Novels by จ้าวหราน/yumyummii

ตอนพิเศษ กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อเจือปนกลิ่นยาอ่อน ๆ ลอยอยู่ในอากาศ แสงไฟสีขาวจ้าสะท้อนผ่านเพดานห้อง เสียงเครื่องตรวจคลื่นหัวใจดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ หลี่หยางจื่อค่อย ๆ ลืมตาขึ้น รู้สึกเหมือนร่างกายหนักอึ้ง ราวกับหลับไปเป็นเวลานาน เธอกะพริบตาถี่ ๆ จ้องเพดานที่ไม่คุ้นเคย และรู้สึกถึงผ้าห่มที่ห่มอยู่บนตัว เสียงเครื่องวัดชีพจรยังคงดังเป็นจังหวะ ข้างเตียงมีแจกันดอกไม้สีขาว และแสงแดดอ่อนส่องลอดผ่านผ้าม่าน หลังจากที่ผ่านเรื่องราวมากมายมาในโลกโบราณ ที่เธอเห็นอยู่ตรงหน้านี้… ดูคุ้นตามากเหลือเกิน แต่ก็นึกไม่ออกมาเคยเห็นมาจากที่ใด? หลี่หยางจื่อหลับตาลงไปอีกครั้ง ทันใดนั้นความทรงจำบางส่วนที่หลงลืมไปเพราะชีวิตใหม่ก็ไหลคืนกลับมาให้เธอไม่ลืมว่า ตัวตนที่แท้จริงของเธอเป็นใคร และทันที่ที่นึกขึ้นได้ ดวงตาที่เพิ่งปิดลงไปของหลี่หยางจื่อก็เบิกกว้างขึ้นมาอีกครั้ง “ที่นี่…คือโรงพยาบาล?” เสียงแผ่วเบาหลุดรอดจากริมฝีปากแห้งผาก มาได้ยังไง… ไม่ใช่ว่าตายไปแล้วต้องขึ้นสวรรค์หรือตกนรกเหรอ? ข้อสงสัยที่กำลังมี ยากเกินไปที่จะหาคำตอบได้ในตอนนี้ หลี่หยางจื่อค่อย ๆ ขยับนิ้ว ขยับมือ แล้วพลิกศีรษะไปอีกฝั่งเพื่

ตอนพิเศษ พระราชวังหลวง หลังจากผ่านพ้นพิธีหมั้นหมายและการเตรียมตัวสำหรับอนาคตข้างหน้า ก่อนจะเข้าสู่งานวิวาห์ หลี่หยางจื่อและเฉิงโจวชิงได้ทำการขออนุญาตบิดามารดาของทั้งสองฝ่าย ทั้งยังได้ลาพักงานชั่วคราว เพราะพวกเขาทั้งสองจะไปท่องเที่ยวผ่อนคลายก่อนจะกลับมาทำหน้าที่ให้หนักขึ้น การไปท่องเที่ยวกันตามประสาคู่รัก ทำให้หลี่หยางจื่อและเฉิงโจวชิงได้รู้จักกันในอีกแง่มุม เขาและนางต่างก็ได้เรียนรู้กันหลายด้าน แลกเปลี่ยนประสบการณ์เก่าและสร้างประสบการณ์ใหม่ ในที่สุด… วันหนึ่งที่อากาศแจ่มใส พิธีวิวาห์ของหลี่หยางจื่อและ เฉิงโจวชิงก็ถูกจัดขึ้นอย่างสมเกียรติในพระราชวังหลวงไป๋เหนียง งานเต็มไปด้วยแขกผู้มีเกียรติจากทุกแคว้น รวมถึงขุนนางชั้นสูง ฮองเฮา และพระสนมเอกที่ขาดไปไม่ได้ ทุกคนทุกฝ่ายต่างก็อยากจะมาร่วมแสดงความยินดีกับงานมงคลในครั้งนี้ ‘โจวชิงหลัน’ คือพระนามของฮ่องเต้ที่ขึ้นครองราชย์ในช่วงเวลาที่แคว้นไป๋ต้องเผชิญกับศึกสงครามและปัญหาภายใน เขาใช้ความเฉลียวฉลาดและความเด็ดขาดในการรักษาแคว้นให้รอดพ้นจากวิกฤติ ในวัยหนุ่มเขาคือองค์ชายที่ได้รับการยกย่องว่ามีปัญญาเหนือกว่าผู้อื่น การศึกษาของเขาเน้น

