บทที่ 10 ทวงคำสัญญาเรื่องแต่งงาน

บทที่ 10

ทวงคำสัญญาเรื่องแต่งงาน

บ้านใหญ่เฉินเวลานี้กำลังนั่งพูดคุยกันเรื่องของบ้านรอง ถึงแม้ว่าสะใภ้รองกับหลานสาวจะยอมทำอาหารและทำงานบ้านให้เหมือนเดิม แต่ทุกคนกลับมองว่าทุกอย่างมันแย่กว่าเดิม

“แม่ฉันทนไม่ไหวแล้วนะ บ้านรองทำแต่ข้าวต้มกับผักลวก แบบนี้พวกเราไม่ต่างกับกินน้ำแทนข้าวนะคะ”

ฟางอี้เหนียงพูดอย่างเหลืออด เธอไม่ต้องการกินข้าวต้มกับผักต้มหรือผักดองพวกนี้อีกแล้ว

“แล้วหล่อนจะทำอย่างไร จะเอาเงินไปซื้อเนื้อทุกวันหรือไง ฉันไม่มีหรอก อะไรกินได้ก็กินไปเถอะ” ย่าเฉินไม่อยากเสียเงินเลยให้ลูกสะใภ้คนโตทน ๆ ไปก่อน “เดี๋ยวพวกบ้านรองมันเลิกดื้อดึง เจ้ารองกับหลงเปียวคงไปหาอาหารบนเขาเองล่ะ ใครจะทนกินอาหารแบบนี้ได้ทุกวัน ไม่อย่างนั้นจะเอาแรงที่ไหนทำงาน”

“แม่ยังคิดว่าเจ้ารองกับเจ้าหลงเปียวจะขึ้นเขาหาอาหารกลับมาอีกเหรอ หากเป็นอย่างนั้นมันคงหามาแล้วล่ะ ไม่ต้องกินอะไรพวกนี้หรอก ถ้าแม่ไม่ให้เงินซื้ออาหารทุกวัน แม่ก็ต้องให้

ฟางเหนียงไปหาซินแสมาปัดเป่าภัยร้ายและเอาผีออกจากร่างของเฉินโม่หรานเสียเถอะ ผมทนไม่ไหวแล้ว”

คราวนี้เป็นเฉินควนที่ทนไม่ไหว จึงพูดออกมาให้แม่คิด

“แล้วอีกอย่าง ตอนนี้บ้านรองแข็งข้อกับพวกเราทั้งที่ไม่เคยทำมาก่อน แล้วแบบนี้แม่ยังคิดว่าเป็นเรื่องปกติอีกเหรอ

จ่ายสามสิบหยวนแต่ถ้าพวกเจ้ารองกลับมาเหมือนเดิม แม่ยังให้ไปหาสัตว์ป่าแล้วเอาไปขาย ไม่นานเงินสามสิบหยวนก็กลับมาเหมือนเดิมแล้ว”

“นั่นสิย่า ฉันเห็นด้วยกับพ่อนะ เงินแค่นี้เอง อีกหน่อยหากอารองกลับมาเชื่อฟังย่าเหมือนเดิม ก็คงจะมีเงินเข้าบ้านมากขึ้น

ดูอย่างสัปดาห์ที่ผ่านมาสิ ไม่มีเงินเข้าบ้านสักเหมาเดียว อาหารที่กินก็แค่ข้าวต้ม ตอนนี้ฉันผอมจะแย่แล้ว”

เฉินเม่ยเม่ยรีบพูดสนับสนุนพ่อตัวเองทันที โดยยกข้ออ้างต่าง ๆ นานามาเพื่อให้ย่าคล้อยตาม

หญิงชราใจหนึ่งก็ไม่อยากเสียเงิน แต่เพราะก่อนหน้านี้ลูกกับหลานชายจากบ้านรองมักจะหาอาหารติดมือกลับมาทุกวัน

แต่ช่วงนี้ไม่มีเลย จึงเริ่มคล้อยตามสิ่งที่ลูกชายคนโตพูด

“ตกลง สามสิบหยวนก็สามสิบหยวน เดี๋ยวฉันเอาเงินให้ อย่างไรวันนี้หล่อนก็กลับบ้านเดิมไปจัดการเรื่องนี้ก็แล้วกัน พรุ่งนี้เช้าค่อยกลับมา”

สุดท้ายแล้วนางก็ยอมเสียเงินเพื่อให้ลูกสะใภ้ไปตามซินแสคนนั้นมา

ขณะที่ที่ย่าเฉินเอาเงินออกมาให้ลูกสะใภ้ กลับมีเสียงของใครบางคนมาเรียกอยู่หน้าบ้าน

“แม่เฒ่าเฉิน อยู่หรือเปล่า ฉันพรานเฉิงมีเรื่องจะคุยด้วย”

