LOGINโอ้โหแม่เจ้า! ใครจะไปคิดว่าแค่ไปดูดวงกับคุณยายเพราะสงสารกลัวว่าท่านจะไม่มีเงินกินข้าว กลับได้ของตอบแทนมาจนทำให้นางตายแถมต้องทะลุมิติไปอยู่ที่ไหนก็ไม่รู้ตั้งสองพันปีก่อนแบบนี้!
View Moreนิยายเรื่องนี้ประกอบด้วยเรื่องสั้น 3 เรื่อง
ได้แก่
1.ผศ.ผัวนักศึกษา
2.ประชดผัว
3.พ่อเลี้ยงของเพื่อนอารมณ์เปลี่ยว
บทนำ
ผศ.ผัวนักศึกษา
นฤนล เป็นนักศึกษาสาวสวยชั้นปีที่สี่ คณะบริหารธุรกิจ ในมหาวิทยาลัยชื่อดังของรัฐ
เธอเป็นเด็กคงแก่เรียน ไม่ออกนอกลู่นอกทาง เป็นที่รักของเพื่อน ๆ และคณาจารย์ทุกคน
ด้วยความที่เป็นคนมีเชื้อสายจีน นฤมลจึงมีผิวพรรณที่ขาวนวลเนียน หรือที่หลาย ๆ คนเรียกว่า ขาวหมวย
แถมยังมีใบหน้ารูปไข่ ผมยาวประบ่า ริมฝีปากบางสีแดง แก้มอมชมพู อีกด้วย
ปกติเพื่อน ๆ ของเธอก็มักจะแต่งตัวกันแบบว่า...กระโปรงสั้น เสื้อรัดติ้ว จนหน้าอกหน้าใจแทบจะทะลักออกมาให้ได้
ส่วนใครที่แม่ให้มาน้อย ก็จะใส่เสื้อในที่มีฟองน้ำดันทรงกันสุดฤทธิ์ เพื่อให้ดูว่า...ฉันนี่นมใหญ่ ทั้งที่จริงคือไข่ดาวชัด ๆ
และสำหรับนฤมลแล้ว ไม่เคยแต่งตัวผิดระเบียบเลย
เธอสวมกระโปรงยาวคลุมหัวเข่า เสื้อพอดีตัว ไม่มีรัดรูปแน่นอน ไม่ใช่ว่าเธอไม่มีนมนะ เธอมี...และมีเยอะด้วย
แต่มันก็ไม่จำเป็น ที่จะต้องไปเน้นเพื่อโชว์ใครนี่ ของแบบนี้ เก็บเอาไว้ดูคนเดียวก็พอ
“นี่...ยัยป้ามล! ไม่มีเรียนเหรอจ๊ะเธอ”
ปังปอน เพื่อนสาวคนสนิทถาม
“อ๋อ...ตอนนี้ไม่มีเรียนน่ะ มีอีกทีก็ช่วงบ่ายจ้ะ”
“ไปเดินสยามกันไหม?”
“คง...ไม่ดีกว่า เดี๋ยวมลขอนั่งอ่านหนังเรียนก่อน วันนี้มีสอบเก็บคะแนนด้วย จำไม่ได้หรือไงแก?”
“อ้าวเหรอ...จริงด้วยซิ! แต่...ฉันนัดเพื่อนคณะอื่นเอาไว้แล้วน่ะซิ งั้นอ่านหนังสือเผื่อฉันด้วยนะ”
“ของแบบนี้ มันอ่านแทนกันได้ด้วยเหรอ?”
“เออ ๆ พูดเล่นน่ะ! จริงจังไปได้ งั้น...ฉันไปก่อนนะ ว่าจะไปเดินอ่อยผู้ชายหล่อ ๆ แถวสยาม
สักหน่อย หล่อนจะเอาด้วยไหม เดี๋ยวฉันหิ้วมาฝาก ฮ่า ๆ”
“อึ๊ย!..ไม่เอาหรอก”
“งั้น...เดี๋ยวฉันส่งคลิปให้นะจ๊ะ เอาไว้ดูขั้นเวลาตอนอ่านหนังสือน่ะ”
“คลิปอะไร?”
