Semua Bab ทะลุมิติมาผจญภัยสงครามกลางเมือง: Bab 1 - Bab 10

เป็นเวลากว่าห้าวันที่ลี่หนิงเข้ามาอยู่ในร่างเด็กสาวที่ชื่อ ~หวงอี้หนิง~ และมีชื่อรองที่เรียกคล้ายกันว่าหนิงหนิง และทราบมาว่ามีน้องชายวัย4หนาวอีก1คนชื่อ หวงหานฟู่ ห้าวันที่ผ่านมานางถูกคนสกุลลั่วที่เป็นบ้านของคู่หมายดูแลอย่างดี ทั้งขับลมปรานและดันพิษออกจากร่างกายจนหมด แต่ลำคอที่ถูกยาทำลายไปบางส่วนทำให้ตอนนี้นางไม่อยากเอื้อนเอ่ยคำพูดใดออกมาให้เจ็บปวด”หนิงหนิง ลุกขึ้นมากินข้าวเสียหน่อย“ เธอรู้เมื่อหลายวันก่อน สตรีตรงหน้าคือลั่วอู๋ฮวน เป็นว่าที่แม่สามีของนางเอง แม้ร่างกายจะยังอ่อนแอ และกินได้เพียงข้าวต้มใสๆ แต่เธอก็พยายามอย่างที่สุด ที่จะทำให้ร่างกายกับมาแข็งแรงในเร็ววัน”ท่านป้า…ข้าอยากอาบน้ำ“ คนที่รักษาสุขภาพร่างกายตัวเองอย่างดีในโลกก่อน แทบรับไม่ได้เมื่อต้องถูกเช็ดตัวทุกวัน”ทนเอาหน่อย กำลังหยินหยางเจ้าแปรปรวน นอนนิ่งๆอีกสัก2-3วัน ค่อยลุกเดินเหิน วันนี้ข้าต้องไปดูเสบียง ข้าวยากหมากแพงจนตอนนี้ทั้งขโมยทั้งโจรมีมากมาย เจ้าอยู่คนเดียวบนเรืือนด้านหน้ามีทหารเฝ้ายาม เหวินหลงพาอาฟู่ออกไปที่หอศึกษายังไม่กลับ พักผ่อนให้เต็มที่อีกหน่อย เจ้าจะได้หาย“ สายตาเอื้ออารีย์ทำนางไม่อาจโต้เถียง แม้จะอยากลุ

ทันทีที่กลับมาและล้มตัวลงนอนนางทบทวนภาษาโบราณหลายคำ ท่องจำการเรียกชื่อคน จากการที่นอนนิ่งๆฟังคนสกุลลั่วพูดคุยกันมาหลายวัน ไหนจะคิดถึงคำพูดที่เหมาะสมหากสนทนากับคนในยุคนี้“เอาหน่า อักษรจีนโบราณใช่ว่าจะไม่เคยเรียน ซีรี่ย์จีนย้อนยุคดูมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน ต้องรอดสิหนิงหนิง” เพียงไม่กี่อึดใจก็ได้ยินเสียงคนมากมายเดินขึ้นมาที่จวน โดยคนเดินนำหน้าวิ่งตึงตังเข้ามาหานาง ตามด้วยบุรุษร่างสูงใหญ่เดินเอามือไขว้หลังพร้อมสาวใช้ที่ยกเสื้อผ้า อาหารมากมายเข้ามาในจวนหวง“พี่หญิงข้ากลับมาแล้ว” เสียงของหานฟู่ทำนางลุกขึ้นนั่งอีกครั้ง“ข้าไปที่หอศึกษากับพี่เขย ตอนนี้ข้าไม่ได้เล่าเรียนที่หอศึกษาแล้ว เพราะเมืองเผยแห่งนี้วุ่นวายเกินไป” ร่างเล็กเดินไปนั่งบนเก้าอี้อีกตัว ก่อนนำกระดาษแผ่นนึงขึ้นมาพับเล่น นางที่ได้สานสบตากับบุรุษตรงหน้าก็รู้ทันทีว่ามีเรื่องไม่ปกติเกิดขึ้น“ข้ากับอาฟู่ต้องย้ายออกจากเมืองเผยใช่หรือไม่” ชายตรงหน้าคือลั่วเหวินหลง คู่หมายที่หมั้นหมายกับนางมาตั้งแต่เด็กแต่ความรู้สึกใดในใจกับไม่มี ความผูกพันธ์แต่เก่าก่อนก็ไม่มี นางจึงมั่นใจว่า ทั้งคู่ไม่ผูกสัมพันธ์ใดกันนัก“นอกจากเจ้าจะเข้าพิธีแต่งงาน” น

