LOGINShare
บ้านที่อยู่ไม่ได้
publish date:
2026-07-01 14:28:37ทันทีที่นางถามสาวใช้อย่างอิ่นหรงก็กัดปากแน่น
“ไม่ใช่ว่าข้าไม่อาจสู้หน้าคนในเมืองเผย แต่เพราะว่าคนสกุลหวงต้องถูกเนรเทศ ตอนนี้ท่านอ๋องยังปกครองชาวบ้านปกติ แต่เจ้ารู้หรือไม่ วังหลวงที่ร้อนระอุเป็นเพราะการชิงอำนาจ และไม่ว่าฝ่ายใดจะได้ครองบัลลังก์ ทุกอย่างต้องมีการผลัดเปลี่ยน ในเมื่อเราไปเมืองหลวงไม่ได้ เราต้องหาที่ไป” นางให้เหตุผลตามที่เคยศึกษาเรื่องสงครามมาบ้าง “ในทุกที่มักมีคนแบ่งออกเป็นสองฝ่าย และฝ่ายที่ได้รับอำนาจครองบัลลังก์ก็จะเลือกใช้คนของตนเองขึ้นปกครองแต่ละแคว้น หรือเจ้าไม่สังเกตุ ทหารที่นี่แบ่งเป็นสองฝ่าย ฝ่ายป้องกัน และฝ่ายที่หล่ะหลวม” ข้อบ่งชี้ที่ฉลาดทำสาวใช้และน้องชายจ้องหน้าเขม่ง ทุกอย่างที่หวงอี้หนิงกล่าวมาเป็นความรู้ของคนระดับขุนนางด้วยซ้ำ ”ตอนข้าป่วยข้าได้ยินท่านลุงพูดทุกวัน“ นางแก้ตัวไปเช่นนั้นแต่ทั้งสองคนกลับพยักหน้าเห็นด้วย เพราะสงครามกลางเมืองนั้นขยายวงกว้างออกเรื่อยๆ มันไม่ได้เดือดร้อนเพียงประชากรของเมืองหลวง แต่มันรวมถึงทุกเมืองในใต้หล้า ตัวนางเองก็ศึกษาประวัติศาสตร์มาพอสมควร แม้การเข้ามาอยู่ที่นี่จะเป็นที่ๆไม่เคยมีในประวัติศาสตร์ทั้งชื่อเมือง ฮ่องเต้ ท่านอ๋อง เท่ากับว่าทุกอย่างเกิดขึ้นในตอนที่นางมา หรืออาจจะสั้นจนไม่มีบันทึกก็เป็นได้ ”หากเป็นเช่นนั้น มีหมู่บ้านเก่าของแม่ข้าอยู่ที่เมืองโหยว หากคุณหนูไม่กลัวลำบาก เราไปพักที่นั่นก่อนได้เจ้าค่ะ บ้านข้า…ไม่มีใครอยู่มานานแล้ว“ ดวงตากลมโตดั่งตากวางมีประกายระยิบระยับก่อนพยักหน้าดีใจ ”ไกลจากที่นี่หรือไม่“ ในหนึ่งแคว้นมีแยกออกมาถึงสามเมือง ขอแค่ไม่ใช่ที่นี่ แม้จะต้องอยู่ที่แคว้นเดิมก็ไม่เป็นไร ”เอ่อ…แค่สิบหลี่เจ้าค่ะ“ นางยกมือขึ้นมาคำนวน…ห้ากิโล… ”ใกล้ไปหรือไม่“ นางทำหน้าเหยเกก่อนจะถอนหายใจอีกครั้ง ”เอาเถอะ อย่างไรก็อยู่ที่จวนไม่ได้อยู่ดี ไปเถอะเตรียมตัวกัน พรุ่งนี้เช้ามืดเราจะออกเดินทาง“ หลังจากกลับมาจากการสำรวจหมู่บ้านพร้อมคุยเรื่องสำคัญกับน้องชายและสาวใช้ นางบอกให้บ่าวรับใช้ของสกุลลั่วกลับไปทำงานให้ฮูหยินลั่วได้เลย ทางนี้ไม่ทีอะไรน่าเป็นห่วง ก่อนจะจัดการตรวจทานดูสินเดิม ว่ามีสิ่งใดบ้าง และจดใส่กระดาษ แบ่งส่วนนึงไว้ให้น้องชายในภายหน้า มีสมบัติติดตัวจะได้ไม่ลำบาก ก่อนจะแยกเงินออกมา10หยวน พร้อมทั้งจัดใส่ถุงผ้าอย่างดี “คุณหนู นำข้าวของพวกนี้ไปหรือไม่เจ้าคะ” หวงอี้หนิงที่นั่งเขียนจดหมายขึ้นมาถึง3ฉบับหันมามองข้าวของที่คนบ้านลั่วจัดการให้พร้อมคิดหนัก “เอาเสื้อผ้าไปคนละ3ชุดก็พอ อย่าให้ท่านป้าเสียน้ำใจ” เสื้อผ้าพวกนี้ทั้งของนางและของน้องชายล้วนเป็นของที่ตัดเย็บขึ้นมาใหม่ นางเกรงใจจึงเลือกเอาไปด้วยบางส่วน ”อาอิ่น หากไปพักที่บ้านเดิมของเจ้า เราอาจจะต้องปลูกผักหรือเลือกทำอาชีพค้าขาย เช่นนั้นเจ้าคิดว่าในสถานการณ์เช่นนี้…ชาวบ้านจะพอมีกำลังซื้อหรือไม่“ อิ่นหรงก้มหน้าพร้อมส่ายหัว ”บ่าวไม่มั่นใจจริงๆเจ้าค่ะ ตอนนี้เหล่าเศรษฐีล้วนกักตุนของและเดินทางไปตามหัวเมืองต่างๆ เอาไว้แลกกับการอนุญาติให้เข้าประตูเมือง แต่ว่า…ชาวบ้านกลับอดอยากปากแห้งจนเกินจนทนไหวกันอยู่แล้วเจ้าค่ะ“ นางเชื่ออิ่นหรง เพราะบ่าวรับใช้ผู้นี้เคยเป็นทาสที่ถูกทางการริบเข้ากรมอาญา คงพอรู้อะไรมาบ้าง ”ไม่เป็นไร เราไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่นั่นกัน“ นางเขียนจดหมายเสร็จพอดี ก่อนจะนำมาวางเรียงกันเอาไว้ที่โต๊ะน้ำชา พร้อมทั้งเงิน10ตำลึง จากนั้นจึงเข้านอนรอเวลาเช้ามืด นางต้องพาน้องชายวัยเพียง4หนาวออกจากจวนหลังนี้ หลังจากนอนหลับพักผ่อนเต็มที่ทันทีที่ได้ยินเสียงผลัดเวรยามนางจึงลุกขึ้นทันที ก่อนจะเรียกน้องชายและสาวใช้ให้เตรียมตัว สวมเสื้อผ้าที่มีความทะมัดทะแมงกว่านี้ ”พี่หญิง…ภายหน้าเรามีโอกาสที่จะได้กลับมาที่นี่หรือไม่ขอรับ“ ทั้งสามคนยืนอยู่ลานกว้างหน้าจวนก่อนหันกลับไปมองเรือนหลังใหญ่ที่มืดมิดคล้ายเรือนร้าง ”เมื่อถูกยึดไปแล้ว ก็ยากที่จะได้กลับคืน เจ้าอย่าได้เป็นกังวลไป พี่หญิงคนนี้จะต้องสร้างเรือนหลังใหม่ให้เจ้าได้แน่นอน“ บ้านหลังนี้มีความผูกพันธ์ของคนสกุลหวงแต่หวงหานฟู่กลับอยู่อาศัยต่อไม่ได้ เพียงเพราะปัญหาของผู้ใหญ่ ”ไปเถอะ“
