Masukข้าจะไม่ยอมให้ใครมารังแก
หลี่หยางจื่อนั่งเหม่อรออยู่บนตั่งไม้ภายในห้องโถงที่ตกแต่งอย่างเรียบง่าย นางรู้สึกได้ถึงบรรยากาศที่เงียบงัน และเต็มไปด้วยความเหงาหงอยของตำหนักเย็นแห่งนี้
จนกระทั่งได้ยินเสียงฝีเท้าที่เร่งรีบใกล้เข้ามา หลี่หยางจื่อจึงหันไปมองที่ประตู ก่อนจะเห็นร่างของสตรีนางหนึ่งที่สวมชุดจีนโบราณหน้าตางดงามเดินเข้ามา นั่นคือหลี่เซียนอี พระชายาเอกผู้เป็นมารดาของหลี่หยางจื่อ และบัดนี้คือมารดาของนางในร่างนี้
ทันทีที่เห็นหลี่หยางจื่อนั่งรออยู่ หลี่เซียนอีเบิกตากว้างด้วยความตกใจและดีใจ น้ำตาที่เอ่ออยู่ก็ไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ นางรีบก้าวเข้ามาหาบุตรีพร้อมโอบกอดร่างน้อยนั้นแนบแน่น
ทำเอาหลี่หยางจื่อถึงกับตัวแข็งทื่อกับความอบอุ่นจากอ้อมแขนอย่างน่าประหลาด แม้นางจะรู้สึกเกร็งและยังไม่ชินกับสถานะใหม่ แต่ก็รับรู้ได้ถึงความรักอันบริสุทธิ์ของผู้เป็นมารดา
“จื่อเอ๋อร์แม่เกือบคิดว่าลูกจะไม่ฟื้นแล้ว”
หลี่เซียนอีเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบแห้งที่สั่นเครือจน หลี่หยางจื่อปวดใจตาม นางหันไปมองลึกเข้าไปในนัยน์ตาของหลี่เซียนอีที่สะท้อนถึงความทุกข์ระทมจากการเฝ้ารอ และความเจ็บปวดของผู้เป็นมารดา ความเศร้าที่นางไม่เคยสัมผัสมาก่อนจากแม่ในชาติเดิม นี่เป็นครั้งแรกที่มีใครบางคนโอบกอดด้วยความรักอันบริสุทธิ์เช่นนี้
แม้เธอจะเป็นหลี่หยางจื่อที่อยู่ในร่างเด็กหญิงอายุเพียงแปดขวบ แต่ความทรงจำที่ได้รับมาเมื่อหลายชั่วโมงก่อนหน้า ทำให้นางเข้าใจว่าเจ้าของร่างเผชิญกับอะไรมาบ้าง ทั้งการถูกทิ้งให้อยู่ในตำหนักเย็นที่ห่างไกล และไร้การเหลียวแลจากท่านอ๋องหยุนเสวี่ยเจิ้งผู้เป็นบิดา
หลี่หยางจื่อเริ่มตระหนักว่าภารกิจนี้ไม่ใช่เพียงแค่การเอาชีวิตรอดแล้ว แต่เป็นการทำให้หลี่เซียนอีได้รับความสุขและเกียรติยศที่สมควรได้
“แม่…เออ เสด็จแม่…ข้าสบายดีเพคะ”
หลี่หยางจื่อปรับเปลี่ยนการตอบรับได้อย่างลื่นไหลไม่ต้องฝืนอะไรมากด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา เสียงของนางสั่นเครือนิด ๆ แม้จะรู้สึกแปลกที่ต้องเรียกผู้หญิงคนนี้ว่าเสด็จแม่ แต่เมื่อเห็นใบหน้าที่เปื้อนไปด้วยคราบน้ำตาของอีกฝ่าย นางกลับรู้สึกว่าคำเรียกนี้ช่างเหมาะสมเหลือเกิน
หลี่เซียนอีจับมือเล็กของหลี่หยางจื่อไว้ราวกับกลัวว่าลูกจะหายไปอีกครั้ง นางจ้องมองใบหน้าลูกด้วยความรักที่อัดแน่นอยู่ในใจ “เจ้ารู้หรือไม่ว่าข้าเป็นห่วงเจ้าเพียงใดจื่อเอ๋อร์”