เช้านี้นางขออนุญาติฮูหยินลั่วที่มาหานางที่จวนแต่เช้า เพื่อแจ้งเรื่องสินเดิมที่จะได้กลับมาเป็นบางส่วน และท่านลุงจะเป็นคนจัดการให้ทั้งหมด บอกเพียงว่าอยากพาน้องชายมาไหว้มารดาเท่านั้น แววตาเอื้ออารีย์ก็ฉายชัด แม้ความใจดีจะมีมาก แต่นางอยากยืนด้วยลำแข้งตัวเอง บอกตรงๆว่าเข็ดขยาดกับความรักที่ไม่สมหวังในโลกก่อน นางจึงไม่ควรพึ่งพิงสกุลลั่วไปมากกว่านี้“พวกเจ้ารออยู่นี่เถอะ ข้าเคารพท่านแม่เพียงครู่” ภูเขาลูกใหญ่ด้านหลังหมู่บ้านคือสุสานของคนสกุลหวง แม้นางจะขออนุญาติออกมากับน้องชายเพียงสองคนแต่ท่านป้าใจดีที่เป็นห่วงจึงให้สาวใช้ตามมา“ข้าขอไปเคารพฮูหยินด้วยได้หรือไม่เจ้าคะ” สาวใช้ที่นางไม่เคยเห็นหน้าเลยตลอดเวลาที่อยู่ที่นี่ยกมือขึ้นขออนุญาติ นางจึงหันไปมองน้องชาย“พี่หญิง นี่อิ่นหรงเป็นพี่เลี้ยงของข้า พี่เขยไปไถ่ตัวนางมาจากกรมอาญาขอรับ” นางพยักหน้าเข้าใจก่อนจะพยักหน้าอนุญาติสาวใช้ให้ตามมา ด้านหน้าหลุมศพทั้งแห้งแร้งและดูเคว้งคว้าง นางคุกเข่าลงก่อนรับสุราขึ้นมาเทลงดิน จากนั้นจึงคำนับ“ข้าลี่หนิงมาเคารพท่านแม่ ฮูหยินสกุลหวง นับจากนี้ สกุลหวงเหลือทายาทสืบทอดเพียงหานฟู่ ข้าสัญญาจะดูแลเขาให้ดี ให้เติบโต

