Partager

บทที่ 5 น้อยไปหน่อย

last update Date de publication: 2024-11-21 11:50:34

บทที่ 5 น้อยไปหน่อย

รุ่งเช้าวันต่อมา

ร่างเล็กนอนอุดอู้อยู่ในอ้อมกอดของคนเป็นแม่อย่างอบอุ่น แสงแดดเริ่มสาดส่องเข้ามาเล็ดลอดหน้าต่างทำให้ร่างบางเริ่มแสบตาค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมองดูเธอสะดุ้งตกใจเมื่อเห็นเด็กชายในอ้อมกอด ก่อนจะคิดขึ้นมาได้ว่าเธอทะลุมิติมาเป็นแม่ของเด็กชายคนนี้ เธอหายใจเข้าออกอย่างช้า ๆ กลัวว่าจะทำให้เด็กชายตื่น จ้องมองใบหน้าของเด็กน้อยอย่างละเอียด คิ้วคมเข้มจมูกโด่งเป็นสันริมฝีปากเหมาะเจาะกับใบหน้า ยิ่งมองยิ่งเห็นว่าเด็กชายคนนี้โตขึ้นต้องหล่อมากแน่ ๆ

“อื้อ...” เสียงเล็กครวญครางออกมาเมื่อรู้สึกตัวว่าเช้าแล้ว

“ตื่นแล้วหรือ?”

“อ้ายเยว่ตื่นแล้วครับ เมื่อคืนนี้อ้ายเยว่ฝันดีมากเลยครับ ฝันว่าคุณพ่อกลับมาครอบครัวของเราอยู่พร้อมหน้า คุณแม่กับคุณพ่อนอนกอดอ้ายเยว่ในอ้อมแขนอบอุ่นเหลือเกินจนไม่อยากจะตื่นเลยครับ”

“หื้ม ..ฝันดีจริงๆ ด้วย!! เอาล่ะในเมื่อตื่นแล้วเราไปล้างหน้ากันเถอะนะ” เด็กชายยันกายลุกขึ้นบิดขี้เกียจซูเม่ยก็รีบลุกตามเปิดหน้าต่างมองออกไปด้านนอก วันนี้เธอคิดไว้จะไปทำผมทำเล็บที่ร้านเสริมสวยที่นี่น่าจะมีร้านอยู่บ้างอย่างไรยุคนี้ก็เป็นยุคที่เข้าถึงความเจริญแล้ว

“อ้ายเยว่ตอนนี้ลูกได้เรียนหนังสือหรือยัง”

“คุณย่าบอกว่าอายุของอ้ายเยว่ยังไม่ถึงครับ” เด็กชายเดินลงจากเตียงพร้อมตอบคำถามแม่

“อย่างนั้นหรือ?งั้นวันนี้เราออกไปข้างนอกดีมั้ยไปเที่ยวเล่นกัน”

“จริงเหรอครับ ดีเลยอย่างนั้นอ้ายเยว่จะไปที่ห้องแต่งตัวก่อนนะครับ” เด็กน้อยยิ้มเล็กยิ้มน้อยอย่างดีใจที่ซูเม่ยจะพาออกไปเที่ยวเล่น

หลังจากนั้นเธอได้ล้างหน้าล้างตาเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่แต่เมื่อกำลังแต่งแต้มใบหน้าก็เห็นถึงความงดงามของใบหน้านี้

“อื้อหื้อ เมื่อวานฉันตกใจอยู่สินะเลยไม่ได้มองดูใบหน้านี้อย่างละเอียดทำไมถึงได้สวยทั้ง ๆ ที่ยังไม่ได้แต่งหน้าอย่างนี้หากอยู่ในยุคปัจจุบันคงเป็นดาราได้ง่าย ๆ เลย อย่างนี้ฉันจะต้องแต่งหน้าหน่อยแล้ว ออกไปข้างนอกทั้งทีต้องสวย ให้แต่อยู่ในบ้านทำงานก้นครัวเสียดายความงามแย่” ซูเม่ยเริ่มแต่งหน้าตามของที่มีอยู่แม้จะดูเก่าแต่ก็ยังพอใช้ได้ ด้วยอาชีพของเธอที่เป็นนักแสดงจับแต่งนิดแต่งหน่อยก็ออกมาดูดีแล้ว ซูเม่ยจ้องมองตัวเองในกระจกอย่างพึงพอใจก่อนจะลุกขึ้นเดินออกจากห้อง จู่ ๆ ก็ต้องหยุดชะงักไม่เดินต่อ

