ข้ากลายเป็นญาติผู้น้อง ของพระรองตัวร้าย

ข้ากลายเป็นญาติผู้น้อง ของพระรองตัวร้าย

last updateLast Updated : 2026-02-11
By:  l3oonm@Completed
Language: Thai
goodnovel16goodnovel
10
6 ratings. 6 reviews
73Chapters
7.9Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

ฟางซิน ที่ทะลุมิติเข้ามาอยู่ในร่างของเถียนฟางซิน ญาติผู้น้องที่ตามเกาะติดซูเหยี่ยนจื้อ พระรองของละครที่ฟางซินได้แสดงเป็นตัวร้าย ความโชคร้ายของนาง ตามบทละครจะต้องตายด้วยน้ำมือของพระรอง จึงต้องรีบหาทางหนีห่าง แต่หนียังไงถึงได้ถูกเกาะติดหนึบเสียได้

View More

Chapter 1

บทนำ

Breathe

Breathe Herlo.

The words were like a chant I kept repeating to myself like a prayer until I believed it. I was on the floor on my knees, breathing heavily, my lungs filled and stuffed. It burned, and I felt like I could collapse before I saw the light of another day. My body felt hot as if the sun directly faced me and beads of sweat poured down my face.

The lock of my room suddenly clicked and the door was opened. One look at my father’s disgusted face and I stilled.

He looked angry and he was going to hit me, to ease his frustration of having birthed a freak like me. But I knew how to take a beating.

Stay still and lessen the damage.

Be quiet, do not complain.

Don’t fight back.

Don’t react.

Keep. Quiet.

My father didn’t make a move even after what seemed like ages. I itched to look at his face, but I wasn’t stupid. I had no right ever to look him in the eyes, I dared not to without permission.

“Herlo.”

I raised my head but immediately lowered my gaze at his glaring eyes. I didn’t want to be hit, but my body burned in pain, my stomach clenched and my shoulders felt so heavy. Everything hurt, my heat hurt like hell, and still, I knelt there, trembling, hoping, begging within myself that he would give me a suppressant. Even if it was just one, a scrap of it.

I could see his shoes and then I noticed him squatting down, his hand reaching over to cup my jaw roughly and lift my head. He met my gaze and something cruel flashed in those gray pupils that weren’t any different from mine.

“You look terrible.” He tipped my face from side to side. “How do you feel, your heat hurts doesn’t it?”

When I didn’t answer quickly enough, his grip on my jaw tightened and I winced. “When I ask you a question, you answer me, girl. Does it hurt?”

My stomach pitched and I nodded my head frantically, tears stinging the edges of my eyes. “It hurts. It hurts a lot, Dad, I feel like I’m going to die.”

His lips dipped, edging into a cruel smile. “That’s good. If it didn’t hurt as much as I expected, then you wouldn’t need any suppressants, but since it does, I’ve come with news.”

“News?” I asked.

My father nodded and took out something like a letter from the pocket of his suit, handing it over to me. “Take a look at it. Read and tell me what you think.”

I warily received the letter from him and tore it open. Every sentence I read out of it felt like a lump in my throat.

A gala?

I was confused, nothing in there made sense, I mean, I didn’t see how any of its content related to me. What did he want me to do with the information?

“I don’t…understand.”

“Oh, you will. Allow me to explain,” my father said. “As you’ve read in there, the alpha is holding a Gala, a mating one for alphas, betas and omegas, newly manifested ones as well. And you, Herlo, what are you?”

“A manifested unmated omega.”

“One without a wolf, yes,” he added, folding back the letter. “Now see, the thing is, you’re going to the gala with your sister and I.”

I froze.

Fear trickled through my spine and slowed my brain down. He knew of my condition, my heat couldn’t be controlled, how was I to go to something huge as a gala? They would know, they would find out and then what? The alpha would have me killed?

I quickly shook my head. “No. I can’t! I-I can’t.”

His hand was quick to shoot out, gripping my jaw and he glared at me with those cruel eyes that didn’t have a fickle of kindness or pity in them. “Who says you have a choice? I’m not begging you to, I am ordering you to.”

My face paled.

“Dad—“

“You know what?” he shut me down. “I’ll give you a choice, since you want one. I suppose you can consider that fair.” He let go of me and stood up from the floor. My eyes rose to stare at him, waiting to hear what he had to say. No matter what this choice was, I still would never go to that gala, I wasn’t stupid. That was death itself calling for me and I wasn’t going to go ahead and hug it goodnight.