หลี่หยางจื่อที่เคยชินกับการเป็น CEO สาวผู้เด็ดเดี่ยว และไม่เคยพึ่งพาใคร ตอนนี้ถูกดึงเข้ามาในความรู้สึกที่อ่อนไหว เมื่อสัมผัสถึงความรักและการปกป้องที่หลี่เซียนอีมีให้ต่อนางแบบที่ไม่เคยได้รับมาก่อนจากใครในโลกเดิม นั้นทำให้นางตัดสินใจแน่วแน่ในใจ
‘หลี่เซียนอี…คุณเป็นแม่ของหลี่หยางจื่อที่ฉันมาอาศัยอยู่ในร่างนี้ ฉันจะปกป้องคุณ จะทำให้คุณกลับมาเป็นที่รัก และนับถือในวังแห่งนี้อีกครั้ง’
หลี่หยางจื่อสัมผัสได้ถึงความเข้มแข็งที่อยู่ในใจของนาง ขณะเดียวกันระบบสู้ชีวิตของเสี่ยวเฮยก็ปรากฏขึ้นข้างนางในรูปของแมวโฮโลแกรมสีดำอ้วนที่มีขนปุกปุย มันแสดงหน้าต่างช้อปปิ้งพร้อมแถบเครื่องมือมากมายขึ้นมาให้เห็น คล้ายจะเป็นกำลังใจให้แบบเงียบ ๆ แถมร่างของเสี่ยวเฮยยังมาคลอเคลียที่ขาของนาง
ขณะที่หลี่เซียนอีกอดหลี่หยางจื่ออยู่ หลี่หยางจื่อก็เริ่มวางแผนใช้ทรัพยากรที่มีอยู่ในระบบเพื่อเปลี่ยนชีวิตของทั้งตัวเองและหลี่เซียนอี ไม่ใช่แค่รอให้ความยุติธรรมกลับมาเท่านั้น นางจะต้องทวงมันคืนมาเองให้ได้ !
หลี่หยางจื่อนั่งนิ่งในอ้อมแขนของหลี่เซียนอี นางทำการสำรวจหญิงสาวที่กอดอย่างถือวิสาสะ สัมผัสแรกที่ปรากฎขึ้นในใจนั้นรับรู้ได้ถึงความผอมแห้งที่บีบคั้นหัวใจนางอย่างมาก แม้ชุดของ หลี่เซียนอีจะยังคงดูเป็นทางการ แต่กลับซีด และเก่าคร่ำคร่า เมื่อมองใกล้ ๆ ยิ่งเห็นว่าริมฝีปากแห้งแตกลอกเป็นขุย หน้าตาของนางก็ซูบผอมจนมองเห็นโหนกแก้มชัดเจน
หลี่เซียนอีในตอนนี้อ่อนแรงมากจนแทบทรงตัวไม่อยู่ ทำเอาหลี่หยางจื่อค่อย ๆ เคลื่อนตัวออกจากอ้อมกอดเบาบางนั้น ก่อนรีบเข้าประคองร่างของมารดาผู้ที่นางเพิ่งมีความทรงจำร่วมด้วย ขณะที่ในใจมีคำถามมากมาย
เพราะก่อนหน้าที่เธอนั่งรอพบก็ได้ยินจากหมิงหมิงถึงการถูกทิ้งไว้ในตำหนักเย็น ความทุกข์ทรมานที่ต้องดื่มน้ำโคลนกรองเองเพื่อประทังชีวิต ฟังดูเหมือนเรื่องแต่งเพื่อข่มขวัญ แต่เมื่อสัมผัสได้ถึงสภาพที่แท้จริงของหลี่เซียนอีแล้ว นางก็ต้องยอมรับว่ามันคือความจริงที่เลวร้าย
‘โหดร้ายมากเกินไปแล้วคนชั่วพวกนี้’
ภายในไม่กี่อึดใจ หลี่หยางจื่อเริ่มเห็นภาพในอดีตฉายขึ้นผ่านหน้าจอโปร่งใส คำอธิบายแสนละเอียดในระบบทำให้นางรับรู้ถึงต้นเหตุทั้งหมด ท่านอ๋องหยุนเสวี่ยเจิ้งแต่งหลี่เซียนอีเป็นพระชายาเอกในนามเพื่อบรรเทาความต้องการของหลี่หนิงซวน พระสนมเอกผู้เป็นที่โปรดปรานขององค์ฮ่องเต้ และฮองเฮาหลี่มี่เหลียนที่สนับสนุน