“เดี๋ยวสิฉันจะออกไปอย่างนี้ได้อย่างไงกัน เมื่อวานฉันเก็บของไม่เห็นเงินในห้องสักหยวน อย่าบอกนะว่าแม่สามีไม่ให้เธอได้ใช้เงินเลย โห่! เกินไปแล้วนะ ใช้งานเยี่ยงทาสฉันเป็นถึงลูกสะใภ้ไม่ให้เงินใช้เลยหรือไงกัน ไหนจะเงินถุงเงินถังตอนแต่งงานอีก ฮึ ฮึ เรื่องนี้ฉันยอมไม่ได้หรอกนะต้องไปหาแม่สามีหน่อยแล้ว” พูดจบซูเม่ยได้เดินไปหาชิงเถาที่ห้องแต่ไม่พบเลยเดินลงมาดูข้างล่าง เห็นเธอกำลังนั่งจิบชาอย่างอารมณ์ดี

ชิงเถาตื่นเช้าขึ้นมาอย่างอารมณ์ดีเมื่อตอนเช้าตรู่มีเสียงของโทรเลขโทรเข้ามาปลายสายแจ้งว่าจะกลับบ้านในวันหยุดนี้ ทำให้คนเป็นแม่ที่ไม่ได้พบลูกเสียนานดีใจที่สุดแต่เมื่อเห็นใบหน้าของซูเม่ยเดินลงมาอารมณ์ของเธอได้เปลี่ยนไปทันที

“นึกอะไรขึ้นมาถึงได้แต่งหน้าแต่งตาอย่างนี้แล้วนั่นชุดอะไรของเธอ แหวกขาขนาดนั้นจะใส่ไปอ่อยใครกัน” ซูเม่ยเห็นเสื้อผ้าที่อยู่ในตู้มีแต่ชุดเก่า ๆ เชย ๆ เธอเลยจัดการเปลี่ยนแปลงให้ชุดธรรมดากลายเป็นชุดที่แปลกใหม่และดูดีกว่าเดิมแต่ไม่ถูกใจแม่สามีสักนิด

“ทำไมหรือคะ คุณแม่ไม่ชอบหรือไงที่ลูกสะใภ้แต่งตัวสวยงามแต่งหน้าให้ดูดี อย่างนี้ไม่ดีต่อตระกูลของคุณแม่หรือคะวันนี้ฉันจะออกไปข้างนอกค่ะและมีเรื่องจะคุยกับคุณแม่ด้วย”

“เฮอะ! ออกไปให้อายคนอื่นทำไมกัน เรื่องที่เธออยากคุยกับฉันเรื่องอะไรว่ามา”

“ฉันต้องการเงินเดือนค่ะ คุณแม่จะให้ฉันใช้ชีวิตอย่างไรหากไม่มีเงินติดตัว อ้อฉันพึ่งนึกออกตอนแต่งงานเงินถุงเงินถังที่เป็นส่วนของฉันคุณแม่ก็เก็บเอาไว้หมดอย่างนี้ไม่เป็นธรรมต่อฉันเลยนะคะ หรือว่าเรื่องนี้คุณแม่อยากให้คนอื่นได้รู้ ตลอดเวลาห้าปีกับการเป็นลูกสะใภ้เป็นภรรยาของท่านนายพลยิ่งใหญ่ ต้องพบเจอเรื่องอะไรแถมยังโดนกดขี่สารพัด ไหนจะไม่ให้เงินใช้สักหยวนอย่างนี้มันไม่เกินไปหรือ?หรือว่าคุณแม่อยากให้คนอื่นรู้คะ” ซูเม่ยเปิดหีบเล็กที่อยู่ในห้องเห็นสมุดบันทึกแม้ว่าเธอจะไม่ได้เรียนสูงแต่เธอยังพอมีความรู้อ่านออกเขียนได้ ในบันทึกเขียนเรื่องราวที่เกิดขึ้นกับเธอความทุกข์ทรมานใจที่เธอต้องเจอมาโดยตลอดเธอไม่รู้ว่าจะไปเล่าให้ใครฟังทำได้เพียงเขียนเพื่อระบายความรู้สึกลงในกระดาษเท่านั้น

