ANMELDENตื่นขึ้นมาในร่างของสตรีอัปลักษณ์ สามีไม่รัก สังคมรังเกียจ เป็นคนที่ไม่มีใครต้องการอย่างแท้จริง! อดีตที่ไม่อาจแก้ไข อนาคตที่เธอจะเลือกเองจะขอใช้ชีวิตเงียบ ๆ อย่างสงบสุข
Mehr anzeigenกลิ่นไหม้เป็นสิ่งแรกที่ซูเยว่ได้กลิ่นตั้งแต่เริ่มรู้สึกตัว เป็นกลิ่นไหม้ที่รู้สึกไม่คุ้นเคยนัก เป็นกลิ่นของฟืนชื้น ๆ ปนกลิ่นสมุนไพรขม ๆ
เมื่อค่อย ๆ ลืมตาตื่นขึ้น ซูเยว่ก็รู้สึกถึงความหนักอึ้งของเปลือกตา แขนขาดูไร้เรี่ยวแรง ก่อนที่ต่อมาจะได้ยินเสียงของใครบางคนดังขึ้น
“ยังไม่ตายอีกหรือ?” เสียงของผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้นที่ข้างหู น้ำเสียงมีความขุ่นเคืองไม่พอใจเป็นอย่างมาก
“เคราะห์กรรมของสกุลหลี่แท้ ๆ ถึงได้มีคนเช่นนางแต่งเข้ามาในเรือน”
“เบาเสียงหน่อยเถิด อย่างไรนางก็ยังเป็นสะใภ้”
“สะใภ้?” เสียงเดิมหัวเราะเย็น “สะใภ้ที่ใช้ยาสกปรกทำให้บัณฑิตผู้หนึ่งต้องจำใจแต่งนางเข้าเรือน เรียกว่าสะใภ้ได้ด้วยหรือ”
ประโยคนั้นเหมือนค้อนหนักฟาดเข้ากลางศีรษะ
ซูเยว่พยายามลืมตาอย่างยากลำบาก แสงสีเหลืองซีดจากตะเกียงน้ำมันไหววูบอยู่เหนือศีรษะ หลังคาไม้เก่ามีรอยดำของควัน นอกหน้าต่างปะกระดาษได้ยินเสียงลมหนาวหวีดหวิว คำถามแรกที่โผล่มาในความคิดของเธอก็คือ
ที่นี่คือที่ไหน? รอบตัวล้วนเป็นสถานที่ที่เธอไม่รู้จักและไม่คุ้นเคย ผู้คนก็ดูเหมือนจะแตกต่างออกไปด้วย
ขณะนั้น ความทรงจำสุดท้ายก็แล่นกลับมาในหัว เมื่อฝนตกหนัก ถนนลื่นทำให้รถบรรทุกเสียหลักก่อนจะพุ่งชนเธออย่างแรง
แต่เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง เธอกลับมาอยู่ในที่แห่งนี้ ที่เป็นเพียงห้องไม้เก่า ๆ เตียงไม้แข็ง ๆ และคนแปลกหน้าที่แต่งตัวประหลาดเหมือนอยู่คนละโลกคนละยุคกับเธอ และดูเหมือนว่าเจ้าของเสียงเมื่อครู่มีความเกลียดชังต่อเธออย่างไม่ปิดบัง
“ฟื้นแล้ว!” เสียงแหลมเล็กของเด็กสาวดังขึ้นใกล้กว่าเดิม
“ท่านแม่ นางฟื้นแล้วจริง ๆ”
ผ้าม่านขาด ๆ ถูกเลิกออก หญิงวัยกลางคนในเสื้อผ้าสีหม่นก้าวเข้ามา ใบหน้าซูบตอบเพราะความเหนื่อยล้าจากชีวิต แต่ยังพอมองเห็นเค้าเดิมของความอ่อนโยนในดวงตา เพียงแต่เมื่อสบเข้ากับดวงตาซูเยว่ ความอ่อนโยนนั้นก็สั่นไหวปนระแวงขึ้นมาทันที
ข้างหลังนางคือเด็กสาววัยสิบหกสิบเจ็ด ใบหน้าขาวนวล ดวงตากลมโต ทว่าตอนนี้มันกลับแข็งกร้าวและเต็มไปด้วยความเกลียดชังอย่างไม่ปิดบัง
“เจ้ายังมีหน้าอยู่ต่ออีกหรือ” เด็กสาวพูดทันทีเมื่อเห็นว่านางลืมตา