แม้หลี่เซียนอีจะเป็นสตรีที่บริสุทธิ์ และมีความสง่างาม แต่การที่ถูกบังคับให้แต่งงานอย่างไม่เต็มใจนั้น ทำให้หยุนเสวี่ยเจิ้งแค้นเคืองเกินกว่าจะเอ่ยออกมาได้ อีกทั้งธิดาอย่างหลี่หยางจื่อก็ถือเป็นผลพวงที่เขาไม่ต้องการ ยิ่งทำให้ความเย็นชาของเขายิ่งทวีคูณขึ้นมากกว่าเดิม
หลี่หยางจื่อรับรู้ถึงความขมขื่นที่อัดแน่นในหัวใจของหลี่เซียนอี และนี่เป็นเหตุผลที่หลี่เซียนอีไม่เคยลุกขึ้นต่อกรกับพระชายารองหรือปกป้องตัวเองจากการกลั่นแกล้งเลย นางมองว่าการไม่โต้ตอบเป็นการปล่อยวางและพยายามอดทน แต่หลี่หยางจื่อกลับคิดไม่เหมือนกันจึงหันไปมองหลี่เซียนอีที่ยังคงน้ำตานองหน้าแต่เผยรอยยิ้มอ่อนโยน ทำให้หัวใจของหลี่หยางจื่อร้อนเป็นไฟ !
"เสด็จแม่ ไม่ต้องห่วงเพคะ ข้าจะอยู่ข้างท่านเอง"
ขณะที่พูดในใจหลี่หยางจื่อถามกับเสี่ยวเฮยในใจทันที ‘เสี่ยวเฮย ข้าต้องการเครื่องมือที่จะแก้ไขสถานการณ์ในตอนนี้ จะเริ่มภารกิจแรกแล้วมีอะไรแนะนำไหม’
เสี่ยวเฮยในร่างแมวหายวับไปโดยไม่มีใครสังเกต ก่อนปรากฏอยู่ในหน้าต่าง ระบบช็อปปิ้งมีรายการซื้อของต่าง ๆ ให้เลือกภายในนั้นมีทั้งรายการอาหาร และสมุนไพรต่าง ๆ มากมายที่สามารถช่วยฟื้นฟูร่างกายของหลี่เซียนอีให้กลับมาสดใสได้ หลี่หยางจื่อเลื่อนหน้าจออย่างระมัดระวัง เพราะกลัวพลาดสิ่งที่ต้องการ
หลี่หยางจื่อแตะเข้ากับระบบหน้าต่างทุกสิ่งรอบข้างจะถูกหยุดเคลื่อนไหว นางชะงักก่อนจะสั่งอาหาร และยาจำเป็นสำหรับการฟื้นฟูร่างกายของหลี่เซียนอี ทันทีที่หลี่หยางจื่อกดยืนยันการสั่งซื้อ เสี่ยวเฮยก็แจ้งเตือนว่า ทุกคนในโลกนี้จะหยุดนิ่งเพื่อปกปิดกระบวนการส่งสินค้า ไม่ให้ใครรับรู้การมีอยู่ของระบบ แต่หากใครรู้ความลับนี้เข้า จะเกิดบทลงโทษรุนแรงด้วยการช็อตไฟฟ้า
หลี่หยางจื่อมองเห็นตัวอย่างบทลงโทษที่เสี่ยวเฮยแสดงให้ดูผ่านหน้าต่างโฮโลแกรม ทำให้นางขบกรามแน่นด้วยความระมัดระวัง
สิบห้านาทีต่อมา รถม้าสีดำมืดคันใหญ่แล่นเข้ามายังหน้าประตูตำหนักเย็น พ่อค้าต่างแดนลึกลับสวมผ้าคลุมหน้าแน่นหนาจนมองไม่เห็นใบหน้า ได้มอบห่อของขนาดใหญ่ให้กับสาวใช้ไป๋ไป๋กับหมิงหมิง และหลี่หยางจื่อเป็นคนเซ็นชื่อรับสินค้าที่สั่งโดยไม่มีใครเห็น
“ขอให้เป็นวันที่ดีขอรับ” พ่อค้าพูดแล้วก่อนเดินจากไปอย่างเงียบเชียบ
