แต่งงานกันไหม? ยัยเพื่อนซี้

บทนำ

: เอพริล

ในวันรับปริญญาของมหาวิทยาลัยชื่อดังที่ฉันเรียนอยู่ ฉันกำลังจดจ่ออยู่กับการถ่ายรูปกับเพื่อน ๆ ในงาน

แต่แล้ว…

“แต่งงานกันไหมแก?” จู่ ๆ ไอ้เพื่อนซี้ตัวแสบก็คุกเข่าลงต่อหน้าฉันท่ามกลางผู้คนมากมาย

“นี่แกทำบ้าอะไรของแกเนี่ย ไอ้เกอร์” ไอ้เกอร์ หรือชื่อเต็ม ๆ ว่าไทเกอร์ เราสองคนเป็นเพื่อนซี้กันมาตั้งแต่สมัยมัธยม เวลาที่มีใครมารังแกฉัน ไอ้เกอร์นี่แหละก็จะคอยตามปกป้องฉันตลอด ฉันเองก็ไม่รู้ว่าจู่ ๆ เราสองคนเริ่มสนิทกันตั้งแต่เมื่อไร แต่รู้ตัวอีกที เราสองคนก็เพื่อนรักซี้ปึกกันไปเสียแล้ว ว่าแต่ว่า

นี่มันกำลังทำอะไรของมันอยู่ล่ะเนี่ย

“นี่แกทำอะไรของแกว่ะ อย่ามาแกล้งฉันต่อหน้าคนเยอะ ๆ แบบนี้นะเว้ย ฉันอายเขา แกลุกขึ้นมาได้แล้ว” ฉันส่งสายตาพิฆาตไปให้มัน โดยหวังให้มันกลัวฉันบ้าง

แต่ ...

“ฉันจริงจังนะ เอพริล นี่ไม่ใช่เรื่องล้อเล่น” ไทเกอร์ทำหน้าจริงจัง พร้อมกับควักกล่องแหวนเล็ก ๆ ออกมาจากกระเป๋ากางเกงของเขา

“ถ้าแกไม่หยุดล้อเล่น ฉันจะเดินหนีไปเองนะ” ฉันขู่ไอ้เกอร์อีกครั้ง โดยหวังว่ามันจะฟังฉันบ้าง เพราะตอนนี้ผู้คนในงานเริ่มมองมาที่เรามากกว่าเดิมแล้ว

“แกก็ตอบมาสิว่าแกตกลงหรือเปล่า” คนที่กำลังคุกเข่าอยู่ตรงหน้ายังคงไม่ยอมแพ้ในความพยายาม

นี่มันทำอะไรของมันว่ะเนี่ย ผีที่ไหนเข้าสิงให้มันมาทำแบบนี้

“แกจะไม่เลิกแกล้งฉันใช่ไหม งั้นฉันไปจริง ๆนะ” พูดจบฉันก็เดินออกไปเลย ใจหนึ่งก็อยากรักษาหน้าของเพื่อนสนิทด้วยการตอบตกลง แต่อีกใจก็ยังงงว่ามันทำบ้าอะไรของมันกันแน่

ฉันเดินแหวกฝูงชนออกมาให้ไกลมากที่สุด แต่ไทเกอร์ก็ยังคงเดินตามหลังของฉันมาเรื่อย ๆ

จนในที่สุดไอ้เกอร์ก็เดินตามฉันมาจนทัน และคว้าข้อมือของฉันไว้

“นี่แกเป็นอะไรของแกว่ะ ไอ้เกอร์” ฉันถามขึ้นด้วยสีหน้าที่เริ่มมีน้ำโห

“ฉันจริงจังกับแกนะ เอพริล ฉันอยากใช้เวลาที่เหลือทั้งชีวิตอยู่กับแก เราเป็นเพื่อนสนิทกัน แต่หลังจากนี้เราเรียนจบแล้ว เราต่างคนต่างต้องมีชีวิตไปคนละเส้นทาง ถ้าวันหนึ่งแกไปแต่งงาน หรือมีคนรักของแก แล้วฉันจะอยู่อย่างไงโดยไม่มีแก” ไอ้เกอร์พูดด้วยน้ำเสียงที่ดังขึ้นเรื่อย ๆ

“นี่แกคิดว่าการแต่งงานคือมิตรภาพงั้นหรอ? แกกำลังเข้าใจการแต่งงานผิดแล้ว การแต่งงานเกิดจากความรักของคนสองคนต่างหาก ฉัน...”

“ก็ฉันรักแก แกก็รักฉันไง” ฉันยังไม่ทันพูดจบ ไอ้เกอร์ก็แทรกขึ้นมาเสียก่อน ดูมันใจร้อนอยากให้ฉัน   ตกลงแต่งงานภายในวันนี้ให้ได้

“แต่ความรักของเราสองคนมันคือความรักแบบเพื่อน แกเองก็เจ้าชู้ และมีแฟนมาตั้งหลายคน แกก็น่าจะรู้ว่าความรักของคนรัก และความรักของมิตรภาพนั้นมันแตกต่างกันอย่างไง?”

“ฉันไม่รู้หรอก แต่ฉันรู้แค่ว่าฉันอยู่ไม่ได้โดยไม่มีแก” ไทเกอร์ยังคงดื้อดึงไม่เลิก

“ชื่อแกก็แปลว่าเสือ แต่เสือสำหรับฉันไม่ได้แปลว่าเสือที่เจ้าชู้ แต่แปลว่าเสือที่เข้มแข็งและเป็นผู้นำ ตอนนี้แกกำลังงอแงจะเอาในสิ่งที่แกอยากได้ โดยไม่คิดถึงความรู้สึกของฉันเลย ถ้าวันนี้แกรักฉันจริง ๆ ที่ไม่ใช่รักแบบเพื่อน ฉันก็อาจจะตอบตกลงแต่งงานกับแกไปแล้ว แต่เพราะวันนี้แกก็แค่ยังสับสนกับชีวิต แกแค่กลัวว่าฉันจะไปเป็นของคนอื่น แกเลยดึงดันจะให้ฉันแต่งงานอยู่กับแกทั้งชีวิตก็เท่านั้นเอง ฉันสนิทกับแกมากที่สุด ฉันรู้จักตัวตนและจิตใจของแกมากที่สุด ถ้าวันไหนแกรักฉันจริง ๆ และแกก็ทำให้ฉันรักแกแบบคนรักได้ ฉันจะตอบตกลง แต่ก็ขึ้นอยู่กับแกว่า แกจะอดทนจนถึงวันนั้นไหม” พูดจบฉันก็เดินออกไปเลย ปล่อยให้ไอ้เกอร์ได้ยืนคิดวิเคราะห์กับตัวของมันเองสักพัก

: ไทเกอร์

เอพริลเดินจากผมไปหลังจากที่เธอพูดจบ สิ่งที่เธอพูดทำให้ผมเริ่มสงสัยในตัวของผมเอง ผมขอเธอแต่งงานเพราะผมอยากมีเธออยู่ด้วยทั้งชีวิต แต่ผมไม่ได้คิดถึงความรู้สึกของเธอเลยว่า จริง ๆ แล้วการแต่งงานควรเริ่มจากความรัก ไม่ใช่มิตรภาพ

“แต่ความรักก็เริ่มจากมิตรภาพได้นี่หว่า” ผมพูดกับตัวเองด้วยรอยยิ้มที่คิดอะไรบ้างอย่างออก

___________________________________________________________________

ฝากกดติดตามเพื่อเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ ^^