บทที่ 9 ความฝัน

บทที่ 9 ความฝัน

ตึกตัก ตึกตัก

‘ไม่ว่าจะกี่ปีผู้หญิงคนนี้ยังคงงดงามไม่เปลี่ยน หัวใจฉันเองก็เหมือนกันยังคงเต้นแรงเสมือนครั้งแรกที่ได้พบเจอกัน นานเท่าไหร่แล้วนะที่ไม่ได้เข้าใกล้เธอขนาดนี้แถมครั้งนี้เธอไม่แม้จะต่อว่ากลับกลายเป็นใบหน้าที่เขินอายแดงระเรื่อแทน หรือว่าตอนนี้เธอเริ่มมีใจให้ฉันบ้างแล้ว เวลาที่ฉันรอคอยจะเข้ามาใกล้แล้วสินะหัวใจที่เป็นดั่งหินผาฉันจะทำลายมันเอง’ ยั่วถงมองหญิงสาวในอ้อมกอดหัวใจของเขาเต้นแรงตึกตักตลอดทาง วันนี้เธอช่างงดงามที่สุดในสายตาของเขาจริง ๆ และเหมือนโชคชะตาจะเข้าข้างเขาให้เขาได้ใกล้ชิดกับจื่อเหยาและมีเวลาร่วมกัน แม้แต่เจ้อหยูร์ยังเปิดโอกาสให้เขาได้อยู่กับเธอ เขาค่อย ๆ อุ้มเธอวางลงบนเตียงนอนในห้องของเธอร่างเล็กใบหน้าแดงระเรื่อราวมะเขือเทศยังไม่จาง เขายื่นมือไปถอดรองเท้าให้เธออย่างเบามือ

“ข้อเท้าคุณบวมแดงมากเลย เดี๋ยวผมจะไปเอายามาให้กินยาแล้วนอนพักเถอะพรุ่งนี้น่าจะดีขึ้นอย่าเดินมากนักเข้าใจมั้ย” จื่อเหยาทำตัวไม่ถูกตอบเขากลับอย่างขัดเขิน

“อะ..อืม…” เขาเดินออกไปจากห้องของเธอเพื่อไปเอายาไม่นานเขากลับเข้ามาพร้อมน้ำเปล่า นั่งลงบนเตียงยื่นยาให้เธอกินก่อนจะลุกเดินออกไป

“คุณนอนพักเถอะ เดี๋ยวผมจะไปดูเจ้อหยูร์กับคุณแม่ก่อนว่ามาหรือยัง” เขาพูดขึ้นสองมือจับไปยังลูกบิดที่ประตูสองเท้ากำลังจะก้าวเท้าออก จู่ ๆ จื่อเหยาได้เอ่ยโพลงออกมาเสียงดัง

“ขอบใจนะ ที่คุณดูแลฉันวันนี้แต่อย่าคิดเข้าข้างตัวเองว่าฉันจะดีกับคุณนะ มันคนละเรื่องกัน” ยั่วถงชะงักเล็กน้อยก่อนจะแสยะยิ้มออกมาที่มุมปาก และปิดประตูห้องให้แก่จื่อเหยาเมื่อเขาออกไปเธอแทบจะมุดผ้าห่มหนี

“อ๊ากก นี่ฉันทำอะไรลงไป ….ฉันจะต้องไม่สนใจและแยแสต่อให้เขาทำดีขนาดไหนก็อย่าไปรู้สึกดีด้วยสิ อย่าลืมนะว่าเขาพรากจื่อเหยามาจากคนรักนะ” ร่างเล็กโน้มตัวลงนอนดิ้นไปมาบนเตียงนอนใบหน้าแดงก่ำทว่าจู่ ๆ ความรู้สึกเขินอายกลับหายไปเป็นคิ้วขมวดแทน

