Mag-log inชายหาดของท้องทะเลอันสวยงามกว้างใหญ่ไพศาลแห่งหนึ่ง
ปรากฏร่างระหงงดงามของสตรีนางหนึ่งกำลังเดินทอดน่องด้วยท่วงท่าสวยงาม
ตามด้วยบุรุษรูปร่างสูงโปร่งงามสง่าผู้หนึ่งกำลังเดินตามหญิงสาวอยู่อย่างจำใจ....
ชายหนุ่มผู้นั้นเพียงมองตามร่างระหงงามตานั้นด้วยสายตาคมกริบนุ่มลึกฉายแววหลากหลายอารมณ์
ภาพของสตรีประหลาดนางหนึ่งผู้ซึ่งจับจูงมือของเขาให้เดินตามนางอยู่ในขณะนี้
นางทำกับเขา
คล้ายกับว่าเขาเป็นเพียงเด็กน้อยหลงทาง
ลักษณะของนางบ่งบอกชัดเจนว่ากำลังหลอกล่อเขา
นางคงกำลังหวังประโยชน์จากตัวเขาไม่ต่างจากสตรีหรือบุคคลทั้งหลายที่พยายามจะเข้าหาเขาอยู่ตลอดเวลา
เพราะว่าเขานั้น คือ หลี่หงจินหยาง
เขา...
ผู้เป็นถึงโอรสสวรรค์ของแผ่นดินใหญ่แห่งอาณาจักรต้า หลี่ที่ยิ่งใหญ่คับฟ้า เขาที่เป็นถึงผู้นำของกลุ่มอิทธิพลมืดที่ใหญ่ที่สุดของยุทธภพ
เขา...ผู้ที่ทั้งโหดเหี้ยม โหดร้าย ทั้งยังเย็นชา
เขา...ผู้ที่ไม่เคยสนใจใครนอกจากตัวเอง
แต่ยามนี้...
ถึงแม้ว่าเขาจะรู้ถึงเจตนาไม่บริสุทธิ์ของนาง
แต่ทว่าเขากลับทำอะไรไม่ได้
เขาจะทำอย่างไรได้
ในเมื่อเขาเองก็มีประสงค์ที่จะหวังประโยชน์จากนางเช่นเดียวกัน
เดิมทีเขาเพียงนั่งฝึกฝนวิชาของชาวยุทธอยู่ที่น้ำตกแห่งหนึ่งในป่าใหญ่ของเขตแคว้นต้าหลี่
ในวันนั้นเขาพบเจอกับวัตถุประหลาดชนิดหนึ่ง
รูปร่างหน้าตาของเจ้าวัตถุประหลาดนั้นดูอย่างไรก็ให้ความรู้สึกว่าไร้ค่าไร้ราคาค่างวดใดๆ
แต่ทว่า…
มันกลับเปล่งแสงระยิบระยับจนเขาต้องหรี่ตามองเนื่องจากว่าแสบตา
เขาแค่เอื้อมมือไปหยิบมันขึ้นมาเพื่อพิศมองเพียงเท่านั้นมันกลับส่องแสงสว่างจ้าจนสายตาของเขาพร่ามัวมองไม่เห็นสิ่งอื่นใดได้อีกเลย
ชั่วขณะหนึ่งคล้ายเวลาหยุดเดินโลกหยุดหมุน
เพียงอึดใจต่อมาเขาก็ลืมตาขึ้นมา
และต้องตระหนกตกใจอย่างเหลือประมาณ
เมื่อเขาตื่นขึ้นมาแล้วพบว่าตนเองอยู่ในอ่างอาบน้ำหน้าตาประหลาด
และ...
พบเจอกับสตรีแปลกประหลาดในอ่างอาบน้ำนั่น...