เมื่อทุกอย่างเข้าสู่กระบวนการเสร็จสิ้น หลี่เซียนอีและทุกคนเข้าใจไปตามการบิดเบือนความทรงจำของเสี่ยวเฮยว่าของนั้นเป็นที่ญาติห่าง ๆ ส่งมาให้จากต่างแดน โดยใช้เวลานานถึงเดือนกว่าของจะมาถึง
เมื่อได้อาหาร และยาบำรุงเหล่านั้นแล้ว หลี่หยางจื่อจึงยิ้มออกอย่างมุ่งมั่น ขณะที่หลี่เซียนอีกุมมือเล็ก ๆ ของนางไว้ พลางพึมพำขอบคุณสวรรค์ที่ทำให้นางได้บุตรสาวที่กลับมาอย่างปลอดภัย
หลี่หยางจื่อสาบานในใจว่านางจะไม่ปล่อยให้มารดาผู้น่าสงสารนี้ต้องทนทุกข์อีกต่อไป นางจะใช้ทรัพยากรและปัญญาที่มี เพื่อผลักดันชีวิตของนางและมารดาให้ก้าวหน้า จนแซงหน้าทั้งท่านอ๋องหยุนเสวี่ยเจิ้งผู้เป็นบิดา และพระชายารองให้จงได้
ส่วนหลี่เซียนอีมองบุตรีด้วยสายตาฉายแววประหลาดใจ นางไม่เคยเห็นบุตรีที่เคยอ่อนแอเงียบขรึมเช่นนี้มีแววตาเปล่งประกายกล้าหาญเหมือนดังตอนนี้
หลี่หยางจื่อยื่นยาบำรุง และข้าวต้มร้อน ๆ ให้มารดา สีหน้าของหลี่เซียนอีฉายแววลังเล แต่ในที่สุดนางก็ยอมรับอาหารและยาไป
"จื่อเอ๋อร์ สิ่งเหล่านี้ประหลาดยิ่งนัก?"
หลี่เซียนอีเอ่ยถามด้วยเสียงแผ่วเบา นางรู้ดีว่าของพวกนี้เป็นของมีค่า ที่ไม่เคยมีใครกล้าส่งมาให้เลยตลอดหลายปีที่ผ่านมา
หลี่หยางจื่อยิ้มบางก่อนจะตอบ "เสด็จแม่ ญาติจากแดนไกลคงพร้อมที่จะช่วยเหลือเรา เพียงแต่พวกเขาอาจจะส่งของมาให้เราได้เฉพาะในเวลาที่ไม่มีใครเห็นเท่านั้นเพคะ" นางปั้นคำตอบอย่างชาญฉลาดเพื่อไม่ให้ความลับของระบบหลุดรอดออกไป ขณะเดียวกันก็ย้ำกับตัวเองว่าจะไม่มีวันยอมให้มารดาต้องทนทุกข์อีกแล้ว
หลี่เซียนอีพยักหน้าเล็กน้อย แม้จะมีคำถามในใจมากมาย แต่ก็เลือกจะไม่ซักไซ้ให้บุตรีลำบากใจ นางจึงพยักหน้า และเริ่มรับประทานอาหารที่จัดมาให้ ซึ่งทันทีที่ข้าวต้มร้อน ๆ และน้ำดื่มสะอาดสัมผัสลำคอ หลี่เซียนอีก็รู้สึกได้ถึงพลังชีวิตที่เริ่มกลับคืนมา นางรู้สึกมีเรี่ยวแรงเพิ่มขึ้นเล็กน้อยหลังจากต้องทนทุกข์อยู่ในความอ่อนแอมานาน
หลี่หยางจื่อเห็นดังนั้นก็ยิ้มอย่างปลาบปลื้มใจ นางตั้งใจไว้แน่วแน่ว่าจะเปลี่ยนแปลงชีวิตให้กลับมายิ่งใหญ่ในฐานะพระชายาเอก และบุตรธิดาของท่านอ๋องหยุนเสวี่ยเจิ้งให้จงได้
"เสด็จแม่ หลังจากนี้ข้าจะอยู่ข้างท่าน จะไม่ยอมให้ใครมารังแกท่านได้อีก ข้าจะช่วยท่านทุกทางที่ข้าสามารถทำได้เพคะ"
หลี่หยางจื่อเอ่ยอย่างมุ่งมั่นขณะจับมือหลี่เซียนอีไว้แน่น สายตาของนางเต็มไปด้วยความตั้งใจที่ไม่อาจถอยหนี