“ครานี้คิดจะแกล้งตายเรียกความสงสารจากผู้ใดอีก”
ซูเยว่ขมวดคิ้ว อยากถามว่าพวกเขาเป็นใคร ที่นี่ที่ไหน และเหตุใดถึงพูดกับนางเช่นนี้ ทว่าปากกลับแห้งผากจนแทบเปล่งเสียงไม่ออก
“น้ำ...” นางกระซิบ
เด็กสาวแค่นหัวเราะ “ยังจะสั่งคนอื่นอีก”
หญิงวัยกลางคนรีบฉุดแขนบุตรสาวเบา ๆ “อันหนิง พอได้แล้ว”
แล้วนางก็เทน้ำอุ่นจากถ้วยดินใส่ช้อน ยื่นมาที่ริมปากซูเยว่อย่างลังเล ท่าทางเหมือนกำลังช่วยคนเจ็บ แต่ก็ระวังตัวกับอีกฝ่ายไปพร้อมกัน
ทันทีที่น้ำอุ่นแตะริมฝีปาก ความรู้สึกแปลกประหลาดก็แล่นวาบขึ้นจากกลางอก ภาพมากมายถาโถมเข้ามาในหัวอย่างไร้ปรานี เสียงหัวเราะเยาะของชาวบ้าน ใบหน้ารังเกียจของผู้คน กลิ่นสุราปนยาขมในคืนหนึ่ง เสียงตะโกนโหวกเหวก “จับไว้!” “นางวางยา!” “ให้รับผิดชอบเสีย!” แล้วภาพชายหนุ่มผู้หนึ่งนั่งอยู่บนเกวียนไม้ ใบหน้าซีดขาว เย็นเยียบ และเต็มไปด้วยความแค้นราวน้ำแข็งคมกริบ
ซูซื่อเยวี่ย ชื่อหนึ่งผุดขึ้นในหัว เจ้าของร่างนี้ชื่อซูซื่อเยวี่ย หญิงอัปลักษณ์แห่งหมู่บ้านสกุลหลี่ นิสัยร้ายกาจ ใจคอคับแคบ ชอบอาละวาด หลงใหลบัณฑิตหนุ่มพิการคนหนึ่งจนถึงกับลอบวางยาเขา อาศัยบุญคุณของผู้เฒ่าซูที่เคยช่วยชีวิตครอบครัวหลี่เอาไว้ บีบให้เขาจำต้องรับนางเข้าเรือนเป็นภรรยา
ซูเยว่ตัวแข็งทื่อ ภาพจำจากเจ้าของร่างเดิมพุ่งเข้ามาทีละชิ้นเหมือนเศษกระจกบาดเนื้อ ความริษยา ความคับแค้น ความน้อยเนื้อต่ำใจที่ถูกดูหมิ่นเพราะหน้าตาอัปลักษณ์และอารมณ์ร้าย แล้วความบ้าบิ่นชั่ววูบที่ทำลายชีวิตคนทั้งเรือน
นางเผลอกำผ้าห่มแน่นจนปลายนิ้วซีด ไม่จริงนะ...แต่หัวที่ปวดหนึบกับภาพในความทรงจำไม่เปิดโอกาสให้นางได้ปฏิเสธ
นางไม่ได้ฝันนางข้ามภพมาอยู่ในร่างของหญิงคนหนึ่งจริง ๆ และไม่ใช่หญิงธรรมดา หากเป็นภรรยาที่ทุกคนในเรือนนี้รังเกียจ แม้แต่ลมหายใจก็คงไม่อยากสูดร่วมกัน
“ทำไมทำหน้าเช่นนั้น” เด็กสาวที่ถูกเรียกว่าอันหนิงมองนางอย่างดูแคลน “หรือจะบอกว่าเจ้าจำไม่ได้แล้วว่าเคยทำสิ่งใดไว้”
ซูเยว่เงยหน้ามองนางอย่างเชื่องช้า เพียงสบตากัน อันหนิงก็ชะงักไปชั่วขณะ เห็นได้ชัดว่าคาดไม่ถึงกับสายตาคู่นั้นของนาง
เพราะในสายตานั้นไม่มีความดุร้าย ไม่มีความริษยา ไม่มีอารมณ์เกรี้ยวกราดอย่างที่คุ้นเคย มีเพียงความมึนงง เจ็บปวด และว่างเปล่าราวคนที่เพิ่งตื่นจากฝันร้าย
“ท่านแม่...” อันหนิงขมวดคิ้ว “นางแกล้งอีกแล้วกระมัง”
หญิงวัยกลางคนไม่ตอบ เพียงวางถ้วยน้ำลงข้างเตียงแล้วเอ่ยเสียงเรียบ