“นี่เธอไม่คิดถึงเรื่องที่เธอกินเธออยู่ทุกวันนี้เลยหรือไง!! ไหนจะอ้ายเยว่ต้องกินต้องใช้อีกไม่นานจะเข้าเรียนแล้วด้วย อะไรที่ประหยัดได้ก็ต้องประหยัดสิ” ชิงเถาใบหน้าซีดเซียวเมื่อซูเม่ยถามเรื่องเงินสินสอด และเงินที่เธอจะได้ใช้ในแต่ละเดือน ที่ผ่านมาทุกอย่างในบ้านชิงเถาเธอเป็นคนจัดการเองทุกอย่างและไม่ยอมให้เงินตกถึงมือของซูเม่ย

“ฮึ ฮึ คุณแม่สามีใช้ฉันอย่างกับสาวใช้อย่างนี้ฉันจะต้องได้ค่าแรงเพิ่มสองเท่าหรือเปล่านะ …เอาอย่างนี้ดีมั้ยฉันจะไปหานายอำเภอเพื่อปรึกษาเรื่องนี้ไม่ว่าจะมองไปทางใดฉันก็ถูกเอาเปรียบทุกทาง ยิ่งมีอ้ายเยว่ฉันยิ่งต้องได้เงินเดือนสิคะคุณแม่” ชิงเถาเห็นท่าทางยิ่งผยองแถมยังไม่กลัวเธออีกด้วย แต่เธอจะทำอย่างไรได้ในเมื่อเธอไม่อยากให้เรื่องนี้ถึงหูนายอำเภอตงหนาน กลัวหนูยูร์เหยาได้ยินเรื่องที่เธอทำกับลูกสะใภ้ เรื่องนี้เธอจะยอม ๆ ไปก่อนเพราะอย่างไรอีกไม่กี่วันลูกชายของเธอจะกลับมาหย่ากับซูเม่ย การให้เงินครั้งนี้ถือเป็นครั้งสุดท้ายที่เธอจะให้

“ไม่เห็นจะต้องทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่ ก็ได้ก็ได้ป้าหลินไปหยิบกระเป๋าฉันมาให้ที” ชิงเถารีบเรียกสาวใช้ที่ดูเหมือนจะเป็นคนเก่าคนแก่ของที่นี่เพราะดูจะมีอายุมากแล้ว

“ได้ค่ะคุณนายใหญ่” ป้าหลินรีบเดินขึ้นไปด้านหยิบกระเป๋าของชิงเถาทันที ส่วนซูเม่ยแสยะยิ้มมุมปากอย่างดีใจที่เธอเอาชนะแม่สามีได้อีกหนึ่งเรื่อง

ไม่นานนักอ้ายเยว่ได้เดินลงมาจากห้องของตัวเองเขาแต่งตัวอย่างน่าเอ็นดูจนซูเม่ยต้องรีบเดินเข้าไปอุ้มเด็กชายอย่างทะนุถนอม

“ว๊าว ^ ^วันนี้อ้ายเยว่ของแม่น่ารักจังเลย หิวแล้วใช่มั้ยไปกินข้าวกันเถอะจะได้ออกไปข้างนอกกัน”

