ลวงราคะลิขิตสวาท

ลวงราคะลิขิตสวาท

last updateTerakhir Diperbarui : 2026-01-23
Bahasa: Thai
goodnovel16goodnovel
Belum ada penilaian
30Bab
507Dibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

เมื่อสามีถูกพรากชีวิต เหมือนชะตาเล่นตลกกับหญิงหม้าย ชีวิตนางมีบุรุษเวียนเข้ามาไม่ซ้ำหน้า แต่ละคนมุ่งหมายเพียงร่างกายของนาง หลังจากผิดหวังกับความรักซ้ำแล้วซ้ำเล่าจึงบังเกิดความแค้น ในเมื่อร่างกายนางเป็นที่ปรารถนา นางก็จะใช้ตัวเองเป็นเหยื่อล่อ เอาคืนเหล่าบุรุษที่มักมาก

Lihat lebih banyak

Bab 1

ตอนที่ 1 ชายแปลกหน้า

“솔직히 말해봐, 너 윤지원이랑 해봤어?”

남자의 낮은 목소리가 문틈으로 새어 나와 막 들어가려던 내 발걸음을 멈추게 했다.

문틈 사이로 높은 자리에 앉아 있는 강유형의 모습이 보였다. 그는 입술을 살짝 깨물며 말했다.

“지원이가 먼저 다가왔지만 난 관심 없었어.”

“강유형, 그렇게 사람 깎아내리지 마. 윤지원은 많은 사람들이 인정한 미인이야. 꽤 많은 사람들이 윤지원을 노리고 있다고.”

말하는 사람은 강유형의 친구 신지태였다. 그는 나와 강유형의 10년 감정을 지켜본 증인이기도 했다.

“너무 익숙해서 그래.”

강유형이 눈썹을 찌푸렸다.

내가 14살 때 강씨 집안으로 보내졌고 그때 처음으로 강유형을 만났다. 모든 사람들이 내게 말했다. 앞으로 강유형과 결혼할 거라고.

그 후로 우리는 함께 살았고 어느새 10년이 흘렀다.

“그렇지. 너희 둘은 낮에는 한 회사에서 일하면서 얼굴 보고 밤에는 집에 와서 같은 식탁에서 밥 먹고. 아마 상대방이 하루에 몇 번 화장실 가는지까지 다 알겠어.”

신지태가 농담을 던지고는 혀를 찼다.

“지금은 오래 보면 정든다는 시대가 아니야. 남녀 사이엔 그래도 신선함이 있어야 하지. 갖고 싶지만 가질 수 없는 그런 느낌, 그래야 감정이 생기고 자극적인 법이야.”

강유형은 침묵했고 신지태의 말에 긍정도, 부정도 하지 않는 듯했다.

“그래서 너 윤지원과 결혼할 거야?”

신지태의 질문에 내 숨이 멎는 것 같았다.

강유형의 부모님은 우리에게 혼인신고를 하라고 하셨다. 그는 좋다고도, 싫다고도 하지 않았고 나도 그에게 묻지 않았다. 그러니 신지태가 나 대신 물어본 셈이다.

강유형이 아무 말도 하지 않자 신지태가 웃었다.

“결혼하기 싫어?”

“...그건 아니야.”

“그럼 결혼은 하고 싶은데 마음에 걸리는 게 있다는 거지?”

신지태와 강유형은 어릴 적부터 함께 자란 사이라 서로의 마음을 잘 알았다.

“지태야, 이런 말 들어봤어?”

강유형이 입꼬리를 살짝 올렸다.

“뭔데?”

“먹자니 맛없고 버리자니 아깝고.”

강유형이 담배에 불을 붙였다. 담배 연기가 내가 10년 동안 좋아했던 그의 얼굴을 흐릿하게 만들었다.

가슴이 철렁 내려앉았다. 그에게 나는 이미 그런 존재가 되어버렸다니...

“그래서 결혼할 거야, 말 거야?”

신지태가 다그치자 강유형이 눈을 들어 그를 흘겨보았다.

“넌 뭐가 그렇게 알고 싶은 거야? 혹시 윤지원에게 관심 있는 거 아냐? 그럼 너한테 줄까?”

나란 사람이 마치 아무 의미 없는 물건처럼 취급되었다. 그가 입에 올리자마자 줄 수 있는 존재로.