สตรีนางนั้น
อยู่ในสภาพเปลือยเปล่า
นางกำลังวาดแขนวาดขาอย่างยั่วยวนด้วยเรือนร่างเปล่าเปลือยไร้อาภรณ์แนบกาย
เขาคิดว่านางคงจะเป็นปีศาจราคะตนหนึ่งที่ใช้วิชามารจำแลงภาพลวงตาใส่เขา
แต่ความคิดนั้นพลันเปลี่ยนไป
เมื่อท่าทางของนางเองก็บ่งบอกได้ว่าตื่นตระหนกตกใจอย่างมากมายกับการปรากฏกายของเขา
นางเป็นเพียงสาวน้อยที่ท่าทางมิได้มีพิษมีภัยใดๆ
พละกำลังหรือฝีมือดังชาวยุทธ์ทั่วไปใดๆเขาสัมผัสได้ว่านางก็ไม่มีเช่นกัน
นอกจากได้พบเจอกับสตรีประหลาดไร้เสื้อผ้าอาภรณ์สวมใส่แล้ว
ทุกสิ่งทุกอย่างรอบตัวยังประหลาดไปเสียทั้งหมด
มันประหลาดเสียจน
เขา
ผู้ที่เป็นผู้ยิ่งใหญ่ที่สุดในแผ่นดินแห่งแคว้นต้าหลี่ที่มักจะเจอะเจออะไรมาเยอะแยะมากมายยังต้องตื่นตระหนกที่สุดในชีวิต
นี่มันเรื่องบ้าอันใดกัน!?
กับสตรีแปลกประหลาด
กับทุกสิ่งอย่างรอบตัวที่แปลกประหลาด
นี่มันเรื่องบ้าอันใดกัน!?
เขาถามตัวเองในใจซ้ำไปซ้ำมาอยู่อย่างนั้นแต่ก็หาได้มีคำตอบไม่
และ...
คำตอบในคำถามของเขา
แน่นอน…
ว่ามันอยู่ที่สตรีประหลาดผู้นี้เพียงผู้เดียว
นางผู้เดียวที่จะสามารถไขคำตอบจากคำถามมากมายให้แก่เขาได้...
นางเพียงผู้เดียวที่มีประโยชน์กับเขาในยามนี้...
ถึงแม้ว่านางจะทำท่าทางประหลาด
แต่งกายประหลาด
พูดจาประหลาดฟังไม่ได้ศัพท์
นางเอ่ยมาแต่ละคำ เขาฟังจนต้องปวดขมับในการทำความเข้าใจ
แต่นางก็ยังมีความพยายามที่จะสื่อสารกับเขา
นางบอกกล่าวแก่เขาว่าสถานที่แห่งนี้เป็นที่ใด
เป็นยุคสมัยใด
เขาพอจะทำความเข้าใจได้ไม่ยากว่ามันคล้ายกับโลกอีกโลกหนึ่ง
ซึ่งเรื่องเหลือเชื่อในใต้หล้าล้วนแล้วมีมากมายนานัปการ
หนึ่งในนั้นก็คือเรื่องนี้
และเขาก็ยังได้เข้าใจว่า
แท้จริงแล้ว
คนที่ประหลาดไม่ใช่นาง
แต่เป็นเขา...
เขาเองที่แปลกประหลาดที่สุดในชีวิตของนาง
"สนุกมั้ย รู้สึกดีขึ้นหรือไม่ วันนี้ฉันทำตัวมีประโยชน์ให้ท่าน วันหน้าท่านต้องตอบแทนข้านะ เข้าใจมั้ย"
หญิงสาวที่กำลังจับมือของเขาให้เดินอยู่ตามชายหาดในยามนี้เอ่ยถามขึ้นด้วยประโยคจีนโบราณผิดๆถูกๆผสมปนเปที่ยากแก่การเข้าใจไม่เสื่อมคลาย
เขาเพียงทำได้แค่ส่งสายตามองตอบกลับไปนิ่งๆมิได้กล่าวตอบสิ่งใด
ด้วยไม่รู้ว่าควรจะตอบเป็นประโยคชนิดใด
อีกนัยหนึ่งก็คือ หากตอบออกไปแล้วนางเข้าใจผิดจะทำอย่างไร แต่เหมือนนางจะมิได้ใส่ใจอะไรกับท่าทางเฉยเมยเย็นชาของเขา นางยังคงทำท่าทางแปลกประหลาดตามวิสัยของผู้คนในสถานที่แปลกประหลาดแห่งนี้ได้อย่างเป็นธรรมชาติ
และแล้ววันแห่งการอยู่ในสถานที่แปลกประหลาดกับสตรีแปลกประหลาด ก็หมดไปอีกหนึ่งวัน
แม้ว่าจะเป็นเรื่องที่แสนจะเหลือเชื่อสำหรับเขา
แต่มันก็ได้เกิดขึ้นแล้ว
เขาผู้ที่เป็นถึงองค์รัชทายาทของแคว้นต้าหลี่ที่ยิ่งใหญ่
เขาผู้ที่เป็นถึงผู้นำกลุ่มอิทธิพลมืดที่ใหญ่ที่สุดในยุทธภพ
เขาผู้ที่วันๆเอาแต่ฆ่าคนอย่างโหดเหี้ยมและเลือดเย็น
เขาผู้ที่ถูกตราหน้าว่าเย็นชาไม่สนใจสิ่งใดนอกจากอำนาจ
กับสตรีแปลกประหลาดนางนี้
ผู้ที่ไม่มีอะไรดีนอกจากหน้าตาที่สวยสดงดงามกับรูปร่างยั่วยวนและพูดจาฟังไม่รู้เรื่อง
สวรรค์คงมีความผิดปกติอันใดซักอย่างจึงส่งเขามาให้ได้เจอกับนาง...
