บทที่ 10

ณ.ห้องทำงาน

มีหนึ่งชีวิตที่บนใบหน้ามีแต่เครื่องหมายคำถามเต็มไปหมด เธอกำลังยืนมองสลับกันไปมาระหว่างสองพี่น้องเพราะไม่เคยรู้มาก่อนว่าผู้ชายคนนี้คือพี่ชายของเพื่อนสนิท เธอไม่เคยเจอเขาเลยสักครั้ง หากไม่รวมถึงครั้งที่เกิดเรื่องบ้า ๆ ในคืนนั้น ตอนนี้เธอไม่แปลกใจเลยว่าเขารู้จักชื่อของเธอได้ยังไง

“พี่พูดจริง ๆ เหรอ” อลินขมวดคิ้วพลางถามออกไป เธออยากแน่ใจว่าพี่ชายของเธอไม่ได้พูดเล่น

“อืม”

“แต่ลินต้องถามเฟิร์นก่อน” ถึงจะมีตำแหน่งเป็นเจ้านายแต่อลินก็ยังให้สิทธิ์ในการตัดสินใจแกเพื่อนของเธอ

“ไหนบอกจะยกให้พี่ไง” ขณะพูดก็ปรายตามองใบเฟิร์นที่ยืนทำนิ่วคิ้วขมวดอยู่ใกล้ ๆ

“อะไรกันคะ ลินไม่ได้พูดแบบนั้นสักหน่อย” ใครจะยกเพื่อนให้พี่ชายเจ้าอารมณ์แบบนี้กันล่ะ

“ลินบอกว่าจะให้เพื่อนของลินมาเป็นเลขาของพี่”

“เฟิร์นยังต้องเรียนรู้งานอีกเยอะค่ะ” อลินอ้าง “เอาแบบนี้นะคะ เดี๋ยวลินจะให้คุณแหม่มไปเป็นเลขาชั่วคราวให้พี่ก่อน พี่หาเลขาได้เมื่อไหร่ ค่อยให้คุณแหม่มกลับมทำงานกับลินเหมือนเดิม”

“ไม่” เขาปฏิเสธเสียงแข็ง

“บริษัทพี่เพิ่งเปิดใหม่ พี่ต้องมีเลขาที่มีประสบการณ์” อลินพยายามหว่านล้อม เธอใช้ทั้งเหตุและผลเพื่อให้พี่ชายโอนอ่อนตาม เพราะเป็นพี่น้องกันจึงรู้จักนิสัยของพี่ชายเป็นอย่างดี หากมีความต้องการอะไร เขาจะพยายามจนได้มา ไม่ว่าจะวิธีไหน

“พี่คิณก็มีประสบการณ์แล้ว” เขาหมายถึงพี่ชายอีกคนที่จะเข้าไปเป็นที่ปรึกษา “ฉะนั้นเลขาก็ไม่จำเป็นต้องมีประสบการณ์”

เพราะเมื่อหลายวันก่อนอยู่ ๆ พี่ชายก็มาบอกกับเธอและพี่ชายคนโตว่าจะเปิดบริษัทใหม่ ซึ่งเธอก็ตกใจอยู่ไม่น้อย ทั้ง ๆ ที่ตอนแรกเธอและอคิณช่วยกันหว่านล้อมแต่ไม่เคยสำเร็จ

“ไม่ได้ก็คือไม่ได้ค่ะ ตอนนี้ลินไม่สามารถปล่อยให้เฟิร์นไปเป็นเลขาพี่ได้”

เธอเคยพูดก็จริงว่าอยากจะให้ใบเฟิร์นไปเป็นเลขาของพี่ชาย แต่เพราะเธอรู้มาจากอคิณว่าตอนนี้หญิงสาวคนนั้นกำลังกลับมาป้วนเปี้ยนกับพี่ชาย ถ้าเธอปล่อยให้ใบเฟิร์นซึ่งเป็นสาวสวยไปทำงานกับพี่ชายของเธอ ใบเฟิร์นคงจะไม่ปลอดภัยแน่ ๆ

“มีดีอะไรนักหนา ทำมาหวง”

“แล้วพี่เป็นอะไรนักหนา ถึงอยากได้เพื่อนลินไปเป็นเลขา”

“ถ้าพี่บอกว่า...”

