ตอนที่ 8 คนแปลกหน้า

เมื่อมีคนยื่นมือมาเพื่อที่จะร่วมทุนด้วยย่อมเป็นข่าวดีของบริษัท เฉินอี้เซียวจึงเตรียมตัวต้อนรับนักธุรกิจลึกลับนั้นด้วยความยินดี

หยางหมิงซวนลูกน้องผู้ติดตามและเป็นมือขวาในการทำงานทุกอย่าง เคาะประตูห้องแล้วเดินเข้ามาด้วยใบหน้าที่ไม่สู้ดีนัก

“มีอะไร” เขาถามเมื่อเห็นสีหน้านั้น

“แขกที่นัดไว้มาถึงแล้วครับ แต่ว่า..” เขาหยุดพูดด้วยความลังเล

“ว่ามา”

“เธอคือคุณฟู่ ฟู่ชิงชิงครับ” พอได้ยินชื่ออดีตภรรยาเขาก็นิ่งไปชั่วครู่ ทำให้อาหมิงรู้สึกลังเล

“คุณเฉินจะให้เธอเข้ามาไหมครับ” เขาถามด้วยน้ำเสียงที่ไม่มั่นใจ เฉินอี้เซียวพยักหน้า เขาเองก็อยากรู้ว่าฟู่ชิงชิงต้องการอะไรจากเขาอีก

เมื่ออาหมิงออกไปอดีตคุณนายเฉินก็เดินเข้ามา ชุดที่เธอสวมใส่นั้นเป็นแบบสมัยนิยม เสื้อคอจีนสีขาว แขนกระบอกยาวคลุมข้อมือ และกางเกงขายาวสีดำที่รัดรูปตัดกับเสื้อสีขาวตัวบน เอวคาดเข็มขัดขนาดใหญ่ กระเป๋าที่สะพายก็เป็นกระเป๋าถือผู้หญิงที่กำลังเป็นที่นิยมในสมัยนี้

“คุณมาทำไม” เขาถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความไม่พอใจเล็กน้อย

“ฉันมาเพื่อช่วยคุณ ฉันกำลังจะแต่งงานกับเจ้าของห้างสรรพสินค้าที่ใหญ่ที่สุดในเซี่ยงไฮ้... ไม่สิ ต้องบอกว่าใหญ่ที่สุดในประเทศนี้ ฉันเลยขอให้ประธานฮั่วร่วมทุนกับบริษัทของคุณ ทั้งนี้ก็ชดเชยที่ฉันหย่าแล้วแบ่งสินสมรสมาจนคุณไม่มีทุนหมุนเวียน ตอนนี้ฉันมีมากกว่าเดิมเป็นร้อยเท่า ก็เลยอยากจะช่วยเหลือคุณ แต่อย่าคิดว่าฉันอยากกลับไป ที่ฉันทำทั้งหมดก็เพื่อลูก ๆ ถ้าบริษัทคุณไปได้ดี ลูก ๆ ของเราก็จะสุขสบายไปด้วย” เธอพูดด้วยใบหน้าที่ไม่มีความรู้สึกผิดอะไร เชิดหน้าพูดด้วยท่าทีที่เย่อหยิ่ง

“หึ เพื่อลูก ๆ หรือ ถ้าคุณรักลูก ๆ จริง คุณเคยคิดจะกลับไปเยี่ยมพวกเขาสักครั้งไหม หรือคิดอยากแบ่งวันกันดูแลลูก ๆ หรือเปล่า สามเดือนที่คุณหย่ากับผม แม้แต่โทรศัพท์สักสายก็ยังไม่เคยมี รู้ไหมว่าเสี่ยวเจินคิดถึงคุณมากแค่ไหน เมื่อวานเธอเกือบโดนลักพาตัว เพราะมีคนหลอกว่าจะพาไปหาคุณ” ประโยคสุดท้ายที่พูดถึงลูกสาวเขาพูดออกมาเสียงกร้าว ปลายเสียงสั่นไปด้วยความโกรธ

“แล้วเสี่ยวเจินเป็นอย่างไรบ้าง” เธอถามเสียงเรียบ ไม่ได้มีท่าทางร้อนใจ นั่นยิ่งทำให้เฉินอี้เซียวยิ่งขยะแขยงผู้หญิงตรงหน้า

“กลับไปเถอะ ผมไม่ต้องการการช่วยเหลือจากคุณ หรือว่าที่สามีผู้ร่ำรวยของคุณ ธุรกิจผม ผมดูแลได้ ลูก ๆ ของผม ผมดูแลได้” เขาบอกเธอแล้วชี้ไปที่ประตู ความรักที่เคยมีให้มันค่อย ๆ จางหายไป พร้อมกับความเห็นแก่ตัวของเธอที่นับวันก็ยิ่งเปิดเผยออกมา