และ...
จนกว่าเขาจะหาทางกลับไปยังแคว้นต้าหลี่ในยุคเดิมของเขาที่จากมาได้
เขาคงต้องใช้ประโยชน์จากนาง
เขาเพียงคาดหวังอยู่ในใจว่า นางคงจะมีความสามารถพอที่จะทำประโยชน์ให้กับเขาได้
และเขาเพียงคาดหวังว่าตัวเขาเอง ว่าคงจะไม่หลงกลไปกับมารยาตื้นเขินของนางแต่อย่างใด
กับสตรีแปลกประหลาดที่สุดในชีวิตของเขา....
นางผู้มีนามว่า
หลินหลิน
ซักพัก สาบเสื้อเริ่มเผยชายผ้าเริ่มเปิดผิวเนื้อนวลเนียนใต้ร่มผ้าเริ่มเด่นชัด สัดส่วนภายใต้อาภรณ์เริ่มงามเด่นออกมาสู่สายตาหลี่หงจินหยางถอนใบหน้าคมคายออกจากซอกคอหอมกรุ่นขึ้นมองใบหน้างามขึ้นริ้วสีชาดของหลินหลิน ลมหายใจกรุ่นร้อนเป่ารดหนักหน่วงใส่ใบหน้าของกันและกัน ดวงตาคมกริบฉายแววเร่าร้อนมองสบประสานดวงตากลมโตฉายแววเว้าวอนเพียงอึดใจ ริมฝีปากร้อนผ่าวของคนทั้งสองพลันประกบเข้าหากันอย่างร้อนรนตรงกำแพงมุมมืดของชั้นหนังสือ บัดนี้กำลังมีเสียงเสียดสีของเสื้อผ้าอาภรณ์ผสมผสานเสียงลมหายใจหอบหนักของสองสามีภรรยาอยู่อย่างนั้น แผ่นหน้ากระดาษของตำราชุนกงพลันพลิกกลับไปมาเมื่อมีลมพัดพาจากชายผ้าผลิกตลบออกจากเรือนร่างของพวกเขาเสียงของจังหวะบางอย่างยังคงดังผสมผสานกับเสียงของลมหายใจหนักๆหอบถี่อยู่อย่างนั้นและตรงนั้นอีกครู่ใหญ่จากกำแพงตรงมุมชั้นหนังสือ บัดนี้ถูกเปลี่ยนมาเป็นตรงตั่งวางเครื่องหอมภายในห้องอาบน้ำขนาดใหญ่ที่อยู่ถัดกันระหว่างห้องหนังสือกับห้องนอนหลี่หงจินหยางกับหลินหลินที่พากันเข้ามาหวังจะอาบน้ำชำระเหงื่อไคลจากกิจกรรมบางอย่างเมื่อครู่พลันเปลี่ยนใจพวกเขายังคงกระชับอ้อมแขนโอบรอบเอวโอบรอบไหล่กันอยู
เวลาผ่านไปอีกเป็นชั่วยามหลังจากหมดเวลาของมื้ออาหารเย็นหลี่หงจินหยางยังคงนั่งทำงานอยู่ที่โต๊ะขนาดใหญ่ตัวเดิมภายในห้องทรงงานส่วนตัวในขณะที่หลินหลินเพียงเดินอ่านหนังสืออยู่ที่ชั้นหนังสืออย่างเพลิดเพลินไม่ใกล้ไม่ไกลกับหลี่หงจินหยางหลินหลินยังคงเป็นสตรีในห้องหอที่ฟุ้งซ่านเรื่อยเปื่อยเนื่องจากว่างงานมากๆผิดจากยามที่อยู่ในยุคเดิม เธอยังคงหาอะไรทำตามวิสัยที่ไม่เคยได้หยุดนิ่งมาแต่ไหนแต่ไรหญิงสาวอ่านหนังสือที่มีอยู่บนชั้นหนังสืออย่างหลากหลายเนื้อหาแบบไม่เจาะจงแต่ต้องมาสะดุดลงที่หนังสือประเภทหนึ่งอันที่จริงหลินหลินกำลังตาลายมองเห็นหนังสือเล่มนี้คล้ายๆกับหนังสือชุนชิวว่าด้วยเรื่องการเมืองการปกครองแต่เมื่อหยิบมันมาอ่านกลับกลายเป็นหนังสือชุนกงว่าด้วยเรื่องบนเตียงนอนของคู่รักคู่ครองไปเสียนี่หือ...