그가 키우는 강아지나 고양이라도 10년이나 됐으면 정이 들어 그렇게 함부로 대하지 않을 텐데.

내가 그에게 아무것도 아니라는 게 분명해졌다.

하지만 그는 내 10년의 빛이었고 내 전부였다.

그의 이 한마디에 나는 깊은 상처를 입었고 목구멍에 쓰디쓴 맛이 올라왔다.

고개를 숙이고 손끝에 들린 혼인 신고서를 보며 나는 입술을 꽉 깨물었다.

“흥.”

신지태가 비웃듯 웃었다.

“무슨 소리야? 내가 친구 아내나 탐하는 사람으로 보여? 그렇게 아무나 고르지 않거든.”

강유형이 담배를 재떨이에 비벼 끄고 소파에서 일어났다.

“꺼져. 네가 오면 항상 골치 아파.”

“널 괴롭히는 건 내가 아니라 윤지원이야. 네가 윤지원에 대해 정말 아무 생각 없다면 차라리 확실히 말해. 그래야 지원이가 더 좋은 사람 찾는 걸 방해하지 않지.”

신지태는 이 말을 남기고 소파에 있던 외투를 집어 들고 일어났다.

문이 열리고 신지태는 밖에 서 있는 나를 보고 멈칫했다. 그는 어색하게 코를 문질렀다. 내가 그들의 대화를 들었다는 걸 알아챈 것이다.

그는 억지로 웃음을 지으며 말했다.

“유형이 찾으러 왔어? 안에 있어.”

혼인 신고서를 쥔 내 손가락이 저려왔다.

난 아무 말도 할 수 없었다.

신지태는 내 손에 들린 것을 흘깃 보더니 입술을 달싹거렸다. 그는 나에게 가까이 다가와 말했다.

“네가 진정으로 원하는 게 뭔지 잘 생각해 봐.”

그의 어깨가 내 어깨에 살짝 부딪혔고 그는 발걸음을 옮겼다.