“หมอเหอบอกว่าหัวของเจ้าถูกกระแทกอย่างแรง อาจมึนงงไปบ้าง แต่ต่อให้ลืมเลือนอย่างไร สิ่งที่เกิดขึ้นแล้วก็ไม่อาจย้อนคืน” นางเว้นไปนิดหนึ่ง ดวงตาแดงเรื่อจากความอัดอั้นที่สะสมมานาน
“เรือนหลี่ไม่เคยติดค้างผู้ใด หากไม่ใช่เพราะผู้เฒ่าซูเคยช่วยชีวิตพ่อสามีเจ้าไว้ เมื่อครั้งน้ำป่าไหลหลาก...” เสียงของนางสั่นแผ่ว
“ต่อให้ต้องขายเรือนขายนา พวกเราก็ไม่มีวันยอมให้เจ้าวางกับดักเหวินเซวียนเช่นนั้น”
ชื่อ “เหวินเซวียน” ดังขึ้นในหูเหมือนฝนเย็นสาดใส่ร่างใบหน้าชายหนุ่มในความทรงจำกลับมาชัดขึ้นกว่าเดิม
หลี่เหวินเซวียน... บัณฑิตหนุ่มผู้มีชื่อเสียงเรื่องความเฉียบแหลม รูปโฉมงามล้ำ แต่ประสบเหตุจนขาเสีย เดินไม่ได้และต้องเก็บตัวอยู่แต่ในเรือน เจ้าของร่างเดิมเห็นว่าเขาแม้พิการก็ยังสูงส่งเกินเอื้อม ยิ่งถูกเมิน ยิ่งหมกมุ่น ยิ่งอยากครอบครอง สุดท้ายจึงก่อเรื่องต่ำช้าเช่นนั้นขึ้น
ซูเยว่เม้มริมฝีปาก รสขมฝาดตีขึ้นมาถึงลำคอ ความผิดนี้ไม่ใช่ของนาง แต่นับจากวินาทีที่ลืมตาขึ้นมาอยู่ในร่างนี้ ความผิดทั้งหมดกลับตกมาบนบ่าอย่างเลี่ยงไม่ได้
ข้างนอกมีเสียงล้อไม้ครูดพื้นดังแผ่ว ๆ ตามด้วยเสียงฝีเท้าไม่สม่ำเสมอคล้ายคนลากขาเข้ามาใกล้
อันหนิงกับมารดาหันไปมองพร้อมกัน สีหน้าของทั้งคู่เปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดในทันที หัวใจซูเยว่พลันเต้นแรงอย่างไม่มีเหตุผล
ม่านเก่าถูกเลิกออกอีกครั้ง ชายหนุ่มผู้หนึ่งนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้เตี้ยที่ดัดแปลงอย่างหยาบ ๆ มือข้างหนึ่งจับขอบวงล้อเล็กที่ติดไว้ข้างเก้าอี้เพื่อพาร่างของตนเองเข้ามาในห้อง แม้ร่างจะผอมซูบเพราะป่วยเรื้อรัง แต่สันกรามคม ดวงตาดำลึก และเครื่องหน้าสะอาดที่ดูเย็นชาจนทำให้ห้องทั้งห้องเหมือนเย็นลงไปอีกหลายส่วน
เขาสวมชุดผ้าฝ้ายสีหม่นเรียบง่าย แต่กลับมิอาจลดทอนความสง่างามที่ติดอยู่ในกิริยาได้เลยแม้แต่น้อย
นี่คือบุรุษที่เจ้าของร่างเดิมใช้เล่ห์กลสกปรกจับมาเป็นสามีและนี่คือบุรุษที่เกลียดซูซื่อเยวี่ยเข้าไส้นามว่าหลี่เหวินเซวียน
สายตาของเขาตกลงบนร่างนางเพียงชั่วครู่ ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นเย็นชาอย่างไม่พยายามปิดบัง คล้ายกำลังมองดูรอยเปื้อนบนรองเท้า มิใช่มนุษย์ผู้หนึ่งที่เพิ่งฟื้นจากความตาย
“ฟื้นแล้วหรือ” เขาเอ่ย
น้ำเสียงราบเรียบเกินไป เรียบเสียจนเหมือนคลื่นนิ่งก่อนน้ำแข็งจะแตก มารดาของเขาขยับปากเหมือนอยากกล่าวอะไรบางอย่าง แต่สุดท้ายกลับเงียบ อันหนิงเองก็เม้มปากแน่น