“เอ๊ะ เดี๋ยวสิ! หรือว่าเขาทำแบบนี้เพื่อให้ฉันตายใจและหาทางกำจัดฉันอีกครั้ง ไม่แน่นะอาจจะเป็นแบบที่ฉันคิดก็ได้” เธอเริ่มครุ่นคิดเรื่องปริศนาของจื่อเหยาอีกรอบจนไม่รู้ว่าตัวเองเผลอหลับไปเมื่อไหร่

เปรี้ยง! เสียงคำรามบนท้องฟ้าเสียงสว่างวาบเข้ามาในห้องนอนที่มืดสนิทจนมีแสงสว่างร่างเล็กนอนหลับ ๆ ตื่น ๆ กระสับกระส่าย ในความมืดมิดม่านหมอกอึกครึมเธอเดินไปที่สะพานตรงสระน้ำหลังบ้าน เห็นคลับคลายคลับคลาเหมือนว่ากำลังมีคนทะเลาะวิวาทกันอยู่ สองเท้าของเธอรีบเดินเข้าไปใกล้ ๆ แต่เหมือนว่าหมอกจะหนามากกว่าเดิมภาพข้างหน้าเริ่มไม่ชัดเจน หญิงสาวที่ยืนอยู่ตรงข้างสระนั่นคือจื่อเหยาไม่ใช่หรือ? เธอรีบเดินสาวเท้าไปเร็วมากกว่าเดิม แต่ทว่าเธอกลับไม่ได้ยืนอยู่คนเดียวยังมีคนยืนอยู่ตรงนั้นอีกสองคน สีหน้าของเธอเริ่มตึงเคียดไม่ว่าจะก้าวเท้ามากเท่าไหร่เหมือนมันยิ่งช้าลง จนกระทั่งสองคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าจื่อเหยาผลักเธอตกน้ำ แม้จะมีสีหน้าตื่นตระหยกแต่ก็ไม่ยอมแม้จะยื่นมือไปช่วยเธอด้วยซ้ำ พากันยืนมองอยู่พักใหญ่เมื่อไม่เห็นร่างของจื่อเหยาโผล่ขึ้นมาทั้งสองรีบพากันวิ่งหนีทันที

“จื่อเหยา จื่อเหยาอย่าเป็นอะไรนะ ฉันกำลังไปช่วยเธอแล้ว” หลินชิงเสียงเดินกึ่งวิ่งไปหาจื่อเหยาทว่าตอนนั้นเสียงฟ้าร้องสายฟ้าร้องโครมครามทำให้เธอสะดุ้งตื่นขึ้นมาก่อนจะได้เข้าไปช่วยจื่อเหยาด้วยซ้ำ

“เปรี้ยง!!!.”

“เฮือก! นี่ฉันฝันหรอกหรือ? เดี๋ยวสิเมื่อครู่ที่ฉันฝันทำไมเหมือนความจริงเสียจริง หรือว่าจื่อเหยาอยากให้ฉันรู้เร็ว ๆ ว่าใครกันที่เป็นคนทำร้ายเธอ คนร้ายมีสองคนน่าเสียดายที่ความฝันของฉันมองไม่เห็นใบหน้าของทั้งสองอย่างชัดเจน น่าเสียดายจริง ๆ ” เธอลุกขึ้นนั่งปาดเหงื่อก่อนจะลุกขึ้นดื่มน้ำ ข้อเท้าของเธอเริ่มดีขึ้นมากแล้ว ทว่าเธอกลับมานอนไม่หลับอีกต่อไปไม่ว่าจะเป็นเสียงฟ้าเสียงฝนและความฝันเมื่อครู่

ไม่รู้ว่านานเท่าไหร่ตอนนี้ท้องฟ้าเริ่มมีแสงสว่างฟ้าฝนที่ตกเมื่อคืนนี้กลับเงียบสนิท วันนี้เธอจะต้องสืบเรื่องหาคนร้ายให้ได้ สิ่งแรกที่เธอจะทำคือเข้าหาแม่หลี่ดูการพูดการจาและนิสัยในความฝันมีคนร้ายอยู่สองคนไม่แน่เรื่องนี้แม่หลี่กับยั่วถงอาจจะวางแผนร่วมกันก็ได้