ของดูหน่อยเป็นไร หลินหลินที่ฟุ้งซ่านเป็นทุนเดิมอยู่แล้วยิ่งฟุ้งซ่านเข้าไปอีก เธอจึงยืนหลบมุมอ่านหนังสือชุนกงพลางหัวเราะคิกคักชอบใจหลี่หงจินหยางที่มักจะมีหลินหลินอยู่ในสายตาตลอดเวลาจึงได้เห็นนางในยามนี้นางกำลังยืนดูหนังสือเล่มนั้นอย่างอารมณ์ดี นางมักจะทำอะไรกระตุกใจของเขาได้ตลอดเวลาเสียจริงเชียวหลิ
“หยางหยาง...” เสียงอ่อนเสียงหวานของหลินหลินยังคงกระซิบกระซาบอยู่ตรงแผงอกของหลี่หงจินหยางเมื่อกิจกรรมรัญจวนสุดแสนจะดีต่อกายดีต่อใจได้ผ่านพ้นไป“หืม...” หลี่หงจินหยางขานรับเบาๆอยู่ในลำคอพลางก้มหน้าลงมองสตรีอันเป็นที่รักที่เขามักจะนอนกอดนางเอาไว้แนบอกอบอุ่นอย่างไม่คิดจะปล่อยให้ออกห่างแต่อย่างใดหลินหลินมิได้กล่าวสิ่งใดออกมา เธอเพียงเงยหน้ามองพร้อมส่งสายตากลมโตเป็นประกายพลางอมยิ้มน้อยๆด้วยใบหน้าขึ้นริ้วสีแดงระเรื่อส่งให้หลี่หงจินหยางแล้วกดริมฝีปากจูบเบาๆที่ปลายคางของเขาอย่างน่าเอ็นดูหลี่หงจินหยางถึงกับคลี่ยิ้มออกมาก่อนจะก้มหน้าลงแล้วกดจมูกของตนฝังที่พวงแก้มเปล่งปลั่งของหลินหลินอย่างนึกเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันภายใต้ม่านมุ้งที่ปกคลุมอยู่โดยรอบที่ขอบเตียง บนเตียงนอนผืนใหญ่แห่งนี้ มีชายหนุ่มหญิงสาวยังคงนอนทอดเรือนกายยาวเหยียดเปล่าเปลือยแนบชิดหยอกล้อกันอยู่อย่างนั้นอีกครู่ใหญ่ ก่อนจะกระชับวงแขนโอบกอดกันและกันแล้วพากันหลับใหลไปอย่างอ่อนแรงวันแล้ววันเล่า...คืนแล้วคืนเล่า...ทั้งสองก็ยังคงทำมันอยู่อย่างนั้นตลอดมาปลายยามอิ่ว(หกโมงเย็น)ภายในตำหนักส่วนพระองค์ขององค์รัชทายาทกับพระชายาของเขาหลี่หงจิน
หลินหลินถึงกับแอ่นกายอรชนนวลนิ่มของตนขึ้นเพียงนิดพร้อมเอื้อมวงแขนโอบกระชับรอบต้นคอของหลี่หงจินหยางเอาไว้แน่น“เดี๋ยว...เดี๋ยวก่อน...”หลินหลินครวญครางเสียงแผ่วห้ามปรามเบาหวิว“หืม...” หลี่หงจินหยางเพียงถอนใบหน้าของเขาออกจากหน้าอกหยุ่นนุ่มขึ้นมองหลินหลินในระยะประชิดหลินหลินปรือตามองหลี่หงจินหยางเพียงนิดก่อนกระชับวงแขนของตนที่ต้นคอของเขาแล้วโน้มใบหน้าของเขาให้เข้าแนบชิดใบหน้านวลเนียนและเริ่มต้นจูบหลี่หงจินหยางอีกครั้งอย่างหนักหน่วงรุนแรงพร้อมดันร่างกำยำของเขาให้พลิกกายกลับอีกคราเพื่อที่ร่างนุ่มนิ่มของตนจะได้เป็นฝ่ายครอบครองเขาอีกครั้งเมื่อหลี่หงจินหยางพลิกกายนอนหงายอยู่ใต้ร่างของหลินหลินอีกครา