Latest chapter
ทะลุมิติมาผจญภัยสงครามกลางเมือง ENDหยัดยืนเคียงข้างเจ้า
มือหนาประคองมือนางขึ้นมา ก่อนจะง้างคันธนูจนสุด และปล่อยลูกศรออกไป ฟิ้ว~ ฟึบ~ หัวลูกศรปักลงตรงเป้าแม่นเหมือนจับวาง ก่อนนางจะหันมาสบตาเขา“ข้ายินดี ดื่มสุราใต้แสงจันทร์กับท่านตลอดชีวิต”ทหารนับแสนชีวิตที่แต่งตัวเต็มยศ เดินทางมาเพื่อโจมตีแคว้นซีเหมินให้ราบคาบ ด้วยคำสั่งขององค์ชายสาม ผู้นำทัพจะเป็นใครไปไม่ได้ ทัพหน้าคือใต้เท้ากง ทัพหลังคือองค์ชายสาม ท่ามกลางหิมะที่โปรยปรายเพราะเข้าเขตแดนหัวเมืองเหนือ แต่คนพวกนี้หารู้ไม่กับดักที่รอเล่นงานนั่นพร้อมพรากชีวิตทุกคน ทุกเมื่อ“ว่าที่ภรรยาเจ้ามองคล้ายไม่ยอมให้เหยื่อคาดสายตา” หยางอ๋องที่มารอซุ่มโจมตีบริเวณหน้าผาในช่องแคบเอ่ยกับลั่วเหวินหลงแผ่วเบาในขณะที่สตรีชุดดำอย่างหวงอี้หนิงกำลังกอดอกรออย่างใจเย็น…รอให้ใกล้เข้ามาอีกนิด ข้าจะเก็บให้หมดทีเดียว…”สกุลหวงบริสุทธิ์ขนาดที่ว่า ยอมใช้ชีวิตแลกความถูกต้องปกป้องเมืองเผยอย่างสง่างาม แต่คนพวกนั้นใช้ความสัมพันธ์เก่าก่อนมาบีบบังคับนาง จนบ้านแตกสาแหลกขาด นางเดินรอนแรมอยู่เป็นเดือน ไม่แปลกนักที่นางจะอยากกำจัดด้วยตัวเอง“ ติงอ๋องที่มาด้วยเอ่ยตามความเข้าใจที่เขามี”ถือว่า…เป็นสตรีที่แกร่งเหมาะกับเจ้าที่เก่งเรื่อง
ทะลุมิติมาผจญภัยสงครามกลางเมือง ข้ายินดี…
ขบวนที่นำโดยสกุลลั่วบัดนี้มีทหารของหยางอ๋องและติงอ๋องมานำขบวน พร้อมเร่งการเดินทางมากขึ้นใช้เวลาเพียงสองวันทั้งหมดก็ได้เข้าไปในประตูเมืองแคว้นซีเหมิน ชาวบ้านคนอื่นได้พักในบริเวณวัดที่มีผู้อพยพมามากมายรอทางการจัดสรรค์ที่ดินให้อาศัย ส่วนคนสกุลลั่วและสกุลหวงถูกพาเข้าไปที่พักท่านอ๋อง เป็นครั้งแรกที่นางได้เห็นบิดา ท่าเสนาบดีหวง ทันทีที่หานฟู่เห็นบิดาเด็กน้อยที่นับวันรอได้พบท่านพ่อรีบปล่อยมือนางพร้อมวิ่งตรงไปหาด้วยความว่องไว“ท่านพ่อ!! ท่านพ่อจริงๆขอรับพี่หญิง” เด็กชายวัยสี่หนาวรีบหันมาหานาง