บทที่ 31 เคียงคู่นิรันดร์ ค่ำคืนหนึ่ง หลี่หยางจื่อเฉิงโจวชิง ยืนมองท้องฟ้าเคียงข้างกันอยู่บนระเบียงของตำหนักใหญ่ซึ่งเป็นที่ทำงานของพวกเขา หลังจากที่ทำงานหนักมาทั้งวัน หนุ่มสาวทั้งสองก็ใช้เวลาหลังเลิกงานร่วมกันในฐานะคนรัก "เจ้าเชื่อไหมว่าข้าไม่เคยคิดว่าชีวิตนี้จะได้พบใครที่สำคัญต่อข้าเช่นเจ้า ข้ารู้สึกโชคดีที่เจ้าเลือกเดินทางนี้เคียงข้างข้า" เฉิงโจวชิงมองท้องฟ้าด้วยแววตาลุ่มลึก และอยู่ ๆ เขาก็บอกความรู้สึกของตนเองให้หลี่หยางจื่อได้ฟัง หลี่หยางจื่อเคยชินกับนิสัยนี้ของเฉิงโจวชิงแล้ว นางหัวเราะเล็กน้อย ก่อนจะเดินเข้าไปซบไหล่เขา บอกเสียงเบาราวกระซิบว่า "หม่อมฉันก็รู้สึกเช่นเดียวกันเพคะ และคิดว่าชีวิตนี้คงไม่มีสิ่งใดสำคัญไปกว่าการได้อยู่กับคนที่เข้าใจและสนับสนุนหม่อมฉัน" คู่รักหนุ่มสาวยืนดูดาว พวกเขาไม่ใช่คนช่างพูด ทว่าภายใต้ท้องฟ้ายามค่ำคืนที่มีเพียงสายลมขับกล่อมนั้น ทั้งหลี่หยางจื่อและเฉิงโจวชิงก็เข้าใจกันดี เพราะหัวใจของพวกเขาสื่อถึงกันแล้ว… ในยามดึกขณะที่หลี่หยางจื่ออยู่ในห้องพักส่วนตัว เตรียมตัวจะเข้านอนแล้ว เสี่ยวเฮยที่ตัวโตมากกว่าเดิมจากครั้งแรกเจอก็ปรากฏตัวขึ้นมาในรูปโฮ

บทที่ 30 ความรู้สึกที่ไม่อาจหักห้ามใจ เฉิงโจวชิงในชุดทางการประดับลายมังกรทอง เดินเข้ามาใกล้หลี่หยางจื่อ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความมั่นคง แต่สายตาที่มองเธอมีความอ่อนโยน "พระธิดาหลี่หยางจื่อ งานเลี้ยงนี้ช่างยิ่งใหญ่ แต่ดูเหมือนท่านจะไม่สนุกเท่าที่ควร" หลี่หยางจื่อหันมามองเขา นางยังเป็นนางที่มีนิสัยไม่วางใจกับสิ่งใดง่าย ๆ "หม่อมฉันมีความสุขที่เห็นแคว้นไป๋สงบสุข แต่หม่อมฉันกลับรู้สึกว่าความสงบนี้เปราะบางยิ่งนัก" เฉิงโจวชิงมองนางอย่างเข้าใจ เขาพยักหน้าเล็กน้อย "นั่นคือเหตุผลที่พวกเราต้องทำงานหนักเพื่อรักษามัน ข้าเชื่อว่าเจ้าคิดเช่นเดียวกับข้า เราควรสร้างอนาคตที่มั่นคงให้กับแคว้นนี้และคนที่เราห่วงใย" ในช่วงกลางคืนหลังงานเลี้ยงเฉิงโจวชิงพาหลี่หยางจื่อออกมาที่สวนดอกไม้ด้านหลังพระราชวัง แสงจันทร์ส่องกระทบดอกไม้หลากสีให้ดูงดงาม เขาไม่รอช้า รีบสารภาพความในใจทันที "หลี่หยางจื่อ ข้ารู้ว่าเจ้าเหน็ดเหนื่อยจากสิ่งที่เจ้าทำเพื่อแคว้นนี้ ข้ารู้ว่าเจ้าเป็นคนที่พิเศษที่สุดที่ข้าเคยพบ" หลี่หยางจื่อเงยหน้ามองเขา ใบหน้าของนางแดงระเรื่อเล็กน้อย นางรู้ว่าระหว่างนางและเขามีความรู้สึกดีให้กัน แต่

บทที่ 29 พระธิดาหลี่หยางจื่อ ในห้องพักของหลี่หยางจื่อ เสี่ยวเฮยปรากฏตัวมาในร่างโฮโลแกรมแมวสีดำ มันมองหลี่หยางจื่อด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ แล้วก็เอ่ยชมมาโดยไม่ทันให้ได้ตั้งตัว "โฮสต์ เมี้ยว ท่านทำได้ดีมาก ท่านไม่เพียงแต่ฟื้นฟูความสัมพันธ์ในครอบครัว แต่ยังสร้างความอบอุ่นที่แท้จริงในตำหนักเย็น" หลี่หยางจื่อยิ้มรับบางเบา แววตาของนางมีแววรึกถึงคนผู้หนึ่งซี่งก็คือหลี่หยางจื่อ เด็กน้อยเจ้าของร่างที่มีชื่อเดียวกับนาง ท้ายที่สุดแล้วทุกอย่างนี้ หลี่หยางจื่อก็ขออุทิศให้ตัวนางที่จากไปแล้ว "ทุกสิ่งที่ทำ ทำเพื่อพวกเขา และเพื่อให้จื่อเอ๋อร์มีความสุขที่ได้เห็นครอบครัวตัวเองกลับมารักกันอีกครั้ง" และไม่ว่าหลี่หยางจื่อน้อยจะอยู่ที่ใด พี่สาวหลี่หยางจื่อจะใช้ชีวิตให้ดีเพื่อน้องสาวและเพื่อตนเอง ในร่างหนึ่งเดียวนี้มีหัวใจสองดวงที่เชื่อมกันอยู่ หากหลี่หยางจื่อมีความสุข หลี่หยางจื่ออีกคนก็ย่อมมีความสุขไม่ต่างกัน วันเวลาผ่านไปหลี่เซียนอีและหยุนเสวี่ยเจิ้ง ใช้เวลาร่วมกันมากขึ้น ความใกล้ชิดและความรักที่เคยห่างเหินเริ่มกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง การเปลี่ยนแปลงนี้ทำให้หลี่หยางจื่อยิ่งมุ่งมั่น

