LOGINข้ามีนามว่าซูเยว่ชิง เป็นคุณหนูลำดับที่สามของจวนสกุลซู บิดาของข้าคือซูเหวินฉีมีตำแหน่งเป็นรองเจ้ากรมพิธีการ ตั้งแต่เด็กข้าชื่นชอบบุรุษผู้หนึ่ง เขาคือคุณชายใหญ่สกุลต่ง มีนามว่าต่งฮุ่ยหนานทุกคนต่างก็พูดเป็นเสียงเดียวกันว่าข้าเป็นคนพูดมาก มีแค่เพียงพี่หญิงใหญ่ของข้าและสหายสนิทของข้าอย่างต่งฮุ่ยเหมยเพียงเท่านั้นที่ยินดีจะรับฟังคำพูดของข้า ตอนที่พระชายาองค์รัชทายาทฆ่าตัวตาย บุรุษในดวงใจของข้าผู้นั้นก็กลับมาจากสำนักศึกษาที่อยู่ต่างเมือง เขายังคงรูปงามดังเดิมแต่ดวงตาที่เต็มไปด้วยความเศร้าโศกเสียใจของเขาทำให้ข้าอดรู้สึกเห็นใจเขาไม่ได้หลังจากสิ้นสุดพิธีศพของพระชายาองค์รัชทายาทไปแล้วข้าบังเอิญได้พบต่งฮุ่ยหนานอยู่ในหอสุรา เดิมทีข้าคิดจะรั้งต่งฮุ่ยเหมยผู้เป็นน้องสาวของเขาให้เข้าไปดูเขาด้วยกัน น่าเสียดายที่ต่งฮุ่ยเหมยกำลังหัวเสียเรื่องคู่หมั้นจากสกุลมู่ของนางอยู่ ข้าก็เลยเข้าไปดูเขาตามลำพังในห้องรับรองพิเศษของหอสุรา ต่งฮุ่ยหนานผู้หล่อเหลาและสง่างามกำลังเอนกายลงไปนอนบนโต๊ะอาหารอย่างหมดสภาพ ข้าเดินเข้าไปใกล้เขาก้มหน้าลงไปพินิจดูใบหน้าที่เต็มไปด้วยความแดงก่ำของเขาอย่างใกล้ชิด ดวงตาที่เคยสว่างไสวขอ
ข้าคือบุตรสาวคนรองสกุลต่ง มีนามว่า ต่งฮุ่ยเหมย พี่สาวของข้าคือพระชายาองค์รัชทายาทหยางซื่อหาว ตั้งแต่เล็กจนโตข้าชื่นชอบบุรุษผู้หนึ่งเขามีนามว่า ซูเยว่ฉาง เขาคือบุตรชายคนโตของท่านมหาเสนาบดีซู แต่สุดท้ายความรักของข้าก็ต้องจบลงเมื่อเขาพูดกับข้าอย่างตรงไปตรงมาว่า“ขอโทษนะ คนที่พี่ชอบคือคู่หมั้นของพี่หร่วนเจียอี น้องหญิงต่งไม่ต้องเสียใจไป สักวันเจ้าก็คงจะได้พบกับคนที่เขาชอบเจ้าและเจ้าชอบเขา ถึงยามนั้นเจ้าก็จะรู้เองว่าคนที่มีใจตรงกันพอได้อยู่ด้วยกันแล้วทำให้เกิดความสุขใจมากเพียงใด” นี่คือคำพูดของซูเยว่ฉางตอนที่ข้ามอบถุงหอมให้เขาและสารภาพว่ารักเขาในห้องรับรองส่วนตัวของภัตตาคารเหม่ยสือ พอเขาเอ่ยจบก็เดินออกจากห้องไปทิ้งให้ข้านั่งจ้องมองอาหารตั้งมากมายที่วางอยู่บนโต๊ะด้วยความเสียดาย“ให้ข้าช่วยกินไหม เมื่อครู่นี้ตอนที่คุณชายใหญ่ซูเดินออกไป ข้าเห็นว่าบนโต๊ะมีอาหารตั้งมากมายแต่เจ้ากลับต้องกินคนเดียว” คนที่พูดคือคนสนิทข้างกายของซื่อจื่ออันอ๋อง ข้าเองก็ไม่รู้ว่าเขามีชื่อแซ่ว่าอะไร แต่พี่หญิงใหญ่ซูเคยบอกกับข้าว่าเขาเป็นคนดี ดีกว่าว่าที่สามีของพี่หญิงเสียอีก ข้าจึงได้พยักหน้าแล้วเชิญให้เขาเข้ามากินอาห
