เดินทางเข้าเมือง

"ข้ามาหาท่านแม่"

นางหายหอบแล้วเอ่ยขึ้นกับจ้าวเจียว

"ท่านป้าไม่อยู่ออกไปเก็บถั่ว"

"ถ้าอย่างนั้นข้าจะรอ"

นางไม่อยากสนใจจ้าวเจียวมากนักนั่งรอคอยมารดาไม่ยอมกลับบ้าน จ้าวเจียวนั่งว่างไม่มีงานทำอยากก่อกวนจ้าวหานหรงเหมือนที่เคยทำอยู่พอดี

"เจ้าอ้วนไม่รู้สึกสมเพชตัวเองบ้างหรือ"

จ้าวหานหรงไม่เข้าใจสิ่งที่จ้าวเจียวต้องการสื่อสารเพราะนางไม่ชอบสู่รู้เรื่องของคนอื่น

"ทำไมต้องสมเพชด้วย"

สายตาของจ้าวเจียวมองจ้าวหานหรงเหยียดหยามถึงที่สุด

"ดูสารรูปเจ้าสิอ้วนอย่างกับหมูเสื้อผ้าเก่า ๆ สกปรกขนาดนี้ยังกล้ากลับมาที่บ้านไม่กลัวท่านปู่ท่านย่าอับอายผู้คนหรือไร"

นางก้มมองดูตัวเองที่ตอนนี้สะอาดสะอ้านขึ้นมากกว่าเมื่อก่อนมีเพียงเสื้อผ้าเก่าเป็นรอยปะที่ทำให้ร่างกายของนางหม่นหมอง

"ข้าไม่ได้อะไรผิดทำไมต้องอายด้วย"

จ้าวเจียวยกมือกอดอกหัวเราะเยาะ

"วิธีการได้สามีคนนี้มาคิดว่าไม่เสื่อมเสียหรือ สิ้นคิดแล้วยังหน้าไม่อาย"

จ้าวหานหรงถอนหายใจยาวตอบโต้ขึ้น

"เรื่องมันผ่านไปแล้วเจ้าจะพูดทำไม หรือว่าเจ้าอยากได้หลี่เล่อเป็นสามีแต่เขาไม่ชายตาแล"

ปกติหากได้ยินคำพูดเหล่านี้จ้าวหานหรงจะร้องไห้ออกมา ความผิดเรื่องนี้อยู่ในใจของนางตลอดเวลายิ่งถูกคนตอกย้ำนางก็ยิ่งเสียใจร้องไห้ฟูมฟายไม่พ้นอาละวาดตามมา ทว่าครั้งนี้นางทำให้จ้าวเจียวเสียหน้าที่พูดจาข่มเหงนางไม่สำเร็จ

"อย่ามาพูดมั่วซั่วนะ"

"หาไม่แล้วเจ้าจะพูดบ่อย ๆ ทำไมกันล่ะ"

ขณะที่สองพี่น้องกำลังทะเลาะกันรุ่ยชิงก็เดินเข้าบ้านมาจ้าวหานหรงเห็นมารดาแบกตะกร้าจึงรีบเดินไปรับมาถือเอาไปเก็บ แม่นางรุ่ยชิงเห็นลูกสาวมาหาที่บ้านความเหน็ดเหนื่อยจากไร่นาก็แทบมลายหายไป

"ท่านแม่นั่งก่อนข้าจะไปเอาน้ำมาให้"

นางเดินเข้าไปในห้องครัวยกถาดใส่น้ำชาเดินออกมาพลางรินให้มารดาเป็นที่น่าแปลกใจสำหรับจ้าวเจียวยิ่งนัก ปกติแล้วยามพบหน้ากันแม่ของนางต่างหากที่เป็นคนคอยดูแลลูกสาว

"มาหาแม่มีเรื่องใดหรือ"

"ข้าจะขอรบกวนท่านแม่ วันพรุ่งนี้ข้าจะเข้าเมืองกับท่านพี่ข้าฝากลูกไว้กับท่านได้หรือไม่เจ้าคะ"

รุ่ยชิงยิ้มแย้มเอ่ยขึ้นอย่างเต็มใจ

"ได้สิพรุ่งนี้แม่จะไปหาแต่เช้า เจ้าสองคนจะได้รีบไปรีบกลับ"

"ขอบคุณเจ้าค่ะ"

คำพูดของนางชวนฟังจนต้องสะอึกท่าทางที่ดูเปลี่ยนไปทำให้รุ่ยชิงยิ้มปลื้มใจ

"เจ้าเป็นผู้ใหญ่แล้ว ว่าแต่จะเข้าเมืองไปทำไมกัน"

"ข้าจะเอาไก่กับเป็ดไปขายเจ้าค่ะแล้วก็ท่านพี่จะไปขายหนังสัตว์จะได้ซื้อของแล้วช่วยกันถือกลับมา"