손에 든 가벼운 혼인 신고서가 마치 쇳덩이처럼 무겁고 뜨겁게 느껴졌다. 나는 침을 꿀꺽 삼키고 한참을 서 있다가 문을 밀고 들어갔다.
Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya
Tidak ada komentar
30 Bab
ตอนที่ 1 ชายแปลกหน้า
เสียงสายลมพัดหวิวผ่านลำไผ่ที่ขึ้นเรียงรายแน่นทึบ ลมเยียบเย็นซึมลึกเข้ากระดูก ผืนฟ้าเหนือหุบเขาหม่นมัวด้วยม่านหมอกจางลานกว้างหลังทิวไผ่นั้น ร่างหญิงสาวผู้หนึ่งนั่งแน่นิ่งอยู่หน้าเนินดินที่เพิ่งถมใหม่ ข้างกายมีพลั่วไม้เก่าแก่เลอะดินเปรอะโคลน ใบหน้างามที่ซีดเผือดเปื้อนหยาดน้ำตา ดวงตาดำสนิทบ่งบอกถึงความเศร้าที่ไม่สิ้นสุด“ท่านพี่ ท่านจากข้าไปแล้วจริงๆ หรือ”นางกระซิบเสียงเบากับป้ายวิญญาณ ดั่งกลัวลมจะพัดพาคำพูดของนางให้จางหาย น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าไหลลงซอกแก้ม ร่วงหยดลงบนผืนดินตรงหน้าทว่าร่างใต้ดินนั้นไม่อาจเอื้อมมือขึ้นมาปลอบโยน หรือแม้แต่ตอบกลับด้วยเสียงที่เคยอบอุ่นนักซูเหมยหลันวัยยี่สิบสี่ นางกับสามีนามว่าเซี่ยนหรง หนีความวุ่นวายในเมืองหลวงมาปลูกเรือนไม้กลางหุบเขาไร้ชื่อ ใช้ชีวิตเรียบง่าย ปลูกผักหาของป่า ใช้ชีวิตอย่างสงบสุขและสมถะแต่ความสงบสุขไม่เคยคงอยู่เนิ่นนาน แค่ฤดูฝนเดียวก็พัดพาเขาไปจากนางตลอดกาลโรคร้ายจากยุงป่าคร่าลมหายใจเขาไปในครึ่งเดือน แม้นางจะต้มยาสมุนไพร เทียวเข้าออกป่าหาหญ้ารากไม้มามากเท่าใด ก็ไม่อาจรั้งมือยมทูตได้สุดท้าย นางฝังเขาด้วยมือตนเอง ณ ที่ตรงนี้หลุมศพไร้ป้ายใต้ต
Baca selengkapnya
ตอนที่ 2 สองดวงใจในหุบเขา
วันเวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้าในหุบเขาอันเงียบงัน เพียงสามวันนางก็เริ่มยิ้มออกแล้ว เพราะว่าคนที่อยู่ด้วยในตอนนี้นั้นดูแลจนนางหายเศร้าหลี่เฉินอวี่มิได้กล่าวคำหวานหรือแสดงความใคร่ล่วงเกินใดๆ เขาเพียงลงมือช่วยนางดูแลเรือน ซ่อมรั้วไม้ในจุดที่ชำรุด เก็บกิ่งไม้แห้งและตัดไม้ท่อนใหญ่มาไว้กองเต็มห้องครัวหลังเรือนความอบอุ่นเล็กๆ เหล่านั้นกลายเป็นเปลวไฟที่คลายความเย็นในใจหญิงสาวผู้เคยเปล่าเปลี่ยวนางเฝ้ามองเขาอย่างเงียบงันในแต่ละวัน ไม่รู้ว่าเมื่อใดที่นางรู้สึกว่าตนเองเริ่มชินกับการที่มีเขาอยู่ และกลัวเหลือเกินว่าวันหนึ่งเขาจะจากไป แม้จะทำใจเอาไว้แล้ว แต่นางก็มิอาจทำใจได้คืนหนึ่ง ขณะที่หมอกหนาปกคลุมป่า และสายลมเย็นพัดกลิ่นดอกไม้ป่าจากริมหน้าผาเข้ามาในเรือน เขาเรียกนางให้มานั่งตรงหน้าใต้แสงตะเกียงเล็กๆ“แม่นางซู” เขาเอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงจริงจังแต่นุ่มนวลหวานหูหญิงสาวขยับตัวมานั่งตรงข้าม มือเรียวกำชายเสื้อไว้แน่น ไม่รู้เหตุใดหัวใจจึงเต้นรัวหลี่เฉินอวี่ล้วงจากอกเสื้อออกมาสิ่งหนึ่ง ปิ่นปักผมหยกสีขาวแกะลายเมฆหมอกอย่างบรรจง“นี่คือปิ่นของมารดาข้า นางให้ไว้กับข้าเมื่อคราออกเดินทางจากบ้านเกิด” เขากล่า
