ตอนที่ 9 สงสัย

เพราะทุกอย่างไม่เป็นไปตามแผนการ อาหมิงจึงโทรกลับมาที่บ้านเพื่อบอกลู่หงว่าวันนี้จะพาเฉินอี้เซียวกลับบ้านตามเวลาปกติเพื่อให้เตรียมอาหารเย็นเอาไว้

จ้าวหลันเฟยทำอาหารเย็นให้เด็ก ๆ ตามสูตรที่เขียนระบุอย่างชัดเจน ในขณะที่ลู่หงและเสี่ยวอิงช่วยกันทำอาหารเย็นด้วยกัน

“ไม่น่าเชื่อว่าเธอจะเก่งมากเลยนะหลันเฟย ดูแลคุณหนูได้อยู่หมัดตั้งแต่วันแรก ตอนพี่เลี้ยงคนก่อนลาออกไปแล้วให้เสี่ยวอิงช่วยดูแลชั่วคราว เราสองคนรับมือคุณหนูทั้งสองแทบไม่ไหว” ป้าลู่บ่นไปยิ้มไปด้วยความชื่นชม

“ฉันน่าจะเคยเลี้ยงเด็กมาก่อน สัญชาตญาณบอกว่าอย่างนั้น” จ้าวหลันเฟยรับบทพี่เลี้ยงความจำเสื่อมกับทุกคน เพราะไม่อย่างนั้นอาจตามมาด้วยคำถามถึงที่มาและบ้านเกิด ซึ่งเธอเองก็ไม่รู้ว่าจะตอบอย่างไร

“สวย ๆ อย่างพี่หลันเฟยก็น่าจะแต่งงานมีครอบครัวแล้วหรือเปล่า อายุพี่ก็น่าจะออกเรือนไปแล้ว ไม่รู้ว่าป่านนี้ครอบครัวของพี่จะเป็นอย่างไร ฉันขอให้พี่จำได้และได้กลับบ้านเร็ว ๆ นะ” เสี่ยวอิงพูดด้วยน้ำเสียงที่เห็นใจ

“แต่ฉันไม่อยากให้รีบจำได้ อยากให้ช่วยดูแลคุณหนูไปนาน ๆ” ป้าลู่พูดแล้วหัวเราะอย่างชอบใจ

จ้าวหลันเฟยได้แต่ยิ้มรับ ภายในใจขมขื่นไม่น้อย ใช่แล้ว... ครอบครัวเธอจะเป็นอย่างไรบ้าง ไม่รู้ว่าเธอได้กลับไปหรือเปล่า โลกคู่ขนานนั้นตอนนี้จะเป็นอย่างไร

อีกสี่สิบปีเธอจึงจะกลับไปได้ แล้วหากอีกสี่สิบปีเธออายุหกสิบสี่ ตอนกลับไปเธอจะเป็นคนแก่ หรือว่าจะเป็นจ้าวหลันเฟยในอายุยี่สิบสี่เหมือนตอนที่จากมาก็ไม่รู้ได้ แต่ที่แน่ ๆ เธอคิดถึงพ่อแม่ พี่ชายพี่สะใภ้ และเสี่ยวเป่าหลานชายตัวน้อยเหลือเกิน ส่วนลู่เหยาเพื่อนของเธอกว่าจะได้ช่วยเขาเธอก็คงแก่ หรือไม่ก็ตายไปแล้ว

“พี่หลันเฟย ฉันไม่ได้ตั้งใจพูดให้พี่เศร้า” เสี่ยวอิงรีบพูดด้วยความรู้สึกผิดเมื่อเห็นว่าตอนนี้อีกฝ่ายทำหน้าเศร้าลงไป

“ฉันไม่เป็นอะไรหรอก แค่กำลังคิดว่าฉันแต่งงานไปแล้วหรือไม่ แต่ลึก ๆ บอกว่าฉันยังไม่ได้แต่งงานนะ สงสัยว่าคงเป็นสาวเทื้อบ้างานละมั้ง” เธอเผยรอยยิ้มให้เสี่ยวอิงสบายใจ

