ตอนที่ 2 ชีวิตใหม่ที่เลวร้าย2

ตอนที่ 2 ชีวิตใหม่ที่เลวร้าย2

ภาพความทรงจำของใครคนหนึ่งฉายอยู่ในหัวของหลี่เลี่ยงหลิง ซึ่งเป็นความทรงจำที่แสนจะขื่นขม น่าเศร้า และน่าสมเพชไปในคราวเดียวกัน

หญิงสาวนางนี้มีชื่อเหมือนกันกับเธอ ‘หลี่เลี่ยงหลิง’ แต่ชีวิตกลับแตกต่างกันราวฟ้ากับเหว  ดูเหมือนตอนนี้เธอย้อนเวลากลับมาหรืออาจจะเป็นอีกมิติหนึ่งในช่วงยุคมืด ยุคที่คนต้องใช้แรงงานเพื่อแลกกับอาหาร ข้าวของ เครื่องใช้ รวมถึงยารักษาโรค

หลี่เลี่ยงหลิงคนนี้พื้นฐานครอบครัวไม่ได้แย่ แต่จุดพลิกผันก็เกิดขึ้นเมื่อหญิงสาวสูญเสียครอบครัวไปในคราวเดียวกัน จนกลายเป็นตัวคนเดียวโดดเดี่ยวไร้ที่พึ่งพิง หญิงสาวเริ่มมีนิสัยแข็งกร้าว  เห็นแก่ตัว และไม่สนใครอีกเลย  แต่นั่นก็เป็นชนวนแห่งความเกลียดชังที่คนรอบข้างต่างมีให้เธอ  จนท้ายที่สุดเรื่องราวใส่สีตีไข่เสริมเติมแต่งไปมากมายก็กลายเป็นว่าหลี่เลี่ยงหลิงช่างเป็นสตรีที่น่ารังเกียจเสียเหลือเกิน

“เฮ้อ...มาอยู่ในร่างคนดีๆไม่ได้เหรอ” หลี่เลี่ยงหลิงที่จับพลัดจับผลูว่าอยู่ในร่างหญิงสาวที่ถูกเกลียดชังก็รู้สึกทดท้อใจ

“แต่จะว่าไปชื่อนี้ก็ซ้ำเยอะนะเนี่ย”  เธอเมื่อก่อนก็เป็นคุณหนูหลี่  ตอนนี้ก็ชื่อนี้ และในนิยายเล่มนั้น...ก็มีตัวประกอบใช้แล้วทิ้งชื่อนี้เหมือนกัน บังเอิญจริงๆ

หลี่เลี่ยงหลิงหลับตาลงอย่างช้าๆเพื่อนั่งเรียบเรียงความทรงจำของร่างนี้ ภาพความทรงจำตั้งแต่เล็กจนถึงตอนนี้ที่ร่างนี้มีอายุเพียงแค่ 17 ปี เล่าเรียนแค่อ่านออกเขียนได้เท่านั้น ส่วนประสบการณ์อื่นๆในชีวิตก็แทบจะไม่มีเลย 

ความอุ่นวาบบนหลังมือบางทำให้หญิงสาวที่กำลังหลับตาลืมตาขึ้นอย่างรวดเร็ว พลางใช้มืออีกข้างจับที่อุ่นร้อนนั้นเอาไว้

“อะไรกันเนี่ย!!!” หลี่เลี่ยงหลิงถูรอยสีแดงก่ำบนหลังมือแรงๆ อย่างหัวเสีย ร่องรอยแดงเป็นรูปสัญลักษณ์แปลกๆ

แสงสว่างวาบจ้าขึ้นมาจากรอยนั้นจนหญิงสาวต้องหลับตาแน่นแต่นัยน์ตาภายใต้เปลือกตาบางก็ยังคงเห็นแสงสว่างนั้นอยู่ ผ่านไปเพียงครู่เดียวแสงนั้นก็ดับลง หลี่เลี่ยงหลิงลืมตาอย่างช้าๆและขยี้ตาเบาๆ เธอมองไปที่หลังมือก็เห็นสัญลักษณ์นั้นเช่นเดิม แต่มันเปลี่ยนเป็นแสงเรืองรองก่อนจะมอดลงเหลือเพียงรอยจางๆที่แทบจะมองไม่เห็น