Baca selengkapnya
ตอนที่ 3 สมปรารถนา
ไอหมอกยามเช้าปกคลุมยอดไม้ในหุบเขา เสียงนกป่าร้องเรียกแผ่วเบาแทรกลอยตามมาพร้อมอากาศเย็นสดชื่น ปลุกให้ซูเหมยหลันลุกจากตั่งไม้เบาๆ ห่มผ้าให้สามีบัณฑิตที่ยังหลับสนิท ก่อนจะหยัดกายลุกออกมาอย่างแผ่วเบานางเดินไปที่เรือนหลังเล็กด้านข้าง เตรียมต้มน้ำ เพื่อต้มมันเทศไว้รอเขาตื่นขึ้นมากินเป็นอาหารเช้าหลังจากตั้งหม้อไว้แล้ว นางจึงหยิบอ่างไม้เตรียมผ้าจะนำไปซักที่ลำธาร ระหว่างค้นหาเสื้อผ้าของหลี่เฉินอวี่ในตะกร้าหวายสะพายหลังของเขา ก็พบห่อผ้าเล็กๆ ที่ม้วนไว้ด้วยเชือกฝ้ายสีซีดซูเหมยหลันผ่อนลมหายใจยาว คิดเพียงจะนำเสื้อคลุมของเขาไปซักให้สะอาด แต่เมื่อดึงห่อผ้านั้นออกมา เสื้อผ้าเก่าที่ห่อไว้กลับหล่นลงพร้อมซองจดหมายที่สอดไว้ตรงมุมพับมือของนางหยุดนิ่งกลางอากาศ ใจเต้นแรงอย่างประหลาดขณะหยิบซองนั้นขึ้นมา ลายมือในจดหมายเป็นระเบียบ ทว่าข้อความนั้นทะลุทะลวงดวงใจยิ่งกว่ามีดใด“พี่เฉินอวี่ ข้าได้มอบปิ่นหยกนี้ไว้แทนใจของท่านกับข้า หากท่านสอบเคอจวี่ได้ตำแหน่งใดหรือไม่ ข้าก็จะเต็มใจแต่งงานกับท่าน และรอท่านกลับมาแต่งงานตามสัญญาหมั้นหมาย ... โหรวเอ๋อร์”ปิ่นหยก... ซูเหมยหลันนึกถึงปิ่นหยกที่นางเสียบมวยผมอยู่ในตอนนี้
Baca selengkapnya
ตอนที่ 4 ก้นหลุมแห่งความลวง
เสียงฝีเท้าดังกระทบพื้นดินอย่างเร่งร้อน ซูเหมยหลันวิ่งผ่านพงไม้ รวบชายกระโปรงขึ้นแนบตัวด้วยมือทั้งสองข้างภาพของหลี่เฉินอวี่เดินเร่งฝีเท้าไปยังทางลาดต่ำด้านหลังภูเขา ทำให้ใจนางกระตุกวูบ เส้นทางนั้นคือทางที่เซี่ยนหรงสามีคนเก่าของนางเคยวางหลุมพรางไว้สำหรับล่าสัตว์ใหญ่“เฉินอวี่ อย่าไปทางนั้น” นางร้องสุดเสียง แต่เสียงแหบแห้งเพราะวิ่งฝ่าอากาศหนาว เรียกได้ไม่สุดคอเงาของเขาชะงักเพียงครู่ แล้วหันกลับมาเห็นนางกำลังวิ่งตามมา แววตาของเขาเปลี่ยนไป แววระแวงจู่โจมใบหน้าแทบจะทันที“ซูเหมยหลัน เจ้า...เจ้าแอบตามข้ามาทำไม” เขาร้องถาม เสียงเจือด้วยความลนลาน ก่อนที่เขาจะหันตัวกลับแล้วรีบวิ่งเร็วขึ้นกว่าเดิม ราวกับกลัวว่านางจะลากตัวเขากลับไปมัดไว้กับเรือน“อย่าเดินไปทางนั้น! หยุดก่อน หลี่เฉินอวี่” นางพยายามตะโกนสุดเสียงอีกครั้ง น้ำตาไหลอาบแก้มไม่รู้ตัว แต่สายเกินไปแล้วพลั่ก! เสียงกิ่งไม้ที่ถมหน้าหลุมแตกหัก ตามด้วยเสียงร่างกายกระแทกลงในโพรงดินลึก ฝุ่นและเศษใบไม้ฟุ้งกระจายซูเหมยหลันรีบวิ่งไปถึงขอบหลุม และมองลงไป เห็นหลี่เฉินอวี่นอนจมอยู่ใต้หลุมลึกประมาณครึ่งตัว แขนขาถูกไม้ไผ่ปลายแหลมบาดเข้าเล็กน้อย เลื
