เข้าสู่ระบบเจียงหลินได้พาบิดาของตนเองกลับมาที่บ้านอีกครั้ง เซี่ยซานที่เห็นความเปลี่ยนแปลงไปของบ้านหลังเล็กที่ตนเคยอาศัยอยู่กับคนรักและลูก ๆ ก็รู้สึกแปลกใจไม่น้อยไหนจะยังบุรุษด้านหลังที่ดูยังไงก็คงไม่ใช่ชายหนุ่มชาวบ้านธรรมดา ๆ อย่างแน่นอนแต่เขาเองก็มีความอดทนมากพอที่จะรอเอ่ยถามกับบุตรสาวในคราวเดียวกันไปเสียเ
“เจียงหลี่! เจ้ารู้ตัวหรือไม่ว่าพูดอะไรออกมา?”เจียงไห่ที่ได้สติกลับคืนมาเอ่ยถามภรรยาของตนเองอีกครั้งอย่างต้องการคำยืนยันว่าสิ่งที่เขาได้ยินเมื่อสักครู่นี้คือเรื่องจริงหรือไม่“รู้สิ! ทำไมข้าจะไม่รู้ในเมื่อตอนนี้เป่าเอ๋อร์ก็ไม่อยู่แล้ว แล้วข้าจะยังต้องกลัวอะไรพวกเจ้าอีกกัน”“นังเจียงหลันที่มันตายก็เ
“เจ้ายังมีความเป็นคนอยู่หรือไม่!”เจียงไห่ตะคอกถามใส่หน้าของภรรยาที่นั่งนิ่งอยู่ตรงหน้าด้วยความโกรธเกรี้ยวอย่างถึงที่สุด เขาไม่คิดเลยว่าสตรีที่เขารักนั้นจะมีจิตใจที่เลวร้ายได้ถึงเพียงนี้“ท่านพี่...”นางเจียงที่อยู่ในอารมณ์ตกใจอยู่ นางยังไม่สามารถคิดหาคำตอบให้กับผู้เป็นสามีของตนเองได้จึงทำได้เพียงเอ
หลังจากที่เจียงหลินได้ทำการเปลี่ยนชุดเสร็จเรียบร้อย นางก็เดินทางไปยังบ้านของนางเจียงพร้อมกับท่านป้าจางที่เจียงหลินแวะชวนให้ไปเป็นเพื่อนเมื่อเจียงหลินกับนางจางเดินทางไปถึงบ้านของนางเจียง ก็พบว่าอีกฝ่ายได้ยืนรอตนเองอยู่ที่หน้าบ้านแล้ว แต่เมื่อนางเจียงเห็นว่ามีนางจางมาด้วยก็รู้สึกไม่พอใจขึ้นมาและเอ่ยต
ส่วนแบ่งจากพวกชาวบ้านอีกเกือบห้าร้อยกว่ากระสอบ รวม ๆ แล้วในตอนนี้เจียงหลินนั้นต้องนำข้าวที่ได้จากส่วนแบ่งเข้าไปขายในตัวเมืองจนหมดเหลือเอาไว้เพียงข้าวจากที่นาของตนเองเพียงเท่านั้น ส่วนเงินที่ได้ทั้งหมดนางก็นำไปฝากเอาไว้ที่โรงรับฝากซานไห่ถังหมด เหลือติดตัวเอาไว้เพียงเล็กน้อยเพื่อซื้อข้าวของเพราะในตอ
หลังจากวันที่ตื่นขึ้นมา เจียงหลินก็ได้กลับมาพักรักษาตัวที่บ้านเป็นเวลากว่าหนึ่งเดือน บาดแผลที่ได้รับก็หายดี โดยตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมาเสิ่นจื่อกับหานอวี้ก็คอยช่วยดูแลผักผลไม้ที่ต้องการเก็บส่งขายให้กับภัตตาคารเซี่ยฮวาหรงอยู่ตลอด จนในที่สุดก็สามารถขายผักและผลไม้รอบนี้จนหมด เจียงหลินในตอนนี้กลายเป็นเศ
ทางด้านเจียงหลินที่จู่ ๆ ก็ถูกชายหนุ่มสวมกอดก็รู้สึกตั้งตัวไม่ทัน แต่ก็ยอมให้ชายหนุ่มสวมกอดอยู่เช่นนั้นเพราะนางเองก็รู้สึกดีใจที่อีกฝ่ายนั้นยังปลอดภัยดี ส่วนตัวเองก็ยังคงมีชีวิตอยู่ ถึงแม้ว่าตลอดเวลาที่อยู่ร่วมกับของพวกเขาจะไม่มากแต่ในทุกวันพวกเขาล้วนมีความทรงจำที่งดงามร่วมกันมา ไม่แปลกที่ทั้งสองค
ปิ่นปักผมที่อยู่ในมือของเสิ่นจื่อในตอนนี้มันคือปิ่นปักผมที่ทำจากหยกสีชมพู แกะสลักลายดอกอิงฮวาเอาไว้อย่างงดงาม เป็นปิ่นหยกที่เรียบง่ายแต่ให้ความรู้สึกงดงามจนหาที่ใดเปรียบเสิ่นจื่อหยิบปิ่นหยกชมพูในมือขึ้น ก่อนที่เขาจะทำการปักปิ่นเล่มนั้นลงไปบนมวยผมที่เจียงหลินเกล้าขึ้นไว้อย่างเบามือ และอ่อนโยน ให้ควา
“แต่เพื่อเห็นแก่ที่พวกท่านเป็นคนหมู่บ้านเดียวกัน เช่นนั้นข้าจะยอมบอกวิธีการเพาะปลูกให้กับพวกท่านก็ได้ แต่พวกท่านต้องรับเงื่อนไขของข้าให้ได้ ใครที่รับได้ข้าจะมอบขั้นตอนการเพาะปลูกให้กับคนนั้น”“ส่วนใครที่รับไม่ได้ก็จงอยู่อย่างเงียบ ๆ ไปเสีย เพราะของที่ได้มาโดยไม่ต้องลงทุนอะไรเลยนั้นไม่มีอยู่จริงหรอกน
เมื่อเจียงหลินได้ฟังคำพูดจากนางจางเสร็จก็ได้เอ่ยอธิบายเกี่ยวกับบุรุษที่มาพบกับนางในวันนี้ว่าเป็นใคร และมาทำอะไรที่บ้านของนาง หลังจากที่นางจางได้รับรู้เรื่องราวจนครบแล้วนั้นนางก็ได้นำความจริงไปพูดแก้ข่าวให้กับเด็กสาวจนคนทั่วทั้งหมู่บ้านจากที่ในตอนแรกนั้นมีแต่นินทาเด็กสาวอย่างเสียหายแต่ต่อมากลับมีแต