ซูเยว่มองชายตรงหน้าแล้วรู้สึกเหมือนมีมือที่มองไม่เห็นมาบีบหัวใจจนเจ็บ เพราะในแววตาคู่นั้นไม่มีแม้แต่เศษเสี้ยวของความห่วงใย ไม่มีความโกรธฟูมฟาย มีแต่ความชิงชัง ความเกลียดเช่นนี้ไม่ใช่สิ่งที่เกิดขึ้นในวันเดียว แต่มันคือบาดแผลที่กดทับซ้ำ ๆ จนกลายเป็นแผลเป็นในใจ
“ท่านพี่...” อันหนิงเริ่มเอ่ย แต่หลี่เหวินเซวียนยกมือห้าม เขามองซูเยว่นิ่ง ก่อนกล่าวทีละคำ
“ครานี้คิดเล่นละครใดอีก”
ซูเยว่นิ่งงัน หลี่เหวินเซวียนหัวเราะในลำคอเบา ๆ ทว่าเสียงนั้นไร้ความขบขันโดยสิ้นเชิง
“วันก่อนอาละวาดจนวิ่งออกไปกลางฝน แล้วลื่นล้มศีรษะกระแทกหินจนหมดสติ ครานี้พอฟื้นก็มองผู้คนราวคนไม่รู้จัก หรือจะเปลี่ยนวิธีเรียกร้องความสนใจ”
“เหวินเซวียน...” มารดาเอ่ยอย่างอดไม่ได้
“ท่านแม่” เขาไม่หันไปมองนางด้วยซ้ำ “มีหรือที่คนเช่นนางจะรู้จักสำนึก”
คำว่า “คนเช่นนาง” ทำให้ในห้องเงียบงันลงทันที ซูเยว่รับรู้ได้ชัดว่าคำพูดนี้มิใช่การดูถูกเพียงชั่วครู่ แต่เป็นกำแพงที่เขาสร้างไว้ปิดตายระหว่างตนกับภรรยาผู้นี้อย่างถาวร
นางสูดลมหายใจเข้าลึก อยากอธิบายว่าตนไม่ใช่ซูซื่อเยวี่ยคนเดิม ทว่าเพียงแค่คิดก็รู้ว่ามันฟังดูเหลวไหลเกินกว่าจะทำให้ผู้ใดเชื่อ คนทั้งเรือนนี้ใช้ชีวิตกับร่างเดิมมานานเพียงใดเล่า
ต่อให้นางพูดออกไปว่า “ข้ามิใช่คนเดิม” ก็คงมีแต่ถูกมองว่าเสียสติหรือกำลังเล่นละครอีกฉาก ดังนั้นซูเยว่จึงกัดฟันกลืนคำพูดทั้งหมดลงคอแล้วเอ่ยเพียงเสียงแผ่ว
“ข้า...จำอะไรได้ไม่ชัดเจนนัก”
อันหนิงแทบหลุดหัวเราะ “เหลวไหล!”
แต่หลี่เหวินเซวียนกลับนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนเอ่ยเสียงเย็นกว่าเดิม
“เช่นนั้นข้าจะช่วยเตือนความจำของเจ้าเอง”
เขาขยับเก้าอี้เข้ามาใกล้อีกเล็กน้อย เสียงวงล้อไม้เสียดสีกับพื้นดังครืดคราดเบา ๆ
“เจ้าใช้ยาสกปรกใส่ลงไปในสุราของข้า” เขาเอ่ยช้า ๆ ราวกำลังกรีดแผลให้ลึกขึ้น
“เจ้าฉวยโอกาสตอนข้าไร้สติ เรียกคนเข้ามาเป็นพยาน แล้วร้องไห้คร่ำครวญว่าถูกข้าทำลายความบริสุทธิ์”
ทุกคำทำให้ใบหน้าของมารดาและน้องสาวเขาซีดลง ซูเยว่กลับตัวชาไปทั้งร่าง แม้เป็นภาพความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม แต่เมื่อฟังเขาพูดต่อหน้า ความต่ำช้าของเหตุการณ์กลับชัดเจนยิ่งกว่าครั้งไหน
“เจ้ารู้ดีว่าตระกูลหลี่ติดค้างบุญคุณผู้เฒ่าซู” เขาจ้องนางไม่วางตา
“รู้ดีว่าข้าไม่มีทางปฏิเสธได้ หากไม่อยากให้ผู้คนกล่าวหาว่าตระกูลหลี่อกตัญญู” ปลายนิ้วของเขากำขอบเก้าอี้แน่นจนข้อกระดูกขาว
