LOGINสุดท้ายแล้ว เควินก็ไม่แม้แต่จะฟังคำอธิบายจากเธอ พราวมุกจึงกลายเป็นจำเลยของสังคมไปโดยปริยาย เมื่อหญิงสาวได้กลายเป็นคุณแม่เลี้ยงเดี่ยว แต่ที่หนักไปกว่านั้นคือ เธอได้ลูกแฝดชายหญิง
“แกแน่ใจนะว่าจะรอเขาแบบนี้ตลอดปีตลอดชาติ”
“ใช่”
“โอ๊ย! เขาแกงอกออกมาแล้วเนี่ย ทำไมแกโง่แบบนี้นะพราว” น้ำค้างสุดที่จะทน เมื่อเห็นเพื่อนรักไม่ยอมมูฟออนสักที
“ที่พราวบอกว่ารอ ไม่ได้หมายความว่ารอให้เขามารัก เพราะในเวลานี้ สิ่งที่พราวต้องการจากเขามันไม่ใช่ความรักอีกแล้ว” ดวงตากลมโตได้ฉายแววมุ่งมั่นออกมา เมื่อความรักค่อยๆ กัดกินหัวใจของเธอ จนทำให้หญิงสาวไม่อาจทนเจ็บปวดอยู่ฝ่ายเดียวได้อีกต่อไป
“ก็แกบอกกับฉันเองนี่นา เมื่อกี้ยังพูดอยู่หยก ๆ ก็ฉันรักเขาต่อให้รอทั้งชีวิต ทุกเทศกาลก็จะมารอเขา ใครพูดแกไม่ใช่เหรอ ชิ!” น้ำค้างทำเสียงเล็กเสียงน้อยเลียนแบบพราวมุก ก่อนจะตะเบ็งถามออกไปด้วยน้ำเสียงห้วน ๆ พลางเบ้ปากใส่ด้วยความรู้สึกหมั่นไส้เพื่อนรัก
“ฉันแค่ทบทวนความทรงจำ เพื่อตอกย้ำในสิ่งที่ผู้ชายคนนั้นทำกับฉันเอาไว้” คราวนี้แววตาของพราวมุกได้ฉายแววความแค้นออกมา แสดงออกถึงเจตจำนงที่มีต่อชายหนุ่มอดีตคนรักอย่างชัดเจน
“เรื่องนั้นค่อยว่ากัน ตอนนี้ฉันได้ยินคนในบริษัทเขาพูดถึงท่านประธานคนใหม่ ได้ข่าวว่าเขาจะบินมาต้นเดือนหน้า พร้อมทั้งประกาศรับสมัครเลขา แกลองไปสมัครดูไหม”
“แต่การขายออนไลน์ของฉันก็พอค่าบ้านน้ำค่าไฟอยู่นะ ฉันไม่อยากปล่อยให้ลูกไปโรงเรียนเอง”
“แต่ตอนนี้คาร์เตอร์กับคามิลลาก็โตแล้วนะ ป้าบุหลันก็รักลูกแกมาก แกก็ลองจ้างป้าคอยรับส่งสองคนนี่ดูสิ อีกหน่อยต้องใช้เงินเยอะนะพราว ตอนนี้ลูกแกอยู่มอต้นทั้งคู่ อีกหน่อยเข้ามหาลัยแกไม่ไหวหรอก ขายออนไลน์แกทำตอนไหนก็ได้ อีกอย่างบริษัทนี้เขาไม่กำหนดอายุของเลขาแค่พูดได้อย่างน้อยสามภาษาก็จะรับพิจารณาเป็นพิเศษ เงินเดือนตั้งหลานหมื่น ฉันว่าแกมีโอกาสได้งานนี้สูงมากเลยนะ”
