LOGIN03 ไม่ยังไม่จบ...แต่มันเพิ่งเริ่ม
ปรางปรีญารีบขยับร่างออกห่าง พร้อมกับก้าวถอยหลังไปสองสามก้าวเพื่อเอาตัวออกไปให้ไกลจากร่างผู้ชายใจร้ายคนนี้ ผู้ชายที่ทำร้ายหัวใจดวงน้อยๆจนยับเยิน จนกลายเป็นคนกลัวความรักไปเลยทันที เพียงเพราะคำว่าพ่อของเธอแอบยักยอกเงิน น้าสาวของเธอแอบเป็นบ้านเล็กของคุณลุง ทำให้เขาตัดสัมพันธ์กับเธออย่างเลือดเย็นทั้งๆที่ตอนนั้นแม่ของเธอเพิ่งเสีย เป็นช่วงที่เธออ่อนแอและต้องการเขามากที่สุด...แต่สุดท้ายคำว่ารักก็ไม่สามารถรั้งผู้ชายคนนี้ไว้ได้ “นี่คงเป็นวิธีการอ่อยเหยื่อของเธอสินะ” ริมฝีปากหยักเปล่งเสียงเย็นเฉียบพรางกวาดตามองพิจารณาเรือนร่างบอบบางอันแสนคุ้นเคยที่เขาเคยกอดมานับครั้งไม่ถ้วน นานแล้วที่เขาไม่ได้เจอผู้หญิงคนนี้ เธอแทบไม่ได้เปลี่ยนไปจากเดิมเลยเพียงแต่ใบหน้าที่เคยมีแก้มป่องๆนั้นดูเรียวขึ้น ปรางปรีญาสวยกว่าเมื่อก่อนเสียด้วยซ้ำ ต่อให้เธอจะสวยหมดจดแค่ไหน เขาก็ไม่มีวันลืมสิ่งที่เธอกับครอบครัวทำลงไป หลอกให้เขารัก หลอกให้เขาหลง สุดท้ายก็แว้งมากัด และเขาจะไม่มีวันหลงกลผู้หญิงหน้าซื่อใจทรามคนนี้อีกแล้ว “วิธีแบบนี้ใช้มากี่คนแล้วล่ะ” ดวงตากลมโตคู่นั้นตวัดขึ้นมองทันที ทำให้ทั้งสองสบตากัน มือเล็กทั้งสองข้างของปรางปรีญากำหมัดแน่นเมื่อถูกอีกฝ่ายดูถูกดูแคลนทั้งๆที่เธอไม่เคยทำเรื่องแบบนั้น แต่เหนือสิ่งอื่นใดนั่นก็คือ…ดวงตาคมกริบแสนอ่อนโยนคู่นั้นได้เปลี่ยนไปแล้ว กลายเป็นดวงตาแข็งกร้าวดูน่ากลัว จนเธอต้องรีบละสายตาหนี “ขอโทษด้วยนะคะ ฉันไม่ใช่คนแบบที่คุณคิด” “ทำไมจะไม่ใช่ เธอเองก็เคยทำไม่ใช่หรอ เห็นหน้าใสๆซื่อๆแบบนี้ มารยาร้อยเล่มเกวียนชัดๆ” “ถ้าคุณจะพูดถึงเรื่องในอดีต ฉันว่าพอเถอะค่ะ มันจบลงแล้ว” มือทั้งสองข้างกำแน่นจนเล็บ จิกเข้าเนื้อ โลกใจร้ายเหลือเกิน ทำไมต้องเหวี่ยงให้เธอและเขากลับมาเจอกันอีกครั้ง ทั้งๆที่เธอพยายามลืมผู้ชายคนนี้ไปแล้ว “จบสิ ก็เธอกับครอบครัวได้ในสิ่งที่ต้องการแล้วนี่” ดวงตาคมกริบจ้องเขม่งที่ร่างเล็กที่เอาแต่ก้มหน้างุด เหมือนกำลังหนีความผิด “แล้วเป็นไง ชีวิตดีขึ้นไหม หรือตกต่ำกว่าเดิม” “ฉันไม่อยากพูดถึงมันอีกแล้วค่ะ ขอโทษที่เคยเข้าไปเป็นเรื่องแย่ๆในชีวิตคุณ ฉันขอตัวก่อนนะคะ” เธอพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบเหมือนไม่ได้รู้สึกอะไร แต่ความจริงกำลังจะกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่ ถ้าไม่รีบพาตัวเองออกไปจากตรงนี้ เขาต้องรู้แน่ๆว่าเธอยังไม่ลืมเรื่องราวในอดีต หมับ! “จะรีบไปไหน” อคิราห์คว้าข้อมือเล็กไว้ได้ทันก่อนที่เธอจะเดินหนีไปแล้วกระชากร่างเล็กเข้าหาตัว ใช้มือโอบเอวคอดกิ่วไว้แน่น คนตัวเล็กพยายามสะบัดร่างออกแต่ก็ถูกมือหนาดึงเข้ามาจนสองร่างเบียดแนบชิดกัน “ปล่อยนะ นี่คุณจะทำอะไร!” “ก็ทำในสิ่งที่เธอชอบไง” “ปล่อยเดี๋ยวนี้นะ เดี๋ยวมีใครเห็นเข้า!” “จะอายทำไม มันก็เป็นอาชีพหลักของเธอไม่ใช่หรอ” “ฉันไม่ใช่ผู้หญิงขายตัว!” ปรางปรีญายกมือผลักอกแกร่งออกให้ห่างจากตัว ดวงตากลมโตตวัดมองอย่างไม่พอใจเพราะอีกฝ่ายเอาแต่พูดจาดูถูกทั้งๆที่เธอไม่ได้เป็นแบบนั้น “อย่ามากล่าวหาฉันแบบนี้อีกเด็ดขาด เพราะคนอย่างฉันมีศักดิ์ศรีพอ!” “แต่ศักดิ์ศรีของเธอมันหายไปพร้อมกับเงินที่โกงบริษัทของฉันแล้ว ไหนจะเรื่องน้าสาวของเธออีก เป็นกันทั้งบ้านเลยหรือไง” “เรื่องมันก็ผ่านมาถึงห้าปีแล้ว เราอย่ารื้อฟื้นมันเลยค่ะ หรือถ้าคุณอยากได้เงินที่พ่อฉันโกงไป….ฉันจะหาคืนมาให้ครบทุกบาททุกสตางค์” “แล้วเธอมีปัญญาหามาคืนฉันหรอ” “ฉันจะพยายาม” ปรางปรีญาก้มหน้างุด บีบมือเข้าหากันแน่น ลำพังเงินเดือนแค่สองหมื่นนิดๆที่ต้องเจียดไปจ่ายค่ารักษาคุณน้าก็แทบจะหมดตัวอยู่แล้ว บางเดือนแทบไม่พอใช้เลยด้วยซ้ำ แต่ในเมื่อพ่อของเธอเป็นคนก่อเรื่องนี้ขึ้นมา เธอจะเป็นคนรับผิดชอบเอง “เงินเกือบสิบล้าน จะมีปัญญาหามาคืนจริงๆหรอ” อคิราห์ใช้มือล้วงถุงกางเกงทั้งสองข้างพรางปรายตามองคนตัวเล็กเชิงเย้ยหยัน สภาพนี้อย่าว่าแต่หามาคืนเลย แค่เลี้ยงตัวเองให้ผ่านไปได้แต่ละเดือนก็คงยาก “ไม่มีก็ต้องมี ถ้ามันจะทำให้เราสองคน….จบกัน” เธอเงยหน้าสบตากับเขา เอ่ยเสียงสั่นเครือเพราะกำลังคุมน้ำตาไม่อยู่ เธอคิดถึงเขา…คิดถึงเขาเหลือเกิน แต่ทุกอย่างไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว เธอเคยเห็นข่าวคราวของเขาในโซเลียลบ่อยๆ เขาเปลี่ยนคู่ควงเป็นว่าเล่น บางครั้งก็ควงไฮโซ บางครั้งก็ควงดาราระดับแถวหน้าทั้งในไทยและต่างประเทศ พอเห็นอะไรแบบนี้ทำให้เธอเลือกที่จะไม่เสพข่าวของเขาอีกเลย เพราะไม่อยากเจ็บปวดไปมากกว่านี้อีกแล้ว “แล้วเธอคิดหรอว่ามันจะจบ” ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโต ชั่วครู่ปรางปรีญาสัมผัสได้ว่านัยน์ตาคมคู่นี้กำลังซ่อนอะไรบางอย่างเอาไว้ ทำให้เธอเริ่มรู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาทันที “…แต่มันกำลังเริ่มต้นต่างหากปรางปรีญา” ________________ตอนพิเศษ 