เท้าเล็กๆก้าวตามน้องชายไปช้าๆ แม้ไม่มีความผูกพันธ์เพราะนางไม่ใช่บุตรสาวแท้ๆถึงจิตวิญญาณ แต่เจ้าของร่างเดิมคงผูกพันธ์ไม่น้อย น้ำตาเม็ดเล็กจึงไหลออกมาเช่นนี้“อือ อ๊ะ” ปากที่พยายามอ้าออกแต่ไม่สามารถออกเสียงได้ทำนางทรุดตัวลงนั่งร้องไห้ หานฟู่ที่เห็นเช่นนั้นร้องไห้ไม่ต่างจากนาง นางมองปลายเท้าที่ถูกตัดออก รวมถึงนิ้วมือที่ด้วนกุดยิ่งอดสูใจ“อึก~ ฮึก~” ตอนนี้นางร้องไม่ออกจนต้องทุบมือลงบนอก “คนพวกนั้นโหดร้ายกับพวกท่านเกินไป” ก่อนหน้านี้ที่หานฟู่เล่าให้ฟังว่าเห็นบิดาถูกกระทำ นางยังคิดเพียงตัดนิ้วสองนิ้ว แต่นี่
ทะลุมิติมาผจญภัยสงครามกลางเมือง ความลับที่ข้าต้องค้นหา
เขารีบเขียนจดหมายตามคำพูดนางทุกคำ พร้อมบอกเรื่องสำคัญให้ทราบอีกด้วย จากนั้นจึงผิวปากเรียกเหยี่ยวที่เขาฝึกไว้มาใกล้ จัดการสอดจดหมายมัดไว้ที่ขาและใต้ปีก จากนั้นจึงปล่อยไป ก่อนจะหันกลับมามองใบหน้าตื่นตะลึงของนาง”เจ้าตกใจสิ่งใด“”ท่าน!! มันวิเศษมาก การเลี้ยงเหยี่ยวให้เชื่องเช่นนี้ข้าไม่เคยเห็น“ นางยังคงตื่นเต้นไม่หายจนเขายกมือขึ้นมาลูบหัว”เมื่อตั้งหลักได้…ข้าจะยกเหยี่ยวให้เจ้าสักตัว สอนพวกเขาว่าเจ้าคือนายหญิง“ สายตาสองคู่สานสบกันท่ามกลางความมืดมิด …ชีวิตนี้มีโอกาสได้กลับมาใช้ชีวิตอีกครั้ง หากนางหวังจะมีความรักที่ถูกทะนุถนอมหัวใจสักครั้ง เขา…คือคนที่นางมั่นใจว่าจะมอบรักที่ปลอดภัยให้นางแน่นอน…จมูกคมสันยื่นเข้ามาใกล้ ริมฝีปากฉ่ำวาวคือจุดมุ่งหมายของเขา แต่ใบหน้านวลที่จ้องตาเขาแต่แรกกลับหลบวูบ จนจมูกคมจรดลงที่แก้มนวล“ขะ ข้า ไปหาอาหารให้ท่านก่อน ท่านต้องกินยา” ร่างเล็กผุดลุกขึ้นยืนก่อนจะเผ่นแผ้วลงจากรถม้าไปทันที จนเขาอดจะหัวเราะไม่ได้“เก่งทุกอย่าง แม้แต่เรื่องปั่นป่วนหัวใจข้า” ด้านคนที่อ้างว่ามาหาอาหารกลับเดินสำรวจเสบียงและมองหาคนบ้านเฉินกับบ้านหลั่นที่แยกวงทำอาหารออกไป“เหตุใดจึงมานั่งอย
ทะลุมิติมาผจญภัยสงครามกลางเมือง ไม่ปราถนาจะเห็นใครอดอยากตาย
