All Chapters of ทะลุมิติมาเป็นแสงจันทร์ขาวของตัวร้ายในนิยายคุณธรรม: Chapter 1 - Chapter 10

กลิ่นหอมที่ไม่คุ้นเคย สัมผัสอันรุ่มร้อนที่ลุกลามไปจนเกือบทั้งร่างทำให้ซูเยว่อิงลืมตาขึ้นมา ชายหนุ่มตรงหน้าทำให้นางเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ ใบหน้าอันหล่อเหลาได้รูปของเขาไม่ใช่คนที่ซูเยว่อิงเคยรู้จัก แต่การที่เขากำลังสัมผัสร่างกายของนางอย่างอุกอาจและรุ่มร้อนโดยที่นางไม่ได้รู้สึกรังเกียจเลยสักนิดทำให้นางรู้สึกประหลาดใจ“ข้าเป็นอันใดไป” เสียงที่พึมพำออกมาราวกับไม่ใช่เสียงของนาง ความรู้สึกร้อนรุ่มที่กำลังแผ่กระจายไปทั้งร่างทำให้นางโอบกอดร่างของเขาเอาไว้ เขาจุมพิตริมฝีปากของนางอย่างหิวกระหาย ดวงตาที่เต็มไปด้วยความมืดมนของเขาทำให้นางรู้สึกหวาดกลัว แต่ความกระหายอยากที่ไม่คุ้นเคยทำให้นางไม่คิดจะปฏิเสธเขาอีกทั้งยังอยากจะให้เขาลงมือกับนางให้มากขึ้น ท่ามกลางกลิ่นอายอันร้อนแรงของราคะซูเยว่อิงหลับตาลงอีกครั้งเมื่อรับรู้ได้ถึงภาพความทรงจำที่กำลังหลั่งไหลเข้ามาซูเยว่อิง คุณหนูใหญ่จวนเสนาบดีซู สตรีสกุลสูงศักดิ์ผู้มีความงามเป็นที่เลื่องลือ เดิมทีนางมีชีวิตที่ดีเหนือผู้อื่นแต่เพราะสัญญาหมั้นหมายระหว่างซื่อจื่อจวนอิงกั๋วกงกับสตรีจากสกุลซูจึงทำให้ชีวิตของนางต้องเปลี่ยนไป ความริษยาก่อให้เกิดหายนะ ซูเย

‘ดี! ในเมื่อนิยายเรื่องนี้คนทำดีต้องได้ดี ส่วนคนชั่วมักจะต้องตายอย่างอนาถ ถ้าอย่างนั้นข้าก็ผลักดันให้พวกเจ้ากลายเป็นคนชั่วที่สุดในนิยายเรื่องนี้ แล้วหลังจากนั้นพวกเราลองมาดูกันว่าใครกันแน่ที่จะต้องตาย’ ซูเยว่อิงคิดแค้นเคืองอยู่ในใจ แต่แล้วนางก็รู้สึกยินดีเมื่อเห็นว่าทั้งบิดาและพี่ชายของร่างนี้มาถึงขอบสระแล้ว“ช่วยด้วย ช่วยข้าด้วย” เมื่อเอ่ยจบนางก็แสร้งจมลงไปในน้ำเป็นครั้งสุดท้ายทิ้งร่างลงไปใต้สระน้ำที่ทั้งลึกและขุ่นมัว โชคดีที่ยามนี้ไม่ใช่หน้าหนาวไม่เช่นนั้นนางที่กำลังแสร้งจมน้ำมานานถึงขนาดนี้คงได้กลายเป็นผีเฝ้าสระเพราะความหนาวเย็นแน่ๆคนที่กระโดดลงมามีทั้งซูเหวินจางผู้เป็นบิดาและซูเยว่ฉางผู้เป็นพี่ชาย คนทั้งสองช่วยกันพาร่างของนางขึ้นจากสระน้ำ สภาพร่างกายอันเปียกปอนของนางทำให้ซูเหวินจางรีบนำเสื้อคลุมของตนเองมาคลุมร่างของนางเอาไว้ ซูเยว่อิงก้มหน้าลงแสร้งไอแล้วคายน้ำออกมาท่าทางที่เต็มไปด้วยความอ่อนแอของนางเรียกความสงสารจากบิดาและพี่ชายได้เป็นอย่างดี“เกิดอะไรขึ้นเหตุใดเจ้าจึงได้ตกลงไปในสระน้ำได้” คำถามของพี่ชายทำให้ซูเยว่อิงเงยหน้าขึ้นมาแล้วหันไปมองกู้หมิงและซูเยว่หรูด้วยสายตาที่เต็มไปด