“ลิน เราว่า...” ใบเฟิร์นพูดแทรกขึ้นก่อนตวัดสายตามองอเล็กซ์

“เธอไม่อยากไปเป็นเลขาของฉันเหรอ ฉันจะให้เงินเดือนมากว่าที่นี่สองเท่า หรือจนกว่าเธอจะพอใจ”

ทันทีที่ได้ยินข้อเสนอของพี่ชาย อลินก็หันไปจ้องหน้าของอเล็กซ์ทันที

“พี่กำลังทำอะไร แล้วทำไมพูดกับเพื่อนของลินแบบนี้ นี่ลินกำลังคิดว่าพี่สนใจเพื่อนของลินอยู่นะ” เธอพูดขึ้น “เพื่อนลินไม่โสดแล้วนะ เฟิร์นมีครอบครัวแล้ว”

คำพูดตอกย้ำของน้องสาวทำให้อเล็กซ์เผลอกัดฟันแน่น เรื่องที่เกิดขึ้นคืนนั้นไม่ได้ทำให้เธอกลัวผู้ชายบ้างเลยหรือไง ถึงได้ไปมีครอบครัวทันทีที่หายไป เพราะดูจากอายุของลูกชายแล้วเธอคงจะท้องหลังจากนั้นไม่นาน หรือพ่อของเด็กจะเป็นคนรักของเธอที่คบมาก่อนหน้านี้ แล้วทำไมตอนนั้นเธอยังเป็นสาวบริสุทธิ์

อเล็กซ์สะบัดหน้าไปมาสองสามครั้งเพื่อไล่ความคิดของตัวเอง เขาไม่ควรคิดถึงเรื่องที่ผ่านมาเพราะดูเหมือนใบเฟิร์นจะไม่ได้ใส่ใจกับเรื่องนั้นแล้วด้วยซ้ำ

“ฉันพูดตอนไหนว่าสนใจ เธอคนนี้ไม่ใช่สเปคพี่ซะหน่อย”

“แต่พี่แสดงออกว่าอยากได้เฟิร์นไปเป็นเลขามากเลยนะ” เธอพยายามมองตาพี่ชาย แต่อเล็กซ์ก็ไม่ยอมสบตาเธอสักที

“ฉันเนี่ยนะ” เขาชี้เข้าหาตัว ก่อนจะเสยผมขึ้น “จิ๊!...หน้าตาก็ธรรมดาใครจะสนใจ และที่สำคัญฉันไม่ชอบแย่งของ ๆ ใคร”

เขาพูดเน้นเสียงในประโยคสุดท้าย และสายตาก็ทันได้เห็นใบเฟิร์นตวัดสายตามองเขาเพียงชั่วพริบตาก่อนที่เธอจะหันหน้าไปทางอื่น

ด้านใบเฟิร์นเธอไม่อยากจะเชื่อหู ว่าสิ่งที่ได้ยินจะออกมาจากปากของผู้ชายคนนี้ เธออยากเดินเข้าไปหยิกปากเขาจริง ๆ เมื่อวานยังชวนเธอไปนอนด้วยแม้เธอบอกว่ามีคนรักแล้ว เขายังพูดออกมาได้หน้าตาเฉยว่าไม่สนใจ

“พูดเองนะ อย่าแอบกลืนน้ำลายตัวเองแล้วกัน” อลินเองก็ไม่อยากเชื่อคำพูดของพี่ชายสักเท่าไหร่

ก๊อก! ก๊อก!

แกร็ก!