“ผมดีใจที่สุดเลยครับที่จะได้ออกไปข้างนอกกับคุณแม่วันนี้เลยเลือกเสื้อผ้าเป็นพิเศษ” เด็กชายยิ้มระเรื่อ ชิงเถามองดูอยู่ถึงกับไม่พอใจแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรจนป้าหลินเดินลงมาจากด้านบนพร้อมกระเป๋าของเธอ เธอล้วงเงินจำนวน 10 หยวนยื่นให้ซูเม่ย

“นี่เงินของเธอรับไปสิ” ซูเม่ยเห็นเงินที่น้อยนิดเกิดความไม่พอใจทันที เงินเพียงเท่านี้จะไปทำอะไรได้

“มันไม่น้อยไปหน่อยหรือคะ?ค่าทำผมทำเล็บไหนจะเลือกซื้อผ้าชุดใหม่อีกสิบหยวนคงไม่พอ คุณแม่ก็แต่งตัวดูดีสีผมก็ดัดลอนสวยงามดูเล็บสิสีแดงฉาดแบบนั้นคงรู้ราคาใช่มั้ยคะว่าสิบหยวนทำอะไรได้แค่ไหน เฮ้อ! อ้ายเยว่วันนี้แม่คงพาลูกไปเที่ยวเล่นไม่ได้แล้ว เราจะต้องไปที่อำเภอกันก่อน” ซูเม่ยคิดไว้แล้วว่าอย่างไรชิงเถาคงไม่ยอมให้เงินเธอง่าย ๆ แน่นอนคนเจ้าเล่ห์อย่างเขาต้องเจอคนเจ้าเล่ห์กว่า

Continuez à lire ce livre gratuitement
Scanner le code pour télécharger l'application

Dernier chapitre

  • ทะลุมิติมายุค 80s เป็นภรรยาแสนชังที่สามีไม่รัก   บทที่ 35 ความสุข

    บทที่ 35 ความสุข1 ปีผ่านมา“อ้ายเยว่ไปโรงเรียนได้แล้ว คุณพ่อรอลูกอยู่ด้านล่างเดี๋ยวจะสายเอาได้นะ” ซูเม่ยเดินเข้ามาในห้องหลังจากอาบน้ำเสร็จเห็นอ้ายเยว่นั่งอยู่บนเตียงนอน“คุณแม่ครับอ้ายเยว่ไม่อยากไปโรงเรียนวันนี้ขออยู่กับเยว่ผิงได้มั้ยครับ ดูสิน้องยิ้มให้อ้ายเยว่ด้วยคงอยากให้อยู่เล่นด้วย” เด็กชายจับมือน้อย ๆ หยอกล้อไปมาพร้อมรอยยิ้มที่บริสุทธิ์“ไม่ได้หลานจะขาดเรียนสองวันติดต่อกันไม่ได้นะ เยว่ผิงไม่หนีไปไหนหรอกนะตอนเย็นกลับมาก็ได้มาเล่นกับน้องหากหลานอยากเป็นพี่ชายที่ดีจะต้องทำตัวดีให้น้องได้เห็น เย่วผิงจะได้ภาคภูมิใจที่มีพี่ชายที่ดีและรักเธอมากขนาดไหน ”“ก็ได้ครับคุณย่า อย่างนั้นพี่ไปเรียนก่อนนะเยว่ผิง พี่จะรีบกลับมาเล่าเรื่องที่เรียนมาวันนี้ให้ฟัง” อ้ายเยว่ก้มลงหอมแก้มเล็ก ๆ อวบขาวคล้ายซาลาเปาไม่แปลกใจเลยที่เขาตัวติดน้องไม่อยากห่างไปไหนหลังจากวันนั้นที่เฉาจื่อกับซูเม่ยเข้านอนด้วยกันเธอได้ตั้งท้องลูกคนที่สองของเขา อ้ายเยว่ดีใจมากที่จะมีน้องสาวชิงเถาดูแลเอาอกเอาใจซูเม่ยเป็นอย่างดีไม่ว่าอะไรที่เขาว่าดีต่อคนท้องก็หามาหาเธอกินทุกอย่าง ซูเม่ยมีความสุขมาก ๆ หลังจากเหตุการณ์ที่เลวร้ายจบลง เธ