หวงอี้หนิงที่เปิดม่านดูเรื่อยๆ ยังคงอดสงสารไม่ได้ มีใครบ้างไม่กลัวตาย ยิ่งเห็นเด็กชายตัวเล็กยิ่งนึกถึงหานฟู่“ข้ามีแป้งอบใส้ผลไม้อยู่มากโข หากทิ้งลงรายทาง จะมีภัยหรือไม่เจ้าคะ” ในที่สุดนางก็กระทำตัวใจดำไม่ได้ ท่าทางหิวโหยที่ร้องขออาหารตลอดเวลาทำให้นางอยากร้องให้ “หากเป็นเวลาที่รถม้าวิ่งไปได้ตลอดไม่หยุดพักก็คงได้ เพราะพวกเขาคงตามมารุมเจ้าเป็นแร้งทึ้งไม่ได้ แต่หากรถม้าจอดอยู่กับที่ เจ้าห้ามทำเด็ดขาด” เห็นสายตาจริงจังของเขานางรีบพยักหน้าเข้าใจ“ไม่เช่นนั้น เจ้าจะโดนปล้น หากเจ้ามั่นใจว่าเส้นทางนี้ปลอดภัยจากโจรภูเขา ก็ทำเถอะ อย่างน้อยนอกจากจะไปถึงเมืองซีเหมินแล้ว พวกเขายังไม่ต้องอดอยากจนตาย” นางรีบเอ่ยขอบคุณก่อนมองช่องเล็กๆข้างหน้าต่าง พร้อมวางแผนบางอย่าง ร่างเล็กนำกล่องไม้ขนาดใหญ่ที่วางไว้ตรงหัวมุมมาใกล้ๆ ก่อนบอกให้เขานอกพัก พร้อมทั้งปูผ้ารองนอนที่หนาขึ้น ป้องกันแผลกระทบกระเทือน“ข้าไม่เจ็บแผลแล้ว” แปลกที่ก่อนหน้านี้เจ็บปวดปรางตาย แต่ตอนนี้รู้สึกเพียงตึงๆที่บริเวณแผลเท่านั้น!! “ยาท่านอาเฟิงวิเศษมากเจ้าค่ะ” นางยังยืนยันว่ายานั้นนำมาจากเฟิงฉิน และเมื่อฤทธิ์ยาออกฤทธิ์ร่างหนาค่อยๆนอนลงพร้อม
ทะลุมิติมาผจญภัยสงครามกลางเมือง ช่วยพึ่งพาข้า
นางลงจากรถม้าก่อนเดินเร็วไปที่ใต้ต้นไว้ บริเวณนั้นมีร่มไม้อยู่ “พวกเราไม่มีใครเป็นหมอ” นางมองหาคนสกุลหลั่น“อิ่นหรง ไปตามคนบ้านหลั่นมาเถอะ พวกเขามีวิชาแพทย์อยู่บ้าง” พูดจบนางกรีดเสื้ออกจนขาดวิ้น เผยให้เห็นแผลที่บาดเจ็บ ก่อนจะหยิบของออกจากตะกร้าที่นางนำมาด้วย ผ้าขาวสะอาดถูกกดทับบนบาดแผล แต่เพราะแผลใหญ่เกินไป และนางมีเพียงยาปัจจุบันเท่านั้น ไม่มีสมุนไพรห้ามเลือด ถ้าหากเอาออกมาใช้ทุกคนต้องสงสัย จึงรอคนบ้านหลั่นเข้ามาช่วยอีกแรง เมื่อคนบ้านหลั่นมาถึง เพ่ยฮวาและเฟิงฉินต่างรีบนำยาห้ามเลือดออกมาบดกับน้ำก่อนโปะลงบนแผล “พวกโจรถอยแล้วหรือ“ ลั่วหยางหยางที่ลงมาด้วยหันไปถามบุตรชายคนรอง”เหลือเพียงราว2-3คนที่หนีไปได้ แต่พี่ใหญ่…โดนคมหอกเข้าเต็มๆขอรับ พี่ใหญ่รับหอกแทนข้า“ คนน้องเอ่ยอย่างรู้สึกผิด แต่ลั่วฮูหยินกับลูบหลังเขาพร้อมตบเบาๆ ”พี่ชายเจ้าต้องหายดี“ นาทีนี้ไม่มีใครมาโทษกัน บุรุษคนอื่นที่บาดเจ็บเล็กน้อยจากการปะทะได้รับยาสมุนไพรจากคนบ้านหลั่น พร้อมสาวใช้หลายคนช่วยกันทำแผลให้ ยังพอเดินทางต่อได้สบาย แต่คนที่หนักสุดคงเป็นลั่วเหวินหลง”ท่านลุงขบวนหยุดไว้ก่อนเถอะเจ้าค่ะ“ หวงอี้หนิงเกรงใจทุกคน แต่อ