“ที่แท้ก็คิดเรื่องนี้นี่เอง เกินยี่สิบไม่ได้แต่งงานก็หาสามียากแล้ว แต่ว่าพี่หลันเฟยทั้งสวยและเก่ง ฉันว่าหาสามีในวัยนี้ได้ไม่ยากหรอก” เสี่ยวอิงพูดให้กำลังใจ แล้วตัวเองก็อดทำหน้าเศร้าไม่ได้ ปีนี้ก็ยี่สิบแล้ว มัวทำงานหาเงินเลี้ยงดูพ่อแม่จนตัวเองก็ยังไม่ได้แต่งงานเช่นกัน

จ้าวหลันเฟยอมยิ้ม สมัยเธอแต่งงานตอนอายุสามสิบก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร แต่สมัยนี้เธอคงเป็นสาวเทื้อใกล้ขึ้นคานในสายตาของคนอื่น

“จริงสิคะ บริษัทคุณเฉินทำเกี่ยวกับอะไรหรือคะ” เธอถามทั้งสองคนด้วยความสงสัย

“บริษัทของคุณเฉิน เป็นบริษัทเกี่ยวกับเทคโนโลยี เกี่ยวกับพัฒนาระบบอะไรสักอย่าง พวกเราก็ไม่เข้าใจเหมือนกันค่ะ” เสี่ยวอิงตอบพลางยิ้มให้

“เสี่ยวอิงจะไปรู้อะไร เธอต้องถามอาหมิง รายนั้นรู้ทุกอย่าง” ป้าลู่หันมาบอก จ้าวหลันเฟยพยักหน้าเข้าใจ เอาไว้เธอรู้รายละเอียดของบริษัทเขาแล้วจึงจะหาทางค่อย ๆ เข้าไปใกล้ทีละน้อย แม้จะทำไม่สำเร็จแต่อย่างน้อยก็ยังดีกว่าไม่พยายามหาทางกลับไป

ในตอนเย็นแฝดทั้งสองตื่นและรับประทานอาหารเย็นเรียบร้อยแล้วตามเวลาที่กำหนด ทั้งสองกำลังนั่งเล่นของเล่นอยู่ พอได้ยินเสียงรถก็รีบวิ่งไปยืนรอที่หน้าประตู ทันทีที่เฉินอี้เซียวก้าวเข้ามาถึง เด็ก ๆ ก็วิ่งไปกอดบิดาแล้วหอมแก้มคนละทีเพื่อให้กำลังใจ

“วันนี้เป็นอย่างไรบ้าง ทำให้พี่เลี้ยงคนใหม่ของลูกปวดหัวหรือไม่”

“ไม่เลยค่ะ เราสองคนเป็นเด็กดี”

“ใช่ครับ เราสองคนเชื่อฟังเธอ.. เอ่อ ผมหมายถึงพี่หลันเฟย” เด็ก ๆ ตอบคำถามบิดาด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

“แล้วพี่เลี้ยงของลูกล่ะ ทำดีกับลูกหรือไม่” เขาถามเด็ก ๆ แต่ปรายตามาทางพี่เลี้ยงคนใหม่ เรื่องความจำเสื่อมเขาไม่ได้เชื่อเธอมากนัก หากเธอโกหกก็อยากรู้เหมือนกันว่าจุดประสงค์คืออะไร

จ้าวหลันเฟยรู้ว่าคำถามแรกเขาถามไปอย่างนั้นแหละ คำถามนี้ต่างหากคือสิ่งที่เขาอยากรู้ ก็แน่ล่ะใครจะไว้ใจพี่เลี้ยงที่ไม่รู้หัวนอนปลายเท้า