  • ทะลุมิติมายุค 80s เป็นภรรยาแสนชังที่สามีไม่รัก   บทที่ 34 เฉาจื่อบาดเจ็บ

    บทที่ 34 เฉาจื่อบาดเจ็บการต่อสู้ด้วยหมัดได้เริ่มขึ้นและแล้วลูกน้องของเหวินฉิงได้พ่ายแพ้ต่อเฉาจื่อที่เป็นนายพลร่างกายของเขาฝึกอยู่ทุกวันต่างจากลูกน้องของเหวินฉิงเพียงแค่ไม่กี่นาทีเขาทำให้ทั้งสองล้มลงที่พื้นได้ เมื่อเหวินฉิงเห็นว่าตัวเองจะพ่ายแพ้จึงล้วงปืนขึ้นมายิงเข้าที่ขาของเฉาจื่อปัง!“นี่แก แกมันเล่นตุกติกแกมันไม่มีสัจจะ” “ฮ่า ฮ่า ไม่เคยได้ยินคำนี้หรือไงไม่มีสัจจะในหมู่โจร” เหวินฉิงสะใจที่เห็นร่างกายแข็งแกร่งของเฉาจื่อล้มลงต่อหน้า เลือดที่ขาเริ่มไหลรินออกมาจนขากางเกงเปียกไปด้วยเลือด สีหน้าของเราเริ่มซีดเผือกความเจ็บปวดแล่นเข้าสู่ร่างกาย“คนอย่างแกไม่สมควรที่จะปกครองคนมากมาย เพราะแกมันเลวยิ่งเลวเสียอีก”“พูดไปเถอะก่อนจะไม่ได้พูด ยังไงการฆ่านายพลจิ่นเฉาจื่อเป็นความต้องการแต่แรกของฉันอยู่แล้ววันนี้ฉันจะทำให้มันเป็นจริง ฉันจะแก้แค้นแทนน้องรักของฉันเขาจะได้ตายตาหลับ เมื่อจัดการแกได้ก็ไม่มีใครในมณฑลนี้กล้าท้าทายต่ออำนาจของแก๊งมังกรดำอีกต่อไป ” ปลายปืนชี้ตรงมาที่หัวของเฉาจื่อหวังยิงครั้งเดียวให้ตายคาที แต่ทว่าเรื่องราวไม่คาดคิดได้เกิดขึ้นเพราะเขาไม่ทันได้เหนี่ยวไกรปืน ถูกลอบยิงจากด้านหล

  • ทะลุมิติมายุค 80s เป็นภรรยาแสนชังที่สามีไม่รัก   บทที่ 33 ต่อสู้

    บทที่ 33 ต่อสู้“คุณย่าครับคุณแม่จะเป็นอะไรมั้ยครับ? อ้ายเยว่กลัวจังเลย” เด็กน้อยตัวสั่นเทาจ้องมองไปหาซูเม่ย ชิงเถาจับตัวอ้ายเยว่มากอดแน่นพร้อมกระซิบข้างหู“อ้ายเยว่แม่ของลูกต้องไม่เป็นอะไรย่าเชื่อว่าเราต้องรอด หากหลานกลัวหลับตาเอาไว้นะ ” อ้ายเยว่พยักหน้าหลับตาปี๊“น่าเสียดายหากจะฆ่าทิ้งไป เรือนร่างน่ามองใบหน้างดงามหรือว่าเราจะมาเล่นสนุกกับภรรยาของนายพลก่อนดี ฮ่า ฮ่า ดูสิผิวขาวเนียนเชียว ได้ข่าวว่าตลอดห้าปีที่ผ่านมานายพลไม่เคยกลับบ้านเลยด้วยซ้ำปล่อยสาวสวยอย่างนี้ได้ยังไงกันนะ ก่อนฆ่าทิ้งเรามามีความสุขกันก่อนมั้ยคนสวย”“อย่าแตะต้องเธอนะ” เสียงเข้มขรึมของเฉาจื่อดังขึ้นเมื่อมือของเหวินฉิงกำลังแตะลงที่ใบหน้าของซูเม่ย เธอหวาดกลัวยืนตัวแข็งทื่อไม่ขยับ“โอ๊ะ! นี่ท่านนายพลหวงภรรยาก็เป็นหรือนี่ เอาน่าให้ฉันได้ลิ้มลองบ้างว่าภรรยาของท่านนายพลจะเด็ดขนาดไหน” เหวินฉิงดึงกายของซูเม่ยเข้ามาใกล้ตนยามนั้นนั่นเองเสียงปืนดังสนั่นแขนของเหวินเทียนถูกใครสักคนยิงหวังให้เขาเจ็บปัง!!! ทุกคนแตกตื่นยกอาวุธเข้าไปป้องกันเหวินฉิง“โอ๊ย!! ใครกันมันกล้าลงมือในที่ของฉันแบบนี้เหยียบจมูกกันเกินไปแล้วหรือว่าจะเป็นแกนายพ