ยามที่หยางจื่อโม่ได้ขึ้นครองราชย์ทั้งนางและเขาก็มีลูกด้วยกันสี่คนแล้ว ชายสองหญิงสองช่วยปิดปากถ้อยคำที่ว่า “สมควรรับพระสนมเพื่อช่วยแตกกิ่งก้านสาขาให้แก่ราชวงศ์” ได้ดีมากทีเดียวสำหรับบุรุษที่เคยเอ่ยปากว่าจะไม่ยอมให้ซูเยว่อิงคลอดลูกอีกแล้วเช่นหยางจื่อโม่การมีลูกถึงสี่คนถือว่าเป็นการยอมอ่อนข้อให้แก้คำว่าแตกกิ่งก้านสาขาให้แก่ราชวงศ์ของบรรดาขุนนางได้มากที่สุดแล้ว“แม้ว่าข้าจะชอบทำลูก แต่กลับไม่ชอบตอนที่เจ้าคลอดลูก” นี่คือคำพูดของเขาตอนที่เขาขอน้ำยาไร้บุตรมาดื่มด้วยตนเองการกระทำของเขาสร้างความซาบซึ้งใจให้แก่ซูเยว่อิงเป็นอย่างยิ่ง ตอนที่นางคลอดองค์หญิงน้อยหยางหมิงเจินหมอหลวงก็บอกนางแล้วว่าต่อไปนางจะไม่สามารถมีลูกได้อีก แต่เมื่อได้ยินว่าน้ำยาไร้บุตรที่หยางจื่อโม่ดื่มเข้าไปจะช่วยลดความกำหนัดของบุรุษได้นางก็ยินยอมให้เขาดื่มแต่โดยดีธรรมชาติของบุรุษโดยทั่วไปยิ่งอายุมากขึ้นความกำหนัดก็จะลดลง พอดื่มน้ำยาไร้บุตรเข้าไปอีกก็คงจะลดความต้องการในห้องหอลงได้แล้ว ต่อให้ในอนาคตหยางจื่อโม่จะชื่นชอบสตรีอื่นที่มีทั้งความงามและความอ่อนเยาว์ ต่อให้มีแรงใจแต่ก็คงจะไร้ซึ่งแรงกายในการสร้างปัญหาให้แก่ชีวิตคู่ของเข
หลังคลอดลูกแล้วซูเยว่อิงหลับใหลยาวนานไปถึงหนึ่งวันกับอีกหนึ่งคืนตอนที่นางลืมตาตื่นขึ้นมาก็พบว่าตรงข้างเตียงของนางคือหยางจื่อโม่ที่กำลังนั่งเฝ้านางอยู่“เจ้าตื่นแล้วหรือ” เขาเอ่ยถามพลางกระชับมือที่ยังกุมมือของนางเอาไว้แน่น ดวงตาที่เต็มไปด้วยความแดงก่ำของเขาทำให้ซูเยว่อิงรีบยื่นมือไปลูบบริเวณระหว่างคิ้วพลางเอ่ยคำพูดปลอบใจเขาในทันที“ข้าตื่นแล้ว ไม่เป็นอะไรแล้ว” แม้ว่านางจะพูดเช่นนั้นแต่นางรู้ดีว่าหลังจากคลอดบุตรชายแล้วนางมีอาการตกเลือดอย่างน่ากลัว โชคดีที่หมอหลวงที่หยางฉีฮ่องเต้พามาด้วยเป็นคนมีความสามารถ ไม่เพียงรักษาอาการตกเลือดของนางได้ยังช่วยให้นางหลุดพ้นจากอาการเจ็บปวดหลังคลอดบุตรได้ด้วย“เจ้าเกือบจะตายแล้ว” คำพูดของหยางจื่อโม่ทำให้ซูเยว่อิงยิ้มออกมา“ตอนนี้ไม่ตายแล้ว” เมื่อนางเอ่ยเช่นนี้หยางจื่อโม่ก็พยักหน้า“โชคดีที่เจ้าไม่ตาย” ...