"อ้อได้สิ นี่แม่มีถั่วลิสงเอากลับไปกินเถิด"

นางลุกขึ้นเดินไปตักถั่วลิสงจากตะกร้าห่อให้บุตรสาว จ้าวหานหรงโบกมือห้ามไว้เพราะเกรงใจมารดา

"อย่าลำบากเลยเจ้าค่ะ อันเก่ายังกินไม่หมด"

ถึงนางจะปฏิเสธอย่างไรรุ่ยชิงก็อดเป็นห่วงไม่ได้อยู่ดียัดห่อถั่วใส่ในมือนางกำชับว่าหากไม่กินก็ต้มให้เด็ก ๆ กิน นางจึงยอมรับและลากลับบ้าน

"ท่านป้าทำอย่างนี้ไม่กลัวท่านย่าว่าเอาหรือเจ้าคะ"

จ้าวเจียวย่นจมูกเมื่อเห็นรุ่ยชิงแบ่งถั่วให้บุตรสาว รุ่ยชิงไม่พูดต่อยกตะกร้าถือเดินไปเก็บในครัวแล้วกลับเข้าไปในห้อง

จ้าวหานหรงหายไปหนึ่งชั่วยามจึงเดินกลับมาถึงบ้าน นางจัดการล้างถั่วลิสงสดแล้วเอามาต้มส่วนหนึ่งเห็นหลี่เล่อกำลังกวาดใบไม้ก็เดินเข้าไปหา

"ท่านแม่จะมาแต่เช้า เราก็เตรียมของไว้รอเลยจะได้รีบไปรีบกลับ"

"อืม"

หลี่เล่อตอบแค่นั้นก็ทำงานต่อนางจึงมาจัดการทำอาหารเย็นในห้องครัว

รุ่งเช้าหลี่เล่อจับเป็ดกับไก่มามัดเอาไว้และเตรียมหนังสัตว์ส่วนจ้าวหานหรงแบกตะกร้าเปล่าขึ้นที่หลัง

"ท่านแม่มาแล้ว"

นางเดินไปรับของที่รุ่ยชิงถือพะรุงพะรังมาด้วยเอาไปเก็บไว้ในห้องครัว

"ข้าทำอาหารไว้เผื่อท่านแม่ด้วยตามสบายเถิดเจ้าค่ะ"

รุ่ยชิงพยักหน้าแล้วขอตัวเข้าไปดูหลาน ๆ สองสามีภรรยาจึงออกเดินทาง หลี่เล่อแบกของขึ้นหลังเดินนำหน้าจ้าวหานหรง ก้าวเดินของเขาทั้งว่องไวและดูแข็งแรงต่างจากนางเดินมายังไม่ถึงครึ่งทางก็เหนื่อยหอบแล้ว

"อีกไกลหรือไม่"

นางเอ่ยปากถามหายใจหอบเหมือนจะเดินต่อไปไม่ไหว หลี่เล่อหันกลับมาพบว่านางตามหลังของเขาห่างตั้งห้าวา

"ไม่เกินหนึ่งชั่วยามก็ถึงแล้ว"

น้ำเสียงของเขายังฟังดูสบาย ๆ ไม่มีความเหน็ดเหนื่อยปรากฏบนใบหน้าให้เห็น

"หา! ตั้งหนึ่งชั่วยามข้ามิตายก่อนหรือ"

ใบหน้าของนางซีดเซียวร่างอ้วนนั่งลงตรงนั้นรู้สึกปวดขายิ่งนัก ปกตินางไม่ใช่คนอ่อนแอขนาดนี้แต่ครั้งนี้นางเดินไม่ไหวจริง ๆ หลี่เล่อลังเลครู่หนึ่งตัดสินใจเดินย้อนกลับมาพลางหันหลังให้นั่งลงยอง ๆ

"ถ้าเดินไม่ไหวก็ขี่หลังข้า หากนั่งพักจะยิ่งเสียเวลา"

ดูเหมือนจ้าวหานหรงจะต่อต้านนางนั่งนิ่งอยู่ครู่หนึ่งเขาก็เอ่ยซ้ำ

"รีบ ๆ ขึ้นมาเดี๋ยวจะสายไปไม่ทันพ่อค้า"

เพื่อความสะดวกนางจำใจขึ้นขี่หลังหลี่เล่อตามคำแนะนำของเขา น่าแปลกที่การเดินทางยังคงรักษาเวลาเอาไว้ได้ หลี่เล่อไม่ได้เดินช้าลงและไม่มีท่าทางเหนื่อยหอบเหมือนกับนาง ใช้เวลาหนึ่งชั่วยามทั้งคู่ก็มาถึงตลาดซื้อขายหนังสัตว์ นางลงจากหลังของเขาเดินตามก้นสามีพลางมองดูการค้าขายในยุคโบราณอย่างตื่นเต้น

