ตอนที่ 2 ชีวิตใหม่ที่เลวร้าย3

ตอนที่ 2 ชีวิตใหม่ที่เลวร้าย3

ถ้อยคำประกาศกร้าวทำให้หลี่เลี่ยงหลิงตื่นตระหนก เธอพยายามดิ้นหนีจากการกระทำที่อุกอาจนี้ หญิงสาวไม่เข้าใจเลยว่า...ไฉนหยางจางเหว่ยถึงได้ดูต่างออกไปจากปกติราวกับไม่ใช่ตัวเขา และเธอก็ไม่เข้าใจว่าทำไมสายตาที่มองมาจึงมีแต่ความเกลียดชังขยะแขยงในตัวเธอ  ในเมื่อเขาเป็นฝ่ายเข้ามาทำร้ายเธอถึงในบ้านด้วยซ้ำ

เรี่ยวแรงอันน้อยนิดของหลี่เลี่ยงหลิงหรือจะสู้ชายหนุ่มรูปร่างกำยำที่ใช้แรงงานเป็นนิจ  แม้ในชาติก่อนจะร่ำเรียนการต่อสู้มาหลากหลายแต่ในสภาพร่างกายที่เพิ่งผ่านความตายมาหมาดๆก็คงไม่อาจใช้วิชาที่อุตส่าห์ตรากตรำเรียนมาอย่างยากลำบากได้เช่นกัน

‘ในเรื่องไม่มีฉากนี้ มีแค่ตอนที่หลี่เลี่ยงหลิงหอบลูกมายัดเยียดว่าเป็นลูกของหยางจางเหว่ย และสุดท้ายก็โดนจับโยนออกไปทั้งแม่ทั้งลูก ไม่นานหลี่เลี่ยงหลิงก็โดนพระเอกส่งคนมาจัดการ...จนตาย’

หลี่เลี่ยงหลิงที่พอจะรู้ความลับในนิยายคร่าวๆแล้วก็ได้แต่หลับตาลงยอมรับชะตากรรมของตัวเอง หญิงสาวปล่อยให้น้ำตาไหลรินจากหางตาโดยไร้เสียงสะอื้น  เธอไม่อยากจะแสดงความอ่อนแอให้ชายหนุ่มเหนือร่างกายได้สมเพชเวทนา ในเมื่อเขาย่ำยีร่างกายของเธอจนพอใจแล้วก็ให้เขาจากไปไม่ต้องกลับมาอีก

‘ฉันจะยอมรับแค่คราวนี้เท่านั้น ต่อจากนี้ไปจะไม่มีหลี่เลี่ยงหลิงคนเดิมที่เป็นเพียงตัวประกอบอีกต่อไป ฉันจะไม่ยอมตายอย่างน่าสมเพชเด็ดขาด!!!’

สวบ สาบ สวบ สาบ เสียงขยับกายลุกขึ้นของชายหนุ่มที่กระทำจนสาสมใจแล้ว เขาลุกขึ้นเก็บเสื้อผ้าจากพื้นสวมใส่โดยไม่หันมามองเธอด้วยซ้ำ ก่อนจะล้วงหยิบบางอย่างออกมาและโยนให้เธอ

“นี่คงเพียงพอสำหรับค่าตัวของเธอ” เงินหยวนหลายใบปลิวตกบนพื้นกระท่อม พร้อมกับแผ่นหลังแข็งแกร่งของชายหนุ่มที่เดินลับหายไปในความมืดสลัวของย่ำรุ่ง

หลี่เลี่ยงหลิงลุกขึ้นอย่างยากลำบากเพราะความเหนื่อยล้าทางกายและความเจ็บปวดบางจุดของร่างกาย เธอพยายามลุกเพื่อหยิบเสื้อผ้ามาใส่ มือบางสั่นเทาด้วยความเจ็บใจที่ตัวเธอไร้ค่าถึงขนาดซื้อด้วยเงินไม่กี่หยวนเท่านั้น แม้ว่าหลี่เลี่ยงหลิงในเมื่อก่อนจะขี้เกียจ ปากจัด ไม่สนใครนอกจากความสุขสบายของตัวเอง แต่มันก็ไม่ได้ทำร้ายใครมิใช่หรือ ไม่ได้ทำให้ใครตายมิใช่หรือ

“ฮึก ฮือ ฮือ ฮือ...” หญิงสาวรู้สึกโดดเดี่ยวจนปล่อยโฮออกมา ความไม่ยุติธรรมแบบนี้สินะที่ทำให้หลี่เลี่ยงหลิงคนเก่ายิ่งร้ายกาจขึ้นจนลงมือทำร้ายคนอื่น

เมื่อเห็นแสงสว่างทอประกายลอดเข้ามาหญิงสาวที่ซุกใบหน้ากับเข่าก็เงยหน้าขึ้น เธอเช็ดน้ำตาที่เปรอะเปื้อนตามใบหน้าออกอย่างลวกๆ ไฟฉายดวงเล็กถูกเรียกออกมาจากมิติช่องว่าง เพื่อให้แสงสว่างในกระท่อมมากขึ้น 

“ช่างมันเถอะหลี่เลี่ยงหลิง ต่อจากนี้ต่างหากที่จะต้องเปลี่ยนมัน!!!”  หญิงสาวที่ปลงตกแล้วก็เริ่มสำรวจภายในกระท่อมที่รกร้าง และรู้สึกทึ่งในความสกปรกของที่แห่งนี้เสียเหลือเกิน