  • ทะลุมิติมายุค 80s เป็นภรรยาแสนชังที่สามีไม่รัก   บทที่ 32 ค่าตอบแทน

    บทที่ 32 ค่าตอบแทน"พี่เหวินฉิงอยู่ไหน " ยูร์เหยาออกมาจากห้องรีบถามหาเหวินฉิงเพื่อถามเขาให้รู้เรื่อง"ตอนนี้ลูกพี่อยู่ที่ห้องส่วนตัวครับ เชิญทางนี้" ลูกน้องนำทางพายูร์เหยาไปหาเหวินฉิงที่ห้อง เมื่อถึงห้องเธอได้เดินเข้าไปประตูก็ปิดทันที เหวินฉิงดื่มเหล้าด้วยท่าทางสบายใจและอารมณ์ดี เห็นยูร์เหยาเข้ามาหาเขาวางแก้วเหล้าไว้ก่อนจะนั่งลงที่โซฟา"เป็นยังไงบ้าง ตัดสินใจได้หรือยังว่าจะให้พี่จัดการยังไง""พี่เหวินฉิง พี่ไม่ได้ทำตามที่ฉันขอไว้เลย ทำไมต้องจับตัวคุณป้ากับลูกชายของพี่เฉาจื่อมาด้วยฉันบอกให้พี่จับมาแค่นางซูเม่ยไม่ใช่หรือไง แล้วเรื่องที่พี่เฉาจื่อจะมาที่นี่มันหมายความว่ายังไงกัน" เสียงเล็กแหลมเอ่ยถามไม่หยุดย่อน เธอตวาดเสียงใส่เขาอย่างไม่พอใจ เหวินฉิงแสยะยิ้มมุมปากยกแก้วเหล้ากระดกจนหมดแล้วลุกขึ้นเดินเข้ามาใกล้ยูร์เหยาใช้มือจับที่ไหล่ของเธอให้นั่งลงที่โซฟา"ใจเย็น ๆ ก่อนสิทำไมถึงได้โมโหง่ายอย่างนี้ล่ะใบหน้าสวย ๆ จะเกิดริ้วรอยเอาได้นะ ""เฮ้อ!!อย่างนั้นพี่ก็รีบบอกมาสิว่าพี่ทำอย่างนี้ทำไมมันเกินที่ฉันขอร้องแล้วนะ"เขานั่งลงข้าง ๆ เธอมือของเขาไม่อยู่นิ่งจับปลายผมของยูร์เหยาม้วนไปมาก่อนจะตอบคำ