“หึ คิดว่าฉันอยากช่วยหรือ จริง ๆ ฉันไม่อยากจะทำแบบนี้ด้วยซ้ำ แต่เพราะประธานฮั่วเอ็นดูเด็ก ๆ และอยากแสดงว่าเขาไม่รังเกียจที่ฉันหย่าร้าง เขาเลยเสนอความช่วยเหลือก็เท่านั้น” เธอกอดอกพูด

แววตาที่มองอดีตสามีนั้นเต็มไปด้วยความดูถูก เธอก็แค่แสดงเป็นแม่ที่คิดถึงลูกให้ฮั่วหลิงเห็นเท่านั้น เขาก็ชมเธอว่าเธอเป็นแม่ที่ดีและเสนอที่จะช่วยธุรกิจของอดีตสามี เธอก็แค่รับบทแม่ที่อยากทำเพื่อลูกเอาใจเขา ไม่ได้อยากช่วยอดีตสามีจริง ๆ

“ที่แท้ก็มารยาแสร้งทำเป็นแม่ที่แสนดีเพื่อให้ผู้ชายตายใจสินะ กลับไปเถอะ แล้วไม่ต้องมาให้ผมเห็นหน้าอีก” เขาไล่เธอด้วยท่าทางที่โกรธปนสมเพชตัวเองที่เคยรักผู้หญิงตรงหน้า

“หยิ่งผยองให้ถึงที่สุดก็แล้วกันประธานเฉิน บริษัทเล็ก ๆ ที่พนักงานรวมกันไม่ถึงยี่สิบคนของคุณ ฉันขอให้ไปรอดก็แล้วกันนะ” พูดจบเธอก็เดินออกไปอย่างไม่ไยดี จริง ๆ หากเขาเชื่อเธอเปิดบริษัทร่วมทุนกับต่างชาติ กิจการคงเจริญรุ่งเรืองร่ำรวยไปนานแล้ว

เธอคิดผิดที่คิดว่าเขาร่ำรวยเลยวางแผนเข้ามาใกล้ชิดจนแต่งงานและมีลูกด้วยกัน หากรู้ว่าจะตกต่ำแบบนี้เธอคงไม่สนใจเขาแต่แรก คฤหาสน์ตระกูลเฉินก็เป็นเพียงเปลือกนอก สมบัติของพ่อแม่ที่ทิ้งไว้ให้ก่อนตายก็เท่านั้น เขาไม่ได้ร่ำรวยเลยสักนิด

พอเธอออกไป หยางหมิงซวนก็รีบเข้ามาดูเจ้านายของตนด้วยความห่วงใย

เฉินอี้เซียวมองลูกน้องวัยยี่สิบห้าที่ซื่อสัตย์คนเดียวที่เหลืออยู่ด้วยความท้อใจ อาหมิงไม่ได้รับเงินเดือนมาสองเดือนแล้ว อาศัยที่พักและอาหารที่บ้านสกุลเฉินเท่านั้น แต่ก็ยังอยู่ข้างเขาไม่ยอมไปไหน แม้จะมีลูกน้องคนอื่น ๆ แต่ก็เป็นเพียงลูกจ้างของบริษัทเท่านั้น ทุกคนทำงานแลกเงิน ไม่มีใครดีกับเขาเท่ากับอาหมิงมาก่อน

“คุณเฉินเป็นอย่างไรบ้างครับ”

“ต่อไปหากเธอมาอีก ไม่ต้องให้เข้ามาพบฉัน”

“ครับ” อาหมิงพยักหน้าด้วยความเข้าใจ ก่อนจะเดินออกไปนอกห้องปล่อยให้ประธานหนุ่มอยู่กับตัวเองเพื่อสงบสติอารมณ์ตามลำพัง

ในขณะเดียวกันที่บ้านสกุลเฉิน หลังจากรับประทานมื้อเที่ยงแล้ว จ้าวหลันเฟยก็พาเด็ก ๆ เข้านอนตามตารางเวลาที่เฉินอี้เซียวเขียนเอาไว้อย่างเคร่งครัด

เฉินจินจ้านนอนที่เตียงตัวซ้าย และเฉินจินเจินนอนที่เตียงตัวที่อยู่ด้านขวา หญิงสาวยกเก้าอี้มาวางตรงกลางตรงพื้นที่ว่างระหว่างเตียงทั้งสอง จากนั้นก็เริ่มเล่านิทานออกมาเพื่อสอนใจเด็ก ๆ โดยดัดแปลงจากนิทานที่เคยได้ยินมา