“Do you think you can survive till tomorrow without suppressants?”

My heart dropped to my stomach and I slowly shook my head, not wanting to know where he was going with this. He smiled, a devious grin. “These suppressants are very expensive, especially the high quality ones I give you to handle your heat, so you know you have to earn it this time, right?”

No…no, please.

My eyes alone were begging him. He wouldn’t do that to me. He may hit me or scoff at me because he could never stomach my existence, but my father wouldn’t go that far, I was still his daughter. But he did. He did and hunched to stare right into my eyes.

“Your only way of earning those suppressants is by going, Herlo.”

It hit me like a bag of bricks, and my chest burned.

Breathe,

Breathe.

“It’s going to be very excruciating, Herlo, dying like this. Everyone knows you exist and I can’t attend with only one of my daughters, you know that. Questions will be asked, our family isn’t insignificant even in the eyes of the alpha,” he said in a flat emotionless voice. “So what will it be?”

“Will you go to the Gala and earn the suppressants? Or…do you desire to die like this? You finally have a choice, Herlo. Choose!”

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters

reviewsMore

Pat M.
Pat M.
สนุกมากกก เรื่องราวน่ารักมากมากมาก ใช้คำว่าน่ารักได้เปลืองมาก รุ่นลูกก็แสนจะน่ารัก
2026-06-01 21:23:54
0
0
Napatsha Romanoff
Napatsha Romanoff
สนุกมากกกกกกก จบจริงไม่เท 5 ดาวไปเล้ยยย
2026-02-13 15:27:05
1
0
แม่เอิ้นว่า อิหวึ่ง
แม่เอิ้นว่า อิหวึ่ง
เรื่องนี้สนุกมากกกกก แต่ก็สนุกทุกเรื่องนั่นแหละชอบมากไรท์คนนี้แต่งตามอ่านทุกเรื่องเลย
2026-02-09 19:52:58
2
0
Paveena Himhod
Paveena Himhod
มีประมาณกี่ตอนจบคะไรท์
2026-02-05 09:12:50
1
0
Anna Chanthavilai
Anna Chanthavilai
อัพเดทอีกเถอะค่ะอยากคูแล้ว
2026-02-01 21:55:06
0
0
73 Chapters
บทนำ