“เธออยู่เข้าไปได้ยังไงกัน” หญิงสาวทำหน้าขยะแขยง และเรียกอุปกรณ์ทำความสะอาดออกมา เริ่มเก็บทุกอย่างให้เข้าที่เข้าทางมากขึ้นรวมถึงเงินหยวนที่ชายหนุ่มก่อนหน้าโยนเอาไว้  ของสิ่งไหนเกินเยียวยาก็ถูกโยนออกไปนอกกระท่อมโดยไม่เสียดาย

แม้จะยังอ่อนล้าอยู่มากแต่เมื่อได้ขยับร่างกายจึงรู้สึกกระปรี้กระเปร่าขึ้นไม่น้อย เธอปัดกวาดเช็ดถูภายในกระท่อมจนสะอาดดีแล้ว แต่เมื่อมองพื้นที่ยังคงเป็นดินแข็งก็ถอนหายใจออกมา

“ในช่องว่างมีไม้พาเลทหรือพวกไม้ปาร์เกต์บ้างรึเปล่านะ” หญิงสาวบ่นพึมพำพลางสำรวจในมิติช่องว่างที่เหมือนห้างสรรพสินค้าก็มิปาน

“โอ๊ะ!!!! เจอแล้ว” หลี่เลี่ยงหลิงไม่ได้เรียกสิ่งของนั้นออกมาทันที แต่เธอมองของที่ยังคงเกะกะภายในห้องก็ตัดสินใจขนของพวกนั้นออกไปก่อน  หญิงสาวพยายามลากเตียงไม้ไผ่ออกไปอย่างทุลักทุเล แม้ว่ามันจะไม่หนักมากแต่ความใหญ่ของมันก็เป็นอุปสรรคอยู่เหมือนกัน

“อ่า...กว่าจะเอาออกมาได้” ฝ่ามือบางตบแปะเข้าหากันเพื่อปัดฝุ่นที่เปื้อนมือออก เธอมองไปยังของบางส่วนภายในห้องก็เดินกลับเข้าไปเพื่อยกมันออกมาและกองรวมๆกันเอาไว้ตรงหน้ากระท่อมหลังเล็ก ที่ห่างออกมาจากตัวหมู่บ้านและแทบจะไม่มีใครเข้ามาถึงที่นี่ เพราะเป็นเขตป่าเขตเขาที่อาจจะมีอันตราย

หลี่เลี่ยงหลิงปาดเหงื่อออกจากหน้าผากมน มองไปรอบๆก็พบว่ากระท่อมของเธออยู่ในทำเลทองเลยทีเดียว เพราะมองลงไปเห็นหมู่บ้านที่มีหลังคาเรือนเกือบร้อยหลัง พื้นที่เพาะปลูกเขียวชอุ่มสุดลูกหูลูกตาซึ่งคงเพียงพอสำหรับมณฑลใหญ่ๆสักมณฑลเลยทีเดียว

“ที่ทำเลทอง เหมาะกับการนั่งจิบชาชมความงามของธรรมชาติจริงๆ แต่...รกไปหน่อย” หญิงสาวมองสำรวจคร่าวๆก็รู้สึกว่าบ้านหลังน้อยของเธอค่อนข้างจะทรุดโทรม อาจเป็นเพราะหญ้าข้างบ้านที่ไม่ได้กวาดถาง หรือรั้วที่ผุพังจนแทบจะไม่เหลือเค้าโครงเดิม

“ต้องถางหญ้า ซ่อมรั้ว แล้วก็ทำประตูบ้านใหม่ให้แน่นหนากว่านี้” เมื่อก่อนเธอทำอะไรบ้างเนี่ย...หลี่เลี่ยงหลิง หญิงสาวถอนหายใจยาวกับความขี้เกียจของหญิงสาวเมื่อก่อนที่ปล่อยให้บ้านรกร้างจนงูจะเข้ามาอยู่ด้วยแล้ว

โครก!!!!

หลี่เลี่ยงหลิงยกมือขึ้นลูบท้องของตัวเองเบาๆ เมื่อได้ยินเสียงดังมาจากมัน หญิงสาวรู้สึกหิวขึ้นมาทันทีก่อนจะแตะข้อมือเพื่อหาเมนูอาหารเช้าที่เหมาะสมภายในมิติช่องว่าง

“กองทัพยังต้องเดินด้วยท้อง ผู้หญิงตัวเล็กๆอย่างฉันก็ต้องอิ่มท้องเช่นกัน” หญิงสาวถือชามข้าวต้มที่ยังอุ่นจนเกือบร้อน เธอสูดควันหอมฉุยเข้าปอดอย่างช้าๆ

โครก!!!!

ท้องเล็กของเธอตอบรับกลิ่นที่หอมน่ากินนี้  หญิงสาวหยิบช้อนขึ้นมาและตักมันเข้าปากด้วยความเอร็ดอร่อยราวกับไม่เคยกินของอร่อยแบบนี้มาก่อน ทั้งๆ ที่ในชาติก่อนเธอกินมันมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน แต่ก็นะ...ยุคนี้มันยุคขาดแคลนอาหารและขาดยาวนานมาสิบกว่าปีแล้ว ตั้งแต่ช่วงต้นปี 1960 ที่เกิดทั้งภัยแล้งและน้ำท่วมจนผลผลิตทางการเกษตรเสียหายจนเกือบหมดประเทศ

“แล้วฉันจะเอายังไงต่อดีนะ”