บทที่ 8 สวนกลับอย่างไม่ยินยอม

บทที่ 8

สวนกลับอย่างไม่ยินยอม

แม้จะรู้สึกวาดกลัวคนบ้านรองที่มีท่าทีเปลี่ยนไป แต่คน

ขี้เกียจอย่างเฉินควนและฟางอี้เหนียงมีหรือจะยอมทำงานเอง

“แต่หน้าที่ทำงานบ้านทั้งหมดเป็นของบ้านรอง หรือว่าจะขัดคำสั่งเสียของพ่อสามี” ฟางอี้เหนียงบอกคำสั่งเสียของพ่อสามีออกมา เพราะทุกครั้งที่พูดแบบนี้บ้านรองมักจะสงบปากสงบคำและกลับมาทำงานให้เหมือนเดิม

“แต่พ่อสามีไม่ได้สั่งเสียให้พวกเรารับใช้บ้านใหญ่ไปจนตายนี่ เรื่องงานบ้านพี่สะใภ้ก็ทำได้ ฉันเองทำงานในทุ่งมาก็เหนื่อยแล้ว ยังต้องมาทำงานบ้านและจัดการเรื่องในบ้านอีกเหรอ” กุ้ยเจินไม่ค่อยมีปากเสียงเท่าไรพูดออกมาบ้าง

นี่จึงทำให้สองสามีภรรยาจากบ้านใหญ่เบิกตากว้างด้วยความตกใจแล้วหันมามองหน้ากัน

‘สะใภ้รองเป็นบ้าอะไรขึ้นมาถึงได้พูดแบบนี้ จากเมื่อก่อนไม่กล้าแม่จะสบตาฉัน’ สะใภ้ใหญ่บ้านเฉินคิดในใจ และตกใจไม่น้อยที่น้องสะใภ้ตอบกลับมาแบบนี้

เฉินเม่ยเม่ยไม่อยากทำงานจึงได้แอบฟัง แต่เห็นท่าทีของพ่อกับแม่แล้วเลยต้องรีบออกมาจากตรงนั้นแล้ววิ่งไปตามย่าเฉินกลับมาจัดการบ้านรอง

ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกันที่สองพี่น้องจากบ้านรองมาถึงพอดี

“ทำไมพ่อกับแม่ยังไม่กลับไปที่ห้องอีกคะ” เฉินโม่หรานถาม สายตาของเธอมองไปยังลุงและป้าสะใภ้ใหญ่อย่างไม่ยินยอม 

“หล่อนจะมามองฉันแบบนั้นไม่ได้น่ะ แม่ของหล่อนต้องทำงานบ้านก่อน ตอนนี้ยังไม่ทำอาหารเลย นี่ก็จะถึงมื้อเย็นแล้ว” เมื่อเห็นสายตาของหลานสาว ฟางอี้เหนียงจึงสะดุ้งเล็กน้อย แต่ก็พยายามไม่กลัวอีกฝ่าย

“แล้วยังไง บ้านรองต้องเป็นที่รองมือรองเท้าของบ้านใหญ่อย่างนั้นเหรอ หรือว่าคนบ้านใหญ่ไม่มีมือมีเท้า ทำงานเองไม่ได้”

เฉินโม่หรานสวนกลับอย่างไม่ยินยอม เธอพร้อมสู้ตาย ถึงแม้ตอนนี้จะยังไม่แยกบ้านก็ตาม คนบ้านรองไม่จำเป็นต้องยอมคนบ้านใหญ่เสมอไปหรอกนะ

ตอนนี้ชาวบ้านที่ผ่านไปมาเริ่มมุงดู เพราะทั้งสองฝ่ายต่างก็เถียงกันหน้าบ้าน

“ดูนั่นสิ ทำไมคนบ้านรองถึงลุกขึ้นสู้ล่ะ ก่อนหน้านี้ยอมทำทุกอย่างที่บ้านใหญ่สั่ง” ชาวบ้านที่ยืนมองเริ่มพูดคุยกันเรื่องนี้

“คนเราย่อมมีขีดความอดทนจำกัด เมื่อวานไม่ใช่ว่าแม่เฒ่าเฉินตีหลานสาวจากบ้านรองปางตายเหรอ วันนี้ฉันเห็นหลงเปียวพาน้องสาวเข้าเมืองไปหาหมอ”

“แล้วบ้านรองเอาเงินจากที่ไหนไปล่ะ ไม่ใช่ว่าบ้านใหญ่เก็บเงินทั้งหมดไว้เป็นกองกลางเหรอ”

ในหมู่บ้านมีใครไม่รู้บ้างว่าบ้านใหญ่เก็บเงินเข้ากองกลางทั้งหมด ไม่เหลือให้บ้านรองเลยแม้แต่เหมาเดียว

