Masukในเวลาเดียวกัน เพทายและคิมหันต์ที่มีนัดสังสรรค์ในคลับแห่งนี้เช่นกัน เริ่มสังเกตเห็นความวุ่นวายจากห้องข้างๆ เพทายเรียกพนักงานมาถามด้วยความรำคาญ
"ห้องข้างๆ ทำไมเสียงดังจัง? ใครมาจัดปาร์ตี้แถวนี้" "อ้อ... เป็นคุณหนูตระกูลมหาเศรษฐีกับเพื่อนครับท่าน เหมาโฮสต์ไปทั้งร้านเลยครับ" พนักงานตอบ คิมหันต์ที่เดินกลับมาจากห้องน้ำพอดี ได้ยินดังนั้นถึงกับชะงัก เขาแอบมองลอดช่องประตูห้องข้างๆ เห็นภาพน่านฟ้ากำลังหัวเราะคิกคัก โปรยเงินประหนึ่งเป็นกระดาษเช็ดหน้า และกำลังซบหน้าลงบนไหล่กว้างของชายหนุ่มโฮสต์คนหนึ่ง คิมหันต์เดินกลับมานั่งข้างเพทายด้วยอารมณ์คุกรุ่น เขาจุดบุหรี่ขึ้นสูบอย่างเคร่งเครียด "มีอะไรวะคิม งานราบรื่นดีไม่ใช่เหรอ ทำไมหน้าบอกบุญไม่รับ?" เพทายถาม "ก็ยัยปีศาจสองตัวนั่นน่ะสิ หายหน้าไปเป็นเดือน ที่แท้ก็มาสิงสถิตอยู่ในบาร์โฮส กินเหล้าเมาหยำเป แถมยังคลอเคลียกับผู้ชายพวกนั้นหน้าระรื่น" คิมหันต์สบถออกมา "นายว่าไงนะ?" เพทายลุกพรวดขึ้นทันที "ไปเถอะ" เพทายพูดขึ้นด้วยาีหน้าเย็นชาแต่แฝงไปด้วยความไม่ชอบใจ คิดว่าใครที่ไหน ยัยปีศาจที่หายหน้าไปเป็นเดือนงั้นเหรอ.. "ไปไหน?" คิมหันต์เงยหน้าขึ้นถาม "ก็ไปพายัยสองตัวนั่นออกมาน่ะสิ ก่อนที่พวกเธอจะสร้างความเสียหายไปมากกว่านี้ หรือไม่ก็ถูกพวกผู้ชายพวกนั้นหลอกเอาเงินจนหมดตัว" เพทายไม่พูดเปล่า เขาเดินนำลิ่วไปยังห้องข้างๆ ทันที โดยมีคิมหันต์เดินตามไปติดๆ ด้วยสีหน้าบูดบึ้ง โครม! ประตูห้องถูกถีบออกอย่างแรง ภาพที่เพทายและคิมหันต์เห็นคือสภาพที่ดูไม่ได้ของสองนางร้าย แพรขวัญนั่งพิงโซฟา สภาพชุดยับเยินนิดหน่อยส่วนน่านฟ้านอนราบไปกับไหล่โฮสต์ "ออกไปให้หมด!" คิมหันต์ตวาดลั่นใส่กลุ่มโฮสต์หนุ่มจนพวกเขาวิ่งหนีกระเจิง เพทายเดินตรงเข้าไปหาแพรขวัญที่กำลังเมาได้ที่ พอเธอเห็นคนเดินเข้ามา แพรขวัญก็ยิ้มหวานหยาดเยิ้ม ตาลอยๆ "อุ๊ย... พ่อรูปหล่อ... มาใหม่เหรอจ๊ะ? ซิกแพ็กแน่นกว่าเมื่อกี้อีกนะเนี่ย มาม๊ะ มาม๊ะ มาให้ทดสอบความแน่นสักหน่อยซิ" แพรขวัญพูดเสียงอ้อแอ้พลางยื่นมือไปลูบไล้แผงอกของเพทายอย่างจงใจ มือไม้ไม่อยู่สุขลูบต่ำลงไปจนเพทายสะดุ้งสุดตัว "แพรขวัญ หยุดเดี๋ยวนี้ นี่ฉันเอง เพทาย!" "เพทายเหรอ... ชื่อเพราะจัง... ขอชิมหน่อยซิว่าหวานไหม" แพรขวัญไม่ฟังคำทักท้วง เธอคว้าคอเสื้อเพทายกระชากลงมาแล้วพยายามซุกไซ้ซอกคอด้วยความหิวกระหาย "ความกล้าความหื่น ความอ่อยผู้ชายยังอยู่สินะ" เพทายพึมพำ ทางด้านคิมหันต์ที่พยายามจะดึงน่านฟ้าขึ้นมา กลับถูกมินตราในร่างน่านฟ้ากอดหมับเข้าที่เอว "ฮ่าๆๆ... ตัวใหญ่จัง... ชอบจังเลยโฮสต์คนนี้... ขอตรวจดูอาวุธ หน่อยได้ไหมคะ..ใหญ่ยาว คักบ่คะ?" น่านฟ้าเอ่ยขึ้นและพูดเป็นภาษาอิสานบ้านเกิดมินตรา "น่านฟ้า ปล่อยนะ พูดบ้าอะไร" คิมหันต์พยายามแกะมือที่เหนียวแน่นราวกับกาวตราช้างของเธอออก แต่มินตรากลับหัวเราะชอบใจและพยายามจะปีนขึ้นไปบนตัวเขา ชายหนุ่มทั้งสองทนไม่ไหว จึงตัดสินใจอุ้มพวกเธอพาดบ่าแล้วพาเดินออกจากคลับตรงไปยังโรงแรมหรูข้างๆ ทันที พวกเขาเปิดห้องซูเปอร์วีไอพีฝั่งตรงข้ามกันเพื่อจัดการกับยัยขี้เมาสองคนนี้ ภายในห้องของเพทายและแพรขวัญ เพทายโยนร่างบางลงบนเตียงกว้าง แต่แพรขวัญกลับคว้าแขนเขาไว้จนเขาล้มลงทับตัวเธอ "อย่าพึ่งไปสิคะ มาเล่นเกมกันก่อน" แพรขวัญพูดพลางหัวเราะคิกคัก มือเล็กๆ เริ่มซนด้วยการปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของเพทายออกทีละเม็ด แล้วลูบไล้ไปตามมัดกล้าวหน้าท้อง และลูบลงไปยังตรงนั้น "อย่าจับ เดี๋ยวมันตื่น คุณจะแย่ ผมไม่อยากเป็นผัวคุณหรอกนะ" เพทายพูด แต่ทว่ากลับห้ามมือปลาหมึกของแพรวาไม่ทัน หมับ! "ว้าว... ของจริงแข็งและใหญ่กว่าที่คิดอีกนะคะเนี่ย..สิ่งมหัศจรรย์ของโลกแล้วขนาดนี้ อย่างนี้ต้องลงกินเนสบุ๊ค" แพรขวัญพูดเลอะเทอะอ้อแอ้ไปมา เธอไม่รู้หรอกว่า นอกจากจัับซิกแพคของเพทายแล้ว ยังจับ คันเร่งของเขา จนเขาแทบจะเบรคมือไว้ไม่ทัน เขายืนตัวตรง และยกมือกุมขมับของตัวเอง ปวดหัวกับการกระทำของคนตรงหน้า ไม่เคยคิดเลยว่า นอกจากจะนิสัยไม่ดีแล้ว นิสัยอีกอย่างที่ค้นพบคือ จังไรสุดๆ เพทายที่พยายามจะวางมาดนิ่งเริ่มคุมอารมณ์ไม่อยู่ เมื่อความหอมของแอลกอฮอล์ผสมกับกลิ่นกายสาวปะทะเข้าจมูกที่ชอบเข้ามาลวนลามเขาไม่หยุดหย่อน "แพรขวัญ... เธอเมามากแล้วนะ..