6.กฎเหล็กของหัวใจที่ยังสั่นคลอน

เรือยอร์ชลำหรูแล่นเอื่อยๆ อยู่กลางแม่น้ำเจ้าพระยา ท่ามกลางแสงไฟจากตึกระฟ้ารอบข้างที่สะท้อนลงผิวน้ำดั่งดวงดาว แต่บรรยากาศบนโต๊ะอาหารหลังจากที่น้องไหมกลับไปจดจ่อกับแท็บเล็ตนั้น กลับเต็มไปด้วยความเงียบที่กดดัน

ม่านไหมรวบรวมความกล้าที่เหลืออยู่ทั้งหมดดึงมือของตัวเองออกจากกุมมือหนาของอคินทร์อย่างนุ่มนวลแต่เด็ดขาด เธอเงยหน้าขึ้นสบตากับชายหนุ่มที่ดูจะคาดหวังคำตอบจากเธออยู่ไม่น้อย

"ถ้าสิ่งที่คุณทำทั้งหมด... คือการพยายามหาทางกลับเข้ามาในชีวิตของเรา" ม่านไหมเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่มั่นคงกว่าครั้งไหนๆ "ฉันก็ต้องบอกเงื่อนไขของฉันให้คุณชัดเจนเหมือนกัน"

อคินทร์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาคมกริบจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเธอ "ว่ามาสิ"

"เรื่องของเรา... มันจบไปตั้งแต่วันที่คุณเลือกหันหลังให้ฉันเมื่อห้าปีก่อน" เธอเน้นย้ำทุกคำ "สถานะเดียวที่คุณสามารถมีได้ในชีวิตของฉัน คือ 'พ่อของลูก' เท่านั้น เราจะทำหน้าที่นี้ร่วมกันเพื่อความสุขของน้องไหม แต่ห้ามคุณล้ำเส้นเข้ามาในฐานะอื่นเด็ดขาด"

"ล้ำเส้น?" อคินทร์ทวนคำด้วยน้ำเสียงเข้มขึ้น "เธอจะบอกว่า ให้ผมทำหน้าที่พ่อ แต่ห้ามผมรักเธอหรือไง ม่านไหม?"

"ใช่ค่ะ" ม่านไหมตอบอย่างไม่ลังเล แม้หัวใจจะบีบตัวจนเจ็บแปลบ "และคุณห้ามใช้เงินหรืออำนาจของคุณมาบงการชีวิตฉันหรือลูกอีก ทุกอย่างที่ผ่านมา... ฉันยอมให้คุณเข้ามาเพราะเห็นแก่ลูก แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าคุณจะมาเปลี่ยนชีวิตฉันตามใจชอบได้"

อคินทร์หัวเราะหึในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ฟังดูขมขื่นและเต็มไปด้วยความรั้น "เธอคิดว่าการตีกรอบให้ผมเป็นแค่ 'พ่อ' จะทำให้เธอลืมสิ่งที่เคยเกิดขึ้นได้จริงเหรอ? เธอคิดว่าคนอย่างอคินทร์จะยอมหยุดแค่ตรงนั้นจริงๆ เหรอ?"

เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง โน้มตัวลงมาที่โต๊ะอาหารจนใบหน้าเกือบชิดกับเธอ "ผมจะยอมทำตามกฎของเธอก็ได้... แต่จำไว้นะม่านไหม ว่าผมเป็นคนเขียนกฎกติกาของโลกใบนี้มาตลอดชีวิต และผมก็จะเขียนกฎใหม่ให้เธอรักผมอีกครั้ง... ไม่ใช่ในฐานะพ่อของลูก แต่ในฐานะคนรักที่เธอไม่มีวันปฏิเสธได้ลง"

ม่านไหมรู้สึกเหมือนลมหายใจของเธอขาดห้วงไปชั่วขณะ คำประกาศกร้าวของเขาไม่ได้ฟังดูเป็นคำขู่ที่น่ากลัว แต่มันกลับเป็นคำสัญญาร้อนแรงที่ทำเอาเธอยืนแทบไม่อยู่

"แม่คะ! ลุงอคินทร์บอกว่าถ้าหนูทำการบ้านเสร็จ พรุ่งนี้ลุงจะพาเราไปเที่ยวสวนสัตว์เปิดด้วยล่ะค่ะ ไปนะคะแม่!" เสียงใสของน้องไหมดังขึ้นอีกครั้ง ทำลายความตึงเครียดของสถานการณ์ลงในพริบตา

ม่านไหมมองลูกสาวที่กำลังอ้อนวอนด้วยแววตาเป็นประกาย ก่อนจะหันกลับมามองอคินทร์ที่กลับมาสวมหน้ากากพ่อผู้แสนดีอย่างรวดเร็ว

"ตกลงตามนั้นนะ... พ่อของลูก" ม่านไหมยอมถอยหนึ่งก้าวเพื่อรักษาความสงบสุขชั่วคราว

"ตกลงครับ... ตามที่เธอกำหนด" อคินทร์ตอบรับด้วยรอยยิ้มที่มุมปาก แต่ในดวงตาคู่นั้นกลับเต็มไปด้วยแผนการที่ไม่มีใครเดาออก

เรือยอร์ชค่อยๆ เทียบท่า ความรักครั้งเก่าที่ยังคุกรุ่นอยู่ใต้กองขี้เถ้ากำลังจะถูกจุดไฟขึ้นมาใหม่ โดยมีกฎเหล็กที่ม่านไหมเป็นคนสร้างขึ้น... ซึ่งเธอก็ไม่แน่ใจเลยว่า เธอจะรักษามันไว้ได้นานแค่ไหน