Mag-log in'มี่มี่' ช่วยเด็กที่จมน้ำไว้ได้ แต่ตัวเธอนั้นกลับไม่รอด ยมบาลในขุมนรกบอกว่าแก่นวิญญาณของเธอยังไม่หมดอายุขัย จึงให้เธอไปเกิดใหม่เป็นนางมารอันดับหนึ่งในนิยายที่เธอเพิ่งอ่านจบไป!!
view more「彼と結婚してからもう二十年が経つのね……」
暁(あかつき)家の令嬢であり、今は神宮司夫人である瀬奈(せな)は広い部屋でポツリと呟いた。
彼女は今日もある人物を待ち続けている。来るはずがないとわかっていながらも、瀬奈は二十年間ずっと彼の来訪を心待ちにしているのだ。
「一体どこから私は間違えてしまったのかしら……」
ベッドサイドに腰かけた瀬奈は、彼と初めて出会ったときのことを思い浮かべた。
「初めまして、神宮司湊斗です」
「……」
神宮司湊斗(じんぐうじみなと)と名乗った彼に、強く心惹かれたのを瀬奈は今でも覚えている。一目惚れだったのかもしれない。
サラサラの黒い髪、高い鼻梁、切れ長の美しい瞳、幼いながらに整った顔立ち。瀬奈は一瞬にして彼に心を奪われてしまった。
暁グループの令嬢だった瀬奈と、神宮司財閥の御曹司だった湊斗。
二人は許嫁だった。そのことを父親から聞かされたとき、瀬奈はとても喜んだ。彼女にとって初恋の相手であり、愛する湊斗と結婚できるのだと。
しかし、彼のほうはそうではなかった。
湊斗は瀬奈との婚約中、多くの女性と浮名を流した。学校の同級生、年上の社会人、父親が経営する会社の社員にまで。彼は相手の身分関係なく手を出した。
瀬奈は自分には指一本触れないにもかかわらず、他の女性と関係を持ち続ける湊斗に不満がないわけではなかった。しかし、彼に嫌われるのを恐れていた瀬奈は何も言うことができなかった。
「結婚前に遊びたいだけだろう。神宮司家の正妻になれるのだから、それくらいは目を瞑りなさい」
父親は湊斗が遊んでいることを知っていたが、瀬奈に我慢しろと言った。
両親からも味方してもらえなかった瀬奈は、必死で自分に言い聞かせた。
彼女たちはただの遊びであり、自分は神宮家の夫人となる女だ。だから結婚すればきっと自分だけを見てくれる、とそう信じていた。
しかし、現実は残酷だった。
湊斗は結婚してもなお、瀬奈の元には訪れることなく、愛人の元で夜を過ごした。そのことを責めた瀬奈に、彼は言い放った。
「お前を愛することはできない、これからは俺の行動に口を出さないでくれ」
彼の目は初めて出会った頃とは別人のように冷たかった。
それから湊斗は瀬奈に指一本触れることなく、多くの愛人を囲い、彼女たちとの間に五人もの子供をもうけた。そのうちの誰かに会社を継がせるつもりのようだ。
「奥様ったら、今日も一人ぼっちでいるわ」
瀬奈は湊斗の帰ってこない邸宅に一人取り残された。彼は今日もきっと愛人たちの住む家へ帰っているのだろう。
しかし、湊斗を愛している彼女は毎日のように彼を待ち続けた。自分の元へ来るわけがないとわかっていながらも。
そんなことを続けているうちに、二十年という歳月が経過していた。瀬奈と湊斗はお互いに三十八歳となった。
彼女は既に子を望めるような年齢ではなくなり、湊斗のほうも新しく愛人となった若く美しい女に夢中になっていると聞いている。
瀬奈の中で、何かが音を立てて崩れ落ちて行くようだった。
二十年という年月はあまりにも長すぎた。彼女の心は既に限界を迎えていた。
翌朝、心配そうに彼女に声をかけたのは湊斗の秘書だった。
「奥様……」
普段別邸で暮らしている湊斗の私物を取りに来る彼は、たびたび瀬奈とも顔を合わせていた。神宮司家で彼女を気にかけてくれていた数少ない人だ。
「今日も湊斗は愛人のところにいるんでしょう?」
「そ、それは……」
彼の秘書・中田一馬(なかたかずま)が言いづらそうに視線を逸らした。
知ったところで今さら驚きもしない。湊斗が瀬奈の元を訪れることなど、この二十年間数えるほどしかなかったのだから。
それでも彼女は彼のことを信じて待っていたが。
「いいのよ、わかっているから」
「……」
彼はうつむいた。瀬奈が辛い思いをしていることを知っておきながら、何もしてあげられないことに罪の意識を抱いていた。