“พี่หลันเฟยดีมาก ๆ ค่ะ วันนี้ก็ทำโทรศัพท์กระป๋องให้เราเล่นด้วย” เฉินจินเจินพูดด้วยความตื่นเต้น จากนั้นก็วิ่งเข้าไปในบ้านแล้วนำโทรศัพท์กระป๋องออกมาอวดบิดา

“ปะป๊าเอาหูแนบลองดูสิคะ เดี๋ยวเสี่ยวเจินจะพูด” เธอยื่นกระป๋องด้านหนึ่งให้บิดาแล้วถืออีกกระป๋องไปด้านใน

เฉินอี้เซียวคุกเข่าลงให้ระดับความสูงพอดีกับลูกสาวตัวน้อย พอเธอดึงไปจนสายตึงก็พูดใส่กระป๋องมาหาบิดา

“ได้ยินจริง ๆ ด้วย” เขาพูดแล้วยิ้มด้วยความตื่นเต้นเพื่อให้ลูก ๆ ดีใจ ทั้ง ๆ ที่เขาเองก็พอจะรู้หลักการนี้อยู่แล้ว

“ที่ปะป๊าได้ยิน เพราะคลื่นเสียงวิ่งผ่านเชือกที่เป็น...เป็น..” เด็กชายนึกคำพูดไม่ออก

“ตัวกลาง” จ้าวหลันเฟยกระซิบเสียงเบา

“ใช่แล้ว เชือกที่ตึงเป็นตัวกลางให้เสียงสั่นสะเทือนผ่านมายังกระป๋องอีกอัน” เขาอธิบายกับบิดาด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม ลืมตัวไปว่ากำลังต่อต้านพี่เลี้ยงคนใหม่อยู่

“เก่งมาก ๆ เลย แล้วพี่หลันเฟยสอนอะไรลูกอีก” เขาถามเสียงนุ่ม มองเธอด้วยแววตาที่จับผิด ทำให้หญิงสาวได้แต่ยิ้มเจื่อน ๆ เฉินจินเจินวิ่งเข้าไปสวมกอดบิดาอีกครั้ง

“พี่หลันเฟยเล่านิทานให้เราฟัง ในนิทานดีมาก ๆ เลยค่ะ สอนว่าอย่าไว้ใจคนแปลกหน้า และไม่ให้กินขนมจากคนแปลกหน้า เสี่ยวเจินจะจำให้ขึ้นใจ เพราะครั้งหน้าอาจไม่ได้โชคดีเหมือนครั้งนี้อีก” เธอบอกบิดาแล้วหอมแก้มอีกทีอย่างเอาใจ

“เธอทำได้ดีมากนะ จ้าวหลันเฟย ฉันชักอยากรู้แล้วสิว่าก่อนหน้านี้เธอทำงานอะไรกันแน่” เขาลุกขึ้นแล้วยืดตัวตรง มองเธอด้วยสายตาที่ค้นหา

“ไม่รู้สิคะ เอาไว้หากความจำฉันค่อย ๆ กลับมา ฉันจะบอกคุณเฉินเป็นคนแรกเลย” เธอตอบเขาแล้วหลบสายตาเล็กน้อย คนอะไรใช้สายตาทำให้คนรู้สึกอึดอัดได้ขนาดนี้

“คุณชายน้อย คุณหนูเล็ก นี่ก็จะค่ำแล้วไปอาบน้ำเตรียมตัวเข้านอนเถอะค่ะ” เธอรีบหันไปหาเด็ก ๆ เพื่อพาตัวเองออกไปจากสถานการณ์ที่น่าอึดอัด

“เล่านิทานอีกเรื่องนะคะ” เฉินจินเจินต่อรอง

“ได้ค่ะ งั้นเราไปกันเถอะ” เธอพูดเสียงนุ่ม แล้วเดินตามเด็ก ๆ ที่เดินกลับเข้าไปอย่างว่าง่าย ท่ามกลางสายตาของประธานหนุ่มที่เริ่มสงสัยและสนใจที่มาของพี่เลี้ยงเฉพาะกิจคนนี้

************************