Masukหลินอันหรูก้าวเข้าไปแตะท่อนแขนแกร่งของเขาเบา ๆ น้ำเสียงกระซิบแผ่วเบาแต่หนักแน่น "กลับกันเถิดเพคะ ท่านอ๋อง บนภูเขานี้ ไม่มีสิ่งใดให้เราต้องพิสูจน์อีกต่อไปแล้ว" เซวียนหยวนจิ้งหันมาสบตากับนาง แววตาคมกริบของเขาสงบลง ทว่าแฝงประกายความแค้นที่ลึกล้ำยิ่งกว่าเดิม "ใช่ กลับ
กลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งมาจากร่างของแม่ทัพเกาเจิ้น ปะทะเข้ากับกลิ่นกำยานไม้กฤษณาอันสูงส่งหน้าพลับพลาที่ประทับเขาหลงซาน ร่างของเกาเจิ้นที่กระดูกแหลกเหลวไปครึ่งตัวถูกฉางเฟิงโยนกระแทกลงบนพื้นหินอ่อนหน้าบันไดทองคำดั่งซากสุนัขตาย เลือดสดสีแดงฉานไหลซึมออกจากปากและแผลฉกรรจ์ ย้อมพรมทอสีแดงเข้มเบ
เซวียนหยวนจิ้งสูดลมหายใจลึก กำลังภายในมหาศาลไหลเวียนเข้าสู่ท่อนแขนแกร่งจนเส้นเอ็นปูดโปน เขาง้างสายธนูเหล็กกล้าจนโค้งงอดั่งจันทร์เสี้ยว เล็งตรงไปยังจุดที่นางกำหนด บนยอดผา เกาเจิ้นเห็นเซวียนหยวนจิ้งง้างธนูเล็งขึ้นมา ก็แค่นหัวเราะเยาะ "โง่เขลา! ระยะสูงเพียงนี้ คิดจะยิงข้าให้ตกม้าตายรึไง?! ร
ช่องแคบหุบเขาพยัคฆ์หมอบลึกและชันดั่งรอยขวานผ่าแยกผืนปฐพี สองข้างทางคือหน้าผาหินปูนสีเทาหม่นสูงชันกว่าสามสิบจั้ง แดดยามบ่ายส่องลงมาไม่ถึงก้นหุบเขา อากาศเบื้องล่างจึงเย็นเยียบและชื้นแฉะไปด้วยไอหมอก กลิ่นตะไคร่น้ำและกลิ่นดินโป่งโชยแตะจมูก เสียงเกือกม้าศึกกระทบเศษหินกรวดดังก้องสะท้อนไปมาระหว
เสียงวิพากษ์วิจารณ์ดังแว่วเข้ามาในสายลม ทว่าหลินอันหรูกลับไม่แม้แต่จะชายตามอง สองมือของเธอกุมบังเหียนม้าไว้อย่างมั่นคง ร่างกายขยับไหวไปตามจังหวะก้าวของม้าอย่างเป็นธรรมชาติ ทักษะการขี่ม้าภาคสนามในทะเลทรายและภูเขาหินที่เธอฝึกฝนมาในโลกก่อน ทำให้ท่วงท่าของเธอดูคล่องแคล่วและสง่างามยิ่งกว่าบุรุษหลายคนในที
แสงตะเกียงน้ำมันปลาวาฬบนโต๊ะไม้จันทน์หอมส่องกระทบผืนผ้าไหมสีขาวหม่นขนาดสองศอกที่กางแผ่อยู่เบื้องหน้า บนผืนผ้าคือแผนที่ภูมิประเทศของ เขาหลงซาน ที่ฉางเฟิงลอบนำมาส่งให้เมื่อช่วงหัวค่ำ ลายเส้นหมึกจีนโบราณวาดทิวทัศน์ของเทือกเขาสูงชันสลับซับซ้อน มียอดเขาสูงตระหง่านดั่งมังกรผงาด และหุบเหวลึกที่