ตอนพิเศษ กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อเจือปนกลิ่นยาอ่อน ๆ ลอยอยู่ในอากาศ แสงไฟสีขาวจ้าสะท้อนผ่านเพดานห้อง เสียงเครื่องตรวจคลื่นหัวใจดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ หลี่หยางจื่อค่อย ๆ ลืมตาขึ้น รู้สึกเหมือนร่างกายหนักอึ้ง ราวกับหลับไปเป็นเวลานาน เธอกะพริบตาถี่ ๆ จ้องเพดานที่ไม่คุ้นเคย และรู้สึกถึงผ้าห่มที่ห่มอยู่บนตัว เสียงเครื่องวัดชีพจรยังคงดังเป็นจังหวะ ข้างเตียงมีแจกันดอกไม้สีขาว และแสงแดดอ่อนส่องลอดผ่านผ้าม่าน หลังจากที่ผ่านเรื่องราวมากมายมาในโลกโบราณ ที่เธอเห็นอยู่ตรงหน้านี้… ดูคุ้นตามากเหลือเกิน แต่ก็นึกไม่ออกมาเคยเห็นมาจากที่ใด? หลี่หยางจื่อหลับตาลงไปอีกครั้ง ทันใดนั้นความทรงจำบางส่วนที่หลงลืมไปเพราะชีวิตใหม่ก็ไหลคืนกลับมาให้เธอไม่ลืมว่า ตัวตนที่แท้จริงของเธอเป็นใคร และทันที่ที่นึกขึ้นได้ ดวงตาที่เพิ่งปิดลงไปของหลี่หยางจื่อก็เบิกกว้างขึ้นมาอีกครั้ง “ที่นี่…คือโรงพยาบาล?” เสียงแผ่วเบาหลุดรอดจากริมฝีปากแห้งผาก มาได้ยังไง… ไม่ใช่ว่าตายไปแล้วต้องขึ้นสวรรค์หรือตกนรกเหรอ? ข้อสงสัยที่กำลังมี ยากเกินไปที่จะหาคำตอบได้ในตอนนี้ หลี่หยางจื่อค่อย ๆ ขยับนิ้ว ขยับมือ แล้วพลิกศีรษะไปอีกฝั่งเพื่
ตอนพิเศษ พระราชวังหลวง หลังจากผ่านพ้นพิธีหมั้นหมายและการเตรียมตัวสำหรับอนาคตข้างหน้า ก่อนจะเข้าสู่งานวิวาห์ หลี่หยางจื่อและเฉิงโจวชิงได้ทำการขออนุญาตบิดามารดาของทั้งสองฝ่าย ทั้งยังได้ลาพักงานชั่วคราว เพราะพวกเขาทั้งสองจะไปท่องเที่ยวผ่อนคลายก่อนจะกลับมาทำหน้าที่ให้หนักขึ้น การไปท่องเที่ยวกันตามประสาคู่รัก ทำให้หลี่หยางจื่อและเฉิงโจวชิงได้รู้จักกันในอีกแง่มุม เขาและนางต่างก็ได้เรียนรู้กันหลายด้าน แลกเปลี่ยนประสบการณ์เก่าและสร้างประสบการณ์ใหม่ ในที่สุด… วันหนึ่งที่อากาศแจ่มใส พิธีวิวาห์ของหลี่หยางจื่อและ เฉิงโจวชิงก็ถูกจัดขึ้นอย่างสมเกียรติในพระราชวังหลวงไป๋เหนียง งานเต็มไปด้วยแขกผู้มีเกียรติจากทุกแคว้น รวมถึงขุนนางชั้นสูง ฮองเฮา และพระสนมเอกที่ขาดไปไม่ได้ ทุกคนทุกฝ่ายต่างก็อยากจะมาร่วมแสดงความยินดีกับงานมงคลในครั้งนี้ ‘โจวชิงหลัน’ คือพระนามของฮ่องเต้ที่ขึ้นครองราชย์ในช่วงเวลาที่แคว้นไป๋ต้องเผชิญกับศึกสงครามและปัญหาภายใน เขาใช้ความเฉลียวฉลาดและความเด็ดขาดในการรักษาแคว้นให้รอดพ้นจากวิกฤติ ในวัยหนุ่มเขาคือองค์ชายที่ได้รับการยกย่องว่ามีปัญญาเหนือกว่าผู้อื่น การศึกษาของเขาเน้น
