تسجيل الدخولอดีตคนรักที่หายกันไปกว่าสิบปี ในวันนี้ 'เขา' กลับมาเพื่อทวงทุกสิ่งทุกอย่างคืน 'ในวันที่เธอกำลังมีความสุข' และทุกอย่างของเขาก็คือ 'เธอ' เธอคนนี้ที่อยู่ในหัวใจและจะอยู่ต่อไป..ตลอดกาล
عرض المزيد“ไม่ได้เหรอ”เขาทำหน้าเศร้า “ไม่ได้”เธอตอบ ทำให้เขาเศร้ายิ่งกว่าเดิม “ไม่ได้..เพราะมันคือที่ของคุณตั้งแต่วันที่ฉันแต่งงานกับคุณแล้ว คุณไม่จำเป็นต้องขอร้องในสิ่งที่เป็นของคุณค่ะ”เธอยิ้มออกมา คำตอบของภรรยาสาวทำให้ผู้เป็นสามีที่ภักดีมาตลอดดีใจจนแทบจะตะโกนออกมาดัง ๆ แต่ด้วยความที่ลูกน
“ออกไปซะ เดี๋ยวค่าห้องผมจะจ่ายเอง จีเอาน้ำตาของจีไปใช้กับงานของตัวเองเถอะ ตอนนี้น้ำตาของจีใช้กับผมไม่ได้แล้ว”จีรัณณ์ยังคงจ้องหน้าชายหนุ่มตรงหน้าพร้อมกับน้ำตา ถ้าเป็นเมื่อก่อนปฐวีก็คงจะใจอ่อนกับน้ำตาของเธอ แต่ตอนนี้มันไม่ใช่แล้ว แววตาของเขาที่มองมามันแข็งกร้าวและเด็ดขาด มันไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป“ผมขอ
“แต่วีก็เป็นเพื่อนจีนะ”จีรัณณ์ทำหน้าเศร้า“เดี๋ยวผมไปส่งที่โรงแรมแล้วกัน”เขาตอบปัดไปอย่างเสียไม่ได้“ถ้าวีไม่ว่างแล้วก็ไม่เป็นไร แต่อย่างน้อยก็ไปทานข้าวกับจีอีกสักครั้งได้ไหม เราสองคนไม่ได้ไปทานข้าวด้วยกันมานานแล้วนะ”“ไม่ได้หรอก ขอโทษนะ”ถึงปฐวีจะปฏิเสธตามตรงแบบนั้นแล้ว จีรัณณ์ก็ยังคงตื๊อไม่เลิกจนเข
40ตอนจบช่วงสายของวันถัดมา ณิชชยาลืมตาตื่นขึ้นหลังจากที่พักฟื้นอยู่หลายชั่วโมงหลังจากที่ได้รับเลือดจากธนนท์ ร่างกายปรับระดับสายตาให้ชัดเจนขึ้น เธอมองเห็นเพดานสีขาวและเบนสายตามองข้างตัวก็พบเข้ากับเด็กน้อยนอนอยู่บนเตียงเด็กทารกของโรงพยาบาลเธอค่อย ๆ ลุกขึ้น ร่างกายที่เพิ่งฟื้นฟูมาได้ไม่นานยังคงมีความ
35รัก“นี่คุณซื้อมาเยอะขนาดนี้เลยเหรอคะ”ตกดึกหลังจากที่พาน้องรักเข้านอน เธอค่อย ๆ เดินเข้ามาดูถุงกระดาษมากมายที่อยู่บนโต๊ะข้างเตียง มือเรียวเปิดถุงกระดาษออกดูก็พบว่ามีแต่ของที่เธอจำเป็นต้องใช้ทั้งนั้น“ใช่ ก็มันจำเป็น ผมไม่ได้ใช้เงินสุรุ่ยสุร่ายนะ”เขาพูดดัก“ฉันก็ยังไม่ได้ว่าอะไรเลยค่ะ”“แล้วนี่..
“ให้ฉันเดา แม่แกอาจจะบอกข่าวดีนี้กับยายของแกแล้วก็ได้”“เรื่องนี้เป็นเรื่องที่ฉันกำลังคิดอยู่เหมือนกัน ฉันเดาไม่ออกเลยว่าคุณยายคิดจะทำอะไรบ้าง”“แต่เรื่องนี้มันก็เกิดจากตัวแกเองไม่ใช่เหรอวี”“อืม ฉันรู้”“ก็อยากจะช่วยนะ แต่เรื่องยายของแก มันเป็นเรื่องในครอบครัว ฉันคงช่วยอะไรแกไม่ได้มาก แต่ถ้ามีอะไรท
34สามีที่ดีทำไมทุกคนถึงต้องมารู้ทันเธอด้วย ยิ่งเธอพยายามทำทุกอย่างให้ตัวเธอห่างเขาออกไป เขายิ่งกลับเข้ามาใกล้เธอมากขึ้นเท่านั้น มันทำให้เธอ เริ่มเหนื่อย เริ่มเหนื่อยที่จะทำทุกอย่างแล้ว เอาตามตรงเธอเองก็ไม่อยากหนีเขาอีกแล้ว“ทำไมคุณถึงไม่บอกผม”ทันทีที่ครอบครัวทัศนีรัตนากุลกลับออกไป ปฐวีที่นั่งนิ
“เพราะตั้งแต่จำความได้ พี่วีไม่เคยไม่สบายจนถึงขั้นไปไหนไม่ไหวแบบนี้สักครั้งนะคะคุณแม่”“แล้วอาการพี่เขาเป็นยังไงบ้างล่ะ พี่สะใภ้ของลูกของลูกเขาได้บอกหรือเปล่า”คุณหญิงรัตนากรตกใจกับคำตอบรีบถามทันที“เขาก็บอกกว่าพี่วีมีอาการเวียนหัว คลื่นไส้หรืออาเจียนอะไรสักอย่างนี่แหละค่ะ แต่ตาบอกให้เขาพากันไปหาหมอแ





