Masukเกิดใหม่เป็นภรรยาตัวร้ายของท่านนายพลยุค 70's
เหมยหลิน เป็นภรรยาของนายพลเฉิงปซ่งหยาง ลืมตาตื่นขึ้นมาในยามเช้าเมื่อแสงอาทิตย์สาดส่องเข้ามาแยงตา ใช้มือควานหาร่างบอบบางที่เคยนอนข้างๆ ทว่ากลับพบความว่างเปล่าสัมผัสได้เพียงความเย็นจากผ้าปูที่นอน ซึ่งบ่งบอกได้ว่าเธอลุกออกจากเตียงไปนานแล้วชายหนุ่มลุกจากเตียงเดินตรงไปยังห้องน้ำเพื่อทำกิจวัตรประจำวันเหมือนอย่างทุกเช้า แต่งตัวด้วยชุดผู้บัญชาการสีเขียวหม่น ครั้นทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว เขาก็เดินลงมาข้างล่าง เตรียมจะก้าวขาออกจากประตูบ้าน พลันได้ยินเสียงหนึ่งดังขึ้นมารั้งเขาไว้" ทานข้าวก่อนสิคะ ฉันทำโจ๊กปลากับซาลาเปาใส่หมูที่คุณชอบไว้ให้ "ใบหน้าหล่อเข้มหันไปมองด้านหลัง ซึ่งมีภรรยาของเขายืนอยู่ วันนี้เธอสวมชุดกี่เพ้าสีขาวธรรมดาที่ชายกระโปรงบานออกคลุมเข่าทั้งสองข้าง ดูจืดชืดในสายตาเขา ทว่ากลับเป็นความสบายตาอีกอย่างหนึ่ง อาจเป็นเพราะเขาเห็นรสนิยมนี้ของเธอจนชินแล้วก็เป็นได้ใบหน้าของไป๋ม่านจูดูซีดเซียวเล็กน้อย เพราะเธอนอนไม่หลับทั้งคืน ครุ่นคิดแต่เรื่องที่เขาตำหนิเธอ รวมถึงเรื่องที่เขาโอบกอดเธอเฉพาะตอนอยากมีอะไรด้วย ถึงเหนื่อยล้ากับการเดาความคิดของอีกฝ่าย กระนั้นเธอก็ยังฝืนยิ้มหวานให้ผู้เป็
ภรรยาผู้จืดจางของท่านนายพลยุค 70's" เพิ่งกลับเหรอคะ "น้ำเสียงหวานเอ่ยถามสามีที่เพิ่งเดินสวนบันไดขึ้นมา ตามปกติเขาจะไม่กลับเวลานี้ด้วยมีเรื่องสะสางที่กองบัญชาการมากมาย ครั้นเห็นเขาจึงอดที่จะทักทายไม่ได้ ถึงอย่างไรก็ได้ชื่อว่าอยู่บ้านหลังเดียวกัน" อืม " ชายหนุ่มตอบรับในลำคอใบหน้าหล่อเหลาฉายแววความเหนื่อยล้าเล็กน้อย เขาจดจ้องร่างบอบบางของภรรยาที่สวมเพียงชุดนอนสายเดี่ยวสีขาวตัวบางตัวเดียว ไร้เสื้อคลุมกันหนาวอย่างที่เธอชอบใส่อยู่เสมอ" แล้วคืนนี้คุณจะนอนที่นี่หรือเปล่าคะ " ไป๋ม่านจูถามสามีอีกรอบ เพราะเห็นเขากำลังเดินขึ้นไป" นอนสิ " เขาตอบเพียงสั้นๆ ก่อนจะเดินขึ้นไปด้านบนโดยไม่หันหลังกลับมามองภรรยาอีกหญิงสาวมองแผ่นหลังกำยำด้วยความสั่นไหว เธอกับเขาแต่งงานกันมาเกือบจะสองปีแล้ว ทว่าความสัมพันธ์กลับไม่คืบหน้าเท่าที่ควร ดูห่างเหินและเย็นชาจนเธอรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังดิ่งลงสู่ก้นบ่อที่ลึกและเยือกเย็น ไร้หนทางให้ตะกายขึ้นมาเหนือผิวน้ำ มันเป็นความรู้สึกที่ท้อแท้และว่างเปล่าจนเธออธิบายไม่ถูกที่ถามเขาว่าจะนอนที่นี่หรือไม