ความหวังดีของน้ำค้างทำให้พราวมุกเริ่มคล้อยตาม เพราะหญิงสาวอยากให้ลูกได้เรียนสูง ๆ เธอจึงส่งคามิลลากับคาร์เตอร์เข้าโรงเรียนเอกชน เพื่อชดเชยความไม่สมบูรณ์แบบ ซึ่งค่าเทอมของสองคนรวม ๆ แล้วเกินครึ่งแสน เธอจึงต้องหางานอื่นทำควบคู่กับการขายออนไลน์ไปด้วย
“ฉันจะลองดู เขาเปิดรับสมัครตอนไหนก็บอกด้วยแล้วกัน”
“ต้องแบบนี้สิ หันกลับมาดูแลตัวเองให้สวยเหมือนเดิม ยังไงแกก็ยังมีฉันมีจัสตินที่คอยสนับสนุนและให้กำลังใจแกเสมอนะ” จัสตินคือแฟนของน้ำค้าง และเป็นผู้ชายที่ถูกมารดาของเควินลากเข้ามามีส่วนทำให้เกิดรอยร้าวในใจของคนทั้งคู่
ย้อนกลับไปเมื่อสิบกว่าปีที่แล้ว เควินกลับมาตามสัญญา ภาพของหญิงสาวอันเป็นที่รักที่นอนอยู่บนเตียงกับชายอื่น ทำให้เขาขมขื่นเสียจนแทบเจียนบ้า ซึ่งพราวมุกเองก็รอเวลาที่จะอธิบายให้เขาเข้าใจ แต่รอแล้วรอเล่า ไม่ว่าจะผ่านไปสักกี่ปีเขาก็ไม่กลับมาสักที
แต่ก็ยังโชคดีที่น้ำค้างเชื่อใจแฟนของเธอ เพราะหญิงสาวรู้ว่าพราวมุกกำลังตั้งครรภ์ เพื่อนรักไม่มีทางหักหลังชายคนรักของเธอเช่นกัน มิตรภาพความสัมพันธ์ของเพื่อนรัก ยังคงเชื่อใจกันอย่างหนักแน่น ผิดจากเควินที่จากไปโดยไม่ฟังคำอธิบายจากเธอ
“ถ้าวันนั้นเขาเชื่อใจพราว เหมือนกับที่น้ำเชื่อใจจัสติน ชีวิตของเราคงแฮปปี้ไปแล้ว” หญิงสาวเริ่มตัดพ้อต่อความไม่มั่นคงของเควิน เขาช่างใจร้ายทำกับเธอได้ลงคอ ความเชื่อใจที่เคยมีให้ได้กลายเป็นศูนย์ เพียงเพราะมารดาของเขาพูดใส่ไฟเธอ จนต้องยอมจำนนต่อหลักฐาน เธอถูกหัวใจของเขาพิพากษา ให้กลายเป็นคนผิดไปโดยปริยาย
“ก็คุณเควินเขาไม่รู้ว่าแกกับจัสตินถูกวางยานอนหลับ ฉันเป็นคนเดินเข้าไปปลุก หลังจากคุณเควินเดินออกไปแล้ว ก็รู้ทันทีเลยว่ามันคือแผนการของคุณนายเกวลิน แม่ของคุณเควินที่อยากจับแกสองคนแยกออกจากกัน และเขาก็ทำสำเร็จด้วยสิ” น้ำค้างขยับเข้าไปใกล้เพื่อนรัก พลางเอื้อมมือไปโอบไหล่พราวมุกเข้ามาซบเอาไว้ เพื่อปลอบโยนเธอให้หายเศร้า
“แค่คำว่ารักมันคงไม่พอ ไม่ว่าจะเป็นเขาหรือแม่ของเขา พราวจะไม่มีทางให้พวกเขาได้แตะต้องคามิลลากับคาร์เตอร์แม้แต่ปลายเล็บ สิ่งเดียวที่พราวทำได้ในตอนนี้ คือการทวงรักคืนจากเขา หลังจากนั้นเขาจะได้รู้ว่าความซื่อสัตย์ของผู้หญิงคนหนึ่ง ไม่ควรได้รับการตอบแทนด้วยการถูกทิ้ง ความเจ็บปวดกับการทุ่มเทรักใครสักคนมันทรมานแค่ไหน เมื่ออีกฝ่ายไม่เห็นคุณค่า เขาก็ควรได้รับบทเรียนอย่างสาสม”
