ตอนที่ 9

กฤษตินถอดแว่นสายตาออกช้าๆ ก่อนจะหันมาสบตาเธอตรงๆ แววตาที่ไร้เลนส์กั้นในยามนี้ดูลุ่มลึกและคุกคามจนณิชารู้สึกเหมือนถูกตรึงไว้กับที่

“โลกของผมมันกว้างกว่าที่ครูเห็นในห้องเรียนนี้เยอะนะครับ... ผมแค่ทำในสิ่งที่ ‘ต้องทำ’ เพื่อซื้ออิสระที่จะได้ทำในสิ่งที่ ‘อยากทำ’ มากกว่า...โดยเฉพาะสิ่งที่ผมกำลัง… อยากทำในตอนนี้”

เขาโน้มกายเข้ามาใกล้จนกลิ่นน้ำหอมเย็นๆ ปะทะกับลมหายใจของเธอ

“และครูรู้ไหมครับว่า...สิ่งที่ผมอยากทำที่สุดตอนนี้ ไม่ใช่การซิ่งรถ หรือการไปชู้ตบาสที่ไหนทั้งนั้น”

เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ทันใดนั้นพื้นที่ห้องเรียนที่เคยดูกว้างขวางกลับดูแคบลงถนัดตา กฤษตินก้าวเข้าหาเธอด้วยท่าทีคุกคามจนณัทณิชาต้องถอยหนีโดยสัญชาตญาณ แต่เพียงไม่กี่ก้าว แผ่นหลังของเธอกลับชนเข้ากับขอบโต๊ะอย่างเลี่ยงไม่ได้

ชายหนุ่มโน้มตัวลงมาทันที ใช้แขนทั้งสองข้างค้ำโต๊ะกักร่างเล็กไว้ในอ้อมอกอย่างถือดี สายตาเขาเหลือบมองไปที่โทรศัพท์เครื่องเก่าหน้าจอแตกยับเยินของเธอที่วางอยู่ข้างๆ เขาอยากจะถามเรื่องเครื่องใหม่ที่เขาให้ไป... แต่ความหยิ่งในศักดิ์ศรีสั่งให้เขาเมินเฉยมันไปก่อน

“ครูคงมองว่าผมเป็นแค่เด็กมีปัญหาใช่ไหมล่ะครับ? แต่รู้ไหม... ปัญหาเดียวที่ผมแก้ไม่ตกก็คือ..จะทำยังไงให้ครูเลิกมองผมด้วยสายตาแบบ 'ครูมองศิษย์' เสียที เพราะความคิดของผมมันเดินไปไกลกว่ากฎเกณฑ์ตื้นๆ ที่ครูสอนในห้องตั้งเยอะ”

“ครูรู้ค่ะ... ว่าเธอฉลาด” 

ณิชาพยายามบังคับเสียงไม่ให้สั่น แม้จะเริ่มรู้สึกหายใจติดขัด

“แต่ที่เธอทำตัวร้าย ก็เพื่อให้คนเลิกคาดหวัง... ลึก ๆ แล้วเธอก็แค่กลัวความล้มเหลว เธอถึงต้องมานั่งเคี่ยวเข็ญตัวเองลำพังแบบนี้ใช่ไหม?”

กฤษตินนิ่งงันไปอึดใจหนึ่ง แววตาที่เคยราบเรียบพลันสั้นไหวด้วยความโกรธระคนแปลกใจที่ถูก ‘มองออก’ อย่างทะลุปรุโปร่ง เขาแค่นหัวเราะในลำคอแต่แฝงไปด้วยความร้าวราน

“วิเคราะห์ได้เก่งนี่ครับ... แต่การต้องทำตามความคาดหวังโง่ ๆ ของคนอื่นตลอดเวลา ครูคิดว่าผมควรรู้สึกยังไง? ในเมื่อไม่มีใครเคยถามสักคำว่าผมอยากเป็นอะไร หรือต้องการอะไรจริง ๆ” 

เขาก้มลงต่ำจนปลายจมูกเกือบจะชนกัน แววตาคู่นั้นจดจ้องด้วยความท้าทาย

“เธอลองมองในมุมของคนอื่นดูบ้างก็ได้นี่... บางทีพวกเขาอาจจะหวังดีกับเธอนะ” 

ณิชาเอ่ยด้วยความหวังดีแต่กลับยิ่งจุดชนวนโทสะของอีกฝ่าย

“หวังดีเหรอ?” 

กฤษตินหัวเราะเสียงแหบพร่า

“เพื่อ ‘ควบคุมทุกอย่าง’ ต่างหาก...”