Baca selengkapnya
ตอนที่ 5 ชีวิตเดียวดายกลางหุบเขา
หลังเหตุการณ์วันนั้น ซูเหมยหลันกลับมาใช้ชีวิตในเรือนไม้หลังเดิม บ้านที่เคยอบอวลด้วยเสียงหัวเราะและบทสนทนา บัดนี้กลับเหลือเพียงเสียงลม เสียงแมลง และเสียงไม้แห้งแตกระหว่างย่ำเท้านางพยายามใช้ชีวิตให้เหมือนเดิม ให้เหมือนว่ายังมีเซี่ยนหรงอยู่เคียงข้าง แต่ก็ไม่อาจหลอกหัวใจของตนเองได้ลำธารที่อยู่ไม่ไกลจากเรือนเป็นที่พึ่งหนึ่งเดียวของนางในยามหิว นางใช้ไม้ไผ่ผูกเป็นตาข่ายเล็กๆ ดักปลาไว้ในจุดที่สามีเคยสอน แรกๆ ก็ลำบากอยู่บ้าง แต่เมื่อวันเวลาผ่านไป นางเริ่มจับปลาขนาดพอเหมาะมาได้เรื่อยๆมือของนางที่เคยเนียนนุ่มกลับหยาบกร้าน หลังที่เคยตั้งตรงเริ่มล้าเพราะต้องหาบน้ำ ทำฟืน ปรุงอาหารเองทุกอย่าง แต่แววตานั้นยังคงเงียบเหงาและบังเกิดความเปล่าเปลี่ยวในยามค่ำคืนระหว่างที่นางนั่งปิ้งปลาอยู่หน้ากองไฟ กลิ่นหอมของเนื้อปลาค่อยๆ ลอยฟุ้งไปกับไอควัน แสงอาทิตย์ยามบ่ายสาดลงบนใบหน้าอ่อนเยาว์นั้น ทว่ามันไม่ได้ทำให้นางดูสดใสกลับยิ่งตอกย้ำความโดดเดี่ยวในแววตานั้นมากขึ้นนางนั่งเงียบ จ้องมองปลายไม้ที่เสียบปลาไว้ ก่อนจะเผลอพึมพำกับตนเองเบาๆ“เจ้าบอกว่าชอบปลาย่างที่หนังเกรียมนิดๆ ข้าก็ทำให้เช่นนั้น แต่เจ้าจะไม่มีวันได
Baca selengkapnya
ตอนที่ 6 หัวใจวูบไหว
ภายในเรือนไม้หลังเล็ก หลังจากซูเหมยหลันหยิบเสื้อผ้าของเซี่ยนหรงออกมายื่นให้ชายแปลกหน้าผู้ยังชุ่มเหงื่อและฝุ่นโคลนจากการเดินป่า เขารับไว้แล้วเดินไปยังมุมหนึ่งของเรือนเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้านางหันหลังให้เขา แต่เพียงครู่เดียวความอยากรู้อยากเห็นบางอย่างก็ผลักให้นางเหลียวมองผ่านหางตาแผ่นหลังของเขาแข็งแรง กล้ามเนื้อไหล่ไล่ลงจนถึงแผ่นเอวแน่นได้รูป นางรู้สึกเหมือนลมหายใจขาดห้วง ร่างกายร้อนวูบวาบอย่างไร้เหตุผลนางบอกตนเองในใจว่าแค่ร่างกายบุรุษ ไม่ได้คิดอะไร แต่เลือดในกายกลับไหลเวียนเร็วผิดปกติ ใบหน้าเห่อร้อนจนต้องเบือนหน้าหนี ตั้งแต่สูญเสียหลี่เฉินอวี่ไปต่อจากเซี่ยนหรง นางก็ไม่เคยปล่อยใจให้ไหลไปกับความรู้สึกใดอีกเลย แต่ภาพตรงหน้ากลับทำให้กำแพงที่นางก่อไว้แรมเดือนเริ่มสั่นคลอนชายหนุ่มหันมาเพียงชั่วขณะเหมือนจับได้ว่านางแอบมอง เขารีบสวมเสื้อคลุมทับทันที พร้อมเบือนหน้าไปอีกทาง พลางผูกสายกางเกงซูเหมยหลันเม้มริมฝีปากแน่น หัวใจยังเต้นแรงไม่หยุดหลังจากเปลี่ยนชุดเรียบร้อย เขานั่งกินอาหารที่นางนำมาให้ ท่าทีของเขาเรียบง่ายและอ่อนน้อม ไม่ได้เอ่ยวาจาหวานหรือประจบใดๆเมื่อกินเสร็จ เขาลุกขึ้น ยกมือคำนับนาง
Baca selengkapnya
ตอนที่ 7 คลายความเหงา