บทที่ 28 ภารกิจสานสัมพันธ์ครอบครัว ตำหนักเย็น หลี่เซียนอีทอดมองพระธิดาของนางที่เพิ่งกลับมาจากการประชุม ใบหน้าของนางเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจยามที่เห็น หลี่หยางจื่อซึ่งมาถึงตำหนักเย็นก่อนเดินไปมาทั่วตำหนักด้วยใบหน้าสดใส นางตัดสินใจไม่พูดเรื่องการแสดงออกของหลี่หยางจื่อและท่านอ๋องน้อยเฉิงโจวชิง รอให้เด็กทั้งสองมาบอกกล่าวนางตามธรรมเนียมเสียดีกว่า พระชายาเอกแห่งตำหนักหยุนเฉียงกวักมือเรียกพระธิดา ทว่าที่มาถึงก่อนหลี่หยางจื่อคือแมวอ้วนเสี่ยวเฮย หลี่เซียนอีย่อตัวอุ้มเสี่ยวเฮยมาไว้แนบอก ทำให้หลี่หยางจื่อที่กำลังเดินมาอดมีสีหน้าหมั่นไส้ไม่ได้ "ลูกแม่ เจ้าไม่เพียงช่วยแม่จากความทุกข์ยาก แต่ยังสร้างความเปลี่ยนแปลงให้กับแคว้นนี้ เจ้าเก่งเกินกว่าที่ข้าคาดคิดไว้มาก" เมื่อหลี่หยางจื่อมาถึงแล้ว หลี่เซียนอีก็รีบพูด นางส่งเสี่ยวเฮยคืนให้บุตรสาว ก่อนจะอ้าแขนรับอ้อมกอดจากหลี่หยางจื่อ "ทั้งหมดนี้เป็นเพราะหม่อมฉันรู้ว่าตราบใดที่หม่อมฉันมีเสด็จแม่อยู่เคียงข้าง หม่อมฉันจะทำได้ไม่ว่ายากเพียงใด ทั้งหมดนี้เพื่อเสด็จแม่มากกว่าใครเลยเพคะ และหม่อมฉันหวังว่าทุกคนในแผ่นดินนี้จะได้ประโยชน์จากสิ่งที่หม่อมฉันไ

ตอนพิเศษคืนเข้าหออันเร้าร้อนห้องนอนกว้างขวางที่ถูกประดับตกแต่งไปด้วยผ้าแพรสีแดงงดงามสำหรับใช้เป็นห้องหอควรจะมีบรรยากาศหวานซึ้งเพื่อรอต้อนรับคู่แต่งงาน แต่บัดนี้นั้นทั่วทั้งห้องกลับปกคลุมไปด้วยความเงียบ หลังจากที่ฟางฮวาส่งบุตรชาย และบุตรสาวให้กับบิดาและมารดาของสามีห้องหอแห่งนี้ก็ไร้ซึ่งเสียงพูดคุยความเงียบที่ยังโรยตัวอยู่รอบกายสั่งให้ฟางฮวารู้สึกอึดอัดจนทนต่อไปไม่ไหว นางรู้ดีว่าสามีนั้นมีท่าทีเช่นนี้ด้วยเหตุใด ฟางฮวาที่ตอนนี้ที่กลายเป็นหลี่ฮูหยินมองแผ่นหลังแข็งแกร่งกำยำด้วยความรู้สึกขบขันระคนเอ็นดู ของสามีที่ตัวก็ใหญ่โตถึงเพียงนี้เหตุใดจึงใจน้อยนัก“ท่านพี่ ท่านกังวลสิ่งใดกันเจ้าคะ” นางเอ่ยถามสามีด้วยน้ำเสียงแว่วหวาน ฟางฮวาเดินมาซ้อนอยู่ด้านหลังของผู้ที่พึ่งร่วมพิธีกราบไหว้ฟ้าดินร่วมกันมาหมาด ๆ อย่างออดอ้อนแต่ไร้ซึ่งเสียงตอบรับ หลี่เจี้ยนหย่งยังทำตัวไม่ไหวติ่ง คงมีเพียงเสียงหายใจฟึดฟัดเท่านั้นที่บ่งบอกว่าบุรุษผู้นี้ยังมีความรู้สึกนึกคิดอยู่บ้าง“ท่านพี่เจ้าคะ หากเป็นเรื่องของผู้นั้น ฟางเอ๋อร์สาบานต่อท่านว่าข้ามิคิดกลับไป ต่อให้วันข้างหน้าท่านจะเปลี่ยนใจไปจากข้า ข้าก็จะมิมีทาง

