ควรขายออกไป

นางนั่งพักเหนื่อยอยู่พักใหญ่ก็นึกขึ้นได้จึงเดินไปหาหลี่เล่อที่กำลังขุดแปลงผักต่อที่หลังบ้าน

"จะปลูกผักหรือ ข้าจะช่วยเอง"

นางถามเสียงใสฟังดูอ่อนหวานมากกว่าเสียงแข็งกระด้างที่เคยได้ยิน เขาไม่พูดอะไรยังคงขุดดินต่อไปยกร่องทำแปลงผักโดยนางเก็บหญ้าออกอยู่ใกล้ ๆ จนแปลงผักเป็นรูปเป็นร่างแล้วนางจึงลงมือปลูก หลี่เล่อเป็นคนไปตักน้ำมารดแปลงตามหลังนาง

เสร็จสิ้นจากการปลูกผักเขาเดินผ่านเล้าไก่ก็นึกถึงคำพูดเซียวจูจึงหันมาถามขึ้น

"เจ้าเอามันมาจากบ้านเซียวจูหรือ"

นางยักไหล่ตอบสบาย ๆ ท่าทางประหลาดยิ่งนัก

"ใช่แล้ว"

"ทำไมทำอย่างนั้น"

"เม่ยเอ๋อร์ถูกนางตีจนเจ็บตัวนางก็ต้องชดใช้"

"แล้วเจ้า ตีนางเป็นการเอาคืนหรือ"

"ใช่ ข้าแค่ตบหัวสั่งสอนคิดว่าไม่คุ้มก็เลยเอาเป็ดไก่มาด้วย"

หลี่เล่อกลอกตา ปกติแล้วจ้าวหานหรงตัวใหญ่เทอะทะแต่ตัวจิตใจของนางขี้ขลาดตาขาวไม่สู้คนรูปร่างของนางดูไร้ประโยชน์ไปโดยปริยาย ครั้งนี้เขาออกไปล่าสัตว์หลายวันนางกลับดูเปลี่ยนไป ดูเหมือนเป็นไปในทางที่ดีขึ้น

"อ้อ ข้าติดค้างค่ายาท่านหมอหนึ่งตำลึงพอมีหรือไม่"

เขากำลังจะถามขึ้นพอนางบอกความจริงก็เดินออกจากบ้านไปอีกครั้ง

"ท่านหมออยู่หรือไม่"

เสียงเคาะประตูและเสียงเรียกที่คุ้นเคยดังขึ้นหมอจึงเดินออกมาดู

"อ้อ หลี่เล่อเชิญด้านในก่อน"

ถึงหมอจะเกลียดขี้หน้าจ้าวหานหรงแต่ก็สุภาพกับหลี่เล่ออยู่เสมอเพราะเขาปฏิบัติกับผู้อื่นอย่างให้เกียรติ นึกสงสัยเหมือนคนอื่นเช่นกันว่าหลี่เล่อไม่ใช่คนธรรมดาทั้งที่เขาไม่เคยพูดเกี่ยวกับตัวเองกับผู้ใดเพียงแต่สังเกตจากลักษณะท่าทางเท่านั้น

"กลับมานานแล้วหารือ"

"เมื่อเช้านี้เอง ข้าเอาเงินมาจ่ายค่ายาให้"

เขาล้วงเงินออกมาหนึ่งตำลึง หมอจึงคืนให้ส่วนหนึ่ง

"ภรรยาเจ้าคงบอกละสิว่าหนึ่งตำลึง ข้ายังไม่ได้อธิบายก็หงุดหงิดเดินออกมาก่อน"

"ขอบคุณท่านหมอที่ช่วยเหลือ"

หลี่เล่อสำนึกในความดีของหมอมาตลอด ถึงบ้านเขาจะยากจนมากติดค้างค่ายาเอาไว้บ่อยครั้งก็ไม่เคยทวงถามมิหนำซ้ำยังเป็นคนแรกที่วิ่งเข้าไปช่วยยามลำบาก