ใบหน้าหล่อเหลาซุกไซ้ซอกคอระหงของภรรยา เขาหิวกระหายตั้งแต่ทำพิธี ครั้นขั้นตอนทุกอย่างจบลง เขาก็ไม่รอช้าที่จะอุ้มร่างบอบบางในชุดแต่งงานสีแดงมาวางลงบนเตียงเสื้อผ้าทุกชิ้นของหวังรั่วหนานค่อยๆ ถูกฝ่ามือใหญ่ถอดออก หัวใจดวงน้อยพลันเต้นแรงเมื่อร่างกายของเธอกับเขาแนบชิดกัน สัมผัสได้ถึงความร้อนรุ่มตรงขาแกร่ง" อื้อ เว่ยเยี่ยน "ริมฝีปากเปียกชื้นขบงับติ่งหูเล็ก ก่อนแทรกลิ้นดุดันเข้าไปในซอกหู ร่างบอบบางดิ้นเร่าดวงตาหรี่มองผู้เป็นสามี เขากำลังไล้เลียร่างกายของเธอไปทั่วทุกส่วน ฝากฝังรอยรักไว้ตามผิวเนื้อนวลเนียน ก่อนกระชากเสื้อผ้าที่มีหลุดออกเรือนร่างขาวผ่องปรากฏแก่สายตาของชายหนุ่ม เขาเลื่อนสายตาสำรวจร่างกายของเธออย่างหลงใหล ยอดทรวงอวบอิ่มทั้งสองข้างตั้งเด่น ท้าทายสายตาเขาเป็นอย่างมาก ครั้นเลื่อนลงต่ำพลันเห็นกลีบบุปผาที่ปิดสนิท พอเธอรู้ว่าเขาจ้อง ก็รีบหนีบขาเข้าหากันโดยเร็ว" อื้อ "ร่างเล็กสะดุ้งวาบ เมื่อคนร่างสูงโน้มริมฝีปากครอบครองยอดทรวงของเธออย่างหื่นกระหาย ละเลงลิ้นโลมเลียหนักหน่วงจนท้องของเธอร้อนวูบวาบประหนึ่งมีผีเสื้อบินวนอยู่ในนั้น
ประธานเถียน จ้าวซูหลิงและลูกสาวถูกดำเนินคดีตามกฎหมาย ซึ่งโทษของแต่ละคนแยกตามความผิดที่ได้กระทำ แต่ประธานเถียนอาจได้รับโทษหนักกว่าคนอื่น ด้วยลงมือทำร้ายจ้าวหนิงหนิงไปแล้วหวังรั่วหนานไม่ได้ติดตามเรื่องนี้อย่างใกล้ชิด แต่ฝากนายพลซ่งกับซ่งเว่ยเยี่ยนคอยตามเรื่องให้ ด้วยไม่อยากข้องเกี่ยวกับสองแม่ลูกคู่นั้นอีก ส่วนจ้าวหนิงหนิงเธอแวะไปเยี่ยมที่สถานบำบัดบ้างบางครั้ง เนื่องจากสภาพของจ้าวหนิงหนิงในตอนนี้เหมือนคนเสียสติ พูดคุยไม่รู้เรื่อง ยามมีผู้ชายเข้าใกล้มักกรีดร้องโวยวาย อีกฝ่ายคงช็อกกับเรื่องที่เกิดขึ้นมาก กระนั้นก็ใช่ว่าจะไม่มีทางรักษา คงต้องให้เวลาจ้าวหนิงหนิงอีกสักพักใหญ่ๆ กว่าจะกลับมาเป็นปกติในใจลึกๆ หวังรั่วหนานเองก็ใช่ว่าจะไม่รู้สึกผิด ที่ปล่อยให้อีกฝ่ายมารับเคราะห์แทน ดังนั้นเธอจึงอยากชดเชยให้จ้าวหนิงหนิงด้วยการดูแลค่าใช้จ่ายและค่ารักษาให้แก่อีกฝ่าย ส่วนบ้านหลังนั้นเธอใช้เงินส่วนตัวไถ่ถอนออกมาแล้ว คิดไว้ว่าจะมอบให้จ้าวหนิงหนิง อีกฝ่ายจะได้มีที่อยู่ไม่ต้องออกไปเร่ร่อนข้างนอก" ทำไมทำหน้าเศร้าแบบนั้น "น้ำเสียงทุ้มเอ่ยถามหลังเห็นคนรักทำสีหน้าเหม่อ