“กาลครั้งหนึ่ง มีพี่น้องสองคนที่อาศัยอยู่กับพ่อในชนบทที่ห่างไกล แม่ของทั้งคู่ไม่ได้อยู่ด้วยกันเพราะต้องไปทำงานที่อื่น ในทุก ๆ วันพ่อจะต้องออกไปทำไร่แล้วให้เด็ก ๆ อยู่ตามลำพัง มีอยู่วันหนึ่งมีหญิงชราที่ใจดีมาเคาะที่ประตูบ้าน เด็ก ๆ เห็นว่าหญิงชราน่าสงสารและดูท่าทางใจดีจึงเปิดประตูให้” พอเล่าถึงตรงนี้ก็มองดูเด็ก ๆ ที่ตั้งใจฟัง เฉินจินจ้านที่บ่นก่อนหน้าว่าไม่อยากฟังก็ฟังอย่างตั้งใจ

“หญิงชรารู้ว่าเด็ก ๆ คิดถึงแม่ ดังนั้นจึงหลอกว่าจะพาไปหาแม่ที่ทำงานอยู่อีกหมู่บ้าน ซึ่งต้องเดินผ่านป่าที่อยู่ท้ายหมู่บ้านออกไป เด็ก ๆ ด้วยความคิดถึงแม่จึงดีใจมากและตามหญิงชราออกไปทันที...”

“หญิงชราคนนั้นใจดีจังเลยค่ะ” เฉินจินเจินพูดด้วยแววตาที่เป็นประกาย อยากมีหญิงชราพาเธอไปหาแม่บ้าง

“พอเดินไปถึงกลางป่าหญิงชราก็หายตัวไป เด็กทั้งสองหลงทางและเดินตามหาอยู่นาน จนไปเจอเข้ากับบ้านที่ทำจากขนมหวาน ประตูทำด้วยลูกกวาด หน้าต่างทำด้วยขนมปัง พื้นบ้านคือคุกกี้ที่หอมสองพี่น้องที่เดินทางมานานเห็นขนมหวานเข้าก็แกะขนมออกจากบ้านหลังนั้นมากิน ด้วยความเอร็ดอร่อย” จ้าวหลันเฟยเล่าต่อไป มองสองพี่น้องที่ตั้งใจฟังก็จะเริ่มพูดเข้าเรื่องเพื่อสอนให้เด็ก ๆ รู้จักระวังคนแปลกหน้า

“ผมอยากกินขนมจากบ้านขนมหวานบ้าง”

“พี่หลันเฟยคะหนูอยากกินขนมหวานบ้าง” ทั้งสองต่างก็ชื่นชอบบ้านขนมหวาน

“แต่ไม่ใช่อย่างที่คิด หญิงชราเป็นแม่มดที่ปลอมตัวมา เสกบ้านขนมหวานเพื่อล่อให้เด็ก ๆ มากิน จากนั้นก็จับตัวเด็ก ๆ ไว้ เพื่อที่จะนำมาทำเป็นอาหารมื้อเย็น ซึ่งอาหารโปรดของเธอก็คือเด็ก ๆ ที่ล่อลวงมา” เธอเล่ามาถึงตรงนี้ เด็ก ๆ ก็มองเธอด้วยแววตาที่เป็นกังวล

“แต่โชคดีที่พ่อของเด็ก ๆ ตามมาช่วยทัน เพราะระหว่างทางเด็กผู้หญิงที่สวมผ้าพันคอไหมพรม ทำผ้าพันคอเกี่ยวกับกิ่งไม้ เส้นไหมพรมค่อย ๆ หลุดออกระหว่างทางจนนำทางให้พ่อมาช่วยเด็ก ๆ ไว้ทัน แม่มดใจร้ายจึงถูกจับตัวไปลงโทษ เด็ก ๆ ก็ได้กลับบ้านอย่างปลอดภัย” เธอเล่ามาถึงตรงนี้เด็กแฝดทั้งสองก็ยิ้มออกมา

“แต่ไม่ใช่ว่าเด็ก ๆ ทุกคนจะโชคดี และมีพ่อตามมาช่วยทันเสมอไป ดังนั้น อย่าไว้ใจคนแปลกหน้า อย่ากินขนมจากคนแปลกหน้า เข้าใจไหมเด็ก ๆ” เธอบอกทั้งสองคน ทำให้เฉินจินเจินพยักหน้ารับ เข้าใจแล้วว่าเมื่อวานตนทำผิดพลาดไปแค่ไหน หากบิดามาช่วยเธอไม่ทันเธอคงถูกแม่มดจับกินไปแล้ว

“หนูเข้าใจค่ะพี่หลันเฟย หนูจะไม่เชื่อคนแปลกหน้าอีกแล้ว”

“ผมก็ไม่เชื่อ” ทั้งสองพูดอย่างพร้อมเพรียง เข้าใจในสิ่งที่เธอจะสื่อความหมาย

“เอาละ เข้านอนนะคะ เดี๋ยวตอนเย็นฉันจะมาปลุก” จ้าวหลันเฟยพูดอย่างอ่อนโยน มองดูเด็ก ๆ หลับไปแล้วก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก คิดว่าตัวเองก็เหมาะกับการเป็นพี่เลี้ยงเด็กไม่น้อย

************************