ทะลุมิติมาผจญภัยสงครามกลางเมือง ปะทะ2
นางดึงแผนที่ที่วาดเองกับมือออกมา ก่อนจะแต้มสีแดงลงไป “ข้าไปเองเจ้าค่ะ” นางพยักหน้า อิ่นหรงที่ค่อยๆแง้มประตูออกรอจังหวะให้คุณชายทั้งสามเจรจา ส่วนหวงอี้หนิงลงจากรถม้าพร้อมหานฟู่ ก่อนจะตรงไปที่รถม้าของท่านป้าท่านลุงเพื่อแจ้งข่าว และจัดการส่งข่าวต่อไปด้านหลัง“หนิงหนิง เจ้าเองอยู่ให้ห่างหน่อย ข้าเป็นห่วงนัก เกรงว่าเจ้าอาจบาดเจ็บ” ลั่วฮูหยินอยากให้ว่าที่สะใภ้มานั่งด้วย แต่นางขอร้องให้ท่านลุงนั่งกับท่านป้า เพราะอายุที่เยอะไม่อยากให้ท่านบังคับม้าไปเอง“ไม่ต้องห่วงเจ้าค่ะ ข้าจะดูแลตัวเองอย่างดี” นางถอยกลับออกมาก่อนจะแอบมองไปด้านหน้าก็ได้ยินเสียงกลุ่มคนตกลงกันยังไม่ได้“พวกข้าจะไปซีเหมิน เหตุใด จึงผ่านทางไม่ได้” ลั่วเหวินหลงถามพร้อมใบหน้านิ่งเรียบ“แถวนี้เป็นอนาเขตของข้า หากต้องการผ่าน พวกเจ้สก็นำเงินมาแลก 100ตำลึง!!” ลั่วเทียนเฉิน บุตรชายคนรองคว้าดาบในมือ แต่ลั่วเหวินหลงห้ามไว้ก่อน“สงครามรุนแรงเช่นนี้ เดือดร้อนกันทั่วหย่อมหญ้า พวกข้าจะเอาเงินที่ใดมาให้ค่าผ่านทาง หากเจ้าคิดว่า…พร้อมเอาชีวิตพี่น้องเจ้าเป็นเดิมพัน ก็มาเถอะ!!” มือหนากุมบังเหี่ยนอาชาตัวใหญ่ พร้อมดาบในมือที่พุ่งตรงเข้าหาศัตรู ไม่
You May Also Like
ทวงแค้นข้ามกาลเวลา
ชาไทยเย็น35.0K viewsจากสาวน้อยบ้านนาสู่ภรรยาท่านแม่ทัพ (จบ)
ประตูฟ้ายั่งยืน28.7K viewsใต้หล้าสยบรัก
จูน196.7K viewsยอดหมอหญิงมหัศจรรย์
จูน444.7K viewsคำสาปรักฮูหยินตัวร้าย
มิณิณ/ชงฉีป๋อซาน263 viewsเกิดใหม่ในปี 75 ขอเปลี่ยนชะตาไม่ยอมให้ใครรังแก
BigM00N274 views1989 ย้อนเวลากลับมาเป็นนิติเวชสาวหัวใจแกร่ง
หวงตี้ny117 viewsเกิดใหม่ชาตินี้ข้าเป็นสตรีของอ๋องตัวร้าย
หนามชมพู912 views
