ลิขิตรักยุค 80

"จื้ออิงวันนี้ว่างไหม"

"เธอจะทำแต่งานอย่างเดียวรึไง"

"โอ้ย! ชีวิตคนเรามันต้องมีสีสันบ้างสิ"

'จื้ออิง' ในวัยยี่สิบห้าปีได้แต่ยิ้มรับ เธอรู้ดีว่าเพื่อนคงเป็นห่วงที่เห็นเธอทำงานหนัก การได้ไปเที่ยวไปผ่อนคลายบ้าง ก็เหมือนเป็นการได้เติมพลัง ผู้หญิงในวัยเดียวกันไม่มีใครทำงานหนักเหมือนเธอ

"ฉันไม่ว่างน่ะสิ"

"คำก็ไม่ว่าง สองคำก็ไม่ว่าง เธอควรหาความสุขให้กับตัวเองบ้างสิจื้ออิง"

"ไว้ครั้งหน้าแล้วกันนะ"

"อย่าเบี้ยวล่ะ"

"อื้อ!"

จื้ออิงรับคำเพื่อนที่ชวนเธอหลายครั้ง เธอเองก็รู้สึกผิดไม่น้อยที่บอกปัด แต่ด้วยภาระที่ต้องแบกรับทำให้เธอต้องใช้เงินอย่างประหยัด เธอทำงานอย่างหนักเพื่อเลี้ยงดูตัวเองและพี่ชายเพียงคนเดียวที่เหลืออยู่

'จื้อหมิง' เป็นพี่ชายที่ไม่เอาถ่าน เขาเหมือนปลิงที่คอยดูดเลือดน้องสาวไม่ทำงาน วันๆ ขลุกแต่เล่นการพนัน และทุกสิ้นเดือน เงินของจื้ออิงก็จะถูกขูดรีดไปใช้ในเรื่องที่ไร้ประโยชน์สิ้นดี

"จื้ออิง! วันนี้เงินเดือนออกแล้วใช่ไหม"

"ช่วงนี้พี่มีปัญหา พี่ขอยืมเงินหน่อยสิ"

"ถ้าได้เงินจากเพื่อนพี่จะรีบเอามาคืน"

มันคือคำโกหกเดิม ๆ ที่จื้อหมิงใช้ ดวงตาคมไม่มีแม้แต่ความละอายใจ จื้ออิงมองดูมือที่ยื่นมาด้วยความเหนื่อยใจ มีหลายครั้งที่เธอพยายามจะตัดขาด แต่ก็ทำไม่ได้ เวลาที่เห็นเขาลำบากเธอก็ใจอ่อน ยื่นมือเข้าไปช่วยอยู่ร่ำไป หากให้เปรียบเทียบคำว่า 'พี่ชาย' ก็ไม่ต่างอะไรกับโซ่ตรวนที่ผูกมัดเธอ

"พี่เลิกเล่นการพนันได้ไหม"

เป็นคำขอที่ทำให้อีกฝ่ายหลุดหัวเราะออกมา พร้อมกับคำตอบที่ทำให้จื้ออิงถึงกับถอนหายใจ

"ถ้าเลิกแล้วชีวิตมันจะไปสนุกอะไร"

ช่างเป็นคำตอบที่เห็นแก่ตัวและไม่คิดถึงใคร จื้อหมิงใช้ชีวิตไปวันๆ ไม่สนว่าน้องสาวจะลำบากหรือไม่ เขาปฏิเสธที่จะทำงานเพราะเห็นว่าจื้ออิงทำงานอยู่ในบริษัทใหญ่ แทนที่จะช่วยประหยัดกลับเอาแต่ใช้จ่ายสุรุ่ยสุร่าย กี่ครั้งแล้วที่เธอพูดเตือนสติไป แต่ก็ไม่มีอะไรดีขึ้นเลย

"ครั้งหน้าฉันไม่มีให้แล้วนะ"

จื้ออิงยื่นคำขาด

"เออ! รู้แล้วน่า"

พี่ชายพอได้เงินก็หายวับ ชีวิตวนไปซ้ำๆ เธอได้แต่หวังว่าสักวันพี่ชายจะคิดได้และตาสว่าง กลับมาทำงาน ทำการ และเมื่อถึงวันนั้นเธอคงจะยิ้มได้อย่างมีความสุขจริงๆ

"ทำไมวันนี้ถึงอยู่บ้านได้"

จื้ออิงถามพี่ชายที่ทำตัวแปลกไป สองสามวันมานี้เขาขลุกตัวอยู่แต่บ้านไม่ออกไปไหน ดวงตาก็เอาแต่มองหน้าต่างเหมือนกลัวอะไร พอถามก็ไม่ตอบเอาแต่เงียบอย่างเดียว

ตึง! ตึง! ตึง!

ไม่ทันที่จื้ออิงจะได้คำตอบ เสียงทุบประตูจากด้านนอกก็ดังสนั่น จื้ออิงมองหน้าจื้อหมิงที่เลิ่กลั่ก เสียงทุบดังต่อเนื่องกันพร้อมกับเสียงดุดันแทรกเข้ามา

"ไอ้จื้อหมิง ฉันรู้ว่าแกหดหัวอยู่ในนั้น"

ตึง! ตึง! ตึง!

"รีบออกมาเดี๋ยวนี้!"

จื้อหมิงหน้าซีดเผือด เขารีบหาที่ซ่อนตัวอย่างขี้ขลาดและเอาแต่บอกเธอว่าห้ามเปิดประตูบ้าน ถึงจื้ออิงจะไม่รู้เหตุผลแต่ก็พอเดาได้จากสถานการณ์ พี่ชายของเธอคงไปติดหนี้พนันและนักเลงพวกนั้นก็คงถูกสั่งให้มาทวงเงิน

"เปิดประตู!!"