เหวินเจาที่เปลือยกายกอดร่างอรชรของหญิงหม้ายจากด้านหลัง พูดกล่อมให้นางเคลิบเคลิ้มไปกับเขาจนนางหวั่นไหวเขาหมุนร่างนางให้หันมาเผชิญหน้า ดวงตาของนางชื้นแวววาวด้วยความสับสนและวูบไหว มือของเขาลูบแก้มนางอย่างอ่อนโยน ปลายนิ้วเกลี่ยหยาดน้ำตา จากนั้นไล้ลงมาที่ปลายคาง ลำคอ และแผ่นไหล่ ปลายนิ้วเขาเย็นเล็กน้อย แต่กลับจุดประกายไอร้อนในร่างนางให้ลุกโชนขึ้นมาอย่างช้าๆเขาก้มลงประทับริมฝีปากที่ลำคอขาวผ่อง ก่อนจะใช้ปลายจมูกไล้เรื่อยตามแนวไหปลาร้า สูดดมกลิ่นสาบสาวที่หอมหวนชวนให้หลงใหล แล้วคำรามในลำคออย่างพึงพอใจ“ตัวเจ้าหอมเหมือนกลีบดอกเหมยหลังฝน” เขาพึมพำอย่างเคลิ้มใคร่ซูเหมยหลันหลุบตา มือบางยกขึ้นแตะแผ่นอกของเขา จากแรกที่ต้องการผลักไสกลับเปลี่ยนเป็นยึดเหนี่ยวแทนเขาค่อยๆ ประคองร่างนางไปยังฟูกนอน ดันไหล่ทั้งสองข้างของนางกดให้ร่างอรชรเอนนอนลงไป ทุกสัมผัสของเขานุ่มนวลอย่างที่สุด“เจ้างานเหลือเกิน” น้ำเสียงนั้นแหบพร่า ร่างกำยำของเหวินเจาโน้มลงไปคร่อมทับ แล้วมอมเมาหญิงสาวด้วยจุมพิตที่ดูดดื่มริมฝีปากหยักค่อยๆ ดูดดึงริมฝีปากล่างของนางสลับกับการบดคลึงเบาๆ ปลายลิ้นชื้นแหวกริมฝีปากของนางให้อ้าออกแล้วสอดเข้
Baca selengkapnya
ตอนที่ 8 หวนกลับมา
ซูเหมยหลันย่อตัวลงอย่างช้าๆ เบื้องหน้าคือหลุมศพที่นางขุดด้วยน้ำมือของตนเอง“เซี่ยนหรง…” นางคุกเข่าลง เสียงเอ่ยชื่อแผ่วเบา ดั่งสายลมกระซิบ“ข้าผิดเองที่เผลอใจ อ่อนแอจนปล่อยให้ความเหงาพาข้าให้หลงเดินทางผิด” น้ำเสียงหวานสั่นสะท้าน นางยกมือขึ้นลูบพื้นดินราบเรียบราวลูบมือของใครสักคนดวงตาของนางรื้นน้ำตา แต่ก็ยังยิ้ม ทั้งที่ใบหน้าเจียนจะพังทลาย“แต่ข้า… ข้าแค่เหงาเหลือเกิน… บ้านหลังนี้ว่างเปล่าเหลือเกิน เซี่ยนหรง” บริเวณรอบกายนางเงียบงัน มีเพียงเสียงสะอื้นระคนเสียงลมเย็นยะเยือก ราวกับว่าเขากำลังรับฟังนางอยู่“ข้าโง่ยิ่งนัก ทั้งรู้ว่าเขาไม่ได้ตั้งใจจะอยู่แต่ก็ยังยอมให้เขาเข้ามา ยอมให้เขาแตะต้องในสิ่งที่เจ้าเคยรัก ยอมให้เขาทำลายคำสัญญาที่ข้าเคยให้กับเจ้าว่าจะไม่เผลอใจกับบุรุษใดอีก” นางยกมือขึ้นปาดน้ำตา แต่กลับมีเพียงหยาดใหม่ที่รินลงมาไม่หยุด“ข้าเคยให้สัญญาว่าข้าจะไม่ให้ใครมาหลอกอีก แต่สุดท้ายข้าก็ผิดสัญญาอีกแล้ว” มือของนางกำแน่น ลูบดินหน้าหลุมศพราวจะปลุกให้เขาฟื้นขึ้นมา“ถ้าท่านรับรู้ ได้โปรดอย่าโกรธข้า ข้าไม่ได้ลืมท่านพี่เซี่ยนหรง ข้าแค่…เปลี่ยวใจเกินไปในค่ำคืนที่เงียบจนทนไม่ได้” นางเอ่ยพร้
Baca selengkapnya
ตอนที่ 9 ชายเก็บสมุนไพร