“ฉันขอเตือนแกเลยนะพราว แกอย่าคิดใช้คามิลลากับคาร์เตอร์เป็นเครื่องมือเด็ดขาด ฉันไม่อยากให้แกทำร้ายจิตใจลูกทั้งสองของแก ถ้าลูกแฝดของแกรู้ว่าใครเป็นพ่อ แกไม่กลัวที่จะต้องเสียลูก ๆ ให้กับเขาไปเหรอพราว”
“ไม่มีทาง! เขาไม่มีวันที่จะได้สัมผัสความเป็นพ่อของลูก ๆ พราวเด็ดขาด แต่สิ่งที่เขาจะได้รับมันความเจ็บปวด ที่ทิ้งพราวกับลูกทั้งสองไปอย่างไม่ใยดี!” ดูเหมือนว่าความรักที่เคยมีให้กับเควิน ค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นความน้อยเนื้อต่ำใจ จนเริ่มกลับกลายเป็นความแค้นฝังอยู่ภายในอก
“แต่เขาไม่รู้ว่าพราวท้องนี่นา”
“ถึงเขารู้... น้ำคิดเหรอว่าเขาจะยอมรับ เขาก็คงคิดเหมือนกับแม่ของเขานั่นแหละ คิดว่าพราวท้องกับคนอื่น ผู้ชายแบบนี้ต้องเอาคืนให้เข็ด”
คราวนี้น้ำตาของหญิงสาวได้ไหลออกมาราวกับทำนบแตก เมื่อความขมขื่นทำให้พราวมุกรู้สึกรวดร้าวอยู่ภายในใจของเธอ จนยากที่จะมีใครมาแบ่งเบา บรรเทารอยแผลเป็นที่เควินฝากไว้ในใจได้
“มามี๊ขา... น้องรินห่วงแล้วค่ะ” “ใกล้ถึงบ้านเราแล้ว มี๊อุ้มหนูไม่ไหวหรอกน๊า... อดทนอีกนิดใกล้ถึงแล้วค่ะ” ณิชาหันไปพูดกับลูกสาว พลางขับรถไปด้วย ซึ่งผ่านไปได้สักพัก รถมินิคาร์คันสีขาวได้แล่นเข้ามาจอดบริเวณบ้านหลังไม่เล็กไม่ใหญ่มาก จากนั้นเธอจึงพาลูกสาวเข้าไปข้างใน เวลาผ่านไปได้สักพัก หลังจากพาณิรินทร์เข้านอน หญิงสาวได้อาบน้ำเปลี่ยนเป็นชุดเสื้อยืดกางเกงขาสั้น แล้วจึงเดินลงมาจากบ้าน เธอกวาดมองไปรอบ ๆ ห้องโถง ก่อนจะหย่อนก้นลงนั่งที่โซฟา ณิชาต้องขอบคุณเขาคนนั้นที่ทำให้ณิรินทร์เกิดมา เพราะไม่เช่นนั้นเธอคงตายไปนานแล้ว ตั้งแต่บิดาจากไปณิชาก็ไม่เหลือใคร นอกจากณิรินทร์ที่เป็นดั่งแก้วตาดวงใจของเธอ “เข้าบ้านทำไมไม่ล็อกประตู” เสียงทุ้มดังขึ้น ซึ่งทำให้ณิชามองหาอาวุธป้องกันตัว หญิงสาวไม่คุ้นเคยกับเจ้าของเสียงนี้เลย ผัวะ! เพล้ง!!