ฟางซิน นักแสดงหน้าใหม่ที่กำลังเป็นที่จับตาอยู่ในตอนนี้ พอมีงานแสดงและงานโฆษณาหลายตัวพุ่งเข้ามาโดยไม่ทันตั้งตัว ทำให้เธอแทบไม่มีเวลาหยุดพักหายใจวันนี้ก็เป็นเหมือนเคย เธอต้องเข้ากองถ่ายตั้งแต่เช้า วงการแสดงในประเทศจีน มีการแข่งขันที่สูงมาก หากหน้าตาและฝีมือการแสดงไม่ดีก็แทบจะไม่มีผู้ใดจดจำได้ กว่าที่เธอจะก้าวมาอยู่ในจุดนี้เลือดตาก็แทบกระเด็นหลังจากทำงานไม่ได้หยุดพักมาเกือบสองปี สุดสัปดาห์ที่จะถึงผู้จัดการก็นำข่าวดีมาบอก ว่าเธอจะได้มีเวลาพักถึงสองวัน สวรรค์!!! สองวัน แทบเป็นเรื่องเหลือเชื่อ“ฉันปิดเครื่องนะ อีกสองวันถึงจะเปิด” เธอโบกมือให้ผู้จัดการด้วยความยินดี“เปิดไว้สิ!!! ถ้ามีเรื่องด่วนฉันจะได้ตามเธอได้”“ไม่มีเรื่องด่วนหรอก ให้ฉันพักหน่อย ไปก่อน” เธอยิ้มอย่างสดใส วันหยุดพักที่แสนมีค่า ก็สมควรไปทำเรื่องที่สนใจสักทีฟางซิน ชื่นชอบเรื่องเครื่องหอม กำยาน เธอติดต่ออาจารย์ที่เชี่ยวชาญด้านนี้ไว้หลายคน หากมีเวลาว่าง แม้เพียงสามชั่วโมงหรือครึ่งวัน เธอก็มักจะไปขอคำชี้แนะอยู่เสมอ และเมื่อไม่กี่วันก่อน อาจารย์หลาง ก็โทรมายั่วน้ำลายเธออาจารย์หลาง ได้ตำราโบราณมาหนึ่งเล่ม เนื้อหาทั้งหมดเขียนถึง
Read more
เลิกเสแสร้งได้แล้ว
ฟางซินหันไปมองหน้าทุกคนอย่างตื่นตกใจ หญิงชราถอนหายใจออกมาอย่างปลงตก ไม่ยอมพูดอะไรสักคำ เด็กหญิงที่นางเห็นเป็นคนแรกดูท่าจะร้อนใจและหวาดกลัว เหมือนอยากจะพูดอะไร แต่ไม่ยอมพูดออกมา ได้แต่กัดปากเอาไว้แน่น“หึ ต่อให้นางไม่ยอมรับก็ต้องลากนางไปจวนหลี่” เสียงเย็นหน้าประตูห้อง ทำให้ฟางซินขนลุกไปทั้งตัว ยังไม่ทันได้เห็นหน้า นางก็รู้ได้ทันทีว่าคนที่พูดทั้งโกรธแค้นและรังเกียจเป็นอย่างมาก“จื้อเออร์ เจ้ายังไม่ถามญาติผู้น้องของเจ้าสักคำว่านางได้ทำหรือไม่ จะลากนางไปจวนหลี่ให้ได้เลยหรือ” หญิงชราหันไปมองที่หน้าประตูอย่างไม่พอใจ“ท่านแม่ ท่านให้ท้ายนางจนร้ายกาจเช่นนี้ ต่อไปจะเข้าหน้าตระกูลหลี่ได้อย่างไรเจ้าคะ”ฟางซินเม้มปากแน่น ใบหน้าของนางซีดขาว มองไปทางคนนั้นพูดทีคนนี้พูดทีอย่างไม่เข้าใจ คำพูดที่ใช้ดูเหมือนนางจะอยู่ในกองถ่ายยุคโบราณ แต่ว่า...นางมาตอนไหน หรือว่าผู้จัดการอุ้มมาตอนที่นางหลับ“เอ่อ...เรื่องอะไรเจ้าคะ” นางไม่รู้ว่าควรถามเป็นภาษาไหนดี จึงใช้คำพูดตามพวกเขาดูเหมือนทุกคนจะเข้าใจไม่เหมือนฟางซิน นางอยากจะถามว่าตอนนี้เล่นเรื่องไหนอยู่ แต่สีหน้าของแต่ละคนที่แสดงออกมา ทั้งบุรุษที่อยู่ด้านนอกตอนนี้
Read more
ผ่านความตายมา นิสัยจึงเปลี่ยน
