปริญญาบัตรมาครองได้สำเร็จ"ผมโอนเงินเข้าบัญชีมูลนิธิครบหมดทุกบาททุกสตางค์แล้วนะครับ คุณลุง" ผมบอกพลางยื่นหน้าจอมือถือแสดงหลักฐานการทำธุรกรรมให้ดู"รบกวนคุณลุงนำเงินก้อนนี้ไปซ่อมหลังคาที่รั่ว แล้วก็ใช้ดูแลเรื่องอาหารการกินตามหลักโภชนาการในแต่ละวันของเด็กๆ ที่นี่ด้วยนะครับ ยังไงผมก็ไม่อยากได้ยินอีกแล้วว่ามีเด็กในบ้านนี้ต้องออกจากโรงเรียนกลางคันเพียงเพราะไม่มีเงินจ่ายค่าเทอม""ลุงไม่รู้จริงๆ ว่าจะตอบแทนความดีของพวกคุณทั้งสองคนด้วยวิธีไหนอีกแล้วครับ คุณบัญญัติ เงินช่วยเหลือมากมายขนาดนี้ช่วยกอบกู้อนาคตของเด็กกำพร้าหลายสิบชีวิตที่เกือบต้องกลาย
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 531
เครื่องจักรขุดดินหยุดทำงานลงอย่างกะทันหันเพื่อตอบรับต่อคำขู่ตะโกนก้องของผมความกล้าหาญของคนแปลกหน้าที่ยืนขวางทางเข้านี้จุดชนวนความโกรธเกรี้ยวให้ผู้รับเหมาจอมเจ้าเล่ห์ในทันที ชายพุงพลุ้ยรู้สึกว่าแผนการรื้อถอนสถานสงเคราะห์เด็กกำพร้าของตนถูกขัดขวางอย่างโจ่งแจ้งโดยใครก็ไม่รู้"แกเป็นใครถึงกล้ามาขวางโครงการห้างสรรพสินค้ามูลค่าหลายแสนล้านของฉันในเย็นวันนี้วะ?" เขายืนเท้าสะเอวมองผมตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาเหยียดหยาม"ฉันเป็นผู้บริจาคประจำและเป็นผู้คุ้มครองหลักของสถานสงเคราะห์แห่งนี้" ผมจ้องตากลับสายตายโสนั้นโดยไม่หวั่นเกรงหรือถอยร่นแม้แต่ก้าวเดียว "โฉนดปลอมของพวกแกไม่มีผลอะไรทั้งนั้นที่จะมาไล่เด็กๆ พวกนี้ออกไป"การปะทะคารมเสียงดังปะทุขึ้นจนควบคุมไม่อยู่ใต้เปลวแดดยามบ่ายในเขตอำเภอแห่งนั้น ชาวบ้านในละแวกเริ่มมารวมกลุ่มแอบดูอยู่หลังต้นไม้ริมทางเพื่อดูเหตุการณ์ทะเลาะวิวาท"สถานสงเคราะห์ซอมซ่อแห่งนี้มันก็แค่กองขยะที่ขวางทางธุรกิจของฉัน!" เจ้าพ่อมาเฟียที่ดินตะโกนลั่น เส้นเลือดที่คอปูดโปนแดงก่ำ "ถอยไปจากตรงนั้นซะ ไม่งั้นร่างแกจะได้โดนรถแบคโฮเกลี่ยดินทับแบนไปพร้อมกัน!""ถ้าคิดว่ามีปัญญาเผชิญหน
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 530
ชาวบ้านค่อยๆ ทยอยแยกย้ายกันออกจากลานบ้านพลางก้มหน้าก้มตาอย่างสำนึก กลุ่มวัยรุ่นเลือดร้อนเมื่อครู่ทิ้งท่อนไม้ลงในพงหญ้าแล้วรีบวิ่งหนีไป ทุกคนต่างตระหนักถึงความผิดพลาดมหันต์ในการประเมินสถานการณ์ข้อพิพาทในครอบครัวที่เป็นกับดักครั้งนี้เมื่อทิ้งบรรยากาศบ้านเกิดที่เริ่มมืดสลัวไว้เบื้องหลัง พวกเราก็รีบขึ้นไปนั่งบนรถทันที รถเอสยูวีสีดำคันนี้เร่งความเร็วอีกครั้ง แหวกผ่านถนนลาดยางในชนบทอันเงียบสงบ มุ่งหน้าสู่ใจกลางอำเภอ"โล่งอกชะมัดเลยที่ได้เห็นหน้าตาอวดดีของลุงเด๊ะ แกหดเหลือสองนิ้วเลยนะตอนโดนเอาโฉนดจริงมาฟาดหน้าเมื่อกี้" ลลิตาพูดพลางถอดแว่นกันแดดสีดำเก็บใส่กระเป๋าสะพายข้าง"แกคงคิดว่าผมยังเป็นเด็กจนๆ คนเดิมที่หลอกง่าย แค่เอาพวกนักเลงต่างจังหวัดมาขู่ก็กลัวหัวหดแล้วมั้ง" ผมหมุนพวงมาลัยคุยตอบคนรักพลางเพลิดเพลินกับไอเย็นจากเครื่องปรับอากาศ"แล้วหลังจากนี้พวกเราจะไปไหนกันต่อล่ะ บัญญัติ? ตรงกลับโรงแรมไปพักผ่อนยาวๆ เลยไหม?" เธอถามพลางเอนหลังพิงเบาะนุ่มๆสถานสงเคราะห์เด็กกำพร้าในอดีตกลายมาเป็นจุดหมายปลายทางในการแวะพักต่อไปของเรา อาคารสถานสงเคราะห์ที่เคยเป็นสถานที่วิ่งเล่นของผมเริ่มปรากฏให้เห็นตรง