  • ทะลุมิติมายุค 80s เป็นภรรยาแสนชังที่สามีไม่รัก   บทที่ 31 เป็นฝีมือเธอสินะ

    บทที่ 31 เป็นฝีมือเธอสินะสายตาที่จ้องมองซูเม่ยทำให้เธอขนลุกซู่ แต่เมื่อเธอได้ยินคำพูดของชายคนนี้ต้องสงสัย ใครกันคือที่รักของเขาแล้วเธอไปทำอะไรให้ ตั้งแต่ทะลุมิติมาที่นี่เธอไม่เคยไปก่อเรื่องหรือมีเรื่องกับใครสักคน จะมีแต่ยูร์เหยา!!!‘อะไรน่ะ คนที่ชายคนนี้เรียกที่รักคือยูร์เหยาหรอกเหรอ?เฮอะน่าตลกชะมัดเรื่องเล็กน้อยแค่นี้เธอถึงกับสั่งให้แก๊งมังกรดำจับตัวของมา’ ซูเม่ยคิดในใจพรางมองไปที่ใบหน้าของชายคนนั้น ครั้นนั้นเธอคิดสงสัยในความสัมพันธ์ของทั้งสองมากกว่า ยูร์เหยาเป็นลูกของนายอำเภอมายุ่งเกี่ยวกับคนนิสัยไม่ดีทำไมกัน หรือว่าเรื่องรับส่วยไม่ใช่แค่นายตำรวจเล็ก แม้แต่นายอำเภอยังเป็นคนของพวกแก๊งมังกรดำหรือเนี่ย!!!“ใช่ฉันเป็นภรรยาของเฉาจื่อ แต่ฉันไม่เคยไปทำอะไรให้ใครหากคนที่คิดแค้นฉันคนเดียวก็ให้คนนั้นมาจัดการฉันสิ จับคุณแม่กับลูกชายของฉันมาทำไมกัน ““ว๊าววว ปากดีจริง ๆ อีกไม่นานที่รักของฉันคงเดินทางมาถึงดูสิว่าที่รักของฉันกับนายพลจิ่นเฉาจื่อใครจะมาถึงก่อนกัน เตรียมตัวเตรียมใจไว้ล่ะ เพราะวันนี้อาจจะเป็นวันสุดท้ายของตระกูลนายพลหน้าโง่ ที่ไม่เกรงกลัวอำนาจของแก๊งมังกรดำ ถ้าอยู่เงียบ ๆ นิ่ง ๆ หลับ

  • ทะลุมิติมายุค 80s เป็นภรรยาแสนชังที่สามีไม่รัก   บทที่ 30 ไล่ล่า

    บทที่ 30 ไล่ล่าตงฉวนพยายามขับรถยนต์เข้ามาตามซอยเล็ก ๆ เพื่อหลบหนีคนของแก๊งมังกรดำแต่ทำยังไงคนพวกนั้นก็ตามมาติด ๆ จนกระทั่งสิ้นสุดหนทาง เขาไม่อาจจะพาคุณนายทั้งสองและอ้ายเยว่หนีได้อีกต่อไปเมื่อขับรถด้วยความเร็วไปด้านหน้าแต่ทว่ากลับเป็นทางตัน“ตงฉวนนั้นมันทางตัน” เสียงของซูเม่ยร้องออกมาด้วยความตกใจเพราะรถยนต์เคลื่อนมาด้วยความเร็ว ตงฉวนเหยีบนเบรกทันทีทำให้รถที่มาด้วยความเร็วล้อท้ายปัดรถสะบัดหมุนไปชนกำแพงปูนที่เป็นทางตันเอี๊ยด...!! โคร้ม!!!กรี๊ดดดด.....เสียงร้องกรีดของชิงเถาดังสนั่นแม้เธอจะกลัวแต่แขนของเธอยังคงโอบกอดอ้ายเยว่ไม่ให้ได้รับบาดเจ็บ ส่วนซูเม่ยกับตงฉวนหัวของทั้งสองได้กระแทกเข้าด้านหน้าทำให้ได้รับบาดเจ็บที่หัว ซูเม่ยรู้สึกเจ็บทีหัวมึนไปชั่วขณะก่อนจะตั้งสติหันไปมองอ้ายเยว่ด้วยความเป็นห่วง“คุณแม่อ้ายเยว่เป็นอย่างไรบ้างคะ ได้รับบาดเจ็บหรือไม่”“คุณแม่อ้ายเยว่ไม่เจ็บแต่ว่าที่หัวของคุณแม่มีเลือดด้วย อึก อึก คุณแม่เจ็บมั้ยครับ” เด็กน้อยเห็นแม่ของตัวเองเริ่มสั่นเทาร้องไห้สะอึกสะอื้น“นั่นสิเธอคงเจ็บมากใช่มั้ย ฉันกับอ้ายเยว่ไม่ได้รับบาดเจ็บอะไรแค่เจ็บร่างกายเล็กน้อย”“เจ็บแค่นี้ไม่เท่