บทที่ 37ชีวิตใหม่ของไป๋อวี้เจิน จบ“นายหญิง ท่านจะไม่ให้ข้าติดตามไปเมืองหลวงด้วยหรือเจ้าคะ” เสี่ยวซูกล่าวน้ำเสียงเศร้า เหตุเพราะนางไม่ได้ติดตามไปเมืองหลวง เพราะการคงอยู่ของนางอาจจะเป็นการเปิดเผยตัวตนของนายหญิง แต่นางดูแลรับใช้นายหญิงมานานแล้ว นางไม่อยากพรากจากนายหญิงของนางไปไหนเลย“หลันเอ๋อนางตั้งครรภ์แล้ว เจ้าก็ต้องเลี้ยงหลานสิ อีกอย่างร้านเมี่ยนเซียงต้องมีช่วยกันดูแล พวกเจ้าอยู่ด้วยกัน เป็นครอบครัวเดียวกัน ทำงานมีกิจการร่วมกัน วันหน้าค่อยไปเยี่ยมข้าที่เมืองหลวงก็ยังไม่สาย” ฟางฮวากล่าวกับเสี่ยวซูตอนนี้เสี่ยวซาน และหลันเอ๋อใช้ชีวิตร่วมกันจนกระทั่งนางตั้งครรภ์แล้ว หมี่เจี่ยวนางกำลังจะเป็นพี่สาว อีกทั้งกิจการร้านขนมทุกอย่างนางก็ถ่ายทอดให้พวกเขาไปจนหมดแล้ว วันหน้าพวกเขาเป็นเจ้าของกิจการ มีเรือนพักอาศัย เป็นเจ้านายไม่ต้องรับใช้ใครแล้ว เช่นนี้นางก็สุขใจยิ่งนัก“แต่ข้าอยู่กับนายหญิงมาตั้งนาน”“คนเราย่อมมีวันจากลา แต่เดี๋ยวก็ได้เจอกันอีก เจ้าต้องเป็นท่านป้า เป็นเถ้าแก่เนี้ยแล้ว ต่อไปก็ตั้งใจขยันทำมาหากินเล่า จะได้เลี้ยงหลาน เผื่อวันหน้าเจอบุรุษที่ถูกใจก็เลี้ยงดูเอาไว้สักคน”“นายหญิงท่านพูด

บทที่ 36ความขัดแย้งในตระกูลเหิงณ ตระกูลเหิงในเมืองหลวงเวลาผ่านไปเนิ่นนานหลังจากที่ไป๋อวี้เจินตายจากไป เหิงหยางที่เคยคิดว่านางหนีหายไปตามที่ฉู่ซินซินบอก ตอนนี้เขาก็ไม่เชื่อเช่นนั้นอีกแล้ว ฉู่ซินซินที่เคยน่ารักอ่อนหวาน กลับแปรเปลี่ยนไปไม่เหมือนเช่นเดิมนางเอาแต่พูดถึงตระกูลของตนเอง ทั้งที่ความผิดนั้นไม่ใช่สิ่งที่เขาจะจัดการได้ ท้ายที่สุดความรักที่เคยมีให้กับฉู่ซินซินก็เบาบางลงไป มันกลายเป็นความเบื่อหน่าย“เจ้าคิดเรื่องคุณหนูตระกูลมู่หรือยัง แม่คิดว่านางนั้นเหมาะสมกับเจ้ายิ่งนัก” เหิงฮูหยินกล่าวกับบุตรชายตอนที่ไป๋อวี้เจินตายไปก็ต้องไว้อาลัยให้นางนานถึงหนึ่งปี ฉู่ซินซินเป็นเพียงอนุ จะให้ยกมาเป็นภรรยาเอกก็คงไม่เหมาะ ข่าวลือเรื่องที่ไป๋อวี้เจินตายนางก็มีส่วนเกี่ยวข้องไม่น้อย ตระกูลไป๋ไม่มีทางยกนางมาเป็นภรรยาเอก“แล้วแต่ท่านแม่ขอรับ” เหิงหยางตอบกับมารดาเขาไม่อาจปล่อยผ่านเรื่องนี้ได้อีกต่อไป เรือนหลังของเขาจำเป็นต้องมีสตรีที่เหมาะสมมาเป็นภรรยา เวลาผ่านมานานถึงสามปี มันนานมากพอแล้วจริง ๆ เขาจำเป็นต้องเติบโตในหน้าที่การงาน คุณหนูมู่หลิงเยว่เป็นสตรีที่เหมาะสม นางมีรูปโฉมงดงาม เฉลียวฉล