“เจ้าชนะแล้ว ซูซื่อเยวี่ย” น้ำเสียงเขาต่ำลงจนแทบเป็นกระซิบ แต่กลับทำให้คนฟังสะท้านยิ่งกว่าเดิม
“เจ้าบีบให้คนพิการผู้หนึ่งไร้ทางหนี ต้องมีภรรยาที่แม้แต่มองหน้า ข้าก็ยังรู้สึกรังเกียจ” ประโยคสุดท้ายถูกกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบาลงกว่าประโยคแรกด้วยความรู้สึกที่ชวนให้สัมผัสได้ถึงความสิ้นหวัง
ซูเยว่รู้สึกราวกับมีบางอย่างพังลงกลางอก นางเงยหน้ามองเขาอย่างช้า ๆ ในวินาทีนั้น นางเข้าใจทุกอย่างว่าทำไมเขาจึงไม่ยอมแตะอาหารจากมือภรรยา เข้าใจว่าความเย็นชานี้ไม่ได้มีรากฐานมาจากนิสัยเลวร้ายของเขา แต่มาจากศักดิ์ศรี ความเจ็บปวด และชีวิตที่ถูกบังคับให้เปลี่ยนเส้นทางเพราะความเห็นแก่ตัวของคนคนหนึ่ง ห้องทั้งห้องเงียบจนได้ยินเสียงลมหายใจ
ซูเยว่ก้มลงดูมือที่ไม่ใช่ของเธอ ร่างกายนี้ก็ไม่ใช่ของเธอ มือที่ทั้งหยาบกร้านมีรอยแผลเป็นและผิวคล้ำไม่สม่ำเสมอ ในตอนนี้มันช่างดูสกปรกในสายตาของเธอเป็นอย่างมาก ทั้งยังต้องมาแบกรับความผิดบาปที่ร่างเดิมทำเอาไว้อีกด้วย ซูเยว่ได้แต่เม้มริมฝีปากแน่น ก่อนเงยหน้าขึ้นอย่างช้า ๆ
“ข้า...” เสียงของนางพร่าเล็กน้อยเพราะคอแห้ง
“ข้าไม่รู้ว่าควรพูดเช่นไรดี”
อันหนิงทำหน้าเหมือนอยากสวนกลับทันที แต่หลี่เหวินเซวียนยกมือห้ามอีกครั้ง ดวงตาเย็นเยียบของเขาไม่เคยละจากหน้านาง ซูเยว่สูดลมหายใจลึก
“แต่ข้าจะไม่สร้างปัญหาอีก”
ประโยคนี้หลุดออกไปเอง ราวกับเป็นสิ่งเดียวที่นางพูดได้ในตอนนี้อันหนิงขมวดคิ้ว มารดาของเขานิ่งไป ส่วนหลี่เหวินเซวียนกลับหัวเราะแผ่ว ๆ อีกครั้ง
“คำพูดของเจ้า” เขาเอ่ย “มีค่าอันใดด้วยหรือ?”
ซูเยว่รับคำพูดนั้นตรง ๆ โดยไม่หลบสายตา
“ไม่มี”
ครานี้เขาชะงักจริง ๆ ความเงียบปกคลุมไปทั้งห้อง ราวกับทุกคนต่างไม่คิดว่านางจะตอบเช่นนี้
ซูเยว่ข่มความปวดหนึบในศีรษะและความตีกันยุ่งของความทรงจำสองชีวิตไว้ข้างในแล้วพูดออกไปช้า ๆ แต่ชัดถ้อยชัดคำ
“ข้ารู้ว่าคำพูดข้าไม่มีค่าอะไร” นางเอ่ย “ดังนั้นจากนี้...ข้าจะไม่ขอให้ผู้ใดเชื่อ”
คำพูดนั้นทำให้ดวงตาของหลี่เหวินเซวียนหรี่ลงเล็กน้อย เขาราวกับกำลังพยายามมองให้ทะลุว่าหญิงบนเตียงกำลังเล่นกลอะไรกันแน่
ซูเยว่เองก็ไม่รู้ว่าตนควรทำเช่นไรจึงจะถูก เพราะไม่ใช่เรื่องของการเอาตัวรอดเพียงอย่างเดียวอีกต่อไป
นับจากวินาทีนี้ นางต้องอยู่กับบาดแผลที่เจ้าของร่างเดิมทิ้งไว้ ต้องอยู่กับสามีที่เกลียดชังนาง ต้องอยู่กับคนในเรือนที่ระแวงทุกการกระทำ และต้องอยู่ในหมู่บ้านที่เฝ้ารอดูว่าซูซื่อเยวี่ยจะก่อเรื่องอีกเมื่อใด
