บททั้งหมดของ ทะลุมิติทวงรักคืนใจ: บทที่ 1 - บทที่ 10

‘แม่... หนูยังอยู่’ความรู้สึกประหลาดก่อตัวขึ้นในอกของสาวโสดที่ไม่เคยคิดจะมีลูกน้ำตาเม็ดโตไหลลงมาอาบแก้มโดยไม่รู้ตัว มันไม่ใช่ความเสียใจของเธอ แต่มันคงเป็นความโล่งใจของเจ้าของร่างเดิม หรือไม่ก็สัญชาตญาณความเป็นแม่ที่ยังตกค้างอยู่“โอเค... โอเค...”น้ำอุ่นสูดหายใจเข้าลึก ปาดน้ำตาทิ้งอย่างลวก ๆ แววตาที่เคยสับสนเริ่มเปลี่ยนเป็นมุ่งมั่นตามนิสัยเดิม“ในเมื่อตายแล้วเกิดใหม่ ฉันก็จะไม่ยอมตายซ้ำสองเพราะความโง่เรื่องผู้ชายแน่ ฟังนะเจ้าหนู... แม่คนใหม่ของเธอ ไม่ใช่คนเดิมที่จะยอมให้ใครมาโขกสับอีกแล้ว”แอด...เสียงประตูห้องพักฟื้นถูกเปิดออก ตามด้วยร่างของพยาบาลสาวที่เดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเจื่อน ๆ“เอ่อ... คุณเพียงรัก ฟื้นแล้วเหรอคะ?” ท่าทีของพยาบาลดูหวาดระแวง ราวกับกลัวว่าคนไข้จะลุกขึ้นมาอาละวาดน้ำอุ่นปรับสีหน้าทันที เข้าใจว่าเพียงรักคนเก่ามีนิสัยยังไง แต่ตอนนี้เธอคือน้ำอุ่น การควบคุมอารมณ์คืออาวุธที่ร้ายกาจที่สุด“ค่ะ ขอน้ำหน่อยได้ไหมคะ” ตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งพยาบาลดูประหลาดใจกับความสงบเสงี่ยมนี้ แต่ก็รีบส่งแก้วน้ำให้ หลังจากจิบน้ำจนชุ่มคอ พยาบาลก็แจ้งข่าวที่ทำให้บรรยากาศในห้องเย็นยะเยื

มือบางลูบหน้าท้องนูนเบา ๆ สายตาที่มองลูกอ่อนโยนลงวูบหนึ่ง ก่อนจะกลับมาแข็งกร้าวเมื่อมองหน้าพ่อของลูก“ฉันจะเลี้ยงของฉันเอง คุณไม่ต้องมารับผิดชอบ ไม่ต้องส่งเสีย และไม่ต้องมาเสนอหน้าแสดงความเป็นพ่อในวันที่เขาโตขึ้นด้วย เพราะในเมื่อคุณไม่ต้องการเขาตั้งแต่แรก ก็ให้มันเป็นแบบนั้นตลอดไปเถอะค่ะ”สิบทิศยืนนิ่งงันเป็นรูปปั้นหิน ความคิดในหัวตีกันยุ่งเหยิง นี่มันผิดคาดไปหมด เขาเตรียมใจมาเพื่อด่าทอ เตรียมเช็คมาฟาดหัวเธอให้เงียบปาก แต่กลับกลายเป็นว่าเขาถูกเธอตอกกลับจนหน้าชา แถมยังปฏิเสธเงินก้อนโตที่ใคร ๆ ก็อยากได้“เธอแน่ใจนะที่พูดมันออกมาแบบนี้” สิบทิศถามเสียงต่ำ แววตาหรี่ลงอย่างอันตราย “ออกจากชีวิตฉันตัวเปล่า ไม่มีเงิน ไม่มีงาน แถมยังมีมารหัวขนติดท้องไปอีก คิดว่าจะรอดได้สักกี่วัน? สุดท้ายก็ต้องซมซานกลับมาขอเศษเงินฉันอยู่ดี!”น้ำอุ่นกำหมัดแน่นใต้ผ้าห่ม คำดูถูกนั้นจุดไฟโทสะในใจเธอให้ลุกโชน แต่มันกลับกลายเป็นเชื้อเพลิงชั้นดีที่ทำให้เธอฮึดสู้เธอเชิดหน้าขึ้น จ้องตาเขาอย่างไม่ลดละ“นั่นมันเรื่องของฉันค่ะ ฉันจะมีปัญญาเลี้ยงลูกไหม จะอดตายหรือเปล่า มันก็ชีวิตของฉัน ไม่ใช่กงการอะไรของคุณ หน้าที่ของคุณมีแ