3 พิสูจน์โดยการบอกรักปรางทั้งคืนไงวันนี้อคิราห์พาปรางปรีญามาทำบุญเนื่องในวันครบรอบสามเดือนของการจากไปของรินรดา ทุดครั้งที่มาที่นี่เขารู้สึกผิดเป็นอย่างมากที่เป็นต้นเหตุทำให้รินรดาจากไป เขาเอาแต่โทษตัวเอง เพราะถ้าวันนั้นไม่ใจร้อนขังปรางปรีญาไว้ในห้อง เธอก็คงได้ไปดูใจน้าสาวเป็นครั้งสุดท้าย เขาปรับความเข้าใจกับปรางปรีญาอยู่นานจนกว่าเธอจะทำใจได้ เพราะถึงอย่างไรรินรดาก็ต้องจากไปอยู่แล้ว เนื่องจากโรคที่นางเป็น ถือว่าคุณหมอยื้อชีวิตไว้ได้นานพอสมควร“เอาล่ะ อาตมาจะให้พรโยมทั้งสองคน ทำใจให้สงบ แล้วหลับตาลง” เสียงท่านเจ้าอาวาสเอ่ย ก่อนที่ปรางปรีญาและอคิราห์จะตั้งสมาธิเพื่อให้จิตใจสงบ สองมือประนมขึ้นรอรับพรอคิราห์ตั้งจิตนึกถึงรินรดาผู้ที่เขาได้ล่วงเกินทางวาจา ได้แต่หวังว่าวิญญาณของท่านจะรับรู้ว่าเขาสำนึกผิดแล้วจริงๆ และเขาก็พร้อมจะดูแลหลานสาวของท่านด้วยชีวิต …หวังว่าท่านจะยกโทษให้ผู้ชายเลวๆคนนี้ หลังท่านเจ้าอาวาสให้พรเสร็จ ทั้งสองก็ถวายสังฆทานให้แก่ผู้ที่ล่วงลับไปแล้ว ทั้งรินรดาและพ่อกับแม่ของปรางปรีญา อัฐิของทั้งสามคนตั้งอยู่ตรงหน้า ปรางปรีญารู้สึกสะเทือนใจทุกครั้งที่มาที่น
ตอนพิเศษ 2 ดีใจที่มีเธอ@คฤหาสน์ของอคิราห์“ไม่รอให้ลูกโตก่อนล่ะ ค่อยพาหลานมาหาพ่อ” เสียงคุณปู่หมาดๆเอ่ยออกมาด้วยความน้อยอกน้อยใจ กว่าจะได้เจอหน้าหลาน นี่ก็ปาไปเกือบสองเดือนแล้ว“ขอโทษครับคุณพ่อ ผมยุ่งมากจนไม่มีเวลาพาเมียกับลูกมาหา ช่วงแรกน้องคิมยังต้องอยู่ใกล้ชิดคุณหมอ อีกอย่างผมเพิ่งปิดคดีของแพรขวัญไป อาจจะยุ่งๆบ้าง แต่ตอนนี้ว่างยาวเลยครับ”ปรางปรีญาที่เดินตามหลังเข้ามาโค้งศีรษะให้พีรพลซึ่งเป็นบิดาของอคิราห์ด้วยความเคารพ ครั้งหนึ่งท่านเคยมีพระคุณกับเธอและครอบครัวเป็นอย่างมาก แต่พอพ่อของเธอแอบยักยอกเงินในบริษัท เธอก็ไม่กล้าสู้หน้าท่านอีกเลยไม่รู้ว่าท่านยังเคืองอยู่หรือเปล่า“เข้ามานี่สิหนูปราง” ปรางปรีญาส่งลูกชายตัวน้อยให้อคิราห์อุ้มแทน แล้วค่อยๆคลานไปหยุดอยู่ตรงหน้าพีรพลด้วยความรู้สึกประหม่าความจริงไม่ใช่อคิราห์ไม่ว่าง แต่เป็นเพราะเธอยังรู้สึกละอายใจจนไม่กล้ามาสู้หน้าคนในครอบครัวของเขาต่างหาก จึงขอเวลาทำใจเสียก่อน“ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ” พีรพลคลี่ยิ้มก่อนจะเอื้อมมือไปลูบศีรษะของปรางปรีญาอย่างเอ็นดู เหมือนที่เขาชอบทำบ่อยๆตอนที่เธอยังเด็ก ในสายตาของเขา ปรางปรีญาก็ยังน่ารักและเป็นเด็ก
