ทะลุมิติทวงรักคืนใจ

“คิวไฟผิด! สั่งคัทเดี๋ยวนี้ ใครเป็นคนดูมอนิเตอร์!”

เสียงหวานแต่ทรงอำนาจตวาดก้องไปทั่วสตูดิโอขนาดใหญ่ที่กำลังวุ่นวายโกลาหลราวกับรังผึ้งแตก

บรรดาทีมงานนับสิบชีวิตต่างสะดุ้งโหยง หันมามองต้นเสียงเป็นตาเดียว

ร่างระหงในชุดสูทสีขาวเนี้ยบกริบยืนกอดอก ใบหน้าสวยเฉี่ยวฉายแววไม่พอใจอย่างรุนแรง

น้ำอุ่น ผู้จัดการฝ่าย PR มือหนึ่งของวงการโฆษณาเมืองไทย ไม่ใช่แค่ชื่อที่ใคร ๆ ก็รู้จัก แต่เป็น แบรนด์ ที่การันตีความสำเร็จ

“คุณน้ำอุ่นคะ คือทางลูกค้า...” ผู้ช่วยสาวหน้าซีดวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามารายงาน

“ฉันไม่สนว่าลูกค้าจะบรีฟมายังไง แต่ถ้าปล่อยคิวไฟมืดแบบนี้ สินค้าเขาจะดูหมองทันที ไปแก้เดี๋ยวนี้ ให้เวลา 5 นาที ถ้าไม่เสร็จ ยกกอง!”

น้ำอุ่นสั่งเฉียบขาด สายตาสวยคมกวาดมองความเรียบร้อยรอบงาน นี่คือโปรเจกต์เปิดตัวสมาร์ตโฟนรุ่นใหม่ที่มูลค่ามหาศาล เธอพลาดไม่ได้แม้แต่จุดเดียว

หญิงสาวยกแก้วกาแฟดำแก้วที่สี่ของวันขึ้นจิบ ความขมปร่าไหลลงคอช่วยกระตุ้นสมองที่ล้าแสนล้าให้ตื่นตัว

เธอไม่ได้นอนมา 48 ชั่วโมงเต็มเพื่อเตรียมงานนี้ ความสำเร็จคือยาเสพติด และความสมบูรณ์แบบคือศาสนาที่เธอนับถือ

“ทุกอย่างต้องเพอร์เฟกต์” เสียงหวานพำพึมย้ำกับตัวเอง

ทว่า... ในวินาทีที่กำลังจะก้าวเท้าเพื่อไปตรวจเช็กเวที ความรู้สึกเจ็บแปลบอย่างรุนแรงก็แล่นปราดขึ้นมาที่กลางอกซ้าย ราวกับมีมือที่มองไม่เห็นยื่นเข้ามาบีบขยี้หัวใจจนแหลกเหลว

ตุบ!

แก้วกาแฟราคาแพงหลุดจากมือร่วงหล่นแตกกระจาย น้ำสีดำกระเซ็นเปรอะเปื้อนขากางเกงสีขาวสะอาดตา แต่ความเจ็บปวดนั้นรุนแรงจนเธอไม่รับรู้ถึงความร้อน

“คุณน้ำอุ่น! คุณน้ำอุ่นเป็นอะไรคะ”

เสียงเรียกของลูกน้องเริ่มแว่วไกลออกไป ภาพเบื้องหน้าบิดเบี้ยวหมุนคว้าง โลกทั้งใบเอียงกระเท่เร่ ร่างกายที่เคยเฉิดฉายร่วงหล่นลงกระแทกพื้นแข็ง ๆ อย่างหมดสภาพ

‘ไม่นะ... งานยังไม่เสร็จ... ฉันจะเป็นอะไรตอนนี้ไม่ได้’

ความคิดสุดท้ายผุดขึ้นในสมองที่กำลังดับวูบ

ความมืดมิดเข้าครอบงำอย่างรวดเร็ว พร้อมกับความหนาวเหน็บที่กัดกินไปถึงขั้วหัวใจ

และแล้วทุกอย่างก็ดับลง...

.

.

กลิ่น...

