ตอนที่9 พาเที่ยว 3

เพราะอะไรน่ะเหรอ 

ก็เพราะว่าพี่ของเธอคนหนึ่งมันสำออย 

พอมันฟ้องพ่อเสร็จมันก็สลบไสลหมดสติไป  พ่อจึงต้องนำตัวส่งโรงพยาบาลกะทันหัน

และเหตุการณ์วันนั้นพ่อของเธอจึงทิ้งเธอกับแม่ไว้ที่ประเทศไทย 

เพราะว่าพ่อโกรธเธอมากแล้วพาลโกรธแม่ของเธอด้วย 

แม่ของเธอก็เอาแต่ร้องไห้คร่ำครวญจนเธอต้องนั่งปลอบใจอยู่ทั้งวันทั้งคืนอย่างหงุดหงิดไม่ได้หลับไม่ได้นอน 

กว่าแม่จะตั้งตัวได้ก็กินเวลานานเป็นเดือนๆ 

ต่อมาไม่นานแม่ได้เจอคนรักคนใหม่ 

แม่รักผู้ชายคนนั้นมาก 

ผู้ชายของแม่ก็รักแม่มาก 

รักมากจนเผื่อแผ่มาถึงเธอ  

            ด้วยหน้าตาและรูปร่างของเธอที่สวยโดดเด่นตั้งแต่เริ่มแตกเนื้อสาว จึงทำให้พ่อเลี้ยงของเธอมักจะมองเธอด้วยความรักแบบแปลกๆ

เธอจึงเริ่มระแวงและระแวดระวัง

แล้ววันหนึ่งสิ่งที่เธอหวาดกลัวก็เกิดขึ้น   

เมื่อพ่อเลี้ยงของเธอพยายามจะเข้าหาเธอ   

โชคดีที่เธอระวังตัวเอาไว้อยู่แล้วเป็นอย่างดีจึงไหวตัวทันและหนีออกจากบ้านมาได้  

และตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา

เธอก็ไม่กลับบ้านอีกเลย 

เมื่อแม่รู้ความจริงแม่จึงให้เธอเช่าห้องอยู่เองข้างนอกใกล้ๆกับโรงเรียน

และต่อมาไม่นาน

เธอก็ได้ข่าวว่าแม่ของเธอกับพ่อเลี้ยงได้มีลูกด้วยกันและรักกันมากยิ่งขึ้น 

เธอจึงปล่อยให้แม่อยู่กับพ่อเลี้ยงไป

ส่วนเธอก็ทำตัวสวยๆเข้าวงการ  

ด้วยหน้าตาและรูปร่างที่โดดเด่นเป็นเอกลักษณ์และอาศัยเข้าหาคนที่มีเส้นสายมันจึงไม่ใช่เรื่องยาก  

พอคิดมาถึงตรงนี้แล้วก็อดที่จะนึกถึงเพื่อนของเธอขึ้นมาไม่ได้  

เพื่อนของเธอที่ทรยศเธอนั้น

เธอได้รู้จักกันตั้งแต่เรียนอยู่ในระดับชั้นอนุบาลตอนเรียนอยู่ที่ประเทศจีน

ต่อมาเมื่อเธอเกิดเหตุให้ต้องมาอยู่ประเทศไทยเพื่อนของเธอคนนี้ก็มีเหตุให้ต้องย้ายมาเรียนที่ประเทศไทยด้วยเหมือนกัน 

โลกช่างกลมเสียจริง 

และการที่เธอได้เข้าวงการส่วนหนึ่งก็มาจากเพื่อนของเธอคนนี้  

เพื่อนของเธอมีญาติผู้ใหญ่ที่รู้จักกับผู้ใหญ่อีกคนที่อยู่วงในอีกทีหนึ่งจึงเป็นอะไรที่ตรงประเด็นสำหรับเธอ  

การเป็นดาราก็สนุกดี  ได้เงินดีมากๆ 

แต่เสียอย่างเดียว 

เสือสิงห์เยอะไปหน่อย 

ไม่รู้ว่าจะไว้ใจใครดี 

หลินหลินนั่งจมอยู่กับอดีตของเธอมาพักใหญ่ 

ดวงตากลมโตเป็นประกายของเธอเวลานี้ดูเศร้าหมองลงอย่างเห็นได้ชัด

แต่เพียงครู่เดียวเท่านั้น เธอก็ปรับสีหน้าและแววตาให้กลับมาเป็นปกติก่อนจะหันหน้ามาทางหยางหยางของเธอ 

เธอพบว่าหยางหยางนั่งมองเธอตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้

"มีอะไรหรือ" หลินหลินถามออกไปเมื่อเห็นชายหนุ่มจ้องมองมาทางเธอนิ่งงันด้วยสายตาคมกริบพราวเสน่ห์

"เจ้าเป็นอะไร" เสียงทุ้มนุ่มลึกเอ่ยถามขึ้นจนหลินหลินต้องกระพริบตาปริบๆ

"เปล่านี่" หลินหลินตีหน้ามึนตอบกลับไปเบาๆก่อนลุกขึ้นยืนพร้อมกับเอื้อมมือส่งให้ไปทางหยางหยางพลางเอ่ย 

"กลับกันเถอะ"

            ชายหนุ่มไม่ได้กล่าวตอบสิ่งใดอีก เขาเพียงลุกขึ้นยืนเต็มความสูงก่อนจะจ้องมองมือเรียวขาวของหญิงสาวนิ่งๆ

คิ้วคมเข้มคล้ายกระบี่ของเขาขมวดเข้าหากันน้อยๆคล้ายกับว่าไม่แน่ใจในการจับมือกันระหว่างเขากับเธอ

หลินหลินเห็นอย่างนั้นจึงยักไหล่ขึ้นอย่างไม่แคร์

"เป็นอะไร" เธอพูดออกไปขณะยื่นมือเข้าไปใกล้ชายหนุ่มอีกนิดก่อนจะเป็นฝ่ายงัดฝ่ามือของเขาเข้ามากุมเอาไว้ และเป็นฝ่ายจับจูงฝ่ามือเรียวยาวของเขาให้เดินไปตามทาง 

ถ้าเป็นผู้ชายคนอื่นคงจะรีบมาคว้ามือของเธอแถมด้วยโอบเอวล่ะมั้ง

ผู้ชายคนนี้ทำเธอเป็นปลื้มจริงๆ

ปลื้มตลอด...

หลินหลินคิดอย่างกรุ้มกริ่มอยู่ในใจ