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 529
"อ้าว ทำไมพูดจาแบบนี้ล่ะ บัญญัติ? ลุงเป็นครอบครัวเพียงคนเดียวของแกในหมู่บ้านนี้นะ" ลุงเด๊ะตอบกลับมา ด้วยใบหน้าที่ถอดสีซีดลงอย่างกะทันหันและน้ำเสียงที่เริ่มสั่นเครือด้วยความกลัว"เงินของผมมันได้มาจากน้ำพักน้ำแรงที่ต้องหลังขดหลังแข็งบนท้องถนนอันโหดร้ายในเมืองหลวง" ผมตอกกลับข้ออ้างโง่ๆ ของแกอย่างไม่ไว้หน้าแม้แต่น้อยการปฏิเสธอย่างแข็งกร้าวด้วยวาจานี้ ผมจงใจพูดตัดบทตั้งแต่เนิ่นๆ เพื่อตัดความหวังเรื่องเงินๆ ทองๆ ของชายชราตรงหน้า ก่อนที่แกจะได้ใจไปมากกว่านี้ใบหน้าของลุงผมค่อยๆ แดงก่ำด้วยความโกรธที่ปะทุขึ้นมา เพราะศักดิ์ศรีถูกหลานชายปฏิเสธอย่างไม่ไยดีเมื่อรู้สึกว่าศักดิ์ศรีของตัวเองถูกเหยียบย่ำต่อหน้าเพื่อนบ้านและว่าที่ภรรยาของผม ชายชราก็ฟิวส์ขาดในทันที เขาคว้าแก้วน้ำที่ดื่มหมดแล้วบนโต๊ะไม้ แล้วขว้างมันลงกระแทกพื้นชานบ้านจนแตกละเอียดเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย ส่งเสียงดังเพล้งสนั่นเสียงแก้วแตกโวยวายดึงดูดความอยากรู้อยากเห็นของชาวบ้านนับสิบชีวิตในละแวกซอยนั้นได้ทันควัน บรรดาคนที่กำลังนั่งพักผ่อนรับลมเย็นต่างค่อยๆ ทยอยเดินเข้ามามุงในบริเวณลานบ้านไม้ไผ่หลังนี้เมื่อเห็นโอกาสทองที่จะดึงมวลชนมาเ
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 528
เมื่อนั่งพับเพียบบนเสื่อสาน บทสวดภาวนาก็ถูกเอื้อนเอ่ยออกมาอย่างตั้งใจและสงบนิ่ง เพื่อความสงบสุขของผู้วายชนม์ในสัมปรายภพ ผมหลับตาลง พยายามนึกย้อนถึงใบหน้าของแม่ ยามที่ท่านมอบคำสั่งสอนสุดท้ายก่อนที่ผมจะออกไปสู้ชีวิตในต่างถิ่นผมหลั่งน้ำตาแห่งความคิดถึงออกมา พลางเล่าเรื่องราวอย่างแผ่วเบา ถึงความสำเร็จในการปกป้องเจตนารมณ์ของพวกเรา ผมเล่าถึงความสำเร็จทั้งหมดที่คว้ามาได้ อุปสรรคขวากหนามที่ต้องเผชิญ จนถึงการได้พบกับลลิตาที่เปลี่ยนเส้นทางชีวิตของผมไปตลอดกาล"แม่ครับ นี่ลลิตา ผู้หญิงที่ผมเล่าให้ฟังเมื่อกี้นี้ครับ" ผมกระซิบพลางลูบป้ายไม้บนหลุมศพนั้น"สวัสดีค่ะ คุณแม่ ลลิตามาขออนุญาตช่วยดูแลบัญญัติต่อไปนะคะ" ลลิตาพูดเสริมด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือเล็กน้อยจากความตื้นตันลลิตาร่วมโปรยกลีบกุหลาบสีแดง ช่วยเติมเต็มพิธีไหว้หลุมศพยามเย็นที่เปี่ยมล้นไปด้วยบรรยากาศอันแสนซาบซึ้งใจ กลิ่นหอมของดอกกุหลาบและดอกมะลิอบอวลไปทั่วบริเวณรอบหลุมศพทันที ราวกับกำลังตอบรับคำอธิษฐานที่พวกเราได้ส่งไปหลังจากเสร็จสิ้นการไหว้หลุมศพ เส้นทางการเดินทางก็เปลี่ยนมุ่งหน้าไปยังบ้านเก่าของแม่สุนันที่ตั้งอยู่กลางชุมชน พวกเราขับผ่