“เธอรู้ไหม ชีวิตเธอน่ะมีแต่คนอิจฉานะ” 

ณิชาเอ่ยเสียงเรียบพยายามดึงสติเขา

“อิจฉาเหรอ? ครูรู้ไหมว่าในห้อง 6/1 มีคนที่บ้านรวยและเก่งกว่าผมอีกตั้งเยอะ แต่กลับไม่มีใครถูกจับตามองเท่าผมเลย”

เขาเอ่ยอย่างระอาและเบื่อหน่าย

“นั่นก็เพราะเธอไม่เคยทำใครผิดหวังยังไงล่ะ!”

ณิชามองลึกลงไปในดวงตาที่ว้าวุ่นของเขา ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มแต่บาดลึก

“เพราะเธอไม่เคยยอมให้ใครผิดหวัง... แต่เธอกลับยอมให้ตัวเอง ‘ผิดหวัง’ อยู่ทุกวัน ถึงเธอจะพยายามแหกทุกกฎเกณฑ์เพื่อให้คนที่คาดหวังในตัวเธอ..ฟังเธอบ้าง แต่สุดท้ายเธอก็ยังเลือก..ที่จะทำตามความคาดหวังของทุกคนอยู่ดี... จริงๆ แล้ว ถึงเธอจะพยายามทำตัวร้ายแค่ไหน แต่เธอก็รู้ตัวดีว่าเธอไม่ใช่คนเลว... ใช่ไหมกฤษติน?”

กฤษตินนิ่งงันไปครู่ใหญ่ สายตาที่เคยแข็งกร้าวและเย็นชาเริ่มสั่นไหวอย่างรุนแรงจนสังเกตได้ชัด ความรู้สึกเหมือนถูกกระชากหน้ากากออกต่อหน้าคนคนเดียวที่เขาสัมผัสได้ถึงความจริงใจ ทำให้ลมหายใจของเขาเริ่มสะดุด

ณิชาคือคนแรกที่มองทะลุคำลวงอัจฉริยะ เข้าไปเห็น ‘ความเหนื่อยล้า’ ที่เขาแบกไว้เพียงลำพังมาเนิ่นนาน และวินาทีนั้นเอง... กำแพงที่เขาสร้างมาเพื่อปกป้องตัวเองก็พังทลายลงอย่างไม่เป็นท่า เพียงเพราะคำพูดนุ่ม ๆ ที่เข้าใจเขามากกว่าใครในโลก

“ครูพูดเหมือนรู้จักผมดีจังเลยนะครับ...” 

เขาก้าวเข้าหาจนไออุ่นจากร่างกายแผ่ซ่านถึงตัวเธอ

“รู้ดีจนผมอยากจะ ‘พิสูจน์’ ให้เห็นว่าสิ่งที่ครูคิดน่ะ... มันถูกแค่ครึ่งเดียว”

กฤษตินโน้มตัวลงต่ำจนลมหายใจร้อนผ่าวรินรดผิวแก้ม

“ผู้หญิงที่ผมเจอมา... ไม่มีใครสนใจหรอกว่าผมต้องแบกภาระอะไรไว้บ้าง พวกเธอสนใจแค่ว่าคืนนี้ผมจะพาไปจบลงที่ไหน... แต่ครูกลับเห็นสิ่งที่ผม..ซ่อนไว้”

เขายกยิ้มที่มุมปาก ทว่าดวงตากลับไม่ได้ยิ้มตาม

“ครูคิดจริง ๆ เหรอครับ... ว่าผมจะปล่อยให้คนที่ ‘รู้ทัน’ ผม เดินออกจากห้องนี้ไปเฉย ๆ?”

เขากวาดสายตามองสำรวจเธออย่างจาบจ้วง ตั้งแต่ดวงตาที่สั่นไหวไล่ลงมาหยุดอยู่ที่ริมฝีปากบาง เจตนาที่เปิดเผยผ่านแววตาคู่นั้นอุกอาจเสียจนณัทณิชาแทบจะลืมวิธีหายใจ

“ครูเป็นครูของเธอนะ..กรุณาสำรวมด้วย.!” 