บทที่ 35ง้อ“ฮือออ ท่านแม่เจ็บ ท่านแม่ร้อง” คุณหนูหลี่ฟางชิงตัวน้อยในตอนนี้ที่เติบโตจนอายุขวบกว่าแล้ว กำลังร้องไห้อยู่หน้าเรือนของมารดาอย่างน่าสงสาร“คุณหนูไม่ต้องร้องนะเจ้าคะ ท่านแม่ของคุณหนูกำลังจะมีน้อง มันอาจจะเจ็บบ้าง แต่ไม่มากหรอกเจ้าค่ะ” ต้าหนิวกล่าวปลอบคุณหนูน้อย เมื่อเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดของมารดา ทำให้คุณหนูน้อยต้องตระหนก ครั้นจะพากลับเรือน คุณหนูก็ไม่ยอมกลับ“ไม่ต้องกลัวไปหรอกลูก” เสียงของใครบางคนดังขึ้น เด็กน้อยหันมาตามเสียงก่อนจะพบชายแปลกหน้า หน้าตามีหนวดเครารุงรัง หน้าตาน่ากลัวยิ่ง สองเท้าเล็ก ๆ รีบหนีไปทางด้านหลังของต้าหนิว“บิดาของเจ้าเอง”“ทะ ท่านแม่ทัพ” ต้าหนิวที่พอจะจดจำท่านแม่ทัพได้ อีกฝ่ายสวมชุดเกราะเต็มตัว ใบหน้าดำคล้ำ ทั้งยังมีแต่หนวดเคราเต็มไปหมด เนื้อตัวมีกลิ่นเหม็นจนนางต้องนิ่วหน้า“นางเข้าไปนานหรือยัง”“สองชั่วยามแล้วเจ้าค่ะ”“เช่นนั้นข้าไปอาบน้ำก่อน” หลี่เจี้ยนหย่งกล่าวเขาเห็นสีหน้าต้าหนิวก็พอจะเข้าใจความลำบากของนาง ชุดเกราะพวกนี้ไม่ได้ถอดง่าย อยู่ในสนามรบที่ต้องต่อสู้ ระมัดระวังตัวตลอดเวลา คิดดูแล้วเขาก็ไม่ได้อาบน้ำมานานร่วมเดือนแล้ว“เดี๋ยวพ่อมาหาเจ้า

บทที่ 34โกธรเคือง“ฮือออ แงงง” เสียงร้องไห้โยเยของหลี่ฟางชิงที่ตื่นขึ้นมาเพราะได้ยินเสียงบิดามารดาทะเลาะกัน เด็กน้อยตัวอ้วนจ้ำม่ำที่ต้องประสบพบกับความตกใจมาแล้วหลายครั้งตื่นมาร้องสะอึกสะอื้นจนตัวโยน หลี่เจี้ยนหย่งมองหน้าภรรยาด้วยความเคืองขุ่นใจ แต่เขาก็ตรงมาหาบุตรสาวตัวน้อยที่ยกมือรอให้บิดามาอุ้ม“ไม่ร้องนะเด็กดีของพ่อ” หลี่เจี้ยนหย่งกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนฟางฮวามองภาพตรงหน้าคล้ายจะได้สติ นางพูดแรงไปใช่หรือไม่ หากหลี่เจี้ยนหย่งไม่รักลูกของนางจริง เขาจะเดือดดาลขนาดนั้นได้อย่างไร นางพูดไปเมื่อครู่ก็เท่ากับเป็นการดูหมิ่นเจตนาของเขาใช่หรือไม่ ฟางฮวารู้สึกปวดหนึบในใจหลี่เจี้ยนหย่งนั่งปลอบประโลมบุตรสาวจนกระทั่งนางหลับไปอีกครั้ง ทั้งสองสามีภรรยาจ้องมองหน้ากัน ฟางฮวารู้ความผิดของตัวเองดี“ท่านพี่ ข้าขออภัยที่พูดจาไม่ดีกับท่าน” ฟางฮวากล่าวแต่หลี่เจี้ยนหย่งยังคงโกรธเคือง เขาเบือนหน้าหนีไปทางอื่น“ข้าขอโทษ ข้าเพียงแค่เครียดเรื่องลูกมากไปก็เท่านั้น”“แล้วเจ้าเครียดเป็นคนเดียวหรือ ข้าเลี้ยงนาง นางเรียกข้าว่าท่านพ่อ เจ้าคิดว่าข้าเป็นคนอย่างไร เจ้าหลอกลวงข้า ข้าก็ไม่โกรธ ทั้งยังยอมรับอย่างเต็มใ