"ไม่เป็นไรอย่าคิดมากเลย มีอะไรช่วยได้ก็ช่วยกันไปแล้วอีกอย่างที่อยากจะเตือนว่าช่วยบอกภรรยาของเจ้าเอาใจใส่ลูกให้มากกว่านี้หน่อย เด็ก ๆ กำลังอยู่ในวัยซุกซนควรดูแลให้ดี ๆ"

หลี่เล่อรับฟังไม่เอ่ยคำพูดใดใบหน้าของเขาเรียบนิ่งก่อนกล่าวขอบคุณที่หมอแสดงความห่วงใย ไม่ใช่ว่าเขาละเลยไม่ใส่ใจเรื่องนี้เพียงแต่จ้าวหานหรงไม่เคยเชื่อฟังและไม่สนใจครอบครัวมาตั้งแต่แรกเขาจึงรับผิดชอบทุกอย่างเอาไว้ทั้งหมด

คนหนุ่มเดินจากไปแล้วหมอได้แต่นั่งถอนหายใจด้วยความเห็นใจ เป็นโชคร้ายของหลี่เล่อแท้ ๆ ที่มีภรรยาไม่เอาการเอางาน ไม่รู้จักดูแลครอบครัวให้ดีและยังล้างผลาญส่งผลให้ครอบครัวของเขายังยากจน หลี่เล่อยังทำงานหนักเหมือนเมื่อก่อนอาจจะมากขึ้นกว่าเดิมด้วยซ้ำ

"น่าเสียดายคนดี ๆ อย่างเจ้าต้องมาลำบากเพราะคนไร้ประโยชน์คนหนึ่ง"

หมอส่ายหน้าพลางทอดถอนใจ รูปร่างหน้าตาของหลี่เล่อไม่เหมือนชาวบ้านทั่ว ๆ ไปการหาเลี้ยงครอบครัวให้อยู่รอดบนความขัดสนนับว่าเกินความสามารถไปมาก ยิ่งมองดูชายหนุ่มก็ยิ่งเสียดายที่เขาไม่เลือกอนาคตที่ดีให้ตัวเองแต่กลับยอมรับผิดชอบคนโง่เง่าเลี้ยงดูเป็นคู่ชีวิตโดยไม่นอกลู่นอกทาง คุณธรรมข้อนี้คนในหมู่บ้านต่างยกย่องเขา

หลี่เล่อกลับมาถึงบ้านจ้าวหานหรงกำลังพาเด็ก ๆ กินข้าวกลางวันนางเห็นเขาเดินกลับมาจึงเรียกมากินข้าว

"ท่าน มากินข้าวเถิด"

จ้าวหานหรงไม่เคยมีในสามีในชาติก่อนแม้แต่คบผู้ชายสักคนก็ไม่เคย คำเรียกขานของนางจึงฟังดูติดขัดไม่เป็นธรรมชาติ หลี่เล่อสะดุดกับคำพูดของนางแต่เขาก็เดินไปนั่งข้างหลี่จื่อหลินกินข้าวเป็นเพื่อนลูกฝาแฝดทั้งสอง

หลี่จื่อหลินไม่ยอมกินอาหารเขามักรอให้ท่านพ่อกินก่อนถึงลงมือกินถือว่าท่านพ่อทำงานหนักเหนื่อยเพื่อครอบครัวจึงอยากตอบแทนด้วยวิธีคิดของเขา

"เสี่ยวหลินทำไมไม่กินข้าว"

หลี่เล่อพูดกับบุตรบุตรชายพลางลูบหัวมองด้วยความรัก

"ท่านพ่อทำงานเหนื่อยเพื่อพวกเรา ข้าอยากให้ท่านกินก่อนส่วนข้าไม่ได้ทำประโยชน์อะไรกินเมื่อไหร่ก็ได้ขอรับ"