  • ทะลุมิติมายุค 80s เป็นภรรยาแสนชังที่สามีไม่รัก   บทที่ 11 แขกของคุณแม่

    บทที่ 11 แขกของคุณแม่แต่ทว่าสายตาของเฉาจื่อที่จ้องมองไปยังยูร์เหยากลับเย็นชาแถมคิ้วยังขมวดเข้าหากันอีกด้วย"คนนี้เป็นแขกของคุณแม่หรือครับ อย่างนั้นผมขอพาอ้ายเยว่ไปกินข้าวเช้าก่อนนะครับวันนี้จะพาอ้ายเยว่ออกไปเที่ยวข้างนอก "สีหน้าของยูร์เหยาซีดเซียวเมื่ออีกคนจำตนเองไม่ได้ ชิงเถาเห็นอย่างนั้นรีบเข้าม

  • ทะลุมิติมายุค 80s เป็นภรรยาแสนชังที่สามีไม่รัก   บทที่ 10 ความจริง

    บทที่ 10 ความจริงฝั่งด้านเฉาจื่อเมื่อออกมาจากห้องของซูเม่ยเขาได้เก็บเอาคำพูดของเธอมาคิด ไม่ว่าจะเป็นเรื่องเงินที่เธอเคยพูดไหนจะเรื่องที่เธอถูกคุณแม่ของเขาคอยรังแก หรือว่าเรื่องนี้จะเป็นความจริงไม่ว่าจะพูดอย่างไรเธอก็ยังคงดึงดันคำพูดเดิมไม่หยุดหย่อน เรื่องนี้เขาจะต้องสืบความจริงให้ได้ว่าเธอเกลียดแม

  • ทะลุมิติมายุค 80s เป็นภรรยาแสนชังที่สามีไม่รัก   บทที่ 9 ทำตามที่ฉันสั่ง

    บทที่ 9 ทำตามที่ฉันสั่งชิงเถามานั่งรอที่โต๊ะอาหารอย่างอารมณ์ดีเธอให้สาวใช้ไปแอบฟังหน้าห้องของลูกชายได้ยินเสียงทั้งสองมีปากเสียงกัน เธอคิดว่าทั้งสองคงพูดคุยกันเรื่องหย่า ยิ่งทำให้เธอมีความสุขสุด ๆ"ว๊าววว วันนี้อ้ายเยว่หลานย่ามีพ่ออุ้มลงมาด้วย นั่งลงสิวันนี้ย่าให้พ่อครัวทำอาหารที่หลานชอบด้วยล่ะ" เธ

  • ทะลุมิติมายุค 80s เป็นภรรยาแสนชังที่สามีไม่รัก   บทที่ 8 พูดไปก็เหนื่อยเปล่า

    บทที่ 8 พูดไปก็เหนื่อยเปล่าในตอนแรกเฉาจื่อตั้งใจจะกลับบ้านในวันหยุด จู่ ๆ มีคำสั่งมาจากเบื้องบนว่าให้เขาหยุดได้ในวันนี้ถึงสามวัน เพราะวันหยุดที่จะมาถึงมีงานที่จะต้องทำ เขาจึงตัดสินใจกลับมาอย่างเร่งด่วนเขามาถึงบ้านก็บ่ายแล้วกลับมาคิดว่าจะได้พบกับอ้ายเยว่และผู้หญิงที่เขาจำหน้าแทบไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเธอ

Plus de chapitres
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status