บทที่ 33เพราะนางไม่ใช่ลูกท่านหรือหลี่เจี้ยนหย่งหยิบกระบี่ที่ซ่อนไว้ในจวนก่อนจะเดินตรงไปยังจวนตระกูลฉิน กล้าดียิ่งนักที่กล้าทำร้ายคนของเขา กล้าจับตัวลูกของเขาไป เดิมทียังคิดจะต่อลมหายใจให้คนตระกูลฉินอยู่บ้าง แต่เห็นทีความตายเท่านั้นที่เหมาะสมสำหรับพวกมัน“บังอาจ เจ้ากล้าดีอย่างไรมายืนถือกระบี่หน้าจวนตระกูลฉินแห่งนี้” ข้ารับใช้ที่ทำหน้าที่เป็นยามกล่าว พลางขวางประตูไว้ หลี่เจี้ยนหย่งใช้กระบี่อันแหลมคมฟาดร่างของทั้งคู่จนเกิดร่องรอยโลหิต กระบี่แหลมคม ไม่สร้างแผลที่น่ากลัว แต่กลับบาดลึกจนถึงกระดูก“อ๊ากกกก”ทหารยามทั้งสองล้มลงกับพื้นก่อนจะร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด หลี่เจี้ยนหย่งถีบประตูเข้าไปด้านใน เขาตรงไปยังเรือนใหญ่ ข้ารับใช้มากมายต่างเข้ามาขวางเขา แต่กลับถูกหลี่เจี้ยนหย่งจัดการได้โดยง่ายเขาอยู่ในกองทัพมาตั้งแต่เด็ก ฝีมือของทหารยามพวกนี้นับว่าไม่ได้ครึ่งกับที่เขาเจอมาด้วยซ้ำ ต่อให้พวกมันเข้ามารุม แต่หลี่เจี้ยนหย่งก็เร็วกว่ามาก ทั้งยังลงมือโหดเหี้ยมโดยไร้ความปราณี คนในจวนตระกูลหลี่ของเขายังไม่ได้รับความปราณี ทั้งที่มีแต่สตรี พวกมันก็ยังกล้าลงมือ เช่นนั้นแล้วเหตุใดเขาจะต้องปราณีพวกมั

ตอนพิเศษ 1เพียะ!“อาจารย์บอกเธอแล้วใช่ไหม! ทำไมไม่ฟัง!”อาจารย์หนุ่มเอ่ยพร้อมเอาไม้เรียวตีไปที่ก้นอวบที่กระดกก้นให้เขาตีทำโทษ!“อ๊า!! หนูขอโทษครับ!”ชายหนุ่มเอ่ยขอโทษด้วยน้ำเสียงอันสั่นเทา ร่างกายเปลือยเปล่าถูกบอกให้แอ่นก้นเพื่อที่จะทำโทษ“หึ! ปากก็พูดขอโทษ ๆ แต่รูร่าน ๆ ของเธอเนี่ย! สั่นระริกอยากจะโดนเอานักใช่ไหม!”พูดจบอาจาย์หนุ่มก็เอาไม้เรียวตีก้นไปอีกรอบ จนก้นของชายหนุ่มที่น่าจะเป็นนักศึกษา มีรอยแดงเถือกเต็มไปหมด! แต่ถึงอย่างนั้นนักศึกษาคนนี้ก็ยังส่ายก้นยั่ว อีกทั้งแก่นกายของเจ้าตัวปริ่มน้ำเมือกใสออกมา“อ๊างงงงงงส์! หนูขอโทษ!”“เธอ! คลานมา!”อาจารย์หนุ่มสั่งให้นักศึกษาคลานเข้ามาหาเขาอย่างกับมาตัวเมียที่ติดสัด!“อืออออ~” นักศึกษาหนุ่มค่อย ๆ คลานไปหาอาจารย์หนุ่มตามคำสั่งที่ได้รับ “อม!”อาจารย์หนุ่มสั่งพร้อมจับแก่นกายตัวเองตบแก้มเด็กหนุ่มเบา ๆ“อ๊า! ดีมาก เลียอย่างนั้นแหละ!”“บ๊วบ! จ๊วบ! อื้มมมมม~”นักศึกษาตั้งใจดูดเลียแก่นกายของอาจารย์ด้วยความอดยากปากแห้ง! กริ้ง!เสียงกระทบของโลหะดังขึ้นจากที่อาจารย์กำลังใส่ปลอกคอให้นักศึกษาไปกระทบกับจิลที่ถูกเจาะหัวนมทั้งสองข้าง ทำให้อาจารย์อดด

ตอนที่ 40#กระต่ายน้อยแสนซน มีคู่หมั้น!“อื้มมมมมม~ จ๊วบ! แฮ่ก!”หลังจากที่ทั้งคู่รับความเข้าใจกันแล้ว ทั้งสองก็จูบแลกลิ้นกันอย่างดูดดื่ม ร่างกายทั้งคู่ขยับแนบชิดกันอย่างแนบแน่น อคินถูกพายดึงกระชากถอดเสื้อเชิ้ตออกเผยให้เห็นซิกแพคเป็นลอนสวย พายอดไม่ได้ที่จะเอามือลูบไล้อย่างยั่วยวนก่อนมือจะค่อย ๆ เลื่อนลงไปใกล้ถึงเป้า ปลดเข็มขัดดึงกางเกงลงอย่างคนไม่มีความอดทน อคินปล่อยให้พายปลดเปลื้องเสื้อผ้าเขาออกให้หมดโดยไม่ขัดขืน เขาอยากจะหยิบกล้องมาไลฟ์ให้ทุกคนได้รู้ว่าเจ้าของช่องอย่างกระต่ายคนนี้ขี้เงี่ยนอยากโดนเอาขนาดไหน!“ซี้ดดดดด~”อคินเผลอครางออกมา เพราะพายจู่ ๆ ก็อมแก่นกายเขาโดยที่ยังไม่ตื่นตัวสักเท่าไหร่!“ฮิ! อคินน้อยน่ารักจัง~ จุ๊บ ๆ !” พายเลียแก่นกายของอคินก่อนจะหัวเราะอย่างเอ็นดู โดยจุ๊บที่ส่วนปลายอย่างหยอกล้อ! แก่นกายค่อย ๆ ตื่นตัวดีดหน้าเจ้าตัว ก่อนจะหัวเราะคิกคักอีกครั้งพร้อมดูดเลียอย่างตั้งใจ! โดยที่อคินผิงหัวเตียงเพื่อมองพายที่ดูดเลียแก่นกายเขาอย่างตั้งใจ มือของอคินก็ช่วยขยี้เม็ดเชอร์รีของพาย พลางนึกคิดอยากจะหาจิลมาเจาะหัวนมทั้งสองข้างของอีกฝ่าย แต่คงต้องถามเจ้าตัวก่อนว่าโอเคหรือเปล

ตอนที่ 39เข้าใจผิดพายเข้ามาในห้องด้วยความรู้สึกหนักอึ้งในใจ เขาเดินไปนั่งบนเตียงอย่างสับสนก่อนที่แววตากลมตานั้นมีน้ำตาไหลอาบลงบนแก้มเนียน แต่เจ้าตัวก็ไม่ได้ใส่ใจปล่อยให้น้ำตาไหลรินไปเรื่อย ๆ ยิ่งคิดก็ยิ่งเจ็บไปหมด ถึงพายจะเอ่ยปากบอกว่าพวกเขาเป็น FWB กัน กฎอะไรพวกนี้ไม่ต้องบอกเขาก็รู้อยู่แก่ใจว่าผลสุดท้ายจะเกิดอะไรขึ้น แต่เขาก็คิดอยากจะอยู่ในความสัมพันธ์นี้ไปอีกหน่อย ถึงแม้ว่าอคินจะมาแบล็คเมล์เขาในเรื่องไลฟ์ ถ้าเขาไม่ยอมซะอย่างก็ทำอะไรไม่ได้ “อึก!”พายกลั้นเสียงร้องไห้จนตัวโยน ไหล่สั่นเทาไปด้วยความเจ็บปวดอคินที่กำลังคุยกับสรวิชป๊าของพายอยู่นั้น สายตาเขาสอดส่องไปที่บันไดขึ้นห้องจนสรวิชสังเกตุได้เลยเอ่ยอย่างรู้ทัน“อยากจะขึ้นไปคุยก่อนไหมล่ะเจ้าคิน เรื่องที่บริษัทก็ไม่มีอะไรแล้ว”“แต่ว่า…”อคินพูดด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกักอย่างคนสับสน “เฮ้อ! วัยรุ่นสมัยนี้นะ! คินป๊าบอกอะไรให้เรารู้นะ ฐิติอะปล่อยวางซะบ้าง ปากก็พูดบ้าง!”สรวิชเอ่ยเตือนอคินอย่างคนเป็นห่วง“แต่ผม…”“แล้วเรื่องงานหมั้นอีก ไม่บอกเจ้าตัวเดี๋ยวก็ร้องไห้หรอก”“ผมอยากให้พายพูดออกมาบ้าง แต่ดูท่าคงไม่ เฮ้อ! ผมต้องยอมเจ้าดื้ออีกแล้วเ

ตอนที่ 38OUTDOORทันทีที่ทั้งสองคนเข้ามาในรถทั้งคู่ก็นวยเนียแลกลิ้นกันอย่างดูดดื่ม“จ๊วบ! อื้มมมม~ แฮ่ก!”“แลบลิ้นออกมา” อคินสั่งพายที่นอนหอบหายใจอยู่ให้แลบลิ้นออกมา พายที่กำลังมึนเมากับรสจูบนั้นก็แลบลิ้นออกมาตามคำสั่ง อคินเห็นพายทำตามที่เขาบอกก็ก้มลงไปดูดลิ้นอีกฝ่ายอย่างดูดดื่ม “จ๊วบ! อื้มมม~”“ซี้ดดดด! อั๋นเอ็บ!”พายเอามือไปตีอกอคินเบา ๆ เพราะเขารู้สึกแสบชาลิ้นไปหมด อดไม่ไหวเลยต้องตีอกประท้วง“จุ๊บ!”!!!!อคินละออกแต่ก็ไม่วายก้มลงจุ๊บริมฝีปากของพายอย่างแผ่วเบา โดยที่พายไม่ทันตั้งตัว ใจของเขาเต้นระรัวกว่าตอนจูบดูดดื่มนั่นไปอีก! เพราะปกติอคินยังไม่เคยจูบเขาอย่างแผ่วเบาแบบนี้มาก่อน ไอ้ใจไม่รักดีนี่! หยุดเต้นแรงได้ไหม! มันอึก!“เมื่อตอนบ่ายไลฟ์ช่วยตัวเองไปแล้ว ก็คงไม่ต้องการให้ป้อนแครอทอีกหรือเปล่า?”อคินพูดขึ้นมาอย่างรู้ทันพร้อมนั่งที่คนขับให้เรียบร้อย โดยไม่ลืมคาดเบลท์ก่อนจะขับรถออกไป“แฮ่ก!”พายนอนหมดแรงจากอารมณ์วาปหวานเมื่อครู่ ก่อนจะค่อย ๆ ขยับนั่งดี ๆ พร้อมกับจัดแต่งตัวให้เรียบร้อย“ไม่กลับคอนโดเหรอ?” พายเอ่ยถามอคินด้วยความสงสัย เพราะเขารู้สึกว่าอคินเลี้ยวรถผิดทาง“กลับบ้านน่ะ”