ช่างเป็นพี่ชายที่มีแต่ความเสียสละจริง ๆ จ้าวหานหรงครุ่นคิดถึงอนาคตหลี่จื่อหลินคนนี้ อันที่จริงเขาเป็นคนฉลาดทว่าจุดบกพร่องก็มีมากความรักคนอื่นมากเกินไปทำให้จิตใจเบื้องลึกอ่อนแอ ครึ่งหนึ่งของความเข้มแข็งมาจากผู้เป็นมารดา การที่เขาถูกมารดาทอดทิ้งทำให้เกิดความรู้สึกว้าเหว่จนต้องวิ่งหาความรักจากคนภายนนอกยอมทำให้ผู้อื่นพอใจทั้งที่ตัวเองตกที่นั่งลำบาก

นางจะปล่อยให้เป็นอย่างนี้ไม่ได้ เมื่อกลัวคนอื่นไม่รักเขาจะกลายเป็นคนที่ยอมทำทุกอย่างเพื่อให้ผู้อื่นพึงพอใจและหาผลประโยชน์เอาเปรียบได้ในอนาคต

"เสี่ยวหลิน เจ้ายังเป็นเด็กร่างกายต้องการอาหาร หากรู้สึกหิวเราก็ควรต้องกิน การกตัญญูต่อบิดาเป็นเรื่องสำคัญถ้าเจ้ายังไม่หิวก็สามารถรอคอยได้ แต่ถ้าท้องของเจ้าประท้วงอยู่ตอนนี้แล้วไม่ยอมกินเจ้าก็จะทรมาน ท่านพ่อยังไม่ใช่คนป่วยยังกินข้าวเองได้อยู่ ส่วนเจ้าควรซื่อสัตย์กับร่างกายและใจของตัวเองอย่าลำบากเกินกำลัง"

ในหัวสมองของหลี่เล่อกำลังประมวลผล แม้คำพูดเหล่านี้ก็ไม่เคยได้ยินจากคนทั้งหมู่บ้านมาก่อน นางมีระเบียบความคิดเป็นเหตุเป็นผลก็วันนี้ตั้งแต่รู้จักกันมา ที่ผ่านมาเขาเพียงเห็นสตรีไร้ค่าคนหนึ่งที่ทำตัวต่ำช้าไปวัน ๆ แล้วคนที่อยู่ตรงหน้าของเขาคือผู้ใด คนเราจะเปลี่ยนจากหลังเท้าเป็นหน้ามือภายในเวลาไม่กี่วันได้อย่างไรกัน

หลี่จื่อหลินทำหน้าบึ้งไม่พอใจกับคำพูดของจ้าวหานหรง สิ่งที่เขาทำเพื่อท่านพ่อไม่เกี่ยวข้องกับนางเขาไม่ต้องการให้นางมาสั่งสอน จ้าวหานหรงเห็นเด็กน้อยแสดงอาการไม่พอใจจึงมองหน้าหลี่เล่อให้ช่วยกันพูด หลี่เล่อจึงพูดกับหลี่จื่อหลินด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

"พ่อกินแล้วหนึ่งคำหายหิวแล้วเจ้าก็ลงมือกินได้อย่าทรมานตัวเอง สิ่งที่ท่านแม่พูดถูกต้องแล้ว"

เขาเงยหน้าขึ้นมองบิดาพยักหน้าอย่างว่าง่ายแล้วลงมือกินข้าว ดูจากลักษณะไม่บอกก็รู้ว่าหิวมากเพียงใด จ้าวหานหรงส่ายหน้าช้า ๆ เด็กดื้อคนนี้รับมือค่อนข้างยากเขาเชื่อฟังเพียงบิดา ด้วยความเป็นเด็กบิดาก็ไม่เอาจริงเอาจังกับเขา สาเหตุนี้อาจเป็นอีกเรื่องหนึ่งที่ทำให้หลี่จื่อหลินมีอนาคตที่น่ากลัวก็เป็นได้