“นายครับ” ลูกน้องคนสนิทวิ่งเข้ามาในห้อง “มีเรื่องด่วนครับ”

“อืม” เขาตอบสั้น ๆ ก่อนจะเดินนำออกไปแต่ก็ไม่ลืมที่จะหันมามองหญิงสาวหน้าตาจิ้มลิ้มที่ยืนอยู่ใกล้ ๆ น้องสาว เพียงเห็นว่ามีสายตาคู่คมกำลังจับจ้องไป เธอก็รีบก้มหน้าหลบสายตาของเขาทันที

สวยมาก นี่คือความรู้สึกจริง ๆ ของเขา

ณ.โกดังร้างแถบชานเมือง มีรถเก๋งจอดเรียงกันหลายคัน เพราะก่อนหน้านี้เกิดเหตุการณ์ไม่สงบขึ้นในย่านธุรกิจที่อเล็กซ์เป็นเจ้าของ ซึ่งมันทำให้กระทบต่อความมั่นคงในตำแหน่งของเขา เขาจึงสั่งให้ลูกน้องตามจับกุมตัวคนที่ก่อเหตุมาให้เขาให้เร็วที่สุด

“มันเป็นใคร”

“มันชื่อก้องภพครับ ถูกจ้างมาทำงานนี้”

“ตอนนี้มันอยู่ไหน”

“ด้านในครับนาย” ลูกน้องเดินนำอเล็กซ์เข้าไป

“มันเปิดปากพูดหรือยัง”

“มันไม่ยอมพูดอะไรเลยครับ”

“ทรมารมันอีก” เขาออกคำสั่ง เพราะคิดว่าลูกน้องออมมือให้

“ทำทุกอย่างแล้วครับ เหลือแค่ยิงทิ้ง”

อเล็กซ์เดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าผู้ชายที่ลูกน้องของเขาจับตัวมาได้ บนใบหน้าตอนนี้มีแต่รอยฟกช้ำและรอยแผลจากการโดนซ้อมเต็มไปหมด

“ฉันจะให้โอกาสแกอีกครั้ง” เขายื่นคำขาด “ใครส่งมึงมา”

“...”

“ไม่อยากได้โอกาส?” เขาเลิกคิ้วถาม ทั้งยังมีสีหน้าขัดใจ

“...”

“ไอ้คิงส์”

“ครับนาย”

“ไปสืบมาว่ามันมีพ่อแม่พี่น้องที่ไหนบ้าง” เมื่อไม่ได้คำตอบอเล็กซ์จึงหันไปพูดกับลูกน้องคนสนิท

“อย่ายุ่งกับครอบครัวของผมเลย” ก้องภพพูดขึ้นทันทีเมื่อรู้ว่าครอบครัวของเขากำลังจะเดือดร้อน

“ถ้าอย่างนั้นก็บอกมาว่าใครจ้างแกมา” เขาหันมาถามซ้ำ

น้ำเสียงดุดันทำชายหนุ่มที่เป็นเชลยสะดุ้ง เขาพอจะรู้ประวัติของอเล็กซ์มาบ้างจากผู้ว่าจ้าง แต่พอพาเจอตัวจริงรู้สึกว่าน่ากลัวกว่าที่คิดไว้เยอะเลย

“ผมไม่สามารถบอกได้จริง ๆ” เขาก็ยังอ้ำอึ้ง กลัวที่จะพูดออกไป เพราะเบื้องหลังที่เขารับงานนี้ไม่ได้มีแค่เรื่องเงิน

“ไปจับตัวพวกมันมา” เขาพูดพลางหันหลังให้ก้องภพ

“ครับนาย”

“เดี๋ยว” ก้องภพก้มลงไปจับขาของอเล็กซ์ไว้ เขาเงยหน้ามองคนตัวสูงด้วยสายตาอ้อนวอน ราวต้องการจะบอกว่า เขาไม่มีทางเลือกจริง ๆ

“...”

“ผมโดนบังคับให้ทำ พวกมันจับลูกเมียของผมไว้” ในที่สุดเขาก็ตัดสินใจบอกเหตุผลของเขาออกไป

“ใคร!”