ตอนพิเศษ 01 พี่สัญญานะครับคนดี@สองเดือนต่อมาปรางปรีญากำลังนั่งอยู่ที่ระเบียงหลังห้องซึ่งเป็นห้องนอนส่วนตัว โดยมีเด็กชายตัวน้อยนอนหลับตาพริ้มอยู่ในอ้อมกอด ลูกชายของเธอสุขภาพร่างกายแข็งแรงดีและดูตัวโตกว่าเด็กที่คลอดออกมาพร้อมกันอย่างลูกชายของปรเมศ คงเป็นเพราะอคิราห์ตัวโตกว่าปรเมศ ลูกชายจึงถอดแบบออกมาจากเขาทุกกระเบียนนิ้ว“กลับมาแล้วครับ” เสียงใสของคุณพ่อหมาดๆ ดังขึ้นพร้อมกับผลักประตูเข้ามาข้างใน เห็นร่างของแฟนสาวนั่งอยู่ที่ริมระเบียงหลังห้อง เธอกำลังนั่งคุยกับลูกน้อยด้วยน้ำเสียงไพรเราะ เป็นภาพที่ทำให้อคิราห์ถึงกับน้ำตาซึมนั่นเมียเขา…และเด็กชายตัวน้อยผิวขาวอมชมพูนั่นก็ลูกชายของเขาเอง“ทำอะไรอยู่”“นั่งกล่อมลูกค่ะ”“เหนื่อยหรือเปล่า” อคิราห์สวมกอดร่างของปรางปรีญาจากทางด้านหลัง เกยคางคมลงบนหัวไหล่มน ดวงตาคมกริบคู่นั้นเอาแต่จับจ้องอยู่ที่ร่างเหน่งน้อยของลูกชายไม่เคยมีความสุขขนาดนี้มาก่อน เพิ่งรู้ว่าชีวิตครอบครัวที่เพิ่งเริ่มต้นกับปรางปรีญาจะทำให้เขาเป็นผู้เป็นคนมากขึ้น ทุกเช้าเขาตื่นมาทำงานอย่างมีความสุขเพราะรู้ว่ามีหัวใจสองดวงอันเป็นที่รักคอยอยู่ด้านหลังจากคาสโนว่าตัวพ่อ กลายเป็นผู้ชา
55 ดวงใจของอคิราห์ ‘คุณหมอครับช่วยเมียกับลูกของผมด้วยนะครับ ฮื้ออ!!’ ‘ใจเย็นๆก่อนนะคะคุณผู้ชาย เข้าไม่ได้นะคะ’ ‘ปรางปรีญา…เธอต้องฟื้นนะ เราสองคนจะเลี้ยงลูกช่วยกัน อย่าทิ้งพี่ไปนะ!’‘คุณหมอครับ ช่วยลูกกับเมียผมด้วยนะครับ เท่าไหร่ผมก็ยอมจ่าย แต่ลูกกับเมียของผมต้องปลอดภัย!’ ‘ปรางปรีญาเธอจะตายไม่ได้นะ เอาชีวิตของพี่ไปแทน…แต่ปรางกับลูกต้องรอด!’@โรงพยาบาลปรางปรีญาและลูกปลอดภัย จากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทำให้คุณหมอต้องผ่าคลอดเป็นการด่วน ความจริงปรางปรีญามีนัดผ่าคลอดอีกสองอาทิตย์ ลูกชายจึงคลอดก่อนกำหนดเล็กน้อย แต่เจ้าตัวเล็กก็ปลอดภัยและแข็งแรงดีแต่ก่อนที่เธอจะหลับไปในมโนภาพ เห็นแต่อคิราห์ร่ำไห้ใจจะขาด ปากก็เอาแต่พร่ำบอกให้คุณหมอช่วยลูกกับเมียให้ได้ …น้ำตาของเขา…เสียงร่ำไห้ของเขายังดังก้องอยู่ในหูและในขณะนี้ปรางปรีญากำลังยืนอยู่ที่ไหนซักแห่ง บนพื้นที่เธอเหยียบรายล้อมไปด้วยกลุ่มก้อนเมฆปุยสีขาว ดวงหน้างามหันหน้ามองซ้ายมองขวาแต่ก็พบเพียงความว่างเปล่า กับทิวเมฆยาวสุดลูกหูลูกตา ตอนนี้เธออยู่ที่ไหน? ผู้คนหายไปไหนกันหมด? ในจังหวะนั้นเองหญิงสาวก็เหลือบไปเห็นบิดา มารดาและรินรดา กำล