บทที่ 31 เคียงคู่นิรันดร์ ค่ำคืนหนึ่ง หลี่หยางจื่อเฉิงโจวชิง ยืนมองท้องฟ้าเคียงข้างกันอยู่บนระเบียงของตำหนักใหญ่ซึ่งเป็นที่ทำงานของพวกเขา หลังจากที่ทำงานหนักมาทั้งวัน หนุ่มสาวทั้งสองก็ใช้เวลาหลังเลิกงานร่วมกันในฐานะคนรัก "เจ้าเชื่อไหมว่าข้าไม่เคยคิดว่าชีวิตนี้จะได้พบใครที่สำคัญต่อข้าเช่นเจ้า ข้ารู้สึกโชคดีที่เจ้าเลือกเดินทางนี้เคียงข้างข้า" เฉิงโจวชิงมองท้องฟ้าด้วยแววตาลุ่มลึก และอยู่ ๆ เขาก็บอกความรู้สึกของตนเองให้หลี่หยางจื่อได้ฟัง หลี่หยางจื่อเคยชินกับนิสัยนี้ของเฉิงโจวชิงแล้ว นางหัวเราะเล็กน้อย ก่อนจะเดินเข้าไปซบไหล่เขา บอกเสียงเบาราวกระซิบว่า "หม่อมฉันก็รู้สึกเช่นเดียวกันเพคะ และคิดว่าชีวิตนี้คงไม่มีสิ่งใดสำคัญไปกว่าการได้อยู่กับคนที่เข้าใจและสนับสนุนหม่อมฉัน" คู่รักหนุ่มสาวยืนดูดาว พวกเขาไม่ใช่คนช่างพูด ทว่าภายใต้ท้องฟ้ายามค่ำคืนที่มีเพียงสายลมขับกล่อมนั้น ทั้งหลี่หยางจื่อและเฉิงโจวชิงก็เข้าใจกันดี เพราะหัวใจของพวกเขาสื่อถึงกันแล้ว… ในยามดึกขณะที่หลี่หยางจื่ออยู่ในห้องพักส่วนตัว เตรียมตัวจะเข้านอนแล้ว เสี่ยวเฮยที่ตัวโตมากกว่าเดิมจากครั้งแรกเจอก็ปรากฏตัวขึ้นมาในรูปโฮ
บทที่ 30 ความรู้สึกที่ไม่อาจหักห้ามใจ เฉิงโจวชิงในชุดทางการประดับลายมังกรทอง เดินเข้ามาใกล้หลี่หยางจื่อ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความมั่นคง แต่สายตาที่มองเธอมีความอ่อนโยน "พระธิดาหลี่หยางจื่อ งานเลี้ยงนี้ช่างยิ่งใหญ่ แต่ดูเหมือนท่านจะไม่สนุกเท่าที่ควร" หลี่หยางจื่อหันมามองเขา นางยังเป็นนางที่มีนิสัยไม่วางใจกับสิ่งใดง่าย ๆ "หม่อมฉันมีความสุขที่เห็นแคว้นไป๋สงบสุข แต่หม่อมฉันกลับรู้สึกว่าความสงบนี้เปราะบางยิ่งนัก" เฉิงโจวชิงมองนางอย่างเข้าใจ เขาพยักหน้าเล็กน้อย "นั่นคือเหตุผลที่พวกเราต้องทำงานหนักเพื่อรักษามัน ข้าเชื่อว่าเจ้าคิดเช่นเดียวกับข้า เราควรสร้างอนาคตที่มั่นคงให้กับแคว้นนี้และคนที่เราห่วงใย" ในช่วงกลางคืนหลังงานเลี้ยงเฉิงโจวชิงพาหลี่หยางจื่อออกมาที่สวนดอกไม้ด้านหลังพระราชวัง แสงจันทร์ส่องกระทบดอกไม้หลากสีให้ดูงดงาม เขาไม่รอช้า รีบสารภาพความในใจทันที "หลี่หยางจื่อ ข้ารู้ว่าเจ้าเหน็ดเหนื่อยจากสิ่งที่เจ้าทำเพื่อแคว้นนี้ ข้ารู้ว่าเจ้าเป็นคนที่พิเศษที่สุดที่ข้าเคยพบ" หลี่หยางจื่อเงยหน้ามองเขา ใบหน้าของนางแดงระเรื่อเล็กน้อย นางรู้ว่าระหว่างนางและเขามีความรู้สึกดีให้กัน แต่