ฟางซินอดจะส่ายหน้าให้กับความคิดของสตรีในยุคนี้ไม่ได้ เพียงมาถึงในวันแรกเนื้อเรื่องที่รู้มาก็ไม่เป็นเช่นเดิมแล้ว ไม่รู้ว่าหลังจากนี้ความจริงที่ต้องเผชิญกับเนื้อเรื่องในนิยายจะต่างกันมากน้อยเพียงใด“พรุ่งนี้ ข้าต้องไปตระกูลหลี่หรือไม่”“คุณชายใหญ่คงไม่ใจดำลากคุณหนูไปทั้งที่ยังไม่หายดีหรอกเจ้าค่ะ” ดูเหมือนเสี่ยวชิงเองก็ไม่มั่นใจ ฟางซินยิ่งก็ไม่อยากเชื่อในคำพูดของเสี่ยวชิง นางคิดว่าซูเหยี่ยนจื้อต้องลากนางไปแน่“มีเจ้าที่ติดตามข้ามาผู้เดียวหรือ” ในห้องนอกจากเสี่ยวชิง ฟางซินก็ไม่เห็นผู้ใด“มีแม่นมเหยาอีกคนเจ้าค่ะ ตั้งแต่คุณหนูตกน้ำ แม่นมก็เป็นลมไปเช่นกัน ยิ่งรู้ว่าคุณหนูไม่ได้สติถึงสองวัน แม่นมก็ล้มป่วยเจ้าค่ะ คุณหนู...ท่านตัดใจจากคุณชายใหญ่ซูเถิดเจ้าค่ะ”“อืม...ไม่ต้องให้เจ้าบอก ข้าก็ไม่คิดจะข้องเกี่ยวกับเขาแล้ว”“คุณหนูพูดจริงหรือเจ้าคะ” เสี่ยวชิงกับแม่นมเหยา อ้อนวอนให้ฟางซินเปลี่ยนใจอยู่หลายหน แต่นางดื้อรั้นเกิน ทั้งยังปักใจหลงใหลในรูปโฉมที่หล่อเหลาของซูเหยี่ยนจื้อ“จริงอาจจะเป็นเพราะ...ผ่านความตายแล้วมามั้ง ข้าถึงได้รู้ว่าสิ่งใดควรสิ่งใดไม่ควร” อยู่ให้ห่างพระรองเลือดเย็นผู้นี้ไว้เป็นดีท
Read more
มาขอโทษตระกูลหลี่
ภายในรถม้า ฟางซินนั่งพิงผนังหลับตาพักอย่างเหนื่อยล้า จินซื่อดูมองนางนิ่งก่อนจะเอ่ยพูดออกมา“ข้าเองก็ไม่ได้อยากจะบังคับเจ้าออกมาทั้งที่ยังไม่หายดี แต่ตัวเจ้าก่อเรื่องเอาไว้ไม่เล็กเลย ตระกูลหลี่ไม่ใช่ตระกูลที่พวกเราจะหาเรื่องได้ เจ้าเข้าใจหรือไม่”“เข้าใจเจ้าค่ะ เป็นข้าที่ก่อนเรื่องให้ทุกคนต้องวุ่นวายไปด้วย ต้องขออภัยท่านป้าสะใภ้ด้วยเจ้าค่ะ” ฟางซินคุกเข่าลงโน้มตัวขออภัยออกมาจากใจจริงจินซื่อเห็นเช่นนั้นก็เม้มปากแน่น เดิมที่นางคิดว่าฟางซินจะโวยวายหรือโต้เถียงออกมาสักหลายคำ แต่นางกลับรับผิดทันที ช่างชวนให้คนตื่นตระหนกไม่น้อยเลยสิ่งที่ทั้งสองพูดคุยกันภายในรถม้า ซูเหยี่ยนจื้อที่ขี่ม้าอยู่ด้านข้างย่อมได้ยิน เขาแค่นเสียงออกมาเบาๆ อย่างไม่เชื่อในคำพูดของฟางซิน ไม่รู้ว่านางจะก่อเรื่องใดที่ตระกูลหลี่อีก คงต้องจับตาดูเอาไว้ให้ดีรถม้าจอดลงหน้าตระกูลหลี่ จินซื่อส่งเทียบเข้าพบมาแล้ว สาวใช้จึงนำทางไปที่เรือนหลักทันที ภายในห้องโถงฮูหยินหลี่นั่งอยู่ในตำแหน่งประธาน ด้านข้างขนาบไปด้วย หลี่หลิวอวี้และหลี่เต๋อซิ่ว พี่ชายของหลี่หลิวอวี้ ที่วันนั้นอยู่ในเหตุการณ์ด้วยสีหน้าของแต่ละคนล้วนไม่ค่อยหน้ามองเท่าใ
Read more
ทำไมถึงไม่พากลับไปด้วย