ตอนที่ 37เกิดเรื่องความสัมพันธ์ของทั้งคู่ก็ดำเนินไปกันอย่างราบรื่นแนบเนื้อ แนบชิดสนิทกัน!“โอ้ววววว~ สุดยอด!”สวบสวบพายกำลังควบขี่อคินอยู่ในห้องทำงานโดยที่มือของเขาถูกไขว้หลังและล็อกด้วยกุญแจข้อมือ ถึงอย่างนั้นก็ไม่สามารถขัดขวางให้เจ้าตัวผ่อนแรงลงไปได้! อคินใช้สายตามองพายที่ควบขี่เขาอยู่ พร้อมกับถือกล้องอัดวีดีโอเอาไว้ ซูมเข้าไปในช่องทางที่เชื่อมต่อกัน! ที่กำลังดูดกลืนกินแก่นกายของเขาอยู่Rrr Rrrเสียงโทรศัพท์ของห้องทำงานดังขึ้น อคินได้ยินก็ขยับช้อนตัวพายขึ้นด้วยท่าลิงอุ้มแตง ทำให้แก่นกายของเขากระแทกเข้าไปลึกมากกว่าเดิม อีกทั้งจังหวะการเดินของอคินเหมือนกับแหย่พาย เพราะเขาก้าวเดินช้า ๆ ไปรับโทรศัพท์ทำให้ความแรงจากตอนแรกแผ่วเบาลง ทำให้พายรู้สึกหงุดหงิดเป็นอย่างมาก! แต่ทำอะไรไม่ได้เพราะเขาถูกใส่กุญแจมืออยู่! ได้แต่อดทนเอาไว้เท่านั้น! เสียงโทรศัพท์ถูกตัดไป และก็ดังขึ้นมาใหม่สงสัยว่าต้องมีธุระสำคัญเป็นแน่แกรก!“ฮัลโหล?”(ท่านปะธาน! อ๊ะ! คุณเลขา?)“มีอะไร?” อคินพูดด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม พร้อมค่อย ๆ วางตัวพายนอนเรียบไปกับโต๊ะ โดยที่แก่นกายเขายังเสียบคาอยู่ในช่องทางรักของเจ้าตัวอยู่(คื

ตอนที่ 36ดูดดื่ม“อ๊างงงงงงงงงส์!!”สวบ!อคินถอดลิ้นออก ก่อนจะลุกพร้อมกระแทกแก่นกายลงไปในรูร่าน ๆ ของอีกฝ่ายโดยที่ครึ่งบนของพายนอนราบไปกลับพื้นและถูกขึงไว้ ส่วนล่างถูกยกขึ้นทำให้ตอนที่อคินกระแทกเข้ามาอย่างรุนแรง พายได้เห็นแก่นกายของอคินที่แทงเข้ามาในช่องทางรักของเขาอย่างชัดเจน!“อ๊า! ซี้ดดดดด~”“เป็นไงรางวัลของกระต่ายร่าน ๆ แบบมึง!”สวบสวบปึก!อคินกระแทกลงมาอย่างหนักหน่วงและสุดโคน จนพายหัวสั่นคลอน แถมหน้าท้องของพายงอจากแรงกระแทก ถ้าสังเกตดี ๆ จะเห็นว่าตรงหน้าท้องนูนออกมา อคินจับสะโพกอวบของพายให้แน่นเพื่อให้รองรับแรงกระแทกของเขาได้ “อึก!” อคินครางในลำคออย่างอดกลั้น เพราะจู่ ๆ แก่นกายของเขาก็ขยับไม่ได้ มันคับแน่นไปหมด “อืออออ~”พายที่เห็นอคินหยุดกระแทกก็ยิ่งส่ายสะโพกอวบไป พร้อมขมิบตอดอย่างทนไม่ไหว! “อึก! แสบหนักนะ!”ว่าจบอคินก็เอื้อมมือไปพร้อมสอดนิ้วให้พายดูด เจ้าตัวเห็นดังนั้นก็ผงกหัวขึ้นมาดูดเลียนิ้วอย่างอดไม่ไหว“แผล็บ! จ๊วบ!”พายดูดนิ้วของอคินอยากตะกละตะกลามอยากอดไม่ไหว ทำให้ช่องทางรักของตัวเองเริ่มผ่อนลง จึงทำให้อคินขยับแก่นกายของตัวเองได้ ก่อนจะกระแทกลงไปสุดโคนอย่างหนักหน่วง