หลินหลินจึงถอนริมฝีปากของตนออกจากริมฝีปากของหลี่หงจินหยางเมื่อครอบครองช่วงกลางลำตัวของเขาจนสำเร็จอย่างรวดเร็ว เธอเพียงส่งยิ้มบางเบาอย่างเจ้าเล่ห์ส่งให้เขาก่อนจะเริ่มเคลื่อนไหวเรือนกายจนเรียกเสียงบางอย่างให้ออกมาจากลำคอของเขาได้อย่างน่าชมหลี่หงจินหยางเพียงคลี่ยิ้มเหลือร้ายตรงมุมปากส่งตอบกลับหลินหลินขณะเอื้อมฝ่ามือของตนขึ้นจับกระชับตรงสะโพกของนางให้นางได้เคลื่อนไหวบางอย่างได้ตามใจต้องการเขาตามใจ
ภายใต้ม่านมุ้งสีทองที่กำลังทิ้งตัวลงมายังขอบเตียงนอนอย่างสวยงามเพียงทำหน้าที่ปกคลุมร่างสองร่างเปลือยเปล่าที่กำลังนอนเหยียดยาวซ้อนทับกันอยู่บนเตียงนอนแห่งนี้หลินหลินยังคงทอดกายทาบทับอยู่บนเรือนร่างกำยำแข็งแกร่งของหลี่หงจินหยางพลางส่งยิ้มหวานหยดร้ายกาจปรายดวงตากลมโตพราวเสน่ห์ใส่หน้าของหลี่หงจินหยางอยู่ในระยะประชิดหลี่หงจินหยางเพียงหรี่ตาคมกริบมองตอบสบกลับพร้อมยกยิ้มตรงมุมปากน้อยๆส่งให้หลินหลินเพื่อรอชมมารยาของภรรยาตัวดีอย่างท้าทายหลินหลินเคลื่อนกายยกขึ้นเพียงนิดก่อนจะค่อยๆเบียดเสียดลงมาจนหน้าอกอวบอิ่มของเธอเสียดสีอยู่ตรงแผงอกของหลี่หงจินหยาง ยอดอกนูนเด่นของเธอกำลังล้อเล่นอยู่กับยอดอกแข็งแกร่งของเขาอย่างจงใจก่อนจะก้มหน้าลงแล้วค่อยๆใช้ปลายลิ้นเรียวเล็กละเลียดชิมริมฝีปากที่กำลังคลี่ยิ้มร้ายกาจของเขาอย่างใจเย็นหลี่หงจินหยางเพียงหรี่ตามองใบหน้างามที่กำลังขยับแนบชิดอยู่กับใบหน้าของเขาก่อนจะค่อยๆเปลี่ยนริมฝีปากที่กำลังเปื้อนรอยยิ้มน้อยๆให้เผยอออกเพื่อรับกลีบปากของหลินหลินให้แทรกปลายลิ้นเข้ามาภายในริมฝีปากของเขาอย่างใจเย็นเช่นเดียวกันหลินหลินหลับตาพริ้มขณะกำลังขยับปลายลิ้นเข้าใส่ริมฝีปากข
หลี่หงจินหยางถึงกับชะงักงันกับสัมผัสบางอย่างตรงแผงอกของเขา ชายหนุ่มเพียงก้มมองใครบางคนที่กำลังซุกซนกับเขาจนเรียกความรู้สึกบางอย่างของเขาให้ลุกตื่นขึ้นมาหลินหลินถึงกับต้องเงยหน้าขึ้นมองเจ้าของแผงอกอันน่าหลงใหลเมื่อรู้สึกได้ว่าแผงอกของเขาเริ่มมีความร้อนแผ่ซ่านออกมาและเมื่อหญิงสาวเงยหน้าช้อนสายตาขึ้นมอง ไอความร้อนจากลมหายใจของชายหนุ่มก็เข้าปะทะใบหน้า หลินหลินถึงกับแก้มแดงพร้อมดวงตากลมโตเริ่มแวววาวเป็นประกายจนหลี่หงจินหยางต้องจ้องมองใบหน้าอย่างนั้นของหลินหลินในยามนี้“เจ้ากำลังทำอะไร”เขาก้มหน้าถามนางด้วยน้ำเสียงแหบพร่า“ท่านนั่นล่ะ...