ในโลกเดิม นางเป็นเพียงหญิงสาวธรรมดาผู้ชอบใช้มือสร้างของ แต่ในโลกนี้ แม้เพียงอยากมีชีวิตสงบ ๆ ก็ดูจะยากเย็นเหลือเกิน หลี่เหวินเซวียนมองนางอยู่อีกอึดใจ ก่อนหมุนเก้าอี้กลับ
“ดี” เขาเอ่ยเสียงเย็น “เช่นนั้นก็จงจำคำของตนไว้”
เสียงวงล้อไม้ครูดพื้นดังขึ้นอีกครั้ง ก่อนออกจากห้อง เขาหยุดเพียงชั่วครู่โดยไม่หันกลับมา
“ต่อให้เจ้าสำนึกขึ้นมาจริง ๆ สักวันหนึ่ง” เขากล่าว “แต่สิ่งที่เจ้าทำไว้ก็ไม่มีวันเลือนหาย”
ม่านถูกปล่อยลง ลมหนาวจากภายนอกพัดลอดเข้ามาเบา ๆ แต่กลับไม่เย็นเท่าคำพูดนั้นของเขา อันหนิงแค่นเสียงใส่นางอีกครั้งก่อนจะประคองมารดาออกไป ทิ้งให้ห้องทั้งห้องกลับเข้าสู่ความเงียบดังเดิม
ซูเยว่นั่งนิ่งอยู่บนเตียง จ้องตะเกียงน้ำมันที่ไหววูบ ความเงียบทำให้ได้ยินแม้เสียงหัวใจตนเอง
ตุบ...ตุบ...ตุบ...
เสียงที่หนักหน่วงและเนิบช้า ราวกับกำลังย้ำเตือนว่าเรื่องทั้งหมดเป็นความจริง
นางก้มมองดูร่างตัวเองอีกครั้ง สภาพของคนที่ใคร ๆ ก็รังเกียจ แม้แต่สามีของนางก็ยังไม่อยากจะมองหน้า เจ้าของร่างได้ขึ้นชื่อว่ามีชื่อเสียงที่เลวร้ายในทางลบ ดวงตาของซูเยว่ค่อย ๆ แข็งขึ้นทีละน้อย บาปที่นางไม่ได้เป็นคนก่อ แต่นางกลับต้องมารับผลกรรมของเรื่องราวทั้งหมด
ดังนั้นเพื่อความอยู่รอดนางจะต้องเริ่มต้นทำบางอย่าง จากสิ่งเล็ก ๆ น้อย ๆ การลงมือทำจริงโดยไม่ต้องรอความเห็นใจจากใคร
ซูเยว่เงยหน้าขึ้นมองไปรอบ ๆ ห้องอีกครั้ง มองดูเตียงไม้ที่โยกเยก ขอบหน้าต่างที่ใกล้พัง ลิ่มประตูก็หลวม ผ้าม่านที่ขาด ตะเกียงน้ำมันที่ควันดำจนจับเขม่า นางถอนหายใจออกมาเบา ๆ
อย่างน้อย...นางก็ยังมือสองมือที่แข็งแรงพอจะทำสิ่งต่าง ๆ ได้ละนะ เพราะถ้าหัวใจของคนคนหนึ่งมันซ่อมยากนัก เช่นนั้นก็เริ่มต้นจากการซ่อมบ้านก่อนก็แล้วกัน
ซูเยว่หลับตาลงช้า ๆ ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึก เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้งเพื่อระงับความว้าวุ่นใจที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ นางต้องสงบจิตสงบใจให้ดีหลังจากนี้จะต้องอยู่ที่นี่ไปถึงเมื่อไหร่ก็ไม่อาจรู้ได้ สิ่งที่ทำได้ก็คือต้องมีสติและอยู่กับปัจจุบันเท่านั้น
ด้านนอกห้อง มีเสียงล้อไม้ครูดกับพื้นดังห่างออกไปทีละน้อย ซูเยว่นั่งฟังอย่างเงียบ ๆ มือทั้งสองข้างกำผ้าห่มจนแน่น ในอกยังคงจุกหน่วงกับสายตาเย็นชาคู่นั้น สายตาที่ไม่หลงเหลือความอ่อนโยนหรือความเมตตาให้กับผู้เป็นภรรยาแม้เพียงเศษเสี้ยวและไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด นางจึงรู้สึกว่านี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น ทั้งยังเป็นจุดเริ่มต้นที่ยากลำบากและอาจจะยาวนานกว่าที่คิด