“ผมบอกไม่ได้จริง ๆ ครับ ถ้าบอกพวกมันต้องฆ่าเมียกับลูกของผมแน่ ๆ”

“แก้มัดมัน”

“นายจะปล่อยมันไปเหรอครับ” คิงส์ไม่เห็นด้วยกับคำสั่งของอเล็กซ์

“ฉันบอกให้แก้มัดมัน” อเล็กซ์สั่งซ้ำอีกครั้ง

“ครับ”

“ตามฉันมา” เขาพูดขณะที่กำลังเดินไปยังห้อง ๆ หนึ่ง ก่อนจะให้ไปสั่งลูกน้อง “พวกมึงไม่ต้องตามมา”

อเล็กซ์นั่งลงบนเก้าอี้ไม้พลางยกขาไขว่ห้างแล้วเอามือกอดอก มองหน้าเชลยตรงหน้า พินิจพิจารณาลักษณะท่าทางของเขา มองภายนอกก็เหมือนคนธรรมดาทั่วไป ไม่น่ามีความรู้เรื่องอาวุธ หรือทักษะการป้องกันตัว

“พูดมา แล้วฉันจะรับรองความปลอดภัยของครอบครัวมึง” เขายิ่นข้อเสนอ

“ช่วยลูกกับเมียผมด้วยนะครับ” เพราะจริง ๆ เขาไม่ได้อยากรับงานนี้เลย แต่เพราะลูกเมียโดนจับตัวไว้แล้วพวกมันก็บังคับให้เขาทำ แต่ในเมื่อถูกจับได้แล้วยังได้รับโอกาสแทนที่จะถูกฆ่าทิ้ง เขาก็ต้องรีบคว้าโอกาสนั้นไว้

“ถ้าคำตอบของมึงเป็นประโยชน์มากพอ”

“ผมได้รับคำสั่งมาจากคุณชาญหัวหน้าแก๊งสิงห์ดำครับ”

ทันทีที่ได้ยินชื่อหัวหน้าแก๊งอเล็กซ์ก็ชะงักไปครู่หนึ่ง เท่าที่จำได้เขาไม่เคยยุ่งเกี่ยวกับแก๊งนี้ เว้นเสียแต่กับลูกสาวของหัวหน้าแก๊งที่เคยเป็นอดีตคนรักของเขา

“พวกเขาส่งผมมาเจาะข้อมูลเพื่อทำลายความมั่นคงในองค์กรของคุณ”

“แกทำอะไรไปแล้วบ้าง”

“ผมเป็นโปรแกรมเมอร์ที่แก๊งต่าง ๆ ต้องการตัว ตอนนี้ผมเจาะเข้าไปในระบบเน็ตเวิร์คของแก๊งพยัคฆ์ทั้งหมดเพื่อปล่อยไวรัสทำลายระบบ เพียงแค่ผมยืนยันคำสั่งระบบในองค์กรของคุณทั้งหมดจะถูกทำลายและไม่สามารถกู้คืนได้อีก ถือเป็นความโชคดีของคุณผมยังไม่ได้ยืนยันคำสั่ง เพราะโดนตามตัวจนเจอซะก่อน”

เป็นพวกแฮ็กเกอร์อย่างนั้นเหรอ คงตั้งใจเหยียบฉันให้จมดินเลยสิท่า แบบนี้ต้องเอาคืนให้หนัก

“ฉันมีข้อเสนอ”

อเล็กซ์เดินออกมาจากห้องโดยมีก้องภพเดินตามหลังออกมา

“ปล่อยมันไป” ขณะที่ก้องภพเดินผ่านไปบอดี้การ์ดสองคนก็เข้าไปหิ้วปีกของเขาไว้แต่อเล็กกลับร้องห้าม “ฉันหวังว่าแกจะทำตามที่เราตกลงกันไว้”

อเล็กซ์มองตามหลังก้องภพที่เดินห่างออกไป ในใจคิดว่าผู้ชายคนนี้คงจะมีสัจจะมากพอที่จะไม่หักหลังเขา เพราะไม่อย่างนั้นเขาก็จำเป็นที่จะต้องสังหารชายหนุ่มและครอบครัวของเขา