しかし、今日の瀬奈の表情はいつもと違うと、彼は思った。これまでは湊斗に対する希望を見せていたにもかかわらず、今はどこか諦念に似たものを彼は感じた。
「中田さん、私最後に行きたい場所があるの。よかったら付き添ってくれない?」
「は、はい!奥様!」
”最後”という言葉に疑問を感じながらも、中田は彼女について行った。
บทส่งท้ายเสียงหัวเราะสดใสของเด็กทารกดังก้องในอุทยานหลวง ดอกเหมยผลิบานกลางฤดูหนาวอีกครา ท่ามกลางหิมะที่โปรยปรายเบา ๆ สะท้อนแสงสีทองอ่อนในยามสายท่ามกลางสายลมเย็นนั้น นางมารหลานเฟยผู้ไม่เคยเกรงกลัวสิ่งใดในใต้หล้าที่ชอบสวมใส่ชุดอาภรณ์สีแดงดำ บัดนี้เปลี่ยนเป็นชุดแพรไหมสีชมพูอ่อน สะท้อนแสงอ่อนละมุน ทอดสายตามองบุตรชายตัวน้อยที่คลานเล่นอยู่บนเสื่อผ้าไหมข้างหมาป่าหิมะสีขาวลี่ต้า นามรอง เหยาเกอ คือผลพวงแห่งความรัก ระหว่างปีศาจกับมนุษย์เฉิงต้วนบัดนี้มิใช่เพียงรัชทายาทผู้มากบารมี แต่เป็นฮ่องเต้ปกครองแผ่นดินที่ผู้คนเกรงขาม เขาค่อย ๆ เดินเข้ามาโอบเอวภรรยาแน่นขึ้น แล้วโน้มหน้าไปจูบหน้าผากของนางเบา ๆ“มี่มี่เหนื่อยหรือไม่?” เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยอย่างอ่อนโยนมี่มี่มองหน้าสามี ยิ้มบาง ๆ “ไม่เหนื่อย ข้าแค่เห็นเกอเกอกับท่านก็มีความสุขแล้ว”“หากวันนั้น ข้าไม่บุกเข้าดินแดนเว่ยต้า มี่มี่ก็คงไม่กลับมาใช่หรือไม่?” เขาถามพลางลูบข้างแก้มของนางอย่างรักใคร่นางยิ้ม แต่ยังไม่ตอบสิ่งใด ดวงตาของนางหรี่ลงเล็กน้อย ก่อนจะกระซิบกลับเบาๆ“หากท่านไม่บุกมา ข้าคงได้แต่คิดถึงท่านไปจนตาย...”ที่นางบอกเขาล้วนคือความจริง...ย
ตอนที่ 33หุบเขาผากระดูกประตูเชื่อมแดนปีศาจและโลกมนุษย์ ความจริงแล้วยามนี้อยู่ด้านหลังสำนักสิงซู่หญิงสาวในชุดสีดำแดงเดินช้า ๆ บนสะพานไม้ ดาบแดงดำคู่กายแนบแน่นอยู่บนแผ่นหลัง ผมยาวสลวยถูกรวบขึ้นหลวมๆ ใบหน้างามเยือกเย็นแลดูสงบนิ่ง ทว่าดวงตาคู่นั้นกลับเต็มไปด้วยความเงียบเหงาหลานกัว โผล่พ้นแขนนางขึ้นมากระซิบ ‘มี่มี่ คืนนี้พระจันทร์เต็มดวง’“ข้ารู้” นางตอบเสียงแผ่วเบา ดวงตายังจับจ้องแสงจันทร์ที่สะท้อนผิวน้ำ‘เขาคงกำลังมองหาเรา’นางพยักหน้าเบาๆ “แต่ยิ่งเขาหาไม่เจอ ยิ่งดี”“ท่านจอมมาร ท่านหมอมารอแล้วเจ้าค่ะ” ปีศาจแมวซึ่งกลายร่างเป็นหญิงสาวสะคราญก้าวเข้ามาเบา ๆ“เดี๋ยวข้าไป” นางยิ้มจาง ๆ ใบหน้าเศร้าสร้อยในห้องบรรทมของรัชทายาทที่วังหลวง เฉิงต้วนโยนม้วนผนึกทิ้งลงบนโต๊ะ เสียงน้ำชาสาดลงในถ้วยดังกังวาน เขานั่งพิงพนักพิง มองออกไปยังสวนหินที่เคยมีนางเดินผ่าน“เจ้าจะไม่กลับมาเลยหรือ มี่มี่” เขาพึมพำทันใดนั้นเสียงฝีเท้าเบาๆ ดังขึ้น องครักษ์หลี่เฟิงประจำพระองค์ยื่นของบางอย่างมาให้ เป็นดอกไม้หน้าตาประหลาด แต่เฉิงต้วนกลับคุ้นเคยเป็นอย่างดี ดอกไม้ในดินแดนเว่ยต้า!“ใต้ต้นหลิวหลังสำนักสิงซู่ คาดว่ามีประ
ตอนที่ 32พลิกฟ้า คว่ำแผ่นดิน แหวกมหาสมุทรในตำหนักบูรพา หลังจากเฉิงต้วนกอดเฟยมี่มี่เข้านอนตามปกติ แต่แล้วนางก็ลุกขึ้นมา ดีดนิ้วหนึ่งทีในอ้อมแขนของเขาก็กลับกลายเป็นฟูกนอนขนาดเท่าตัวคนแทนนางยืนมองบุรุษที่หลับใหลอยู่เบื้องหน้า ผู้เป็นทั้งคนรักและเป็นทั้งคนในครอบครัว ช่วงนี้ราชกิจเขาค่อนข้างเยอะจึงเหนื่อยทั้งวัน หัวถึงหมอนก็กอดนางนอนหลับเลยทันที“ยามนี้ท่านไม่ต้องหลบหนี ไม่ต้องต่อสู้ ไม่ต้องอยู่ผู้เดียวเหมือนสิบปีก่อนอีกแล้ว ข้าพอใจแล้วที่ท่านได้กลับสู่บ้านของท่าน มีบิดาที่รักท่าน มีปวงประชาที่เคารพท่านและท่านต้องดูแลพวกเขาให้ดีนะ อาต้วน”นางโน้มกายลงช้า ๆ วางริมฝีปากบนหน้าผากเขา มันเบาเสียจนไม่อาจรู้สึก แต่เต็มไปด้วยคำร่ำลาทั้งหมดของนางนางรู้ดีว่านางและเขาไม่อาจอยู่ร่วมกันได้ เขามีประชาชนของเขา นางเองก็มีประชาชนของนาง มีน้องชายน้องสาวที่ต้องดูแล“แม้ไม่มีข้า ก็ต้องเดินหน้าต่อไปให้ได้”ที่เส้นแบ่งแดนระหว่างโลกมนุษย์และปีศาจ เฟยมี่มี่ยืนตรงหน้าปรมาจารย์เหอตี้ ที่เป็นหนึ่งในศัตรูเก่าแต่ยามนี้คือพันธมิตร ปรมาจารย์ในชุดขาวสะอาดยืนหลังตรง ดวงตานิ่งสนิท ด้านข้างมีหวางย่าอีน้ำตาตลอ“ท่านปรมาจ
ตอนที่ 31หวนคืนสู่บ้านท้องฟ้ายามรุ่งสางปกคลุมด้วยหมอกขาว ข่าวที่พบรัชทายาทผู้หายสาบสูญมานานนับสิบปีดังทั่วเมืองหลวง สาเหตุการหายสาบสูญนี้มาจากพระอนุชาองค์ฮ่องเต้ทำการลอบทำร้ายและมอบยาพิษให้รัชทายาทจนกลายเป็นเด็กวัยเจ็ดขวบเขาร่อนเร่อยู่ด้านนอกนานนับหลายปี แต่เนื่องจากถูกนางมารหลานเฟยจอมมารหญิงแห่งดินแดนเว่ยต้าช่วยเหลือไว้ ทำให้ฮ่องเต้พระราชทานรางวัลมากมาย