ก๊อก ๆ เสียงประตูห้องของเธอดังขึ้นระหว่างที่เธอแต่งตัวเสร็จพอดี

“ผมเอง คุณตื่นหรือยังข้อเท้าเป็นอย่างไรบ้าง” เสียงทุ่มต่ำของยั่งถงที่เอ่ยถามเธออยู่ด้านนอก เธอเดินออกมาเปิดประตูพร้อมออกไปหาเขา

“ฉันดีขึ้นมากแล้ว ไม่เห็นจะมีอะไรให้เป็นห่วงตอนนี้ฉันหิวแล้วลงไปข้างล่างกันเถอะ” เธอพยายามควบคุมอารมณ์ตัวเองให้คล้ายจื่อเหยาให้มากที่สุดแม้ว่าหัวใจของเธอจะเต้นแรงกับเขามากแค่ไหนเมื่อนึกถึงเรื่องเมื่อคืนนี้

“คุณหายดีผมก็โล่งอก ตอนนี้คุณแม่ให้สาวใช้ทำกับข้าวไว้รอแล้วเจ้อหยูร์ก็นั่งรออยู่ที่โต๊ะอาหารแล้วลงไปพร้อมกันเถอะจะให้ผมช่วยจับมือเดินลงบันได้มั้ย”

“ไม่ต้องฉันเดินเองได้ เมื่อคืนนี้ฉันเปลืองตัวให้คุณใกล้ชิดมากพอแล้ว อย่าหวังว่าจะเข้าใกล้ฉันมากไปกว่านั้นเลย” จื่อเหยาเดินลงมาอย่างคล่องแคล้วตรงไปที่โต๊ะอาหารเห็นเจ้อหยูร์นั่งอยู่ตรงนั้นใบหน้ายิ้มแย้มแจ่มใสไม่เหมือนที่เธอเจอครั้งแรก

“คุณแม่เป็นอย่างไรบ้างครับได้ยินจากคุณพ่อว่าคุณแม่เจ็บที่ข้อเท้า ”

“ดีขึ้นมากแล้วล่ะ ลูกคงสนุกมากสินะดูจากสีหน้าแล้วสดใสเชียว”

“ครับมื้อคืนนี้คุณย่าพาเดินเล่นทั่วทั้งงานเลย” เด็กชายดวงตาเป็นประกายเมื่อนึกถึงเรื่องเมื่อคืน แม้ว่าอยากจะเดินเล่นกับคุณพ่อคุณแม่ทว่าเขาก็อยากให้ทั้งสองอยู่ใกล้ชิดกันใช้เวลาร่วมกันบ้าง ตั้งแต่จำความได้นี่เป็นครั้งแรกที่คุณแม่ยอมออกไปข้างนอกพร้อมกับคุณพ่อ

“เอาล่ะ ๆ มานั่งลงเถอะถึงเวลากินข้าวแล้ววันนี้ยั่วถงต้องออกไปทำงานเดี๋ยวจะสายแม้จะเป็นเจ้าของโรงงานเราจะต้องทำตัวให้ลูกน้องเห็นเป็นตัวอย่างที่ดี เธอไปตามพี่ใภ้ใหญ่กับซืออี้ลงมากินข้าวพร้อมกัน ป่านนี้ยังไม่ลงมาจะไปทำธุรกิจกับเพื่อน ๆ ได้ยังไงกัน เฮ้อ คิดแล้วก็ปวดหัว” แม่หลี่สั่งให้สาวใช้ไปตามลูกชายคนโตกับลูกสะใภ้ให้มากินข้าวเช้าพร้อมกัน เพราะเธออยากจะพูดเรื่องการลงทุนทำธุรกิจต่อหน้าทุกคนในครอบครัว อีกทั้งวันนี้เป็นวันที่ต้องจ่ายเงินกงสีให้ทุกคนอีกด้วย