“คงไปยืมเงินสหายกันหรือเปล่า อย่าลืมว่าหลงเปียวอายุไม่ใช่น้อยแล้วคงมีคนรู้จักบ้างแหละ”

เสียงของชาวบ้านยังคุยพูดกันกันถึงเรื่องนี้ และทุกคนยังคงรอดูเหตุการณ์ที่กำลังเกิดขึ้นกันต่อ

กลับมาด้านเฉินโม่หรานเมื่อได้ยินป้าสะใภ้พูดแบบนั้นเริ่มไม่พอใจขึ้นมา “พูดจาแบบนี้ป้าสะใภ้ไม่อยากกินข้าวแล้วใช่ไหม”

“ฉันเป็นป้าสะใภ้หล่อนนะ จะพูดจาแบบไม่มีสัมมาคาราวะได้ยังไงกัน พ่อแม่หล่อนไม่สั่งสอนเหรอ” พอเห็นหลานสาวเหิมเกริม ฟางอี้เหนียงจึงชี้หน้าด่าอย่างไม่เกรงกลัว

“พ่อแม่ฉันสอนมาดี และฉันก็จำได้ดีว่าควรทำอย่างไร

ฉันจะเคารพคนที่น่าเคารพเท่านั้น”

“มันจะมากไปแล้วนะนังโม่หราน นั่นป้าสะใภ้แกนะ”

ย่าเฉินเดินเข้ามา พร้อมกับด่าหลานสาวของบ้านรอง

“แม่ก็หยุดเข้าข้างพี่สะใภ้เถอะพวกผมกลับมาจากทุ่งก็เหนื่อยพอแล้ว นี่ยังต้องมาทำงานบ้านอีกเหรอ” เฉินคังออกหน้าพูดกับแม่ตัวเอง เพราะไม่ต้องการให้ลูกสาวถูกตำหนิ

“บ้านพวกแกทำมาตั้งนานแล้วนี่ จะมาเรียกร้องอะไรวันนี้ ไป ๆ  ไปทำอาหารได้แล้ว” ย่าเฉินเห็นว่าชาวบ้านกำลังสนใจเรื่องในครอบครัวตนเองจึงรีบปัดมือให้ทุกคนเข้าบ้านและทำหน้าที่ตัวเอง

เฉินโม่หรานเห็นอย่างนั้นก็ยิ้มมุมปากเล็กน้อย แล้วตอบ

ตกลงอย่างว่าง่าย “ค่ะย่า ฉันจะทำตามที่ย่าบอก”

เพราะคำตอบของเธอ ทำให้ทุกคนในบ้านรองมองมาอย่างสงสัย

“แม่ค่ะ พวกเราไปทำอาหารมื้อเย็นกันเถอะคะ”

เฉินโม่หรานพูดจบก็จูงมือแม่เข้าไปหลังบ้านเพื่อทำอาหารให้บ้านใหญ่ทันที โดยมีพ่อและพี่ชายตามมา

เมื่อเข้ามาในครัว สิ่งแรกที่หญิงสาวหยิบมาคือหม้อ และใส่ข้าวสารลงไปเพื่อทำข้าวต้ม ส่วนกับข้าวเธอเอามาเพียงผักข้างบ้านมาต้มให้กิน พร้อมกับแตงกวาดองที่มี

“นี่คืออาหารเหรอ” ย่าเฉินถามอย่างไม่พอใจหลังจากที่เห็นกับข้าวมื้อเย็น

“แล้วย่าเห็นเป็นไก่ย่างเหรอ บ้านก็มีวัตถุดิบให้ทำแค่นี้ อย่าบ่นมาก กิน ๆ ไปเถอะค่ะ” พูดจบเฉินโม่หรานก็เดินกลับออกเพื่อไปที่ห้องของตัวเอง

เธอเอาอาหารจานอร่อยออกมาจากมิติให้ทุกคนในครอบครัวกิน โดยไม่แตะต้องอาหารที่ทำให้บ้านใหญ่เลยแม้แต่น้อย

และเฉินโม่หรานก็ทำอาหารแบบนี้ไปจบครบหนึ่งสัปดาห์

ตลอดหนึ่งสัปดาห์ที่ผ่านมา บ้านรองเฉินเก็บเงินได้หลายพันหยวนแล้ว นี่จึงสร้างความดีใจให้กับทุกคนมาก โดยเฉพาะเฉินโม่หราน เธอมองว่าถึงเวลาที่ต้องจัดการเรื่องแยกบ้านแล้ว และถ้ารอให้นายพรานเฉิงคนนั้นมาสู่ขอก็คงไม่ทันเวลาเอาน่ะสิ

จึงตัดสินใจไปยื่นข้อเสนอของเธอกับเขา

“มีเรื่องอะไรเหรอ” จ้าวหนิงเฉิงถามเมื่อเห็นว่าหญิงสาวทำตัวลับ ๆ ล่อ ๆ อยู่หน้าบ้าน