54 ดักทำร้ายดวงตาของแพรขวัญเป็นประกายวาวโรจน์หลังเห็นอคิราห์เดินออกไป และมันก็ทำให้หล่อนได้โอกาสเข้าถึงตัวผู้หญิงคนนั้นเสียทีคราวนี้แหละ อคิราห์จะต้องเจ็บเหมือนที่เคยทำกับหล่อน เขาหักอกผู้หญิงมานับครั้งไม่ถ้วน ถึงเวลาที่จะต้องรับกรรมเสียทีดาราสาวเดินตรงเข้าไปหาร่างที่กำลังนั่งเหม่อลอยอยู่บนม้านั่งอย่างไม่นึกเกรงกลัว ปรางปรีญาโง่เองที่ไล่ให้อคิราห์กลับไป ปรางปรีญาขยับตัวลุกขึ้นจากเก้าอี้หมายจะเข้าบ้านเพราะฝนกำลังจะลงเม็ด แต่ในขณะนั้นแพรขวัญที่เดินมาถึงพอดี ก้าวเข้ามาขวางหน้าปรางปรีญาเอาไว้ สีหน้าและแววตาวาวโรจน์ มือทั้งสองข้างกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ หล่อนเกลียดปรางปรีญา…เกลียดที่มันกลับมาแย่งอคิราห์ไป“คุณ!” หัวคิ้วของหญิงท้องแก่ย่นเข้าหากันทันทีที่สายตาปะทะเข้ากับรางของดาราสาว ดวงตากลมโตทั้งสองข้างเบิกกว้างอย่างตกใจ ไม่คิดว่าจะเจอแพรขวัญที่นี่“แกยังจำฉันได้ใช่ไหม” แพรขวัญหลุบสายตาลงต่ำ มองไปที่หน้าท้องนูนของปรางปรีญา ทำให้สาวท้องแก่รีบยกมือกุมหน้าท้องเอาไว้ เพราะสายตาของแพรขวัญ ทำให้เธอรู้สึกกลัวและวิตกกังวล“คะ…คุณมาที่นี่ทำไม” ปรางปรีญาก้าวถอยหลังด้วยความกลัว หากไม่ต
53 แล้วพี่จะกลับมา….สักวันคืนนี้ปรางปรีญานอนไม่ค่อยหลับ ยังนึกถึงแต่ภาพที่อคิราห์ตกจากต้นไม้ แต่เธอก็นึกว่าเขาจะลดละความพยายามแล้ว ยังเล่นตามมาหาที่บ้านทุกวัน จนช่วงหลังๆเธอเอาแต่เก็บตัวเงียบ ปิดบ้านปิดช่อง ไม่ออกไปไหนเพราะไม่อยากเจออคิราห์ อีกอย่างช่วงนี้เธอก็ท้องแก่มากแล้ว ทำให้ไปไหนมาไหนลำบากเขาทำร้ายเธอเอาไว้มาก เกินกว่าจะให้อภัย คนอย่างเขาไม่สมควรเป็นพ่อของลูกใครหรอก และลูกคนนี้ก็ไม่ได้เกิดมาจากความตั้งใจของเขา แต่เกิดมาเพราะความรักของเธอ ดังนั้นเธอจะไม่มีวันให้อคิราห์มาพรากลูกไปเด็ดขาดมือเล็กหยิบจดหมายฉบับนั้นขึ้นมาอ่านซ้ำแล้วซ้ำเล่า พร้อมกับคิดทบทวนเรื่องราวต่างๆที่เกิดขึ้น ไม่ว่าอคิราห์จะพยายามทำดีแค่ไหน บางวันก็ซื้อข้าว ซื้อผลไม้ ซื้อของบำรุงสุขภาพมาให้ บางครั้งซื้อผ้าที่กองอยู่หลังบ้านอคิราห์ก็เป็นคนซักให้ แถมยังมาทำความสะอาดบ้านให้เธอแทบทุกวัน แต่ปฏิกิริยาของปรางปรีญาก็ไม่ได้เปลี่ยนไปเลยสักนิด ยังคงทำเหมือนอคิราห์เป็นแค่ธาตุอากาศปรางปรีญากำลังหนังอ่านหนังสืออย่างอารมณ์ดีอยู่ในสวนดอกไม้ อคิราห์ก้าวเข้ามาในสวนแห่งนั้น ตอนนี้ปรเมศพาศรุตากลับกรุงเทพเพื่อเตรียมตัวคลอด เ