บทที่ 29 พระธิดาหลี่หยางจื่อ ในห้องพักของหลี่หยางจื่อ เสี่ยวเฮยปรากฏตัวมาในร่างโฮโลแกรมแมวสีดำ มันมองหลี่หยางจื่อด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ แล้วก็เอ่ยชมมาโดยไม่ทันให้ได้ตั้งตัว "โฮสต์ เมี้ยว ท่านทำได้ดีมาก ท่านไม่เพียงแต่ฟื้นฟูความสัมพันธ์ในครอบครัว แต่ยังสร้างความอบอุ่นที่แท้จริงในตำหนักเย็น" หลี่หยางจื่อยิ้มรับบางเบา แววตาของนางมีแววรึกถึงคนผู้หนึ่งซี่งก็คือหลี่หยางจื่อ เด็กน้อยเจ้าของร่างที่มีชื่อเดียวกับนาง ท้ายที่สุดแล้วทุกอย่างนี้ หลี่หยางจื่อก็ขออุทิศให้ตัวนางที่จากไปแล้ว "ทุกสิ่งที่ทำ ทำเพื่อพวกเขา และเพื่อให้จื่อเอ๋อร์มีความสุขที่ได้เห็นครอบครัวตัวเองกลับมารักกันอีกครั้ง" และไม่ว่าหลี่หยางจื่อน้อยจะอยู่ที่ใด พี่สาวหลี่หยางจื่อจะใช้ชีวิตให้ดีเพื่อน้องสาวและเพื่อตนเอง ในร่างหนึ่งเดียวนี้มีหัวใจสองดวงที่เชื่อมกันอยู่ หากหลี่หยางจื่อมีความสุข หลี่หยางจื่ออีกคนก็ย่อมมีความสุขไม่ต่างกัน วันเวลาผ่านไปหลี่เซียนอีและหยุนเสวี่ยเจิ้ง ใช้เวลาร่วมกันมากขึ้น ความใกล้ชิดและความรักที่เคยห่างเหินเริ่มกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง การเปลี่ยนแปลงนี้ทำให้หลี่หยางจื่อยิ่งมุ่งมั่น
บทที่ 28 ภารกิจสานสัมพันธ์ครอบครัว ตำหนักเย็น หลี่เซียนอีทอดมองพระธิดาของนางที่เพิ่งกลับมาจากการประชุม ใบหน้าของนางเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจยามที่เห็น หลี่หยางจื่อซึ่งมาถึงตำหนักเย็นก่อนเดินไปมาทั่วตำหนักด้วยใบหน้าสดใส นางตัดสินใจไม่พูดเรื่องการแสดงออกของหลี่หยางจื่อและท่านอ๋องน้อยเฉิงโจวชิง รอให้เด็กทั้งสองมาบอกกล่าวนางตามธรรมเนียมเสียดีกว่า พระชายาเอกแห่งตำหนักหยุนเฉียงกวักมือเรียกพระธิดา ทว่าที่มาถึงก่อนหลี่หยางจื่อคือแมวอ้วนเสี่ยวเฮย หลี่เซียนอีย่อตัวอุ้มเสี่ยวเฮยมาไว้แนบอก ทำให้หลี่หยางจื่อที่กำลังเดินมาอดมีสีหน้าหมั่นไส้ไม่ได้ "ลูกแม่ เจ้าไม่เพียงช่วยแม่จากความทุกข์ยาก แต่ยังสร้างความเปลี่ยนแปลงให้กับแคว้นนี้ เจ้าเก่งเกินกว่าที่ข้าคาดคิดไว้มาก" เมื่อหลี่หยางจื่อมาถึงแล้ว หลี่เซียนอีก็รีบพูด นางส่งเสี่ยวเฮยคืนให้บุตรสาว ก่อนจะอ้าแขนรับอ้อมกอดจากหลี่หยางจื่อ "ทั้งหมดนี้เป็นเพราะหม่อมฉันรู้ว่าตราบใดที่หม่อมฉันมีเสด็จแม่อยู่เคียงข้าง หม่อมฉันจะทำได้ไม่ว่ายากเพียงใด ทั้งหมดนี้เพื่อเสด็จแม่มากกว่าใครเลยเพคะ และหม่อมฉันหวังว่าทุกคนในแผ่นดินนี้จะได้ประโยชน์จากสิ่งที่หม่อมฉันไ