ทั้งยังยอมรับการสานสัมพันธ์พรรคธรรมะกับพรรคอธรรมที่บิดามารดานางตั้งใจไว้ก่อนตายให้สำเร็จผล ไม่ให้ฝ่ายใดทำร้ายกันอีกเป็นมิตรที่ดีอยู่ร่วมกันได้ปกติบัดนี้สามารถจับกุมคนร้ายไว้ได้หมดแล้ว เฉิงต้วนก้าวเข้าสู่เส้นทางอำนาจอีกครั้งด้วยสายตาแน่วแน่ ทว่าท่ามกลางเสียงสรรเสริญและความยำเกรงของผู้คน หัวใจของเขากลับโหยหาเพียงหนึ่งเดียวสตรีในดวงใจที่ยามนี้อยู่ในคฤหาสน์พระราชทานกลางเมืองหลวง เขารอรับพิธีมอบตำแหน่งเสร็จสมบูรณ์แล้วเขาก็จะรีบไปหานางทันทีนางที่เขาจับมือเคียงข้างมาตลอดเส้นทาง แม้อดีตคนทั้งแผ่นดินจะชิงชังนาง แต่นางคือแสงสว่างเดียวที่ทำให้เขาทนอยู่ได้เมื่อพิธีเสร็จสิ้นเฉิงต้วนก็รีบก้าวเข้าสู่ประตูคฤหาสน์ไปหานางมารหลานเฟยทันทีทันใดมี่
ตอนที่ 30ทำเพื่อตัวนางเองสำนักสิงซู่สามคมอึ้งตะลึง ปรมาจารย์เหอตี้ถอยหลังด้วยความตกใจเมื่อเห็นพลังมืดล้อมร่างฝ่ายตรงข้าม อาคมต้องห้ามที่สูญหายไปนับร้อยปีกลับปรากฏอีกครั้ง!“เมื่อเดือนก่อนข้าส่งคนไปจัดการศิษย์เอกของเจ้าแต่มันรอดมาได้อีก ตัวมันเองก็ไม่ได้บอกเจ้าเลยล่ะสิ” เต๋ออี๋แสยะยิ้มชอบใจก่อนจะห
ตอนที่ 17หัวใจที่ไม่อาจแตะต้องสายลมยามย่ำค่ำพัดใบไม้ปลิวกรูกันอยู่เหนือเมฆาครึ้ม กลิ่นเลือดอ่อนจางปะปนมากับกลิ่นเหล็กเย็นจากปลายดาบที่ยังเปื้อนรอยการต่อสู้ร่างหนึ่งทรุดลงกับพื้น แขนเสื้อขาวสะบัดเปรอะเปื้อนด้วยเลือด เขาหอบหายใจหนัก ทั้งเจ็บ ทั้งหนาว และทั้งสับสนเขาคือตงขงอวี่ ศิษย์คนแรกของปรมาจา
ตอนที่ 10โลกมนุษย์ที่เสี่ยวโจวใฝ่ฝัน!ผ่านไปสามปีนับตั้งแต่วันที่เฉิงต้วน เด็กมนุษย์วัยเจ็ดขวบถูกพาเข้าสู่โลกปีศาจ ตอนนี้เขาเติบโตขึ้นเป็นเด็กหนุ่มวัยสิบปีผู้มีแววฉลาดเกินวัย และเปี่ยมไปด้วยจิตใจเด็ดเดี่ยวเขายังคงอาศัยอยู่ในเรือนที่เสมือนโลกมนุษย์ที่ เฟยมี่มี่สร้างให้กลางแดนปีศาจ ล้อมรอบด้วยหมู
ตอนที่ 8ผีหลอก!หลังเฟยมี่มี่กล่าวคำขู่เสร็จสิ้น เด็กชายจึงไม่ปริปากใดๆ ออกมาอีกเหมือนเคย นางจึงยัดเขาลงไปในเปลือกหอยอีกหน แล้วส่งเขาไปยังปราสาทหลังหนึ่งทันทียามเปลือกหอยหยุดลง เด็กชายในเปลือกหอยจึงก้าวขาออกมา มองเข้าไปยังปราสาทหลังที่นางมารส่งเขามา นับเป็นปราสาทแยก ที่ดูหลังใหญ่ไม่น้อยมองเข้าไป






Rebyu