“หรือนี่จะเป็นของวิเศษที่มักจะมีในนิยายทะลุมิติกัน อย่าบอกนะว่า...มิติพิเศษ!!!” หญิงสาวปะติดปะต่อเรื่องราวเอง และพลิกมือตัวเองมองไปมา ก่อนที่เปลือกตาบางจะหลับลงพร้อมกับมือบางอีกข้างเอื้อมมาแตะที่รอยบนหลังมือนั้น

“จริงหรือเนี่ย พระเจ้า!!!! ฉันไม่อดตายแล้ว!!!” หลี่เลี่ยงหลิงตะโกนขึ้น เมื่อสิ่งที่เธอเห็นและสัมผัสหลังจากหลับตาลง มันคือมิติพิเศษหรือช่องว่างอะไรสักอย่างที่ภายในเหมือนกับห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่ มันมีทุกอย่างครบครัน  ทั้งของกิน ของใช้ เสื้อผ้า ยารักษาโรค

“ขอบคุณพระเจ้า ขอบคุณสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่มอบสิ่งเหล่านี้ติดตัวฉันมา” หญิงสาวยิ้มกว้างพร้อมกับยกมือไหว้ไปรอบทิศทางอย่างดีใจ

หลังจากดีใจกับความพิเศษและเล่นกับมันอยู่นาน  หลี่เลี่ยงหลิงที่เห็นว่าอีกนานกว่าจะรุ่งสางก็หลับตาลงอีกครั้งเพื่อพักผ่อนเอาแรง เพราะดูเหมือนว่าร่างกายนี้ของเธอจะยังอ่อนเพลียจากพิษไข้อยู่  ว่าแล้วหญิงสาวก็หยิบยาออกจากช่องว่างพร้อมกับน้ำดื่ม เพื่อรักษาอาการไข้ของตัวเองเสียก่อน

“นอนเอาแรงสักหน่อย พรุ่งนี้ค่อยว่ากัน” หญิงสาวกระชับผ้าห่มผืนหนาที่เพิ่งเอาออกมาก่อนจะหลับตาพริ้มและผล็อยหลับไปอย่างง่ายดาย

เสียงกุกกักจากด้านนอกกระท่อมไม่ได้ทำให้หญิงสาวตื่นจากความหลับใหลได้เลย อาจจะด้วยฤทธิ์ยาที่ทำให้หญิงสาวหลับลึก ทั้งๆ ที่ปกติเมื่อก่อนเธอค่อนข้างจะมีประสาทที่ฉับไว

แอด...  ประตูกระท่อมเปิดออกอย่างง่ายดาย ตามด้วยร่างเงาสูงโปร่งของคนๆหนึ่งที่เดินโซเซเข้ามาด้วยสภาพคล้ายคนสติไม่ครบถ้วน

“กลิ่นหอม...” เงาร่างนั้นนั่งลงบนขอบเตียงไม้ไผ่และก้มลงดมกลิ่นที่เขาตามหามาตลอดทาง และเป็นกลิ่นที่ร่างกายของเขาเรียกร้องราวกับคนเสียสติ ซึ่งเขามีสติแต่ควบคุมตัวเองไม่ได้ราวกับร่างนี้ไม่ใช่ของเขา

‘นี่เขาเป็นอะไรไป ต้องมีใครทำอะไรแน่’

“อือ...อย่ามายุ่งนะ คนจะหลับจะนอน” หญิงสาวพลิกกายหนีตามสัญชาตญาณ และบ่นพึมพำออกมา

‘เสียงนี้มัน...คุ้นหูนัก หรือว่าจะเป็นสตรีผู้นั้น’ ชายหนุ่มปัญญาชนที่ถูกเกณฑ์มาจากปักกิ่งนึกถึงใบหน้างดงามของสตรีผู้หนึ่ง ที่แวบแรกก็สะกดจิต แต่นานวันเข้าเมื่อรับรู้นิสัยใจคอของหญิงสาวเขาก็ไม่เคยคิดจะเข้าใกล้เลยแม้แต่นิดเดียว