ไม่ใช่กลิ่นกาแฟคั่วบดที่คุ้นเคย และไม่ใช่กลิ่นน้ำหอมปรับอากาศในสตูดิโอ แต่มันคือกลิ่นฉุนจมูกของโรงพยาบาล กลิ่นของยาฆ่าเชื้อและแอลกอฮอล์ที่ชวนให้วิงเวียน

ความรู้สึกหนักอึ้งกดทับไปทั่วทั้งสรรพางค์กาย เปลือกตาที่หนักเหมือนถ่วงด้วยหินผาพยายามฝืนลืมขึ้นสู้กับแสงไฟสีขาวนวลตาที่สาดส่องลงมาจากเพดาน

ความพร่ามัวค่อย ๆ จางหายไป แทนที่ด้วยเพดานห้องสีขาวสะอาดตา

“ที่นี่... โรงพยาบาลงั้นเหรอ?”

เสียงที่เปล่งออกมานั้นแหบแห้งจนน่าตกใจ น้ำอุ่นพยายามรวบรวมสติที่แตกกระเจิง

‘ฉันรอดแล้วใช่ไหม? หัวใจถูกบีบอย่างรุนแรงขนาดนั้นยังรอดมาได้ นี่มันปาฏิหาริย์ชัด ๆ’

เธอพยายามจะยันกายลุกขึ้นนั่งตามความเคยชิน แต่แล้วความผิดปกติบางอย่างก็ทำให้เธอต้องชะงัก

ร่างกายนี้... มันรู้สึกแปลกไป มันไม่ใช่ความรู้สึกคล่องตัวแบบที่เธอคุ้นเคย มันมีความหน่วงหนักที่ถ่วงดุลอยู่บริเวณกลางลำตัว

มือเรียวสวยยกขึ้นสัมผัสหน้าท้องของตนเองโดยอัตโนมัติ และวินาทีนั้นเอง โลกของเธอก็หมุนคว้างอีกครั้ง

สัมผัสนั้นไม่ใช่หน้าท้องแบนราบที่มีกล้ามเนื้อหน้าท้องจากการออกกำลังกาย แต่คือความนูนเด่นที่ยื่นออกมาอย่างชัดเจน ภายใต้ชุดคนไข้สีขาว

“เฮ้ย!”

น้ำอุ่นอุทานลั่น ดวงตาเบิกโพลงก้มลงมองหน้าท้องตัวเอง หัวใจเต้นรัวแรงจนแทบทะลุออกมานอกอก

ทันใดนั้น... ความทรงจำที่ไม่ใช่ของเธอไหลบ่าเข้ามาในหัวสมองราวน้ำป่าไหลหลาก จนเธอต้องยกมือขึ้นกุมขมับด้วยความปวดร้าว

ภาพของผู้หญิงคนหนึ่งฉายชัดขึ้นมา...

...เพียงรัก!

ผู้หญิงสวยจัดที่บูชาความรักจนหน้ามืดตามัว ผู้จัดการร้านไนต์คลับที่วางแผนมอมเหล้า สิบทิศ เจ้านายตัวเองเพื่อหวังจะจับเขา

ภาพเหตุการณ์ในคืนนั้น คืนเร่าร้อนที่เกิดจากฤทธิ์ยา ไม่ใช่ความรัก และผลลัพธ์คือการตั้งท้องที่ฝ่ายชายไม่ต้องการ

ความทรงจำไหลเข้ามาต่อเนื่อง การถูกไล่มาอยู่คอนโด

การถูกหมางเมินดูแคลน และภาพสุดท้าย... ความโดดเดี่ยวที่กัดกินใจจนเพียงรักตัดสินใจทิ้งตัวลงนอนแช่ในอ่างน้ำ ปล่อยให้สติหลุดลอยไปด้วยความตรอมตรม

“บ้า... บ้าที่สุด!”

น้ำอุ่นสบถออกมา เข้าใจสถานการณ์ทันที

เธอตายแล้ว... น้ำอุ่น PR สาวคนเก่งตายไปแล้ว และวิญญาณก็มาติดอยู่ในร่างของ เพียงรัก’ เมียเก็บท้อง 5 เดือนของมาเฟียเจ้าของคลับ!

“ทำไมฉันต้องมาอยู่ในร่างของผู้หญิงที่ทำตัวไร้ค่าแบบนี้ด้วย!”

เธอกัดฟันแน่น มือยังคงวางแปะอยู่ที่หน้าท้องนูน ๆ นั่น ความรู้สึกขยับไหวเบา ๆ จากภายในทำให้เธอสะดุ้ง

‘ตุบ... ตุบ...’

แรงตอดเบา ๆ ของทารกในครรภ์ส่งผ่านมาถึงฝ่ามือ ราวกับจะบอกว่า