เสียงทุบประตูดังปึงปัง เมื่อคนข้างในไม่ตอบ คนข้างนอกก็ฉุนจัด เท้าถีบเข้าที่ประตูไม้อย่างจังและมันก็เปิดอ้าออกให้เห็นคนที่นั่งตัวสั่นข้างใน

"ไอ้ขี้ขลาดมันซ่อนตัวอยู่ที่ไหน"

หนึ่งในนั้นตะคอกถามเสียงดัง

"ฉันไม่รู้"

"อย่ามาโกหก!"

"ฉันไม่ได้โกหก เขาไม่ได้อยู่ที่นี่"

"คิดว่าพวกฉันจะเชื่อรึไง"

ดูเหมือนคำพูดของเธอจะไม่ได้ทำให้นักเลงพวกนั้นเปลี่ยนใจ รองเท้าที่พี่ชายลืมเก็บไว้ทำให้พวกมันปักใจเชื่อว่า 'เขา' ต้องหดหัวอยู่ที่นี่แน่ๆ

"ไปดูห้องนั้น"

"อย่าให้หนีไปได้"

"ค้นให้ละเอียดนะเว้ย"

จื้อหมิงที่ซ่อนตัวอยู่ใต้เตียงเริ่มร้อนใจ หน้าของเขาซีดเพราะความกลัว กลัวว่าจะโดนจับได้ ภายในห้องที่มืดและเงียบเขาแทบไม่กล้าหายใจ จังหวะที่ประตูห้องถูกเปิดหัวใจเขาก็เต้นถี่แรง

"หาให้ทั่ว"

ในระหว่างที่ความตึงเครียดถึงขีดสุด จื้อหมิงที่กลัวว่าจะโดนจับได้ รีบฉวยโอกาสตอนที่พวกมันหันหลังให้หนีไป แต่เขาประเมินพวกนังเลงต่ำเกินไป เมื่อหนึ่งในนั้นคว้าคอเสื้อเขาจนหงายหลังตึง ก่อนจะกระทืบไปที่ท้องหลายครั้งจนตัวบิดงอ

"ถ้ายังหนีอีกจะอัดให้เละเป็นผักเลย"

เสียงข่มขู่ดังลั่น ใบหน้าของพี่เธอบวมปูดจากการโดนทำร้ายอย่างหนัก พี่ของเธอไปยืมเงินของพวกมัน พอไม่มีจ่ายก็เลยโดน

"หยุดนะ! อย่าทำเขา!"

เพราะความผูกพันธ์ ทำให้จื้ออิงไม่อาจทนมองพี่ชายถูกทำร้ายได้ เธอพุ่งตัวเข้าไปขวางพวกนักเลงที่ยังซัดพี่เธอไม่หนำใจ สิ่งเดียวที่ทำได้คือตะโกนร้องให้คนช่วย

"ช่วยด้วยค่ะ! ช่วยด้วย!"

เธอส่งเสียงหวังให้ข้างบ้านได้ยิน

"หุบปาก!!"

นักเลงอีกคนเงื้อไม้หน้าสามในมือขึ้นหมายจะสั่งสอนพี่ชายที่แทบจะยืนไม่ไหว จื้ออิงที่เห็นจึงวิ่งเอาตัวไปบังไว้ ไม้หนาฟาดเข้าที่ท้ายทอยโดยไม่มีความปราณีใดๆ ร่างเล็กทรุดลงไปกองที่พื้น

"เฮ้ย!! ทำเกินไปไหมวะ"

"แล้วใครให้มันแส่เอาตัวมาบัง"

"แล้วจะทำไงต่อดี"

หนึ่งในนักเลงถามแววตาเลิ่กลั่ก ถ้าพวกเขาโดนตำรวจจับ ชีวิตคงได้จบเห่ในคุกแน่ๆ

"ก็ต้องเผ่นก่อนสิวะ!!"

เมื่อพวกนักเลงหนีไป บ้านของเธอก็กลับมาเงียบอีกครั้ง ภาพตรงหน้าของจื้ออิงเริ่มเลือนราง เธอคิดว่าพี่ชายจะรีบเข้ามาช่วยเธอ หรือไม่ก็โทรเรียกรถพยาบาล แต่สิ่งที่เขาทำช่างเลวร้ายสิ้นดี

"เงิน! เงินอยู่ไหน"

จื้อหมิงหยิบกระเป๋าของเธอออกมารื้อค้นกระจาย เขากลัวว่าพวกนั้นจะหวนกลับมาทำร้าย ใบหน้าของจื้อหมิงซีดเผือดและร้อนใจขณะค้นกระเป๋าน้องสาวที่นอนหายใจรวยริน

"ขอโทษนะจื้ออิง เงินนี้พี่ต้องเอาไปใช้ก่อน"

นั่นคือคำพูดสุดท้ายที่ได้ยิน ก่อนที่จื้ออิงจะหมดสติไป ความรักความหวังดีที่เธอมีให้โดยไม่คาดหวังสิ่งใด พี่ชายไม่เคยมองเห็นคุณค่าเลย

"พี่ช่วย...."

เสียงของเธอแผ่วเบาเกินกว่าจะรั้งพี่ชายให้หันกลับมาได้ แผ่นหลังพี่ชายค่อยๆ ห่างออกไป ชีวิตของเธอยังไม่ได้ใช้ให้สนุกเต็มที่แต่ต้องจบอย่างนี้เพราะพี่ชาย ความผิดหวังมันจุกในใจ

ฉัน....

ไม่น่าเกิดมาเป็นน้องสาวพี่จริงๆ