“ฉันมีเรื่องจะคุยกับคุณสักหน่อย พอจะคุยกับฉันได้ไหม”

“เข้ามาสิ ถ้าไม่กลัว” เขาคล้ายจะท้าทายเธอ จะดูว่าหญิงสาวตรงหน้ากลัวเขาหรือเปล่า

เฉินโม่หรานกลับยิ้มให้และเดินเข้ามาอย่างไม่เกรงกลัวสิ่งใดเลย แต่เมื่อเข้ามาแล้ว เธอกลับเรียกร้องขอเข้าไปคุยในบ้าน

“ฉันขอเข้าไปในบ้านได้ไหม เรื่องนี้สำคัญมากฉันไม่อยากให้คนนอกได้ยิน”

ชายหนุ่มไม่พูดอะไรตอบ แต่เดินนำเข้ามาในบ้าน ก่อนจะไปเอาน้ำดื่มมาให้เธอ

“มีเรื่องอะไรก็พูดมาเถอะ ส่วนน้ำนี่สะอาดไม่มีสิ่งใดเจือปน”

“ขอบคุณค่ะพรานเฉิง” หญิงสาวตอบรับ ก่อนตัดสินใจพูดเรื่องบางอย่างออกมา “ฉันจำได้ว่าพรานเฉิงกับปู่เคยมีสัญญาให้กัน ถ้าฉันจะขอเปลี่ยนตัวเจ้าสาวได้ไหม”

“หมายความว่ายังไง” ชายหนุ่มคิ้วขมวดเมื่อได้ยินอย่างนั้น

“ก็หมายความว่า ถ้าพรานเฉิงไม่รังเกียจ ฉันอยากเป็นเจ้าสาวเสียเอง พรานเฉิงจะว่าอย่างไร”

หญิงสาวสบตาเขาไม่หลบ เมื่อไม่ได้รับคำตอบกลับมา จึงตัดสินใจพูดต่อ “ฉันเชื่อว่าพี่เม่ยเม่ยไม่ยินยอมที่จะแต่งงานกับพรานเฉิงแน่นอน ถ้าไม่เชื่อก็ลองไปทวงสัญญาดูสิ”

“อะไรทำให้เธอมั่นใจอย่างนั้น” เขาถามกลับมา ทว่าในใจกลับรู้สึกบางอย่าง

“พี่สาวเม่ยเม่ยไม่ชอบชีวิตแบบนี้หรอก เธอชอบใช้ชีวิตที่หรูหรา อย่างไรฉันก็เชื่อว่าพี่สาวเม่ยเม่ยไม่ยอมแต่งงานแน่นอน และบ้านใหญ่ก็ต้องให้ฉันแต่งงานแทน ฉันเลยมายื่นข้อเสนออย่างไรล่ะ”

“แล้วยังไงต่อ” ชายหนุ่มถามต่อด้วยน้ำเสียบปกติ ไม่มีท่าทีตื่นเต้นหรือตกใจเลยแม้แต่น้อย

“ฉันจะยอมแต่งเอง แต่ฉันต้องได้แยกบ้านกับบ้านใหญ่ สรุปง่าย ๆ เลย คือพวกเราจะออกมากันทั้งบ้าน” เธอตอบด้วยน้ำเสียงที่เด็ดเดี่ยว

“เรื่องนี้คุณไม่ต้องมาบอกผมก็ได้ เมื่อถึงวันที่ผมไปทวงสัญญาแต่งงาน คุณสามารถเรียกร้องกับบ้านใหญ่ได้เลย”

นี่คือสิ่งที่จ้าวหนิงเฉิงไม่เข้าใจ เรื่องนี้อย่างไรเฉินโม่หรานสามารถเจรจากับบ้านใหญ่ได้อยู่แล้ว หากเฉินเม่ยเม่ยไม่ยินยอมที่จะแต่งงานตามสัญญา

“แล้วเมื่อไรล่ะคะที่พรานเฉิงจะไปทวงสัญญาเรื่องแต่งงาน” หากนับดูตามวันเวลาแล้วล่ะก็อีกหลายเดือน แบบนั้นเธอและบ้านใหญ่คงตีกันทุกวันแน่นอน

จ้าวหนิงเฉิงคิดตาม ‘นั่นสินะ แล้วเมื่อไรล่ะ’

ด้วยตัวเขาเองยังไม่คิดที่จะแต่งงาน และเจ้าสาวต้องไม่ใช่เฉินเม่ยเม่ย

‘คุณเดินมาหาผมเองนะหรานหราน’ ชายหนุ่มได้แต่คิดในใจ ก่อนจะกระตุกยิ้มมุมปากเล็กน้อย