หลังจากกินข้าวกลางวันอิ่มแล้วนางเก็บถ้วยชามไปล้างหลังบ้านเมื่อเห็นหลี่เล่อยังเล่นกับเด็ก ๆ จึงเอ่ยปากขอคำปรึกษา

"ไก่กับเป็ดข้าว่าควรเอาไปขาย ท่านจะเข้าไปในเมืองวันไหนข้าจะขอไปด้วย"

เด็กสองคนได้ยินก็ทำหน้าเศร้า

"ไม่ใช่ว่าเราจะเลี้ยงตลอดไปหรือเจ้าคะ"

หลี่จิ่วเม่ยเอ่ยน้ำเสียงหวานปนความเศร้าใจ จ้าวหานหรงจึงพูดกับนางว่า

"เราเลี้ยงไว้ไม่ได้ ไก่กับเป็ดเป็นตัวผู้ ออกไข่ไม่ได้ จะฆ่าก็ไม่ได้เพราะฉะนั้นเราควรขายแล้วเอาเงินมาซื้อข้าวและอาหาร"

นอกจากนางไม่แสดงความรำคาญออกมายังชี้แจงถึงเหตุผลให้บุตรสาวฟัง หลี่เล่อเห็นด้วยว่าควรขายสัตว์สองตัวนี้ออกไป

"วันพรุ่งนี้ข้าจะเอาหนังสัตว์ไปขายเจ้าก็ไปกับข้า"

นางพยักหน้ารับปาก

"ได้ ถ้าอย่างนั้นข้าจะไปขอร้องท่านแม่มาอยู่เป็นเพื่อนลูกจะได้ไม่ต้องเป็นห่วง"

หลี่เล่อไม่ขัดข้องนางจึงออกไปหามารดาที่บ้านตระกูลจ้าว

บ้านของตระกูลจ้าวอยู่ทางเข้าเป็นหลังแรก ๆ ของหมู่บ้านส่วนบ้านของนางอยู่ท้ายสุดเพราะเป็นที่ดินแบ่งขายจากผู้ใหญ่บ้านกว่าจะเดินไปถึงร่างอ้วนของนางก็เหนื่อยหอบนั่งพักหลายรอบ

จ้าวเจียวบุตรสาวคนเดียวของจ้าวซุนเป็นอาสามของจ้าวหานหรงนั่งเล่นอยู่หน้าบ้าน นางเห็นจ้าวหานหรงเดินเหนื่อยหอบมาก็ส่งเสียงหัวเราะ

"นี่หานหรง ไม่เจอหน้าหลายวันเดินแค่นี้ถึงกับหอบเชียวหรือ"

คำทักทายของจ้าวเจียวไม่เคยน่าฟังสักครั้ง นางมักล้อเลียนรูปร่างของจ้าวหานหรงเป็นประจำและมักได้ผลเสมอ พี่สาวของนางทำหน้าบึ้งร้องไห้เหมือนเด็กทุกครั้งที่จ้าวเจียวหัวร่อ

จ้าวหานหรงมักถูกจ้าวเจียวกดขี่ นางถูกสอนมาให้อ่อนข้อให้กับน้องสาวแล้วท่านย่าจะรักนาง เพราะน้องสาวเป็นเด็กสาวหน้าตาน่ารักหากนางไม่ยอมให้น้องพึ่งพาท่านย่าจะไม่รักนาง

จ้าวหานหรงก็อ่อนแอเหมือนกับมารดาของนาง ยอมทุกคนในตระกูลเพราะอยากเป็นคนสำคัญที่คนในบ้านยอมรับยกย่องนางจึงอ่อนข้อให้คนอื่น ๆ รังแกได้มาตั้งแต่เด็ก

จ้าวหานหรงนั่งลงบนตั่งไม้เตี้ย ๆ ร่างนี้เคลื่อนไหวลำบากจากความเกียจคร้านไม่ชอบออกกำลังกาย นางสัญญากับตัวเองอีกครั้งว่าไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นนางต้องผอมลงเหมือนคนปกติให้ได้