อ๊ะ! อย่าจับ ..ให้ตายเถอะ แพรขวัญเธอนี่มัน.." "เมาแล้วชอบมั้ยล่ะคะ ถ้าชอบ ทำให้ฉันดีๆสิ เดี๋ยวฉันจะให้ค่าแรงเพิ่ม" ให้ตายเถอะ ถ้าไม่ใช่เขา แต่เป็นผู้ชายอื่นๆที่นิสัยไม่ดี เข้ามานี่ เธอและครอบครัวเธอแย่แน่ๆ ดีที่เป็นเขา ถึงเขาจะไม่ชอบ แต่ก็ไม่อยากให้คนนิสัยไม่ดีต้องไปเจอพวกนิสัยเดียวกัน แพรขวัญยื่นหน้าเข้าไปใกล้จนลมหายใจรดกัน เธอโน้มคอเพทายลงมาแล้วประกบริมฝีปากลงไปอย่างดุดัน รสชาติของความร้อนแรงทำเอาเพทายชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนที่สัญชาตญาณดิบจะครอบงำ เขาจูบตอบเธอย่างหนักหน่วงและดูดดื่มราวกับจะหลอมละลายคนตรงหน้าเรียวลิ้นสอดแทรกแลกกันอย่างเร้าอารมณ์ สองขาของแพรขวัญเกี่ยวกระหวัดรัดเอวของเพทายจนล้มลงทับร่างสาว ลงมาบนเตียงนอน ทั้งคู่แลกจูบที่ดูดดื่มซึ่งกันและกัน แต่สุดท้าย คนที่เมามากอย่างแพรขวัญกลับหลับไปกลางอากาศ จบตอนที่ 9 (4)"จิ หลังจากที่พ่อฉันตาย ฉันไม่เคยฝันเห็นพ่ออีกเลย ฉันคิดว่าชาตินี้ พ่อคงไม่ห่วงฉันแล้ว แต่ว่า ฉันกลับได้พ่อคนใหม่ พ่อที่เติมเต็มทุกอย่าง เสียดาย ฉันไม่มีโอกาสได้ไปไหว้พ่ออีกแล้ว" มินตราในร่างของน่านฟ้าพูด "พ่อแกน่ะ หมดห่วงแล้ว และคงภูมิใจในตัวแก ในโลกใหม่ใบนี้ ตอนนี้ สิ่งที่แกควรโฟกัสคือ ครอบครัวสามี และลูก ต่างหาก" จิรกรในร่างของแพรขวัญพูด "เฮ้อ..จะมีใครรู้มั้ยนะ ว่าพวกเราสองคน ทะลุมิติเข้ามาในนิยายเนี่ย" จิรกรในร่างแพรขวัญพูดขึ้น "หวังว่า ร่างกายที่ไร้ลมหายใจของเราสองคน คงมีประโยชน์บ้างนะ " มินตราพูดขึ้น "ทำไมล่ะ?" จิรกรถาม "อ้าว! ก็ทำเรื่องบริจาคอวัยวะไว้ไง" มินตราตอบ "เฮ้อ! ถ้าเราไม่ได้ทะลุมิติ มา ฉันคงไปเกิดเป็นหมาของใครสักคน" มินตราพูดขึ้น "ถ้าแกเกิดเป็นหมา ฉันก็จะเกิดเป็นหมาด้วย" จิรกรพูดพร้อมหันมามองเพื่อนสาว "ก็ที่ไหนมีแกอยู่ ฉันก็จะตามไปอยู่เป็นเพื่อนแกตลอดไปน่ะสิ" จิรกรพูดพร้อมเอี้ยวตัวมากอดมินตราแน่น "ฉันก็จะไปกับแกตลอดเหมือนกัน ฮือออ!! เพื่อนรัก รักแกที่สุด !" "ฉันก็เหมือนกัน รักแกสุดหัวใจ!" ทั้งคู่กอดกันแน่น ... "ไม่ได้ ! แอบมาสารภาพรักกันตรงนี้ได้ยัง