เธอพยายามใช้สถานะเป็นโล่กำบังด่านสุดท้าย ทว่ากลับถูกสายตาคมกริบที่ตรึงไว้ตรงริมฝีปากสะกดจนคำพูดที่เหลือถูกกลืนหายไปในลำคอ

“ครูรู้ไหมว่ายิ่งครูพยายามจะคุมเกม หรือพยายามถอยห่างเท่าไหร่... มันยิ่งทำให้ผมอยาก ‘รุก’ ให้หนักกว่าเดิม” 

กฤษตินโน้มตัวกระซิบชิดใบหู ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดจนผิวจนเธอสั่นไปทั้งตัว

“ผมรู้ว่าครูไม่ได้มองผมเป็นแค่เด็กคนหนึ่งหรอก... เพราะถ้าครูมองแบบนั้น หัวใจครูคง..ไม่เต้นแรงจนผมสัมผัสได้ขนาดนี้”

“เธอมันก็แค่เด็กแก่แดดและหลงตัวเองเท่านั้นแหละ... อย่าพูดแบบนี้อีกนะกฤษติน” 

ณิชาประท้วงเสียงสั่น แต่เรี่ยวแรงกลับหดหายจนหมด คล้ายร่างกายจะละลายไปกับมวลความร้อนที่แผ่ออกมาจากตัวเขา

“นั่นแหละครับที่น่าสนใจ...” 

กฤษตินโน้มใบหน้าลงมาหาจนกลิ่นน้ำหอมเย็นจัดปะทะจมูก แววตาจ้องที่ริมฝีปากบางอย่างไม่ปิดบัง

“ครูเป็นคนแรกนะ..ที่ทำให้ผมรู้สึกว่าการมาโรงเรียนเฮงซวยนี่..มันไม่น่าเบื่ออย่างที่คิด... ทั้งๆ ที่อีกไม่กี่เดือนผมก็จะจบจากที่นี่อยู่แล้ว”

เขาหัวเราะในลำคอเบา ๆ เป็นเสียงที่ฟังดูอันตรายแต่

กลับทรงเสน่ห์อย่างร้ายกาจ สายตามุ่งมั่นดุดันราวกับจะกลืน

กินเธอไปทั้งตัว

“คืนนี้ผมนัดรวมตัวแก๊งบิ๊กไบท์เพื่อจะไปซิ่งรถที่ปั้มน้ำมันแถวเกษตร-นวมินทร์ ... ถ้าครูอยากเห็นว่ากฤษตินตอนที่ไม่มี ‘หัวโขน’ นักเรียนน่ะเป็นยังไง... ก็ตามไปดูได้นะครับ”

เขาส่งยิ้มท้าทายอย่างคนถือไพ่เหนือกว่า ก่อนจะผละกายออกช้าๆ อย่างเนิบนาบ มือหนาหยิบสมุดการบ้านที่ทำเสร็จอย่างประณีตวางลงบนโต๊ะ ราวกับจะย้ำเตือนว่าเขาทำตามกติกาของเธอจบสิ้นแล้ว... และต่อจากนี้ คือตาที่เธอต้องเดินตามกติกาของเขาบ้าง

ณิชายืนนิ่งงันมองเงาของกฤษตินที่ลับหายไป สมองของเธอกำลังตะโกนด่าทอความหวั่นไหวที่เกิดขึ้น เธอรู้ดีว่ากำลังเดินเข้าหาเหวลึกที่ชื่อว่า ‘ความไม่เหมาะสม’ และหากก้าวพลาด ไม่ใช่แค่หน้าที่การงานที่จะพังทลาย แต่คือเกียรติยศที่เธอสั่งสมมาทั้งชีวิต แต่กฤษตินกลับเป็นเหมือนแรงดึงดูดมหาศาล เขาไม่ได้เข้าหาด้วยความไร้เดียงสาแบบวัยรุ่น แต่เขารุกรานด้วยสายตาของ ‘เจ้าชีวิต’ เขารู้จุดอ่อนของเธอดีพอๆ กับสูตรฟิสิกส์บนกระดาน และเขากำลังใช้ความอ้างว้างในใจตัวเอง... เป็นโซ่ตรวนผูกมัดหัวใจของเธอไว้

“มันผิด... ณิชา มันผิดมหันต์”

เธอพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงสั่นเบาๆ  แต่ยิ่งย้ำเตือนว่าผิด ภาพแววตาอ้างว้างหลังเลนส์แว่นสายตาของเด็กหนุ่มคนนั้นก็ยิ่งชัดเจน แววตาที่โหยหาใครสักคนที่มองเห็นตัวตนจริงๆ ของเขาที่ไม่ใช่แค่ ‘ทายาทมหาเศรษฐี’ ระฆังแห่งศีลธรรมในใจเธอกำลังตีรัวเพื่อเตือนภัย แต่กฤษตินกลับหยิบยื่นกุญแจที่จะไขกรงขังความรู้สึกมาวางไว้ตรงหน้า... และเธอกำลังจะพ่ายแพ้ต่อมันอย่างหมดรูป