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 527
เหงื่อกาฬเริ่มเปียกชุ่มหน้าผากของผม หัวใจเต้นระรัวอย่างหนักเมื่อเห็นรถบรรทุกพ่วงคันใหญ่กำลังพุ่งตรงมาทางพวกเราด้วยความเร็วสูงสถานการณ์ฉุกเฉินนี้เกิดขึ้นเร็วมาก ราวกับเวลาเดินช้าลงต่อหน้าต่อตาของผมที่คอยจ้องมองกระจกมองหลังอยู่ตลอดเวลา นี่เป็นแค่อุบัติเหตุธรรมดา หรือเป็นการก่อวินาศกรรมอีกระลอกโดยฝีมือเศษซากลูกสมุนของไพโรจน์กันแน่?ไม่มีใครล่วงรู้ได้เลยผมหักพวงมาลัยประคองรถอย่างมีสติ ในที่สุดก็สามารถพารถเอสยูวีคันนี้เข้าจอดเทียบข้างทางบนไหล่ทางด่วนได้อย่างปลอดภัยเสียงคำรามของเครื่องยนต์ค่อยๆ ดับลง หลงเหลือเพียงความเงียบงันอันน่าอึดอัด ท่ามกลางเสียงรถราคันอื่นที่แล่นผ่านไปอย่างรวดเร็ว ผมผ่อนลมหายใจยาว พยายามสงบสติอารมณ์และจังหวะการเต้นของหัวใจที่ยังคงเต้นตูมตามเพราะความตกใจ"คุณไม่เป็นไรใช่ไหม ที่รัก?" ผมถามพลางหันไปมองลลิตา"ฉันแค่ตกใจ หัวใจแทบจะหลุดออกมาเลย" ลลิตาตอบด้วยใบหน้าที่ยังคงซีดเผือดเมื่อก้าวลงมาจากฝั่งคนขับ ผมก็รีบเดินตรงไปยังส่วนท้ายรถทันทีเพื่อตรวจดูร่องรอยความเสียหายของยาง ผมย่อตัวลงดูครู่หนึ่ง เห็นยางสีดำเส้นนั้นฉีกขาดอย่างรุนแรงเพราะโดนเศษเหล็กแหลมคมบาดเข้า"อา
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 4
ตอนที่ผมยื่นแก้วน้ำอุ่นให้เธอที่หน้าประตูห้องคนรับใช้ นิ้วเรียวยาวของเธอก็ตั้งใจแตะมือผมค้างไว้นานเป็นพิเศษชุดนอนผ้าไหมสีชมพูอ่อนบางเฉียบของเธอโปร่งให้เห็นภายใต้แสงไฟทางเดินสลัว เผยให้เห็นสัดส่วนร่างกายสาวน้อยที่แน่นกระชับรัดรูปคุณหนูดารามองฉันผม ก่อนจะเขย่งปลายเท้าเล็กน้อย โน้มหน้าเข้ามาใกล้หูฉ
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 3
คุณหนูคนเล็กดาราที่เขาว่ากันว่าเอาแต่ใจนั้น ตอนนี้ขาของเธอเกี่ยวรัดขาผมแน่นเป็นปม แถมหน้าอกทั้งสองข้างก็กดแนบเข้ากับท้องน้อยของผมเต็มๆทุกครั้งที่เธอสะอื้นเบาๆ เพราะความกลัว ตัวเธอก็สั่น ทำให้เกิดแรงเสียดสีตรงส่วนนั้นของผมอย่างรุนแรง"พี่บัญญัติ อย่าปล่อยดารานะคะ ดารากลัวมืด ดาราไม่อยากปล่อยพี่ ฮื
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 2
หัวใจผมแทบจะกระเด็นหลุดออกมาทางลำคอด้วยความตกใจ"ชิบหายแล้ว! ทำไมต้องมาเหยียบกิ่งไม้ตอนนี้ด้วยวะเนี่ย ถ้าโดนจับได้กูโดนไล่ออกแน่ๆ ซวยแล้วไง ไอ้บัญญัติ รีบคิดหาทางออกสิวะ อย่ามัวแต่ไปจดจ่ออยู่ที่ข้างล่างนั่น!"ท่ามกลางความลนลานนั้น สมองน้อยๆ ของผมกลับทำงานได้อย่างเหลือเชื่ออ๊ะ!คิดออกแล้วแทนที
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 1
"บัญญัติ ตั้งแต่คืนนี้เป็นต้นไป แกมาคอยดูแลลูกสาวทั้งสามคนของฉัน!"ยังไม่ทันที่ผมจะได้ตอบรับหรือแค่พยักหน้าแต่อย่างใด เสียงอันแข็งกร้าวก็ดังมาจากทางบันไดก แทรกขัดจังหวะพวกเราเสียก่อนเจ้าของเสียงคือคุณหนูลลิตา ลูกสาวคนโตของคุณนายอารยา เธอสวยหยาดเยิ้มก็จริง แต่ร้ายยิ่งกว่าแม่เสือที่หวงลูกน้อยเสียอี