พอได้ยินเสียงคนเรียกทุกคนในบ้านก็ออกมาพร้อมกัน

“มีเรื่องอะไรหรือเปล่า” ย่าเฉินถามกลับไป

“คุยกันตรงนี้ใช่ไหม” จ้าวหนิงเฟิงถามย้ำ สายตาของเขาจับจ้องมาที่เฉินเม่ยเม่ย เพื่อให้อีกฝ่ายรู้ว่าเรื่องที่เขามาหานั้นเกี่ยวกับหญิงสาว

“อย่ามองฉันแบบนั้นนะ ย่าดูมันสิมองฉันน่ากลัวเชียว” เฉินเม่ยเม่ยพูดจาไม่พอใจก่อนจะหลบไปอยู่หลังย่าตัวเอง

“แกมีอะไรก็พูดมาเถอะพรานเฉิง อย่ามามองหลานสาวฉันแบบนี้ หัดเจียมตัวเองเสียบ้าง”

หญิงชราไม่พอใจเหมือนกันที่อีกฝ่ายมองแต่หลานสาวตัวเองจึงรีบดักคอ

“ผมมาทวงคำสัญญาที่พ่อเฒ่าเฉินให้ไว้ และผมเองคิดว่าถึงเวลาแล้วที่จะแต่งงาน หวังว่าแม่เฒ่าเฉินจะไม่บิดพริ้วในเรื่องนี้” พูดจบเขาก็เอากระดาษที่ปู่เฉินลงนามไว้ยื่นให้คนบ้านเฉินดู

“กรี้ดดดด ฉันไม่แต่งนะย่า ฉันไม่แต่งกับพรานป่าหน้าผีคนนี้ ฉันจะแต่งกับคนที่เหมาะสมเท่านั้น” พอได้ยินว่าตนเองต้องแต่งงาน เฉินเม่ยเม่ยจึงกรีดร้องออกมาอย่างไม่พอใจ เพราะเธอไม่ต้องการที่จะแต่งกับพรานแก่คนนี้

นั่นเพราะจ้าวหนิงเฉิงปล่อยตัวหนวดเครายาวเฟื้อยแถมยังมีแผลเป็นที่แก้ม เลยทำให้หลายคนคิดว่าเขาขี้เหร่และมีอายุ

“ถึงเธอจะไม่อยากแต่งงาน แต่อย่าลืมว่าปู่ของเธอได้

ร่างสัญญาหมั่นหมายให้กับฉัน ไม่อยากแต่งก็ต้องแต่ง อีกหนึ่งสัปดาห์ฉันจะมาเอาคำตอบ หากไม่มีเจ้าสาวให้ฉัน ฉันจะเข้าไปร้องเรียนในเมือง ให้มันรู้ว่ากฎหมายจะทำอะไรไม่ได้”

พูดจบชายหนุ่มหมุนตัวเดินออกมา โดยไม่สนใจสีหน้าและท่าทางของคนบ้านเฉินเลย

“ฮือ ๆ ๆ ย่า ฉันไม่แต่งกับมันนะ ฉันไม่อยากเป็นเมีย

พรานป่าหน้าผี” หญิงสาวร้องไห้ฟูมฟายกับคนเป็นย่า ให้ตายเธอก็

ไม่ยอมแต่งตามคำมั่นสัญญาที่ปู่เคยให้ไว้เด็ดขาด

“แล้วจะทำอย่างไร ปู่ของแกก่อนตายก็ได้ทำการสั่งเสียไว้ พรานเฉิงคือคนที่ช่วยชีวิตของปู่แกไว้นะเม่ยเม่ย”

ย่าเฉินถอนหายใจออกมา นางไม่อยากจะเชื่อว่พรานป่าคนนี้จะมาทวงคำสัญญาเรื่องแต่งงานกับหลานสาวตนเอง

“แล้วแม่จะให้เม่ยเม่ยแต่งกับหรานเฉิงอย่างนั้นเหรอคะ เม่ยเม่ยมีอนาคตที่ดี ควรจะมีสามีที่ดีกว่าพรานนะคะแม่ หรือเราจะหาบ้านสามีให้กับเม่ยเม่ยก่อน” ฟางอี้เหนียงรีบหาข้อเสนอเพื่อไม่ให้ลูกสาวต้องแต่งงานกับพรานป่าคนนั้น

“ถึงแม้ว่าเราจะหาบ้านสามีให้กับเม่ยเม่ยตอนนี้ แต่อย่าลืมว่าสัญญาหมั่นหมายอยู่ในมือพรานเฉิง หากแต่งงานทันทีที่อีกฝ่ายมาถามเรื่องสัญญา พวกแกคิดเหรอว่ามันจะจบแค่นี้ หรือเมื่อกี้ไม่ได้ยินว่าพรานเฉิงขู่ว่าอย่างไร”