เวลาผ่านไปสามปีกว่า ไม่มีใครได้ข่าวคราวของณิชา หลังจากบิดาของหญิงสาวเสียชีวิตลง เธอได้ถอนหุ้นออกจากเควีกรุ๊ป แล้วหายไปจากเมืองไทย บางคนก็ว่าเธอเสียใจจนนอนกับผู้ชายไม่เลือกหน้า ทั้งที่ความเป็นจริงแล้วหล่อนเพียงสร้างภาพ ให้ตัวเองดูร่านในสายตาของใครบางคน เพื่อทำให้เขาสาแก่ใจ ที่สามารถทำลายชีวิตของเธอพังยับเยิน แต่ข่าวล่าสุดมีคนตาดีเห็นณิชาอุ้มเด็กลงจากเครื่อง แต่น่าแปลกที่หล่อนไม่ได้พาบิดาของเด็กมาด้วย นับตั้งแต่พราวมุกย้ายออกไปอยู่กินกับสามีของเธอ ป้าบุหลันเร่งให้บุรินทร์รีบเข้าพิธีแต่งานกับกานต์แก้ว ซึ่งชายหนุ่มพยายามบอกปัดมารดา จนกระทั่งหาเหตุผลข้อไหนมาอ้างไม่ได้อีกแล้ว “เชื่อแม่นะบุรินทร์ หนูกานต์แก้วน่ารักอ่อนหวาน แม่เชื่อว่าเธอจะทำหน้าที่ภรรยา ของลูกชายแม่ได้เป็นอย่างดี แม่อยากอุ้มหลานเต็มทีแล้วนะบุรินทร์” “ผมกลัวตัวเองจะไม่เหมาะกับเธอมากกว่า แม่ก็รู้เหตุผลว่าทำไม” “เหตุผลบ้าบออะไร พราวมุกก็มีสามีเป็นตัวเป็นตนไปแล้ว ทำไมล
“พีเค... ชื่อนี้ก็เพราะดีผมชอบ” เขาส่งยิ้มให้กับภรรยาด้วยความรู้สึกรักเธอหมดหัวใจ “ตอนนี้แม่ของคุณเป็นยังไงบ้างคะ ทำไมคุณไม่คิดจะกลับไปเยี่ยมท่านบ้าง” ถึงแม้พราวมุกจะโกรธคุณนายเกวลินมากแค่ไหน สุดท้ายแล้วเธอก็พร้อมอภัยให้กับนาง เพราะถึงยังไงเควินก็เป็นลูกชายคนเดียว ความรู้สึกอ้างว้างย่อมเกิดกับหญิงสูงวัย เมื่อนางไม่มีใครเข้าไปถามไถ่เยี่ยมเยือน “แม่ก็คงสบายดี พักนี้ไม่ค่อยโทรมา ผมคิดว่าแม่คงรู้สึกผิดที่ทำให้คุณต้องมาเจ็บเจียนตายแบบนี้” “เรากลับไปเยี่ยมแม่ของคุณกันดีไหมคะ” “คุณไม่โกรธแม่ผมแล้วเหรอ” “พราวยอมรับว่าเคยโกรธ แล้วยังแอบเกลียดแม่ของคุณด้วยซ้ำ แต่ตอนนี้พราวไม่คิดแบบนั้นแล้วค่ะ เพราะแม่ของคุณได้ส่งผู้ชายดี ๆ คนนี้มาให้พราว” หญิงสาวเอี้
ในขณะที่จุดเชื่อมต่อกลางกายยังคงรูดเข้าออกลึก ก่อนจะปล่อยน้ำลาวาขาวขุ่นพวยพุ่งเข้าไปในร่องแคบแทบทุกหยาดหยด “อ๊า...เสียวกว่าใช้ถุงเยอะเลย โอ้ววว!” ชายหนุ่มถึงกับสบถออกมาด้วยน้ำเสียงกระเส่า เมื่อเขาสำเร็จความใคร่ตามที่ใจปรารถนา โดยไม่สนใจไยดีหญิงสาว ที่กำลังรู้สึกปวดหนึบช่วงล่าง ถึงแม้น้ำเมาจะทำให้ลืมเรื่องราวบางอย่าง แต่ณิชาคงจำค่ำคืนนี้ไปจนวันตาย เมื่อสวรรค์อยู่ในอก นรกของหญิงสาวคงหนีไม่พ้นบุรินทร์ ที่เขาทำตัวเป็นศาลเตี้ยตัดสินเธอแทนคนที่แสนรัก เขาปรายตามองหล่อนด้วยแววตาเย้ยหยัน