5.มื้อค่ำที่เปลี่ยนหัวใจ

เย็นวันนั้น รถยนต์หรูสีดำสนิทเคลื่อนมาจอดนิ่งที่ท่าเรือส่วนตัวใจกลางเมือง ม่านไหมก้าวลงจากรถพร้อมกับน้องไหมที่แต่งตัวด้วยชุดกระโปรงสีขาวสวยราวกับเจ้าหญิงตัวน้อย ซึ่งม่านไหมจำใจต้องสวมใส่ให้ลูกเพราะอคินทร์จัดเตรียมไว้ให้ทั้งหมด

ท่ามกลางแสงสีของเมืองหลวงที่สะท้อนลงบนผิวน้ำ เรือยอร์ชลำมหึมาที่จอดเทียบท่าอยู่นั้นดูราวกับหลุดออกมาจากนิตยสารหรู บนดาดฟ้าเรือที่ประดับประดาด้วยไฟประดับอ่อนๆ มีโต๊ะอาหารที่จัดไว้อย่างวิจิตรบรรจง โดยมีอคินทร์ยืนรออยู่ด้วยชุดสูทลำลองที่ดูผ่อนคลายแต่ยังคงความสง่าไว้อย่างเต็มเปี่ยม

"ยินดีต้อนรับครับ... ม่านไหม น้องไหม" เขาเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ ดวงตาคมกริบอ่อนแสงลงเมื่อมองไปยังลูกสาวตัวน้อย ก่อนจะเลื่อนไปหยุดอยู่ที่ม่านไหมด้วยความหมายที่เธออ่านไม่ออก

ม่านไหมทำได้เพียงพยักหน้ารับอย่างเสียไม่ได้ เธอพาตัวเองและลูกสาวนั่งลงที่โต๊ะอาหาร เชฟระดับมิชลินสตาร์เริ่มบรรจงเสิร์ฟอาหารจานหรูทีละจานท่ามกลางเสียงคลื่นกระทบเรือเบาๆ น้องไหมดูจะตื่นเต้นกับทุกอย่างรอบตัว ในขณะที่ม่านไหมกลับรู้สึกอึดอัดจนแทบทานอะไรไม่ลง

"คุณพาเรามาที่นี่ทำไม?" ม่านไหมถามขึ้นหลังจากที่น้องไหมเริ่มสนใจกับการวาดรูปในแท็บเล็ตเครื่องใหม่จนไม่ได้ยินบทสนทนาของผู้ใหญ่

อคินทร์จิบไวน์ราคาแพงในแก้วคริสตัลก่อนจะวางลงช้าๆ "ผมแค่ต้องการให้คุณเห็นว่า... โลกที่ผมสามารถมอบให้พวกคุณได้ มันไม่ใช่แค่สิ่งที่อยู่ในร้านกาแฟแคบๆ หรือชีวิตที่ต้องดิ้นรนไปวันๆ"

"ชีวิตที่ฉันดิ้นรน... มันคือความภาคภูมิใจค่ะ" ม่านไหมสวนกลับทันควัน "คุณไม่เข้าใจหรอกว่าการสร้างทุกอย่างด้วยมือตัวเองมันมีความหมายแค่ไหน มันไม่ใช่สิ่งที่เงินของคุณจะซื้อได้ด้วยการเหมาจ่ายค่าเช่าตึกหรือส่งคนมาปรับปรุงร้าน!"

อคินทร์นิ่งไปชั่วครู่ ก่อนจะลุกขึ้นเดินอ้อมมาหยุดยืนข้างๆ เธอ เขาสูดลมหายใจเข้าลึกราวกับกำลังข่มอารมณ์บางอย่าง "ม่านไหม... ห้าปีที่ผ่านมา ผมไม่ได้มีความสุขเลยสักนาที ถึงผมจะมีเงินทองมากมาย มีอาณาจักรที่ไม่มีใครกล้าแตะต้อง แต่ทุกคืนที่ผมหลับตา สิ่งที่ผมเห็นมีเพียงภาพที่คุณอุ้มท้องลูกเดินออกจากบ้านในวันที่ผมไม่มีทางเลือก"

ม่านไหมชะงัก เธอไม่เคยเห็นแววตาแบบนี้จากเขามาก่อน มันไม่ใช่สายตาของผู้ล่าที่ถือไพ่เหนือกว่า แต่มันคือสายตาของคนที่กำลังแตกสลาย

"ถ้าคุณคิดว่าการกลับมาของผมคือการเยาะเย้ยคุณ หรือการใช้เงินฟาดหัว... คุณคิดผิด" อคินทร์เอื้อมมือไปกุมมือเธอที่วางอยู่บนโต๊ะเบาๆ "ผมแค่กำลังพยายามหาทางที่จะกลับเข้าไปอยู่ในชีวิตของคุณอีกครั้ง โดยไม่ให้ครอบครัวผมมาพรากคุณไปได้อีก... ต่อให้ต้องแลกด้วยทุกอย่างที่ผมมี ผมก็ยอม"

สัมผัสที่อบอุ่นจากมือของเขาทำเอาหัวใจของม่านไหมเต้นรัวอย่างห้ามไม่ได้ กลิ่นกายที่คุ้นเคยยามต้องสายลมทะเลทำให้ความโกรธแค้นที่สั่งสมมานานเริ่มสั่นคลอน

ทันใดนั้น เสียงน้องไหมก็ดังขึ้นขัดจังหวะความตึงเครียดนั้น

"แม่คะ! ดูสิคะ ลุงอคินทร์ส่งรูปปลาโลมามาในแท็บเล็ตให้หนูดูด้วย! ลุงบอกว่าถ้าหนูทำคะแนนสอบได้ดี ลุงจะพาไปดูโลมาตัวเป็นๆ ในมหาสมุทรจริงๆ เลยนะแม่!"

เสียงหัวเราะใสๆ ของลูกสาวทำให้บรรยากาศที่แสนจะเคร่งเครียดผ่อนคลายลง อคินทร์หันไปยิ้มให้ลูกด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรักอย่างปิดไม่มิด

ม่านไหมมองภาพตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน เธอเริ่มตระหนักแล้วว่า... สงครามระหว่างเธอกับเขามันไม่ใช่แค่เรื่องของเงิน แต่เป็นเรื่องของความรู้สึกที่ไม่มีใครยอมถอย และดูเหมือนว่า 'กามเทพตัวจิ๋ว' จะเลือกข้างที่ทำให้เธอต้องยอมจำนนเสียแล้ว