ย้อนไปเมื่อตอนซูยวนยังไม่แต่งจินซื่อเป็นภรรยา เขากับเถียนเฉิงนับว่าเป็นสหายร่วมเรียนกัน มักจะออกไปเที่ยวเล่นล่าสัตว์ ประชันบทกลอนกับคุณชายผู้อื่นในเมืองหลวงพวกเขาร่วมกลุ่มไปล่าสัตว์ที่ป่านอกเมือง ระหว่างทางที่กลับพบเจอโจรป่าเข้า องครักษ์ที่พาไปของแต่ละจวนต่างก็เข้าต่อสู้กันสุดชีวิต คุณชายทั้งหมดต่างก็ร่ำเรียนวรยุทธ์มาเช่นกัน จึงได้เข้าร่วมต่อสู้ด้วย ซูยวนที่กำลังพลาดพลั้งได้เถียนเฉิงช่วยรับดาบเอาไว้แทน ยังดีที่บาดแผลไม่เข้าจุดสำคัญแต่ก็ทำให้ต้องรักษาตัวอยู่หลายเดือนนับจากนั้นทั้งสองก็กลายเป็นสหายรักกัน จนเถียนเฉิงแต่ง กงซีหว่าน ญาติผู้น้องฝั่งมารดาของซูยวนไปเป็นภรรยา ความสัมพันธ์จึงยิ่งแน่นหนาขึ้นอีก พอเกิดเรื่องกับเถียนเฉิงและภรรยา เขาจึงเห็นด้วยกับมารดาที่จะรับเถียนฟางซินเข้ามาดูแลในจวน“มิใช่ว่านางเสแสร้งอีกเล่า” ซูหมิงเยว่เบ้ปากอย่างไม่เชื่อ“ไปดูก็รู้” ซูเหยี่ยนจื้อกดยิ้มที่มุมปากอย่างเย็นชาเมื่อครู่เขาและท่านแม่ถูกท่านพ่อเรียกมาตำหนิ เรื่องที่ไม่ออกหน้าปกป้องฟางซินที่ตระกูลหลี่สักนิด ความสัมพันธ์ของท่านพ่อกับเถียนเฉิงเขารู้ดี แต่จะให้เอ็นดูฟางซินที่เป็นตัวก่อเรื่องอยู่หลายหนท
Read more
ข้ารวยเพียงนี้เลยหรือ
ฟางซินนางเพียงแค่วาดรูปออกมาให้เสี่ยวชิงและสาวใช้ช่วยปักลาย นางลองทำแล้วในยามที่เบื่อไม่มีอะไรทำ ใบไม้หนึ่งใบนางยังปักออกมาบิดเบี้ยวน่าเกลียดจึงได้ล้มเลิกไปหมิงม่านถูกพี่สาวทั้งสองกลั่นแกล้ง แต่นางก็หาได้หงุดหงิดไม่ ด้วยได้ของที่ต้องการแล้ว อีกอย่างลูกหมูน้อยสามตัวที่ปักอยู่บนถุงเหอเปานางก็ไม่เคยเห็นที่ใดมาก่อน ของแปลกตาเช่นนี้เอาไปอวดผู้อื่นได้ดี“ของพี่หญิงเยว่ เป็นเจ้าแมวอ้วนขี้เกียจ มิใช่ว่าท่านก็เป็นเหมือนลายปักหรือ” มือเล็กป้อมของหมิงม่านปิดปากหัวเราะอย่างชอบใจที่ได้เอาคืนพี่สาว“เหอะ ม่านเออร์รู้จักเอาคืนผู้อื่นแล้ว ต่อไปข้าไม่แบ่งขนมให้เจ้ากินแน่” หมิงเยว่จิ้มจมูกน้องสาวคนเล็กอย่างเอ็นดูเสียงพูดคุยหัวเราะของสตรีทั้งสามดังไปจนถึงห้องตำราของซูเหยี่ยนจื้อที่อยู่ข้างริมสวนดอกไม้ ยามนี้บุรุษทั้งสามคนกำลังยืนมองมาทางที่สตรีทั้งสามนั่งอยู่หลี่เต๋อซิ่วกับคุณชายหาน หานตงฉาง บุตรชายของกั๋วกงคู่หมั้นของหมิงเยว่ มาพูดคุยเรื่องตำรากับซูเหยี่ยนจื้อ“ข้าได้ยินว่าหลังจากญาติผู้น้องของเจ้ากลับมาจากจวนข้า นางก็ล้มป่วยเพิ่งจะหายดีจริงหรือ” หลี่เต๋อซิ่วยังไม่ละสายตาไปจากฟางซิน ที่ยิ้มแย้มพูดคุ
Read more
ไม่รู้ว่าผู้ใดปากเก่งกว่ากัน