ไม่เช่นนั้นคงได้มีอีกหลายคนที่ต้องตายตามเจ้าไป แม้ว่าท้ายประโยคเขาจะไม่ได้พูดออกมาแต่คนที่สามารถคาดเดาความคิดของผู้อื่นได้อย่างซูเยว่อิงรีบเอ่ยวาจาปลอบเขาในทันที“ต่อให้ข้าตายก็ไม่ใช่ความผิดของผู้ใด และไม่ใช่ความผิดของลูกด้วย”คำพูดของซูเยว่อิงทำให้หยางจ
ซูเยว่อิงรักษาครรภ์อย่างสงบในหลิงหนาน ทุกคนในครอบครัวของนางช่วยกันดูแลนางอย่างดี ข่าวการขึ้นครองราชย์ของหยางฉีฮ่องเต้ไม่ได้ทำให้นางรู้สึกยินดีได้เท่าข่าวความปลอดภัยของทุกคนที่นางรู้จัก ซูเหวินจางผู้เป็นบิดาของนางยังคงได้ดำรงตำแหน่งอัครเสนาบดี ส่วนซูเหวินฉีผู้เป็นท่านอาของนางได้ดำรงตำแหน่งเจ้ากรมพิธีการ เพราะหยางฉีฮ่องเต้มีบิดาของนางคอยช่วยเหลือการจัดการกับขั้วอำนาจในราชสำนักของหยางฉีฮ่องเต้จึงได้ราบรื่นวังหลังของหยางฉีฮ่องเต้ว่างเปล่าไร้ซึ่งสนมและองค์ฮองเฮา นอกจากเยียนไทเฮาผู้เป็นพระมารดาแล้วหยางฉีฮ่องเต้ไม่คิดจะรับสตรีใดเข้าไปเติมเต็มวังหลัง ส่วนตำหนักบูรพาก็ไม่ต่างกัน นอกจากเตรียมการต้อนรับซูเยว่อิงเข้าตำหนักบูรพาแล้วก็ไม่มีแผนว่าจะรับสตรีอื่นเข้าตำหนักบูรพาอีกด้วยอำนาจของเสนาบดีซูเหวินจางไม่มีผู้ใดกล้าเสนอให้องค์รัชทายาทรับสนมชายาเพิ่ม มีแค่เพียงหยางฉีฮ่องเต้เพียงเท่านั้นที่ได้รับฎีกาขอให้แต่งตั้งองค์ฮองเฮาและรับพระสนมเข้าวัง แม้จะถูกกดดันอย่างต่อเนื่องแต่หยางฉีฮ่องเต้ก็ไม่หวั่นพระทัยทำแค่เพียงตรัสออกมาว่า“ผู้ใดกล้ายื่นฎีกาให้ข้ารับสนมเข้าวังอีก ข้าจะพระราชทานงานสมรสให้พวกเจ้า ย
ยามที่หยางจื่อโม่ยกทัพไปสมทบกับอันอ๋องและมู่หรงต้วน ทัพสกุลกู้ก็กำลังตกอยู่ในสภาวะลำบาก ขณะที่พวกเขากำลังต่อสู้กับกองกำลังพิทักษ์เมืองพวกเขาก็ถูกโอบล้อมด้วยทัพใหญ่ของอันอ๋องและทัพใหญ่ของสกุลมู่ ด้านในยังมีกองกำลังของทัพสกุลซูที่คอยปกป้องความปลอดภัยให้แก่ชาวบ้านทั่วไปอีก แม้ว่าใจจะมีความทะเยอทะยานมากเพียงใดแต่กู้ชิงก็ไม่กล้าเอาชีวิตของคนในครอบครัวและทหารทั้งกองทัพมาทิ้งไปอย่างเสียเปล่า“บอกกับกู้ชิงไปว่าหากพวกเขายอมทิ้งอาวุธ ข้าจะยอมเปิดทางให้พวกเขาสายหนึ่ง ให้พวกเขาถอยร่นกลับไปยังชายแดนทางทิศตะวันออกที่พวกเขาเคยดูแลอยู่ ส่วนเรื่องโทษทัณฑ์ของบ้านสายรองสกุลกู้ข้าจะไปขอพระราชทานการละเว้นโทษจากฝ่าบาทให้ ขอแค่เพียงพวกเขาไม่ก่อให้เกิดความสูญเสียต่อชีวิตและทรัพย์สินของประชาชน ข้าอันอ๋องผู้นี้ก็จะกราบทูลขอการละเว้นโทษกบฏให้แก่พวกเขา” อันอ๋องเอ่ยกับที่ปรึกษาของตนเอง ทำให้ที่ปรึกษารีบเขียนจดหมายขอสงบศึกแล้วรีบนำจดหมายไปหากู้ชิงด้วยตนเอง“ท่านน้าเขย ต่อให้กู้ชิงรับปากยอมถอยทัพแต่ทางฝ่าบาทเล่า ฝ่าบาทจะยอมละเว้นทัพที่เคยลุกขึ้นมาก่อกบฏได้หรือ” คำถามของมู่หรงต้วนทำให้อันอ๋องทอดถอนใจออกมาด้วยความหนั
ตลอดการเดินทางไปหลิงหนานหยางจื่อโม่เพิ่มการคุ้มกันอย่างแน่นหนามากยิ่งขึ้น แผนการเดินทางมีแค่เพียงเขาเท่านั้นที่ล่วงรู้ แม้ว่าจะมีคนจากจวนสกุลซูมาช่วยคุ้มกันเขาก็ยังไม่วางใจ หลังจากพ้นเขตของเมืองหลวงไปแล้วก็มีกองกำลังของสกุลมู่มาช่วยคุ้มกันเพิ่มขึ้น ขบวนเดินทางแบ่งออกเป็นสองขบวนเพื่อป้องกันการถูกลอบ
ซูเยว่อิงจ้องมองกู้หมิงและซูเยว่หรูด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเย็นชา แววตาที่เต็มไปด้วยความมุ่งร้ายของนางทำให้จิตใจอันร้อนรุ่มของหยางจื่อโม่พลันเยือกเย็นลง“ได้ยินว่าซื่อจื่ออิงกั๋วกงรับอนุเข้าจวนแล้ว อีกไม่นานก็คงจะแต่งภรรยาเอกเข้าบ้านสินะ ข้าขอแสดงความยินดีกับท่านด้วย” คำพูดของซูเยว่อิงทำให้สีหน้า
เมื่อแขกภายในจวนกลับกันไปหมดแล้ว หยางจื่อโม่จึงได้พาซูเยว่อิงกลับไปพักผ่อนที่เรือนอู่ถงของเขาและนาง วันนี้ซูเยว่อิงได้ฟังเรื่องเล่ามากมายจากซูเยว่ชิงและต่งฮุ่ยเหมย นางจึงได้รู้ว่าช่วงที่นางเตรียมตัวเข้าพิธี ความสัมพันธ์ระหว่างต่งฮุ่ยเหมยและหร่วนเจียอีดีขึ้นมากแล้วแถมความสนิทสนมระหว่างพวกนางในยามนี้
มู่หรงต้วนจ้องมองสาวน้อยที่กำลังจ้องมองเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น เรื่องที่เขาเคยพูดกับลูกน้องของตนเองว่าจะขอถอนหมั้นกับนาง เขาเคยพูดจริงๆ เพียงแต่ลูกน้องกลุ่มนั้นล้วนเป็นลูกน้องคนสนิทของเขาเกือบทั้งสิ้น คนกลุ่มนี้ต่างก็ไม่มีผู้ใดเป็นคนพูดมาก แล้วเหตุใดพวกนางจึงได้ล่วงรู้คำพูดของเขา“ต้อ