ทำไมมันง่ายดายขนาดนี้? ทำไมเธอถึงไปง่าย ๆ โดยไม่อิดออดหรือบีบน้ำตาแม้แต่หยดเดียว?“ดี” เขาพึมพำเสียงต่ำ พับเอกสารเก็บ “ถือว่าเธอฉลาดที่รู้จักรักษาสัจจะ หวังว่าคงไม่ซมซานกลับมาขอความช่วยเหลือทีหลัง เพราะวันนั้นฉันจะหัวเราะให้ฟันร่วง”น้ำอุ่นลากกระเป๋าเดินทาง เชิดหน้าขึ้นสบตาเขาเป็นครั้งสุดท้าย แววตาของเธอไม่มีความอาวรณ์ มีเพียงประกายความมุ่งมั่นที่เจิดจ้า“เก็บเสียงหัวเราะของคุณไว้เถอะค่ะ เพราะวันนั้นจะไม่มีวันมาถึง ลาก่อนค่ะ คุณสิบทิศ ขอให้โชคดีกับชีวิตที่ไม่มี ‘มารความสุข’ อย่างฉัน”พูดจบ เธอก็หันหลังเดินออกจากห้องแต่งตัว ผ่านหน้าเจษและลูกน้อง เดินออกจากคอนโดหรูที่เคยเป็นกรงขังแห่งความทุกข์ โดยไม่หันหลังกลับมามองแม้แต่วินาทีเดียวทิ้งให้สิบทิศยืนกำหมัดแน่น มองแผ่นหลังบอบบางที่ค่อย ๆ ลับหายไปพร้อมกับความรู้สึกโหวงเหวงแปลกประหลาดที่กัดกินหัวใจรถแท็กซี่สีเขียวเหลืองพาน้ำอุ่นแล่นออกจากย่านธุรกิจใจกลางเมือง มุ่งหน้าสู่ชานเมืองที่ค่าครองชีพย่อมเยากว่าทัศนียภาพสองข้างทางค่อย ๆ เปลี่ยนจากตึกระฟ้าสูงตระหง่าน เป็นอาคารพาณิชย์และหอพักที่แออัดขึ้นเรื่อย ๆน้ำอุ่นนั่งมองออกไปนอกหน้าต่าง มือข้าง

วันรุ่งขึ้นณ ห้องประชุมบริษัท Aura Communicationsบรรยากาศในห้องสัมภาษณ์เต็มไปด้วยความตึงเครียด กรรมการสามคนนั่งเรียงหน้ากระดานมองผู้สมัครหญิงตรงหน้าด้วยสายตาพินิจพิเคราะห์ปนสงสัยน้ำอุ่นในชุดสูทสีน้ำเงินเข้มที่ซื้อมาจากร้านมือสองแต่ถูกนำมาปรับแก้ทรงให้เข้ารูปดูแพงนั่งหลังตรงสง่างาม ใบหน้าแต่งแต้มเครื่องสำอางโทนสุภาพ ทว่าดวงตากลมโตนั้นฉายแววความมั่นใจที่ยากจะละสายตา“คุณเพียงรัก ใช่ไหมครับ?” หัวหน้าฝ่าย HR เอ่ยถามพลางพลิกดูเรซูเม่ในมือ “จากประวัติการทำงานของคุณ เอิ่ม... เคยเป็นผู้จัดการไนต์คลับมาก่อน แล้วก็ว่างงานไปปีหนึ่งเพื่อเลี้ยงลูก?”น้ำเสียงนั้นเจือแววดูแคลนอย่างปิดไม่มิด“ประสบการณ์ของคุณดูจะไม่ตรงกับสายงาน Strategic Planner ของเราเลยนะครับ เราต้องการคนที่เข้าใจตลาด เข้าใจอินไซต์ผู้บริโภค ไม่ใช่...” เขาเว้นคำพูดไว้ แต่สายตาบ่งบอกชัดเจนว่า‘ไม่ใช่คนชงเหล้า’น้ำอุ่นยิ้มรับ รอยยิ้มที่มั่นใจและเยือกเย็น“ดิฉันเข้าใจความกังวลของคุณค่ะ แต่ขออนุญาตถามสักคำถามได้ไหมคะ?”“ครับ?”“คุณคิดว่าสถานที่ไหนในโลก ที่รวบรวม ‘อินไซต์’ ของมนุษย์ไว้ได้ดิบเถื่อนและจริงใจที่สุดคะ?”กรรมการทั้งสามมอง

อีกฝั่งหนึ่งณ Prince Club ห้องทำงานชั้นบนสุดบรรยากาศในห้องทำงานส่วนตัวของเจ้าพ่อมาเฟียยังคงมืดทึมและอบอวลไปด้วยกลิ่นควันบุหรี่จาง ๆสิบทิศ ในวัย 35 ปี นั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้หนังตัวใหญ่ เบื้องหน้ามีแก้ววิสกี้ชั้นดีวางอยู่กาลเวลา 6 ปีไม่ได้ทำลายความหล่อเหลาของเขาลงเลยแม้แต่น้อย กลับยิ่งเสริมความดุดัน น่าเกรงขาม และดู ‘ดิบ’ ยิ่งกว่าเดิมรอยสักงูพันแขนดูเข้มขลังขึ้นตามวัยและอำนาจบารมีที่แผ่ขยายไปทั่ววงการธุรกิจสีเทาและขาว“นายครับ”เจษเดินเข้ามาในห้องด้วยท่าทีรีบเร่งผิดปกติ ในมือถือแท็บเล็ตเครื่องบางเข้ามาวางตรงหน้าเจ้านาย“มีอะไร?” สิบทิศถามเสียงเรียบ ไม่แม้แต่จะเงยหน้าจากเอกสารในมือ“นายจำคุณเพียงรักได้ไหมครับ?”ชื่อที่ไม่ได้ยินมานานกว่า 6 ปี ทำให้ปลายปากกาที่กำลังตวัดเซ็นเอกสารชะงักกึก สิบทิศเงยหน้าขึ้นมองลูกน้องคนสนิทช้า ๆ คิ้วเข้มเลิกขึ้นข้างหนึ่ง“ทำไม? ยัยนั่นตายแล้วเหรอ? หรือซมซานกลับมาขอเงิน?”น้ำเสียงของเขายังคงเต็มไปด้วยความดูแคลน ลึก ๆ เขาคิดเสมอว่าผู้หญิงที่ไม่มีอะไรติดตัวเลยอย่างเธอ คงไปไม่รอดในสังคมที่โหดร้าย ดีไม่ดีป่านนี้อาจจะไปเป็นเมียเก็บเสี่ยแก่ ๆ สักคนเพื่อแลกเง