แม้ชายหนุ่มได้สิ่งมีค่าจากเธอมา แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้บุรินทร์รู้สึกดีต่อณิชาเลยแม้แต่น้อย จากวันเป็นเดือนพราวมุกอาการดีขึ้นตามลำดับ โชคดีที่กระสุนไม่โดนจุดสำคัญ แต่มันก็ทำให้เธอเกือบเอาชีวิตไม่รอดเช่นกัน หญิงสาวนั่งเหม่อมองออกไปข้างหน้าอย่างไร้จุดหมาย เธอเองก็ไม่คิดว่าจะได้กลับมาสู่อ้อมกอดของคนรักอีกครั้ง ซึ่งเหตุการณ์ในวันนั้นมันเกิดขึ้นเร็วมาก เพียงแค่เสี้ยววินาที เธอได้ตัดสินใจทำในสิ่งที
ในเวลานี้บุรินทร์ไม่ได้พาณิชาไปที่คอนโดของหล่อน เขาพาหญิงสาวมาที่คาเฟ่ ซึ่งหลังร้านเป็นบ้านหลังเล็ก ๆ ที่ชายหนุ่มใช้สำหรับเป็นที่พัก ถ้าหากวันไหนมีลูกค้ามาจัดงาน แล้วต้องปิดร้านดึกกว่าปกติ “ร้อนจัง” “เอาให้สุดไปเลย ยั่วกันเข้าไป อ่อยเก่งเหมือนกันนะคุณเนี่ย” บุรินทร์วางณิชาลงบนเตียงของเขา ซึ่งหญิงสาวไม่ได้สนใจว่าใครมาส่ง หล่อนพยายามรูดซิปด้านข้างของชุดเดรสรัดรูป พลางแกะผมออกปล่อยสยายเซ็กซี่ “นั่งอยู่ทำไม มาช่วยรูดซิปหน่อยสิ!” ณิชาแผดเสียงใส่ชายหนุ่มราวกับเขาเป็นเบี้ยล่างของหล่อน “คุณนี่มันบ้าอำนาจเหมือนพ่อไม่มีผิด รู้ไหมว่าทำไมคุณเควินเขาถึงไม่เคยคิดที่จะรักคุณเลย” “คุณพูดเรืองอะไรน่ะ” ถึงแม้ณิชาจะเมา หล่อนก็ยังพอมีสติอยู่บ้าง ไม่ได้เมาจนคอพับหลับคาเตียง แต่ถึงยังไงก็คงไม่สามารถหนีออกไปจากพื้นที่ของบุรินทร์ได้ เมื่อเขาจงใจพาหญิงสาวมาที่นี่ มีหรือที่ณิชาจะรอดพ้นเงื้อมมือของอดีตคาสโ
เมื่อรถยนต์คันหรูแล่นออกมาจากผับ หายนะกำลังจะเกิดขึ้นกับณิชาอย่างไม่รู้ตัว ซึ่งหล่อนทำให้เสือหลับตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ซึ่งผู้ชายอย่างบุรินทร์ไม่มีทางปล่อยณิชาไปอย่างแน่นอน ถึงแม้เขาจะรักพราวมุกมากแค่ไหน แต่บุรินทร์ก็ไม่เคยคิดแย่งชิงเธอมาจากเควิน เพราะสำหรับเขาแล้วความรักคือสิ่งสวยงาม ไม่จำเป็นต้องครอบครอง ขอแค่เห็นคนที่ตนรักมีความสุขแค่นี้เขาพอใจแล้ว แต่เมื่อเห็นเธอถูกกระทำอยู่ฝ่ายเดียว โดยที่พราวมุกไม่เคยตอบโต้กลับ จึงทำให้ชายหนุ่มพร้อมเอาคืน คนที่ทำให้หัวใจของเขาบอบช้ำ ฉะนั้นเป้าหมายของบุรินทร์ คือความสูญเสียของณิชา เขาจะทำให้หล่อนได้รับบทเรียนอย่างสาสม /////// เมื่อชาร์ลีพาเด็กแฝดกลับมาบ้าน คามิลลาก็ไม่สามารถข่มตาหลับลงได้ เธอโตพอที่จะรับรู้ได้ ถึงสถานการณ์ที่กำลังเผชิญ เมื่อมารดายังคงอยู่ในห้องฉุกเฉินอาการขั้นโคม่า