"พรานหลี่มาแล้วพวกเรากำลังรออยู่อ้าวแล้วนั่นมากับใครล่ะ"

พ่อค้าที่คุ้นเคยกันกล่าวคำทักทายพลางชะโงกมองจ้าวหานหรง

"ข้าพาภรรยามาด้วยน่ะ"

จ้าวหานหรงยืนตัวแข็งค้างขึ้นมาทันที หลี่เล่อกล้ายอมรับกับคนอื่นว่านางคือภรรยาหรือ

"อ้อ ๆ แล้วนั่นถือไก่กับเป็ดมาขายด้วยหรือ"

"ใช่แล้วว่าจะเอาไปที่ร้านอาหารด้านโน้น"

เขาชี้มือไปยังตึกด้านขวามือ พ่อค้าจึงเอ่ยขึ้น

"คืนนี้บ้านข้ามีงานเลี้ยงรวมญาติข้าขอซื้อได้หรือไม่หากไม่มีคนจอง"

หลี่เล่อหันหน้ามาหาจ้าวหานหรงนางจึงพยักหน้าให้เขาตัดสินใจ

"ได้สิ"

ไก่กับเป็ดขายได้แล้วส่วนหนังสัตว์ขายตามราคาปกติเป็นราคาที่หลี่เล่อพึงพอใจเขาจึงยื่นเงินขายไก่กับเป็ดให้นาง

"นี่เงินค่าขายไก่กับเป็ด ส่วนนี้ข้าให้เจ้าเก็บไว้เพิ่ม"

หลี่เล่อให้เงินนางในทันทีและพาไปซื้อของกินเข้าบ้านเนื่องจากจ้าวหานหรงไม่เคยซื้อของไม่รู้จักการค้าขาย เขาเข้าใจมาตลอดว่านางไม่รู้จักการซื้อขายแลกเปลี่ยนแต่ก็ยินยอมให้นางเก็บเงินเอาไว้ เพราะเป็ดไก่นางเป็นคนเอามาส่วนเงินที่แบ่งให้ถือว่าเป็นจำนวนเล็กน้อยที่ควรให้

"ท่านให้ข้าเป็นคนซื้อใช่หรือไม่"

นางถามขึ้นพลางมองเงินที่อยู่ในมือของตัวเอง หลี่เล่อเพียงตอบสั้น ๆ กลับมา

"เอาเงินจากข้าซื้อของส่วนเงินที่อยู่กับเจ้าก็เก็บเอาไว้"

จากนั้นเขาก็ปลดตะกร้าจากบ่าไหล่ของนางมาสะพายขึ้นที่หลังเดินนำหน้าไปยังร้านขายข้าวสารโดยมีนางเดินตามไปติด ๆ

"ท่านรู้หรือว่าในบ้านขาดเหลือสิ่งใดบ้าง"

นางเข้าครัวทุกวันย่อมรู้มากกว่าส่วนหลี่เล่อมักซื้อไปตุนเอาไว้ทั้งของจำเป็นและบางครั้งก็เกินจำเป็นเพื่อไม่ให้ขาดแคลน

"ที่บ้านไม่ค่อยมีอะไรเหลือ"

ไปถึงร้านทั้งคู่ก็มองหาสิ่งที่ต้องการนางจึงไล่ลำดับความสำคัญของสิ่งที่ต้องซื้อให้ฟัง

"เราขาดข้าวสาร ของแห้ง เครื่องปรุงอาหาร ของเหล่านี้ซื้อมากหน่อยให้พอกินหนึ่งเดือนขึ้นไป"

หลี่เล่อมองหน้าของจ้าวหานหรงที่เวลานี้เขารู้สึกเหมือนพูดคุยกับคนแปลกหน้า

"อย่างอื่นก็ขาด"

"ก็ใช่ แต่สามอย่างนี้จำเป็นมากกว่าอย่างอื่นเราทยอยซื้อทีหลังได้และของสดที่ต้องทำอาหารไม่ควรซื้อไปเก็บนาน ๆ คราวหน้าควรจดออกมาว่าสิ่งที่ต้องซื้อมีอะไรบ้างจะได้ควบคุมการใช้จ่ายได้"

หลี่เล่อยิ่งฟังก็ยิ่งสงสัยว่านางรู้จักการทำรายจ่ายด้วยหรือ สตรีชนบทไม่รู้หนังสือด้วยซ้ำไป ที่สำคัญพู่กันและกระดาษเป็นของแพงมากเกินความจำเป็นของครอบครัวยากจน

จ้าวหานหรงรู้สึกตัวว่านางพูดมากเกินไปจึงหยุดแล้วเข้าไปเลือกของในร้านโดยมีหลี่เล่อคอยช่วยดูและจ่ายเงินให้จากนั้นทั้งคู่จึงเดินไปดูเนื้อสัตว์และผักสำหรับทำอาหารหม้อใหญ่