ฟางซินถึงกับหัวคิ้วกระตุก แต่นางไม่ได้อยู่ในฐานะที่จะโต้เถียงกับเขาได้ คนไม่ชอบหน้ากันอธิบายอย่างไรก็ไม่ชอบหน้าเช่นเดิม“หากเป็นการรบกวนญาติผู้พี่เกินไป ข้าจะคิดหาหนทางเองเจ้าค่ะ” นางก้มหัวให้เขา แล้วเดินเบี่ยงออกไปอีกทาง“หึ คงอยากให้ท่านย่าตำหนิข้าที่รับปากแล้วใช่หรือไม่ แผนการของเจ้าช่างล้ำลึกนัก”ฟางซินอดจะถอนหายใจออกมาไม่ได้ ก่อนจะเงยหน้าเพื่อสบตากับเขา สายตาที่ว่างเปล่าและแฝงความไม่พอใจอยู่สองส่วนทำให้ซูเหยี่ยนจื้อต้องพิจารณามองนางใหม่“เดิมทีข้าเองก็อยากจะไปเสาะหาอาจารย์หญิงมาสอนด้วยตัวเอง แต่ท่านย่าเห็นว่าท่านมีความรู้กว้างขวางคงจะพอรู้จักอาจารย์หญิงอยู่บ้าง ข้าเองก็รู้ตัวดีว่าท่านรังเกียจข้า หากท่านไม่ต้องการช่วยเหลือเหตุใดถึงไม่พูดกับท่านย่าตรงๆ เล่า มาถากถางข้าเช่นนี้ดูจะใจแคบไปสักหน่อยกระมัง”ซูเหยี่ยนจื้อขยับตัวเข้ามาบีบต้นแขนของนางเอาไว้แน่น ฟางซินแม้จะเจ็บปวดราวแต่นางก็ไม่แสดงออกมาเลยสักนิด“ปากเจ้าเก่งถึงเพียงนี้ ข้าว่าอาจารย์หญิงคงไม่จำเป็นสำหรับเจ้าแล้วกระมัง รู้ตัวก็ดีว่าข้ารังเกียจเจ้า ต่อไปอย่าได้ยุ่งวุ่นวายกับข้าอีก” เขาดันตัวนางออกจนเกือบล้ม เสี่ยวชิงกระวนกระวาย
Read more
ให้ญาติผู้พี่เจ้าพาไป
บุตรีที่เกิดจากลูกอนุอีกสามคนเป็นคนของบ้านรอง ทั้งหมด แต่ละคนล้วนแต่เรียบร้อย พูดน้อย แทบจะไม่กล้าสนทนากับบุตรีที่เกิดจากฮูหยินเอกเลย หมิงเยว่จึงกระซิบบอกฟางซิน ถึงความร้ายกาจหลางซื่อที่สยบเรือนหลังของสามีไม่ให้วุ่นวายได้“เป็นเรื่องที่น่าลำบากใจจริงๆ ที่ต้องใช้สามีร่วมกับสตรีอื่น ทั้งยังต้องเลี้ยงดูบุตรที่เกิดจากผู้หญิงอื่นด้วย” นางพึมพำออกมาเบาๆ“ความคิดของเจ้าประหลาดนัก ทั่วถึงเมืองหลวงมีถึงห้าจวนหรือเปล่าก็ไม่รู้ที่จะไม่รับอนุ ดูอย่างท่านพ่อข้า ถึงแม้จะไม่มีบุตรที่เกิดจากอนุมากวนใจท่านแม่ แต่อย่างน้อยก็มีอนุอยู่ถึงสองคนในเรือน”“แล้วต่อไปสามีของพี่หญิงก็ต้องมีอนุงั้นหรือ”“อืม เป็นเรื่องที่สตรีอย่างพวกเราจะต้องเตรียมใจเอาไว้“เช่นนั้นข้าไม่ออกเรือนเสียยังจะดีกว่า”“หึหึ มิใช่เมื่อก่อนเจ้าพูดกับพี่ใหญ่หรือ ว่าหากเขาเลือกเจ้าเป็นฮูหยิน ทรัพย์สินที่เจ้ามีพอให้เขาเลี้ยงดูอนุมากถึงยี่สิบคนก็ยังไหว”ใบหน้าฟางซินบิดเบี้ยวอย่างไม่น่ามอง เจ้าของร่างมีความคิดเช่นนี้ได้อย่างไร มิใช่ว่าบิดาของเจ้าของร่างไม่มีอนุในเรือนหลังหรือ เหตุใดนางไม่เอาตามเยี่ยงอย่างมารดาของนางบ้าง“เรื่องเก่าข้าจำไม่ได
Read more
ข้าเข้าถูกห้องหรือไม่