“เจ้าบ้าไปแล้วหรือ! เกือบตกแล้วเห็นหรือไม่”แต่ก่อนที่ซูเยว่จะทันตอบ ข้อมือของนางก็ถูกคว้าไว้แน่นเสียก่อนเป็นมือของหลี่เหวินเซวียน นิ้วมือเขาเย็นจัดจากฝน แต่แรงจับกลับแน่นจนเหมือนกลัวว่านางจะหลุดลอยไปอีกดวงตาของเขาจับอยู่บนหน้านางไม่วาง สีหน้าขาวซีดกว่าทุกทีเพราะลมฝนและความโกรธที่ยังไม่คลาย“เจ้าเสียสติไปแล้วหรือ? ไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วใช่หรือไม่” เขาพูดเสียงต่ำจัดซูเยว่ยังหอบอยู่เล็กน้อยเพราะความตกใจเมื่อครู่ยังไม่จางหาย น้ำฝนไหลจากปลายผมลงมาตามแก้มจนไม่รู้ว่าอะไรคือหยาดฝนอะไรคือเหงื่อนางตอบเบา ๆ “ถ้าข้าไม่ขึ้น...หนังสือของท่านก็จะ...”“หนังสือข้าเปียก ข้ายังซ่อมหรือเขียนใหม่ได้ แต่หากเจ้าตกลงมา คิดว่ากระดูกเจ้าจะต่อใหม่ได้หรือ?” สิ้นคำของเขาทั้งห้องก็เงียบสนิท มีเพียงเสียงลมฝนที่ยังซัดกระหน่ำรุนแรงหลี่เหวินเซวียนเหมือนเพิ่งรู้ตัวว่าตนกำลังพูดอะไรอยู่ เขาค่อย ๆปล่อยมือของนางแต่ยังไม่ถอนสายตาไปจากซูเยว่“หากเจ้าคิดจะทำดีก็จงใช้หัวสมองด้วย อย่าคิดว่าชีวิตคนใช้แทนกระ
คืนที่ฝนตกหลังคารั่วหลังมื้ออาหารค่ำที่ต่างพากันแยกย้ายเข้าห้อง ก่อนที่ฝนจะค่อย ๆ ตกลงมาพรำ ๆ กระทบชายคาไม้ดังแปะ ๆ แต่เพียงไม่นานก็เริ่มเทลงมาหนักขึ้นซูเยว่ที่นั่งอยู่ใต้แสงตะเกียงภายในห้องนอน ถึงกับเงยหน้าขึ้นมองหลังคา เพราะเสียงฝนที่ดังรุนแรงจนเหมือนกับฟ้ารั่วก่อนจะรู้สึกไม่ค่อยวางใจ เรือนหลังนี้ใช้งานมานานและค่อนข้างเก่า หากถูกฝนเทกระหน่ำลงมาเช่นนี้ก็ไม่แน่ว่าจะรองรับได้นานแค่ไหนแต่ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดจึงเกิดความรู้สึกคันไม้คันมืออยากลุกขึ้นไปตรวจเรือนเสียได้ในขณะนั้นหลังคาก็มีน้ำหยดลงมา ก่อนที่ซูเยว่จะได้ยินเสียงของอันหนิงตะโกนเสียงดัง“หลังคารั่วแล้ว!” ก่อนที่ต่อมาจะได้ยินเสียงฝีเท้าของนางวิ่งบนพื้นไม้ดังเข้ามาใกล้ ซูเยว่เมื่อได้ยินเสียงดังของอันหนิงพลันนางก็นึกไปถึงห้องของหลี่เหวินเซวียนเท้าของนางวิ่งตรงไปยังห้องของหลี่เหวินเซวียน แต่เสียงฝนด้านนอกหนักจนแทบกลบเสียงฝีเท้าของนาง นางเพิ่งวิ่งผ่านประตูห้องเก็บของก็เห็นน้ำซึมลงมาตามรอยไม้จริงดังที่นางคาดไว้ แต่ยังไม่ทันหยุดดูให้ละเอียด เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจ
เช้าวันต่อมาซูเยว่ตื่นตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง ก่อนจะลงมือทำงานในบ้านทั้งผ่าฟืน ก่อไฟในขณะที่อันหนิงยังคงงัวเงียตาแทบลืมไม่ขึ้น แต่พอเห็นซูเยว่หยิบฟืนแห้งที่ผ่าแล้ววางไว้ข้างเตาใกล้มือนาง เด็กสาวเห็นก็ชะงักก่อนจะแสร้งทำเป็นไม่เห็น“เมื่อคืนท่านพี่อ่านหนังสือจนดึก ตะเกียงแทบหมดน้ำมันแล้วก็ยังไม่ยอมนอน”นางหลี่ถอนหายใจเบา ๆ “อีกไม่กี่วันก็ต้องจ่ายเงินค่าน้ำมันตะเกียงแล้ว”ซูเยว่ซึ่งกำลังยกหม้อขึ้นจากเตาได้ฟังก็พลันคิดกับตัวเอง ในยุคนี้สิ่งที่ต้องซื้อหาทุกเดือนอย่างน้ำมันตะเกียงนั้นย่อมเป็นภาระไม่น้อยโดยเฉพาะกับเรือนที่รายได้แทบไม่เหลือนางได้แต่ถอนหายใจ ไม่รู้ว่าต้องทำอะไรถึงจะพอขายได้บ้าง ถ้านางสามารถทำของใช้ออกมาขายก็จะมีเงินมากขึ้นหรือไม่? แต่ไม่รู้ว่าคนในยุคนี้จะยอมควักเงินออกมาง่าย ๆ ได้อย่างไร นางคิดจนเหนื่อยก็เลิกคิด ก่อนจะลงมือซ่อมของเล็ก ๆ น้อย ๆ ในบ้านเสียก่อนเมื่อคนในเรือนออกไปทำธุระกันหมด ก็เหลือเพียงนางกับหลี่เหวินเซวียนแค่สองคน เพราะนางกลัวว่าเขาจะรำคาญจึงไม่ได้ออกไปเดินเพ่นพ่านให้เขาเห็นซูเยว่ยกชั้นไม้เล็ก ๆ ที่ขาโยกออกมานอกครัวเพื่อที่จะซ่อม นางกำลังตอกคานเสริมใต้แผ่นชั
หลังจากนั้น ภายในครัวของเรือนตระกูลหลี่ก็มีควันน้อยลง อันหนิงพบว่าวันนี้ที่นางก่อไฟต้มโจ๊กกลับไม่ต้องรู้สึกแสบตาอยู่หน้ากองไฟเช่นทุกวันอีกแล้ว“แปลกจริง วันนี้ก่อไฟง่ายขึ้นกว่าทุกวันทั้งยังควันน้อยลงด้วย”ซูเยว่ทำเพียงยกยิ้มเบา ๆ ก่อนจะทำหน้าที่ตักน้ำใส่อ่างจนเต็มอย่างเงียบ ๆสามวันผ่านไปอย่างเชื่องช้านางหลี่ก็เริ่มปล่อยให้นางช่วยงานในครัวเล็กๆ น้อยๆ ตั้งแต่การแคะปล่องควัน ซ่อมฝาปิดอ่างใส่น้ำ ตอกขาโต๊ะ ซูเยว่รู้ดีว่าสิ่งที่นางทำไม่อาจชดเชยกับเรื่องที่ผ่านมาได้เพราะกำแพงที่พังด้วยมือคนหนึ่ง ย่อมไม่อาจซ่อมเสร็จได้ในคืนเดียว นางเข้าใจว่าทุกอย่างจำเป็นต้องให้เวลาในการเยียวยา หากนางต้องการการยอมรับก็ย่อมต้องอดทนนางมาอยู่ในโลกนี้ก็ไม่รู้จักผู้ใด ตระกูลหลี่เป็นที่เดียวที่นางพอจะใช้พักพิงได้ในระยะนี้ จนกว่านางจะมีหนทางของตัวเองถึงตอนนั้นนางจะจากไปด้วยตนเอง ไม่อยู่ต่อให้พวกเขารู้จักอึดอัดใจอีกในวันนี้นางก็สังเกตเห็นบางอย่างที่ควรแก้ไข แม้ว่าจะไม่อยากยุ่งเกี่ยวแต่ด้วยนิสัยที่ติดตัวมาทำให้มันรู้สึกติดค้างในใจอย่างไม่อาจลบล้างออกไปได้เวลาที่หลี่เหวินเซวียนนั่งอ่านหนังสือ เขามักต้องวางขาข้างห