“ก็คลิปที่กำลังดังอยู่ ในตอนนี้ไงจ๊ะ คลิปอาจารย์มหา’ลัย เอากับนักศึกษาหญิงไงล่ะ ฉันดูหมดแล้ว เด็ดมาก ๆ เลยล่ะแก แต่โคตรน่าเสียดายเลย ที่ไม่เห็นหน้าอาจารย์คนนั้น เห็นแต่บ้องข้าวหลามยักษ์ของเขา แต่ก็อย่างว่าน่ะ คลิปแอบถ่ายนี่ จะเอาอะไรกันมากมาย”
“จะบ้าเหรอแก จะส่งมาทำไม ไม่เอานะ! ฉันไม่ดูหรอก”
“เหรอ...แหม...ไม่ต้องมาทำเป็นไม่อยากดูเลย ฉันรู้นะ ว่าลึก ๆ หล่อนก็ต้องการเหมือนกัน เราเพื่อนกันน่ะ แกปิดฉันไม่ได้หรอก...ยัยป้ามล ฮ่า ๆ ไปล่ะ”
นฤมลเขินจนใบหน้าแดงก่ำ หญิงสาวที่อยู่ในวัยเจริญพันธุ์ มันก็มีความต้องการด้วยกันทั้งนั้น จะมากหรือจะน้อย ก็ขึ้นอยู่กับความต้องการของแต่ละคน
แต่สำหรับนักศึกษาสาว ที่ไม่เคยได้ปลดปล่อยอารมณ์ ไม่เคยได้ลิ้มรสคาวสวาท มันก็ต้องมีบ้างล่ะความกระสันซ่านน่ะ
เจียงหลินได้พาบิดาของตนเองกลับมาที่บ้านอีกครั้ง เซี่ยซานที่เห็นความเปลี่ยนแปลงไปของบ้านหลังเล็กที่ตนเคยอาศัยอยู่กับคนรักและลูก ๆ ก็รู้สึกแปลกใจไม่น้อยไหนจะยังบุรุษด้านหลังที่ดูยังไงก็คงไม่ใช่ชายหนุ่มชาวบ้านธรรมดา ๆ อย่างแน่นอนแต่เขาเองก็มีความอดทนมากพอที่จะรอเอ่ยถามกับบุตรสาวในคราวเดียวกันไปเสียเ
“เจียงหลี่! เจ้ารู้ตัวหรือไม่ว่าพูดอะไรออกมา?”เจียงไห่ที่ได้สติกลับคืนมาเอ่ยถามภรรยาของตนเองอีกครั้งอย่างต้องการคำยืนยันว่าสิ่งที่เขาได้ยินเมื่อสักครู่นี้คือเรื่องจริงหรือไม่“รู้สิ! ทำไมข้าจะไม่รู้ในเมื่อตอนนี้เป่าเอ๋อร์ก็ไม่อยู่แล้ว แล้วข้าจะยังต้องกลัวอะไรพวกเจ้าอีกกัน”“นังเจียงหลันที่มันตายก็เ
“เจ้ายังมีความเป็นคนอยู่หรือไม่!”เจียงไห่ตะคอกถามใส่หน้าของภรรยาที่นั่งนิ่งอยู่ตรงหน้าด้วยความโกรธเกรี้ยวอย่างถึงที่สุด เขาไม่คิดเลยว่าสตรีที่เขารักนั้นจะมีจิตใจที่เลวร้ายได้ถึงเพียงนี้“ท่านพี่...”นางเจียงที่อยู่ในอารมณ์ตกใจอยู่ นางยังไม่สามารถคิดหาคำตอบให้กับผู้เป็นสามีของตนเองได้จึงทำได้เพียงเอ
หลังจากที่เจียงหลินได้ทำการเปลี่ยนชุดเสร็จเรียบร้อย นางก็เดินทางไปยังบ้านของนางเจียงพร้อมกับท่านป้าจางที่เจียงหลินแวะชวนให้ไปเป็นเพื่อนเมื่อเจียงหลินกับนางจางเดินทางไปถึงบ้านของนางเจียง ก็พบว่าอีกฝ่ายได้ยืนรอตนเองอยู่ที่หน้าบ้านแล้ว แต่เมื่อนางเจียงเห็นว่ามีนางจางมาด้วยก็รู้สึกไม่พอใจขึ้นมาและเอ่ยต
ทางด้านเจียงหลินที่จู่ ๆ ก็ถูกชายหนุ่มสวมกอดก็รู้สึกตั้งตัวไม่ทัน แต่ก็ยอมให้ชายหนุ่มสวมกอดอยู่เช่นนั้นเพราะนางเองก็รู้สึกดีใจที่อีกฝ่ายนั้นยังปลอดภัยดี ส่วนตัวเองก็ยังคงมีชีวิตอยู่ ถึงแม้ว่าตลอดเวลาที่อยู่ร่วมกับของพวกเขาจะไม่มากแต่ในทุกวันพวกเขาล้วนมีความทรงจำที่งดงามร่วมกันมา ไม่แปลกที่ทั้งสองค
ปิ่นปักผมที่อยู่ในมือของเสิ่นจื่อในตอนนี้มันคือปิ่นปักผมที่ทำจากหยกสีชมพู แกะสลักลายดอกอิงฮวาเอาไว้อย่างงดงาม เป็นปิ่นหยกที่เรียบง่ายแต่ให้ความรู้สึกงดงามจนหาที่ใดเปรียบเสิ่นจื่อหยิบปิ่นหยกชมพูในมือขึ้น ก่อนที่เขาจะทำการปักปิ่นเล่มนั้นลงไปบนมวยผมที่เจียงหลินเกล้าขึ้นไว้อย่างเบามือ และอ่อนโยน ให้ควา
“แต่เพื่อเห็นแก่ที่พวกท่านเป็นคนหมู่บ้านเดียวกัน เช่นนั้นข้าจะยอมบอกวิธีการเพาะปลูกให้กับพวกท่านก็ได้ แต่พวกท่านต้องรับเงื่อนไขของข้าให้ได้ ใครที่รับได้ข้าจะมอบขั้นตอนการเพาะปลูกให้กับคนนั้น”“ส่วนใครที่รับไม่ได้ก็จงอยู่อย่างเงียบ ๆ ไปเสีย เพราะของที่ได้มาโดยไม่ต้องลงทุนอะไรเลยนั้นไม่มีอยู่จริงหรอกน
เมื่อเจียงหลินได้ฟังคำพูดจากนางจางเสร็จก็ได้เอ่ยอธิบายเกี่ยวกับบุรุษที่มาพบกับนางในวันนี้ว่าเป็นใคร และมาทำอะไรที่บ้านของนาง หลังจากที่นางจางได้รับรู้เรื่องราวจนครบแล้วนั้นนางก็ได้นำความจริงไปพูดแก้ข่าวให้กับเด็กสาวจนคนทั่วทั้งหมู่บ้านจากที่ในตอนแรกนั้นมีแต่นินทาเด็กสาวอย่างเสียหายแต่ต่อมากลับมีแต


















reviewsMore