หญิงชราอับจนคำพูด ดูเหมือนว่าชายคนนั้นดักทางรอดของหลานสาวไปเสียทุกทางแล้ว

“ถ้าอย่างนั้นเราให้เฉินโม่หรานแต่งแทนได้ไหม อย่างน้อยก็หลานสาวตระกูลเฉินเหมือนกัน” จู่ ๆ เฉินเม่ยเม่ยก็พูดเรื่องเปลี่ยนตัวเจ้าสาวขึ้นมา นี่จึงทำให้ทุกคนเริ่มมีความหวัง

“ถ้าอย่างนั้นเธอรีบกลับบ้านเดิมแล้วพาซินแสมาปัดเป่าสิ่งร้าย ๆ ออกไปจากบ้านก่อน ไม่แน่ว่าหากเอาผีออกไปแล้ว เฉินโม่หรานและบ้านรองอาจจะยิมยอมเรื่องการเปลี่ยนตัวเจ้าสาวก็ได้” คราวนี้ตู้ควนที่นิ่งเงียบอยู่นานพูดขึ้นมาบ้าง

“ใช่แล้ว แกพูดถูกเจ้าใหญ่ ถ้าอย่างนั้นเธอรีบไปจัดการเรื่องนี้ให้เร็วที่สุด พรุ่งนี้หลังจาดปัดเป่าทุกอย่างแล้ว ฉันจะคุยกับบ้านรองเรื่องเปลี่ยนตัวเจ้าสาว”

เมื่อมีหนทางที่จะจัดการเรื่องนี้ได้ ทั้งหมดจึงตัดสินใจทำตามแผนเดิมก่อน นั่นก็คือให้สะใภ้ใหญ่กลับบ้านเดิมเพื่อไปหาซินแสคนนั้น

ชาวบ้านที่แอบฟังเรื่องนี้ตกใจไม่น้อย ไม่คิดว่าคนบ้านรองจะโดนผีเข้า และเรื่องที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือเรื่องที่บ้านใหญ่จะให้หลานสาวจากบ้านรองแต่งงานแทนหลานรัก 

จึงตัดสินใจวิ่งหน้าตาตื่นมาที่แปลงข้าวโพด และเมื่อเห็นเฉินโม่หรานนั่งรอครอบครัวอยู่ก็รีบเข้ามาหาทันที

“เกิดเรื่องแล้วโม่หราน” หญิงสาวคนนี้หยุดวิ่งแล้วล้มตัวนั่งลงอย่างเหนื่อยหอบ

“เกิดอะไรขึ้น ทำไมถึงวิ่งมาอย่างนั้น เอานี่กินน้ำก่อน” หญิงสาวยื่นกระบอกน้ำที่ถือติดมือให้

หลังจากดื่มน้ำและนั่งจนหายเหนื่อยแล้ว ก็รีบเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นให้กับอีกฝ่ายฟังโดยไม่มีคำไหนตกหล่นเลย

“ตอนนี้ป้าสะใภ้ของเธอกลับบ้านเดิมไปพร้อมกับเฉินเม่ยเม่ยแล้วล่ะ” เมี่ยวฟางมองหน้าสหายคล้ายกับรอคำตอบ พอเห็นเฉินโม่หรานไม่มีท่าทีตอบสนองและดูท่าจะไม่ตกใจกับเรื่องที่เธอเล่าให้ฟัง ก็ยิ่งร้อนใจเพราะกลัวว่าสหายจะเกิดเรื่อง

“นี่เธอไม่ตกใจเลยเหรอ คนบ้านใหญ่คิดว่าเธอโดนผีเข้าแล้วตอนนี้ยังตามซินแสหมอผีมาจัดการเธอนะ”

“ฉันจะตกใจและร้อนใจไปทำไม ในเมื่อฉันไม่ได้โดนผีเข้า บ้านใหญ่อยากจะโง่เสียเงินโดนคนแบบนั้นหลอกก็ปล่อยไปเถอะ เรื่องผีสางตอนนี้เป็นข้อห้ามของรัฐ ใครกล้าเล่นเรื่องนี้รับรองเถอะว่าถ้าไม่ถูกปรับเงินก็คงถูกขังคุกเปลี่ยนทัศนคติแน่นอน ในเมื่อป้าสะใภ้และคนบ้านนั้นหาเรื่องใส่ตัวก็รอดูผลในวันพรุ่งนี้”

เฉินโม่หรานยิ้มมุมปาก เธอต้องการดูเรื่องสนุกในวันพรุ่งนี้เหมือนกัน ในเมื่อคิดว่าเธอผีเข้า ถ้าอย่างนั้นเธอจะบ้าให้ดู