" ทำไมถึงโกรธขนาดนั้นคะ " หวังรั่วหนานถามพลางทำแผลให้คนรักซ่งเว่ยเยี่ยนถอนหายใจยาวยามนึกถึงใบหน้าของชายชั่วผู้นั้น " เพราะมันคิดจะทำร้ายเธอไงล่ะ "เขาสติหลุดหลังรู้ว่าประธานเถียนคิดจะทำอะไรกับคนรักของเขา และแค้นเคืองแม่เลี้ยงของหวังรั่วหนานเป็นอย่างมาก อีกฝ่ายมีความคิดชั่วช้าสกปรกเกินกว่ามนุษย์ทั่วไป แล้วผู้ที่รับกรรมกลับเป็นจ้าวหนิงหนิงทว่าผลกรรมนี้ต้องเรียกว่าผู้ใดก่อผู้นั้นต้องเป็นคนรับ ฟังจากเสียงคร่ำครวญของจ้าวซูหลิงแล้วอีกฝ่ายน่าจะทุกข์ทรมานใจไม่น้อยที่เห็นสภาพลูกสาวคนเล็กเป็นเช่นนี้" เจ็บไหมคะ " ดวงตากลมโตมองหลังมือที่ถลอกของคนรัก แววตาวูบไหวเพราะรู้สึกตื้นตันใจ นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนยื่นมือมาช่วยเธอ โดยที่เธอยังไม่ได้ร้องขอ" ไม่เจ็บ " มืออบอุ่นเอื้อมไปลูบพวงแก้มนุ่มนวลของหญิงสาวที่นั่งอยู่ตรงหน้า พลางคลี่ยิ้มกว้างเพื่อทำให้เธอคลายความกังวลระหว่างนั้นเสียงรถยนต์หลายคันก็ดังแว่วเข้ามาในหู ก่อนหน้านี้ซ่งเว่ยเยี่ยนสั่งให้คนโทรหาพี่ชายเขา หลังอีกฝ่ายทราบความเป็นมาเป็นไปก็รีบพากองกำลังมาจับกุมประธานเถียนกับสองแม่ลูกคู่นั้น
พอสบโอกาสจ้าวหนิงหนิงก็รีบหลบเข้ามาในห้องนอนของหวังรั่วหนาน เพื่อตามหาต่างหูเพชร หากเธอเจอมัน เธอจะนำไปขายทันที เพราะถ้าเธอเก็บไว้กับตัวอีกฝ่ายจะต้องมาตามคืนแน่หญิงสาวในชุดสีชมพูอ่อนกระโปรงสั่นเหนือเข่าหมอบคลานลงกับพื้น มุดใต้เตียงดูว่ามีสิ่งที่เธอตามหาหรือไม่จ้าวหนิงหนิงใช้เวลาตามหาสักพักแต่ก็ไม่พบ เธอตามหาทุกซอกทุกมุมของห้องแล้ว ระหว่างที่กำลังถอดใจประตูห้องก็เปิดออกหญิงสาวหันกลับไปมองด้วยความตกใจ เพราะคิดว่าหวังรั่วหนานกลับมาแล้ว ทว่าคนที่เธอเห็นกลับไม่ใช่อีกฝ่าย แต่เป็น..." ประธานเถียน "ชายแก่หัวล้านมองหน้าผู้หญิงที่เธอเรียกชื่อเขา เขาจำได้ว่าเธอเป็นลูกสาวคนเล็กของจ้าวซูหลิง แม้ไม่สวยเท่าผู้เป็นพี่สาวทั้งสองคน แต่ก็ถือว่าน่ารักจิ้มลิ้มพอตัว" แม่เธอ ให้เธอมารอฉันที่นี่งั้นเหรอ "ตอนแรกเขาคิดว่าจ้าวซูหลิงบอกให้เขามาเจอกับหวังรั่วหนานเสียอีก แต่กลับปล่อยลูกสาวคนเล็กให้มาอยู่กับเขาแทนเสียได้ แต่ไม่ว่าเป็นใคร เขาก็ล้วนได้กำไรทั้งนั้นชายแก่ลงพุงแลบลิ้นเลียริมฝีปากแห้งผากของตน พลางขยับเข้าใกล้คนที่ทำสีหน้าตื