กลางหุบเขาของวันที่สองหลังจากที่เหวินเจากลับมาหานาง ซูเหมยหลันกำลังคัดแยกสมุนไพรออกตามชนิด ในมือของนางมีตะกร้าไม้สานที่เต็มไปด้วยสมุนไพรสดใหม่ ใบหน้าเปื้อนเหงื่อแต่เปี่ยมด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน“เจ้ารู้จักสมุนไพรเยอะกว่าข้าอีกนะ” เสียงหัวเราะเบาๆ ของเขาดังขึ้นจากด้านหลัง ขณะที่เขาแบกฟืนพาดไหล่เดินตามมาทีหลัง“ข้าเรียนรู้จากสามีคนก่อน” นางพูดเรียบๆ แล้วหันมามองเขาแวบหนึ่ง รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาเลือนลงเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำว่า ‘สามีคนก่อน’ แต่เขาก็พยักหน้ารับอย่างเงียบๆ“พรุ่งนี้ข้าจะต้องลงจากเขา”มือของนางชะงักเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มกลบเกลื่อน“ใช่สิ สมุนไพรเต็มสองตะกร้าแล้วนี่ คงขายได้ไม่น้อย” นางเงยหน้ามองเขา แววตาเต็มไปด้วยความหวังเขาพยักหน้า ชำเลืองมองหน้านางครู่หนึ่ง ก่อนจะกล่าวอย่างช้าๆ“ข้ารู้ว่าเจ้าคงอยากไปจากป่าแห่งนี้ ไปอยู่กับข้าในหมู่บ้าน... แต่ข้ายังพาเจ้าไปตอนนี้ไม่ได้ มารดาของข้าแก่ชราและดื้อรั้นยิ่งนัก ให้เวลาข้าได้อธิบายกับนางเสียหน่อยเถิด” น้ำเสียงของเขานุ่มนวล สายตาดูเจ็บปวดเล็กน้อยอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อนซูเหมยหลันนิ่งเงียบอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะวางสมุนไพรในมือลงเบาๆ มือของนาง
Baca selengkapnya
ตอนที่ 10 ปักใจรัก
เรือนไม้กลางหุบเขาในยามสาย เสียงเท้าหนักแน่นย่ำบนพื้นดินหน้ากระท่อม หญิงสาวที่กำลังสาละวนอยู่กับการทำความสะอาดเรือนชะงักมือ เงาของใครบางคนทอดผ่านผืนดินเบื้องหน้า“เหวินเจา...” เสียงของนางเบาแผ่ว ดวงตาเบิกกว้าง ก่อนจะฉายแววตื่นตะลึงและดีใจอย่างสุดซึ้งเขายิ้มให้ มุมปากยกขึ้นอย่างคนที่กลั้นความคิดถึงไม่อยู่ ไม่พูดพร่ำอะไรแม้แต่น้อยก็วางของในมือลงที่หน้าเรือน แล้วสาวเท้าเข้าไปหา ดึงนางเข้าสู่อ้อมแขน“ข้าคิดถึงเจ้าเหลือเกิน” เสียงของเขาอ่อนโยนจนหัวใจนางสั่นไหว นางซบหน้าลงที่แผ่นอกเขา ราวกับจะกลืนตัวเข้าไปกับกลิ่นกายที่คุ้นเคย แขนเรียวโอบตอบโดยไม่ต้องลังเลอีกต่อไปเขาก้มลงจุมพิตหน้าผากนางเบาๆ ลมหายใจรินรดผมของนางอย่างแผ่วเบา“เจ้ารู้หรือไม่...” เขากระซิบถามแล้วถูใบหน้ากับเรือนผมของนาง“ระหว่างทาง ข้าหลับตากี่ครั้งก็เห็นหน้าเจ้า เจ้าซึมเข้าไปในใจข้า จนถอนออกไม่ได้แล้ว”“ข้าก็คิดถึงเจ้าเช่นกัน” หญิงสาวตอบด้วยเสียงแผ่วเบา น้ำเสียงนั้นแทบจะเป็นเสียงสะอื้นเขาเงยหน้ามองนาง ดวงตานางแดงเรื่อ ดั่งเพิ่งร้องไห้ไปหมาดๆ เขายื่นมือขึ้นเช็ดน้ำตาที่หางตาให้นาง ก่อนจะอุ้มนางขึ้นทั้งตัว“เจ้าจะทำอะไร” นาง
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status