“สตรีแพศยา...คิดจะจับผู้ชายถึงเพียงนี้ น่ารังเกียจเสียจริง” ชายหนุ่มกัดฟันกรอดอย่างโมโห และพยายามบังคับตัวเองให้ออกห่างจากร่างบางที่ยังคงส่งกลิ่นหอมหวนชวนลิ้มลอง

‘ไม่รู้ว่าหญิงผู้นี้ใช้สิ่งใดทำให้เขาเป็นเช่นนี้กันแน่’

หลี่เลี่ยงหลิงที่รู้สึกตัวว่ามีบางอย่างกำลังขยับอยู่ใกล้ๆตัวเองก็ลืมตาขึ้น หญิงสาวตกใจจนต้องเบิกตากว้างเมื่อเห็นเงาร่างของชายหนุ่มที่เธอคุ้นตาจากภาพความทรงจำที่เพิ่งหลั่งไหลเข้ามา และตอนนี้เขาอยู่ใกล้ตัวเพียงฝ่ามือกั้นเท่านั้น

“คุณ...หยาง” หยางจางเหว่ย  ปัญญาชนที่ถูกส่งมาจากมณฑลต่างๆเพื่อเป็นแรงงานในชนบท  เขาคือหนึ่งในบุรุษหน้าตาดีที่หลี่เลี่ยงหลิงเล็งเอาไว้ และต้องการเป็นเจ้าของชายหนุ่ม แม้เขาจะไม่ใช่ตัวเลือกที่ดีที่สุดเพราะฐานะของครอบครัวไม่ได้ดีมากนัก

‘ฮะ!!! หยางจางเหว่ย...ชื่อเหมือนพระเอกในนิยายเรื่องนั้นเลย  อย่าบอกนะว่า...ฉิบหายแล้ว!!!’  หญิงสาวที่นึกบางอย่างขึ้นได้ก็ตกใจตาโต สมองของหญิงสาวเต้นตุบๆอย่างเคร่งเครียด เพราะหากเป็นอย่างที่เธอคิดจริงๆ หลี่เลี่ยงหลิงร่างที่เธออยู่ในตอนนี้ก็เป็นเพียงตัวประกอบที่ออกมาฉากสองฉากก็ตายอย่างอนาถ!!!!

“ฉันคิดว่าคุณคงเมา เอาอย่างนี้ดีหรือ...อุ๊บ!!!”

เรียวปากของหยางจางเหว่ยฉกวูบปิดริมฝีปากอวบอิ่มของหญิงสาวจนแน่น ก่อนที่เขาจะขยับละเลียดชิมความหอมหวานที่หลอกล่อเย้ายวนชวนให้เขามาถึงที่นี่ โดยที่เขาไม่สามารถควบคุมร่างกายของตัวเองได้อีกแล้วชายหนุ่มกระชากผ้าห่มผืนหนาออกให้พ้นจากร่างบาง เขาตาลุกไปด้วยความปรารถนาเมื่อเห็นหญิงสาวอยู่ในชุดสีขาวบางจนเห็นรูปร่างสัดส่วนที่เปราะบางแต่ทว่าก็อวบอัดเต็มไม้เต็มมือเช่นกัน

หลี่เลี่ยงหลิงพยายามผลักไสชายหนุ่มผู้นี้ออกไป แต่ร่างกายเธอกลับอ่อนยวบไร้เรี่ยวแรงอยู่ใต้ร่างกำยำที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามแทน  เขาถอดเสื้อเหวี่ยงออกไปตามด้วยกางเกงขายาว และปราการสุดท้ายที่ปกปิดเจ้ามังกรตัวร้ายเอาไว้

“ไม่นะ!!!” ฉันจะไม่มีวันตัวประกอบใช้แล้วทิ้ง

“ผมจะรับผิดชอบตามสมควร แต่เรื่องแต่งงาน..คงไม่มีวัน”