เช้านี้คนสกุลลั่วมาที่จวนหวงแต่เช้า ก่อนจะพบจดหมาย3ฉบับวางเรียงกันพร้อมเงิน10ตำลึงจดหมายฉบับแรกนั้นมอบให้ท่านลุง และท่านป้า“ตลอดเวลาที่ผ่านมาเพราะมีท่านลุงและท่านป้าคอยห่วงใยดูแล แต่เพราะคนบ้านหวงเช่นข้าและอาฟู่ ไม่อาจทำให้ผู้มีพระคุณหม่นหมอง คดีของบิดาข้านั่นเป็นเรื่องใหญ่นัก แม้ต้องแต่งงานเพื่อลบคำครหา แต่แน่นอนว่าไม่อาจหลุดพ้นการเป็นบุตรของคนโกงกินบ้านเมืองไปได้ ข้าไม่มีอะไรจะตอบแทน วันหน้าหากข้าและอาฟู่ยังมีบุญจะต้องกลับมาตอบแทนท่านทั้งสองแน่นอนเจ้าค่ะ”“เหวินหลง เหตุใดนางต้องหนีไปเช่นนี้“ เป็นฮูหยินลั่วที่ร้องไห้เมื่ออ่านจดหมายจบ”นางใจเด็ดเดี่ยวยิ่งนัก เมื่อวานคงคิดอะไรปุปปัป ข้าจะส่งคนออกไปตามหานาง“ ฮูหยินลั่วที่มีบุตรเป็นชายทั้งสามคน รักและเอ็นดูหวงอี้หนิงมาตั้งแต่แรกเกิด หมายมั่นจะให้แต่งเข้ามาเป็นสะใภ้แต่นางกลับน้อยเนื้อต่ำใจในโชคชะตาจึงหนีไปเช่นนี้”ช้าก่อนฮูหยิน เจ้าอย่าพึ่งวูวาม บางที…หนิงหนิงเองอาจอึดอัดใจหากแต่งงานเข้าสกุลลั่ว สักวัน…นางต้องกลับมาแน่นอน คนบ้านหวงถือบุญคุณเป็นเรื่องใหญ่“ ลั่วหยางหยางมองไปยังบุตรชายที่ยืนอ่านจดหมายอีกฉบับนิ่ง ไม่บ่งบอกว่าเขามีอารมณ์เช่น

”เจ้าเป็นใคร เหตุใดจึงมาอยู่แถวนี้ เป็นใส้ศึกใช่หรือไม่!!“ สตรีนางนึงแต่งตัวทะมัดทะแมงพร้อมถือคันสรขึ้นจ่อมาทางนางอีกครั้ง“ข้าไม่ได้เป็นใส้ศึก” แม้จะกลัวแสนกลัวแต่นางต้องข่มมันลงไปให้ลึก ไม่รู้ว่าฝ่ายตรงหน้าเป็นคนดีหรือไม่หากพูดคุยกันเรียบร้อยก็อยากจะถอยห่าง“เช่นนั้นเหตุใดสตรีที่สวยสดงดงามเช่นเจ้าจึงมาอยู่ในที่แห่งนี้” ท่าทางไม่เชื่อในสิ่งที่นางบอก พร้อมสำรวจหวงอี้หนิงตั้งแต่หัวจรดเท้า ทำนางไม่ใคร่พอใจนัก“ข้าอพยพมาจากเมืองเผย ต้องการจะไปที่เมืองโหย่วแต่ว่าเจอกลุ่มคนระหว่างทางจึงตั้งใจจะข้ามเขาไปอีกที พวกข้าไม่มีอาวุธ มีเพียงเด็กและสตรีจึงไม่อยากเจอกลุ่มคนมากนัก“ นางเอ่ยตามตรงก่อนจะนึกกรีดร้องอยู่ในใจ …ชีวิตข้าเหตุใดต้องหนีเสือปะจรเข้ด้วย!!… อี้หนิงเลืิอกจะยืนนิ่งๆยามอีกฝ่ายก้าวเท้าเข้าหา “พาข้าไปหากลุ่มของเจ้า” นางสูดลมหายใจเข้าปอดลึก ก่อนจะหลับตาลงและลืมตาขึ้นมาใหม่“เช่นนั้นเจ้าก็สัญญามาก่อนว่าจะไม่ทำสิ่งใดกับคนของข้า” หากคนผู้นี้ไม่ซื่อตรง นางจะยอมเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อให้หานฟู่มีชีวิตรอด!!“หากเจ้ามั่นใจว่าไม่ใช่กบฏเข้ามาสืบเสาะเส้นทาง ข้าก็ยินดีปล่อยไป” ได้ยินเช่นนั้นนางจะเดินน