ทำอะไร”หลินหลินเงยหน้าถามกลับด้วยน้ำเสียงเบาหวิวหลี่หงจินหยางเพียงเอื้อมวงแขนขึ้นโอบรัดรอบลำตัวของหลินหลินเอาไว้จนร่างนุ่มนิ่มของนางเข้าแนบชิดกับเขาหน้าอกอวบอิ่มที่เผยอยู่เหนือเสื้อเกาะอกชนเข้ากับแผงอกกรุ่นร้อนของเขาที่เผยออกจากสาบเสื้อ“คืนนี้...เจ้าคงไม่ต้องการหลับอย่างสบายๆใช่หรือไม่” เขาก้มหน้ากระซิบ“ร้ายกาจอีกแล้วนะ หยางหยาง” หลินหลินตัดพ้อเบาๆ“ใครกันแน่ที่ร้ายกาจ”“ท่านนั่นล่ะ”“เจ้ามากกว่า”“ท่าน...”“เจ้า...”“หื้อ”เสียงของหลินหลินขาดหายไปด
เวลาผ่านไปหลายชั่วยาม...หลินหลินยังคงนอนหลับสลบไสลอยู่ภายในรถม้าที่อิ้งลี่เป็นคนพามา หญิงสาวเพียงสะลึมสะลือทำท่าจะตื่นลืมตาขึ้นมาแต่ยังไม่ทันได้เปิดเปลือกตาอิ้งลี่ที่นั่งจ้องอยู่ก่อนหน้าพลันจี้สกัดจุดให้หลินหลินหลับต่อไปอีกคราและมันก็เป็นอยู่อย่างนั้นหลายครั้งหลายคราจนเวลาล่วงเลย...เหตุที่อิ้งลี
“แล้วข้าจะรีบกลับมา...”บุรุษผู้นี้เอ่ยคำแค่นั้นก่อนจะเดินจากไปหลินหลินถึงกับนั่งนิ่งแข็งทื่อคล้ายเปลี่ยนไปเป็นท่อนไม้พันธุ์ปีเขา...เขา...คือ...หยางจิน!!!โอว....ไม่นะ...หลินหลิน...แกพลาดแล้วแกพลาดอีกแล้วเขาเป็นหยางจิน ไม่ใช่หยางหยาง...เมื่อคืนเธอคงคิดถึงหยางหยางมากจนเกินไป จนมองเห็นหยางจิ
หลี่หงจินหยางก้มหน้ามองใบหน้าของนางยามนี้ เขาถึงกับใจเต้นระรัวปวดหนึบแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน“หลินหลิน...” ชายหนุ่มเอ่ยคำได้แค่นั้นเขาจำได้แล้ว...เขาจำได้...หลินหลิน...หลี่หงจินหยางเรียกชื่อหลินหลินซ้ำไปซ้ำมาอยู่ภายในใจ เขาลืมนาง...เป็นนางที่เขาลืมไป...เขา...ลืมนางไปได้อย่างไร“หลินหลิน...” เขา
นางเปลือยกายนอนทั้งคืน ทั้งยังนอนดิ้นให้ผ้าห่มหลุดออกมาจากเรือนร่างเปล่าเปลือยยั่วยวนนั่นอยู่หลายรอบ จนเขาต้องคอยดูแลเอาผ้าขึ้นห่มให้นางอยู่อย่างทรมาน...ทั้งคืนและนั่นจึงเป็นเหตุผลที่ ชุดอาภรณ์สวยงามและเครื่องประดับหลากหลายจึงได้ไปวางอยู่บนโต๊ะตัวนั้นหลี่หงจินหยางนั่นเองที่แอบจัดการเรื่องเหล่านี้