ฟางซินหลับตาปล่อยให้เสี่ยวชิงและสาวใช้ช่วยกันล้างหน้าเปลี่ยนเสื้อผ้า ทำผมให้นาง ราวกับเป็นตุ๊กตาผ้า กว่าจะแต่งตัวเสร็จ ฟางซินก็ไม่เหลือเวลาที่จะกินอาหารแล้ว เสี่ยวชิงต้องเตรียมขนมไปให้นางกินรองท้องในรถม้าแทนนั่งเกี้ยวมาถึงหน้าประตูจวน ฟางซินขานเรียก ญาติผู้พี่ หนึ่งคำ ก็ลากขาที่หนักอึ้งขึ้นไปนั่งบนรถม้าแล้วฟุบหลับไปทันที“คุณหนูของเจ้านางเป็นอันใด” ซูเหยี่ยนจื้ออดที่จะถามไม่ได้“เอ่อ...เมื่อคืนคุณหนูตรวจสอบบัญชีร้านค้ากว่าจะได้นอนก็ยามอิ๋น (03.00-04.59น.) แล้วเจ้าค่ะ”ซูเหยี่ยนจื้อมิได้เอ่ยพูดสิ่งอีก เพียงปรายตามองไปที่หน้าต่างรถม้า ผ้าม่านที่ปลิวตามแรงลมทำให้เห็นฟางซินฟุบหลับอยู่ภายในรถม้าไปแล้ว เขาจึงได้ออกเดินทาง“คุณหนูถึงแล้วเจ้าค่ะ” เสี่ยวชิงไม่กล้าบอกว่ารถม้าจอดอยู่ครู่หนึ่งแล้ว อีกอย่างซูเหยี่ยนจื้อก็เข้าไปพูดคุยกับหลงจู๊ในร้านก่อนหน้าฟางซินแล้วด้วย“อืม” เสี่ยวชิงเข้ามาช่วยจัดเสื้อผ้าและผมที่ยุ่งเล็กน้อยให้ฟางซิน พอนางสวมหมวกคลุมหน้าเรียบร้อยแล้ว ถึงได้เดินเข้าไปในร้านร้านแรกที่มาถึงเป็นร้านเครื่องประทินโฉม พอรู้ว่าซูเหยี่ยนจื้ออยู่ภายในร้านแล้ว ฟางซินจึงเดินดูสินค้าภายในร้
Read more
อย่าได้ทำตัวไร้มารยาท
ฟางซินสั่งอาหารทุกอย่างที่มีอยู่ในร้านโดยไม่สนใจสายตาของสองพี่น้องหลี่ที่มองมาที่นางอย่างแปลกใจ ในเมืองหลวงน้อยคนนักที่จะรู้ว่าเหลาอาหารแห่งนี้เป็นของฟางซิน“คุณหนูเถียนเจ้าหิวมากนักหรือ” หลี่เต๋อซิ่วอดที่จะถามออกมาไม่ได้“เจ้าค่ะ” นางอมยิ้มออกมาเล็กน้อยสามคนที่อยู่ภายในห้องรับรองต่างพูดคุยกันอย่างสนิทสนมมีเพียงฟางซินที่นั่งนิ่งไม่พูดจา ที่นางไม่ตอบโต้เป็นเพราะนางไม่มีแรงจะอ้าปากแล้วพออาหารขึ้นตั้งโต๊ะ ฟางซินทำได้เพียงแค่จ้องมอง ต้องรอให้ซูเหยี่ยนจื้อหยิบตะเกียบเสียก่อน เหมือนเขาต้องการจะกลั่นแกล้งนาง ที่เมื่อครู่หักหน้าหญิงคนรัก ผ่านไปเกือบจิบถ้วยชาซูเหยี่ยนจื้อก็ดูเหมือนไม่คิดจะหยิบตะเกียบจริงๆ“ญาติผู้พี่” นางเงยหน้าขึ้นมาเรียกเขา แล้วเหลือบไปมองที่อาหาร เพื่อบอกให้เขารู้ว่านางหิวมากเพียงใด“เจ้าหิวก็กินก่อนได้เลย”“เจ้าค่ะ”ฟางซินหมดความอดทนที่จะมีมารยาทกับคนพวกนี้แล้ว นางหยิบตะเกียบขึ้นมาพุ้ยข้าวกินโดยไม่สนใจสายตาของคนทั้งสามที่จ้องมองมา นางชิมอาหารจนครบทุกจาน เพื่อให้รู้รสชาติว่ามีสิ่งใดต้องปรับปรุงหรือไม่ท่าทางการกินอาหารของฟางซินที่ดูน่าเอร็ดอร่อยทำให้หลี่เต๋อซิ่วขยับตะเกีย
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status