ตอนที่หานถิงยกกล่องใส่ชุดเครื่องเขียนเข้ามาซูเยว่อิงก็เปิดกล่องตรวจสอบชุดเครื่องเขียนที่ทำจากหยกอีกครั้ง พู่กันขนหมาป่าด้ามของพู่กันทำจากหยกแกะสลักอย่างประณีต ยังมีแท่นฝนหมึกและที่ทับกระดาษ ล้วนเป็นหยกน้ำดีที่ได้รับการคัดสรรมาอย่างดีแล้ว ซูเยว่ฉางที่นั่งอยู่ด้านข้างของนางอดเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความชื่นชมไม่ได้“ในที่สุดเจ้าก็คิดได้เสียทีว่าควรจะแสดงความกตัญญูต่อท่านปู่และท่านย่าให้ดี ชุดเครื่องเขียนที่อยู่ในกล่องนี้ทั้งล้ำค่าและแสดงให้เห็นถึงความใส่ใจที่เจ้ามีต่อท่านปู่” คำพูดของเขาทำให้ซูเยว่อิงยิ้มออกมาในทันทีเมื่อคิดได้ว่าแท้จริงแล้วเครื่องเขียนที่ทำมาจากหยกชุดนี้เจ้าของร่างเดิมตั้งใจจะมอบให้กู้หมิง ส่วนของขวัญที่นางตั้งใจจะนำมามอบให้ซูหย่วนผิงผู้เป็นท่านปู่ของนางก็คือภาพวาดฝีมือของตนเอง เจ้าของร่างเดิมต้องการจะโอ้อวดความสามารถของตนเองโดยไม่รู้เลยว่าซูเยว่หรูก็มอบภาพวาดเช่นเดียวกันฝีมือการวาดภาพของซูเยว่หรูที่ถูกอบรมเลี้ยงดูโดยนายท่านผู้เฒ่าและฮูหยินผู้เฒ่าย่อมจะโดดเด่นจนกลบความสามารถของเจ้าของร่างเดิมได้อย่างไม่ทิ้งฝุ่น ยังมีเรื่องงามหน้าที่นางทำในคอกม้ากับคนเลี้ยงม้

ซูหย่วนผิงจ้องมองหลานชายของตนเองและหร่วนเจียอีที่ยืนเคียงคู่กันท่ามกลางผู้คนในงานเลี้ยงด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความพึงพอใจ แล้วสุดท้ายเขาจึงได้เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเสียดาย“สตรีที่ทั้งงดงามและมีความสามารถเช่นเจ้า กลับถูกข้าจับจองหมั้นหมายเอาไว้ให้เจ้าคนที่ไม่ค่อยจะเอาไหนอย่างเยว่ฉาง เฮ้อ ช่างเหมือนข้ากำลังเอาดอกไม้ไปปักลงมูลวัวเสียจริง” คำพูดของซูหย่วนผิงทำให้ซูเยว่ฉางกระแอมออกมาในทันที“อ่ะแฮ่ม! ท่านปู่ ท่านพูดเสียงดังจนมูลวัวเช่นข้าได้ยินแล้วนะ” เมื่อเขาเอ่ยออกมาเช่นนี้ซูหย่วนผิงก็หัวเราะออกมาเสียงดัง“เจ้าก็อย่าทำตัวเป็นมูลวัวสิ รีบๆ สร้างความสำเร็จให้แก่ตนเองยามที่รับคุณหนูหร่วนเข้าจวนมานางจะได้สามารถโอ้อวดผู้อื่นได้ว่าสามีของนางเป็นคนมีความสามารถ”“หลานน้อมรับคำสอนของท่านปู่แล้ว ท่านปู่วางใจเถิดข้าจะไม่ทำให้นางต้องอับอายผู้ใดหรอก” เมื่อเขาเอ่ยจบซูหย่วนผิงก็พยักหน้าด้วยความพึงพอใจ“ยังนับว่าเจ้าเป็นคนที่สามารถพัฒนาได้อีกผู้หนึ่ง เจ้าพาหร่วนฮูหยินและแม่หนูหร่วนไปนั่งพักเถิด อย่าลืมดูแลพวกนางให้ดีด้วยเล่า” เมื่อซูหย่วนผิงเอ่ยออกมาเช่นนี้ซูเยว่ฉางก็ขานรับแล้วพาสองแม่ล

สายตาที่ทุกคนใช้จ้องมองนางทำให้ซูเยว่หรูรีบเช็ดน้ำตาแล้วคุกเข่าลงไปบนพื้นในทันที ยามนี้นางเริ่มรับรู้ได้แล้วว่าวันนี้พี่สาวผู้โง่เขลาของนางไม่ใช่คนที่นางจะเล่นงานกลับได้ง่ายๆ ยังไม่นับว่าสุดท้ายแล้วคนที่ลงมือวางยาทำร้ายก็คือนาง คนที่พยายามจะพาผู้คนไปดูพฤติกรรมอันเสื่อมทรามของซูเยว่อิงก็คือนางไม่ว่าอย่างไรยามนี้คนที่ผิดก็กลายเป็นนางไปเสียแล้ว“ท่านปู่ ท่านย่าข้าไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ เรื่องที่พยายามจะพาบรรดาสตรีสูงศักดิ์ไปที่คอกม้าเป็นเพราะข้าอยากจะสนิทสนมกับพวกนางเร็วๆ จึงได้ใช่เรื่องม้ามาโอ้อวด ส่วนเรื่องที่สั่งให้คนตามหาพี่หญิงใหญ่เป็นเพราะข้าเป็นห่วงพี่หญิงจริงๆ” ซูเยว่หรูเอ่ยแก้ตัวออกมาเพื่อเอาตัวรอด เพียงแต่พอโกหกไปแล้วคำพูดที่พูดออกมาก็ไม่น่าเชื่อถือไปเสียแล้ว“อ่อ! หากน้องหญิงเป็นห่วงข้าจริง เหตุใดตอนที่พบว่าข้ากำลังตะเกียกตะกายอยู่กลางสระเจ้าจึงไม่คิดจะช่วยเหลือเล่า อย่างน้อยเจ้าก็พยายามโยนไม้หรืออะไรมาให้ข้าเกาะก็ได้ แม้แต่น้องหญิงสามที่ชอบทะเลาะกับข้าเป็นประจำนางยังพยายามโยนกิ่งไม้ก้านเล็กๆ ให้ข้าเกาะเลย” เมื่อซูเยว่อิงเอ่ยเช่นนี้ซูเยว่ชิงก็รีบเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสีย