ทะลุมิติทวงรักคืนใจ 5 (2)

อีกฝั่งหนึ่ง

ณ Prince Club ห้องทำงานชั้นบนสุด

บรรยากาศในห้องทำงานส่วนตัวของเจ้าพ่อมาเฟียยังคงมืดทึมและอบอวลไปด้วยกลิ่นควันบุหรี่จาง ๆ

สิบทิศ ในวัย 35 ปี นั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้หนังตัวใหญ่ เบื้องหน้ามีแก้ววิสกี้ชั้นดีวางอยู่

กาลเวลา 6 ปีไม่ได้ทำลายความหล่อเหลาของเขาลงเลยแม้แต่น้อย กลับยิ่งเสริมความดุดัน น่าเกรงขาม และดู ‘ดิบ’ ยิ่งกว่าเดิม

รอยสักงูพันแขนดูเข้มขลังขึ้นตามวัยและอำนาจบารมีที่แผ่ขยายไปทั่ววงการธุรกิจสีเทาและขาว

“นายครับ”

เจษเดินเข้ามาในห้องด้วยท่าทีรีบเร่งผิดปกติ ในมือถือแท็บเล็ตเครื่องบางเข้ามาวางตรงหน้าเจ้านาย

“มีอะไร?” สิบทิศถามเสียงเรียบ ไม่แม้แต่จะเงยหน้าจากเอกสารในมือ

“นายจำคุณเพียงรักได้ไหมครับ?”

ชื่อที่ไม่ได้ยินมานานกว่า 6 ปี ทำให้ปลายปากกาที่กำลังตวัดเซ็นเอกสารชะงักกึก สิบทิศเงยหน้าขึ้นมองลูกน้องคนสนิทช้า ๆ คิ้วเข้มเลิกขึ้นข้างหนึ่ง

“ทำไม? ยัยนั่นตายแล้วเหรอ? หรือซมซานกลับมาขอเงิน?”

น้ำเสียงของเขายังคงเต็มไปด้วยความดูแคลน ลึก ๆ เขาคิดเสมอว่าผู้หญิงที่ไม่มีอะไรติดตัวเลยอย่างเธอ คงไปไม่รอดในสังคมที่โหดร้าย ดีไม่ดีป่านนี้อาจจะไปเป็นเมียเก็บเสี่ยแก่ ๆ สักคนเพื่อแลกเงินเลี้ยงลูก

“เปล่าครับนาย นายดูนี่สิครับ”

เจษกดเปิดคลิปวิดีโอข่าวบันเทิงแล้วเลื่อนหน้าจอไปตรงหน้าสิบทิศ

บนหน้าจอคมชัดระดับ 4K ปรากฏภาพงานเปิดตัวน้ำหอมสุดหรู และวินาทีที่กล้องซูมเข้าไปที่ใบหน้าของผู้หญิงคนหนึ่งที่ยืนเด่นเป็นสง่าอยู่กลางเวที

สิบทิศเพ่งมองหญิงสาวในจอ ดวงตาสีเทาเบิกกว้างขึ้นทีละน้อย

โครงหน้าหวานซึ้งนั่นใช่เพียงรักแน่ ๆ แต่แววตา... แววตาคู่นั้นมันไม่ใช่!

เพียงรักที่เขารู้จัก คือผู้หญิงหัวอ่อน แววตาเจ้าเล่ห์ที่มักจะมองเขาด้วยความอ้อนวอนขอความรัก

แต่ผู้หญิงในจอนี้ ดวงตาของเธอพราวระยับไปด้วยความมั่นใจ แข็งแกร่ง และทรงอำนาจ รอยยิ้มมุมปากที่ดูเย่อหยิ่งจองหองนั่นช่างดู...

เย้ายวน

“นี่มัน...”

สิบทิศพึมพำเหมือนคนละเมอ สายตาจับจ้องไปที่เรือนร่างโค้งเว้าในชุดกำมะหยี่รัดรูป เอวคอดกิ่ว สะโพกผายที่ดูยั่วยวนอารมณ์ชายหนุ่มอย่างร้ายกาจ

เสียงให้สัมภาษณ์ในคลิปดังลอดออกมา

“ความภักดีของดิฉัน ซื้อไม่ได้ด้วยเงินค่ะ ถ้าใจไม่แลกใจ ดิฉันก็ไม่ทำงานให้”

“ฮึ!” สิบทิศเผลอหลุดหัวเราะในลำคอ มุมปากกระตุกยิ้มขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว “ปากดีไม่เปลี่ยน”

“ตอนนี้เธอเป็นผู้อำนวยการฝ่าย PR ของ Aura Communications ครับนาย เป็นมือหนึ่งของวงการเลย ใคร ๆ ก็อยากจ้างเธอ แถมยังมีข่าวลือว่าหนุ่ม ๆ ไฮโซตามจีบกันให้ควั่ก” เจษรายงานข้อมูลที่สืบมาคร่าว ๆ

“หนุ่ม ๆ ตามจีบ?” สิบทิศทวนคำ เสียงเริ่มแข็งขึ้น แววตาที่เคยนิ่งสงบเริ่มมีประกายไฟคุกรุ่น “ทั้งที่มีลูกติดเนี่ยนะ?”

“ครับ ดูเหมือนเธอจะวางตัวดีมาก ไม่เคยมีข่าวเสียหาย แต่ก็ไม่ได้ปิดกั้นตัวเองซะทีเดียว”

สิบทิศจ้องมองภาพบนหน้าจออีกครั้ง นิ้วแกร่งเคาะโต๊ะเป็นจังหวะช้า ๆ ความรู้สึกบางอย่างที่เขาคิดว่าตายด้านไปแล้วเริ่มขยับไหว มันไม่ใช่ความรัก แต่มันคือ สัญชาตญาณนักล่า

ความรู้สึกที่เหมือนเจอของเล่นชิ้นเก่าที่เคยทิ้งขว้าง แต่พอกลับมาเจอมันอีกครั้ง มันกลับถูกขัดสีฉวีวรรณจนกลายเป็นเพชรเม็ดงามที่ใคร ๆ ก็อยากครอบครอง

“เจษ” สิบทิศเอ่ยเรียกเสียงต่ำ

“ครับนาย”

“โปรเจกต์กาสิโนคอมเพล็กซ์แห่งใหม่ที่เรากำลังจะเปิดตัว เรายังไม่ได้จ้างบริษัท PR ใช่ไหม?”

“เอ่อ... ยังครับ เรากำลังพิจารณารายชื่ออยู่”

สิบทิศเหยียดยิ้มร้ายกาจ ดวงตาเป็นประกายวาวโรจน์ราวกับงูพิษที่จ้องเหยื่อ

“ไปติดต่อ Aura Communications... บอกว่าฉันต้องการจ้างบริษัทนี้”

“ระบุชื่อทีมไหมครับ?”

“ระบุสิ” สิบทิศหยิบแก้ววิสกี้ขึ้นมาจิบ สายตายังคงจับจ้องไปที่รอยยิ้มเฉี่ยวของหญิงสาวในจอ “บอกไปว่า ผู้ว่าจ้างต้องการ เพียงรัก เท่านั้น เงินเท่าไหร่ฉันไม่อั้น แต่ถ้าไม่ใช่เธอ ฉันไม่จ้าง”

“รับทราบครับนาย”

เจษก้มศีรษะรับคำสั่งแล้วเดินถอยออกไป ทิ้งให้สิบทิศนั่งอยู่ลำพังกับความเงียบและความคิดชั่วร้ายที่กำลังก่อตัว

เขาวางแก้วเหล้าลงอย่างแรงจนเกิดเสียง

“หนีไปได้ตั้ง 6 ปี เก่งมากนะเพียงรัก”

เขาลากนิ้วผ่านหน้าจอสัมผัสตรงตำแหน่งริมฝีปากอวบอิ่มของเธอ ราวกับกำลังสัมผัสตัวจริง

“ดูซิว่าเก่งมาจากไหน จะทนมือทนเท้า เอ๊ย! ทนไม้ทนมือฉันได้สักกี่น้ำ”

รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลา มังกรหนุ่มที่หลับใหลตื่นขึ้นแล้ว และเหยื่ออันโอชะของเขาก็คือแม่กวางสาวแสนสวยที่เดินหายไปตั้ง 6 ปี