ก่อนที่ดวงจิตของมินตราและจิรกรจะก้าวเข้าสู่โลกของนิยายเพื่อรับบทเป็นน่านฟ้าและแพรขวัญ ชีวิตจริงของพวกเธอคือบทเรียนราคาแพงที่ถูกขีดเขียนด้วยหยาดเหงื่อและคราบน้ำตา โดยเฉพาะ มินตรา หญิงสาวผู้มีนัยน์ตาเด็ดเดี่ยวเกินกว่าใครจะคาดเดา เบื้องหลังความมุ่งมั่นนั้นมีต้นกำเนิดมาจากความรักที่ยิ่งใหญ่ที่สุดและความสูญเสียที่เจ็บปวดที่สุด มินตราเติบโตขึ้นท่ามกลางพายุของความยากจน พ่อของเธอเป็นเพียงคนหาเช้ากินค่ำที่ยิ้มง่ายที่สุดในโลก แม้ร่างกายจะอ่อนแรงลงทุกวันจากโรคมะเร็งระยะสุดท้ายที่กัดกินอยู่ภายใน แต่พ่อไม่เคยแสดงความเจ็บปวดให้ลูกสาวเห็นเลยแม้แต่นิดเดียว ในขณะที่แม่ของเธอเลือกที่จะทิ้งทั้งคู่ไปเพื่อเริ่มต้นชีวิตใหม่กับสามีชาวต่างชาติที่ต่างแดน เพราะทนความขัดสนไม่ไหว ทิ้งให้พ่อลูกต้องเผชิญกับความมืดมิดเพียงลำพัง ในวาระสุดท้ายของชีวิต พ่อใช้เงินเก็บก้อนสุดท้ายพามินตราในวัยเด็กไปฝากไว้ที่สถานสงเคราะห์แห่งหนึ่ง พ่อยิ้มให้เธอพร้อมกับลูบหัวอย่างอ่อนโยน "มินตราลูกรัก พ่อต้องไปทำงานไกลหน่อยนะ อีกอาทิตย์หน้าพ่อจะมารับ หนูรอพ่ออยู่ที่นี่ เป็นเด็กดีนะลูก" คำว่าอาทิตย์หน้ากลายเป็นกรงขังแห่งความหวังที่มินต
"นั่นสิแพร ระวังบันไดด้วยครับ ผมบอกแล้วไงว่าถ้าจะลงมาให้เรียกผมไปอุ้ม" เพทาย ก็ไม่น้อยหน้า เขารีบเข้ามาประคองแพรขวัญอีกข้างด้วยท่าทางเกะกะกังวลจนเกินเหตุ "โธ่... คุณคะ น่านแค่ท้องไม่ได้เป็นง่อยนะคะ แค่เดินลงบันไดไม่กี่ขั้นเอง" น่านฟ้าหัวเราะเบาๆ พลางค้อนให้สามีตัวดีที่นับวันจะยิ่งสปอยล์เธอจนแทบจะเดินเองไม่ได้แล้ว "ไม่ได้ครับ ครั้งนี้ผมกับเพทายตกลงกันแล้วว่าจะดูแลพวกคุณให้ดีที่สุด ดีกว่าครั้งที่ผ่านมาที่พวกเราไม่ได้อยู่ข้างๆ ผมจะชดเชยทุกวินาทีที่ขาดหายไปให้คุ้มค่าที่สุดเลย" คิมหันต์เอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจังพลางก้มลงจูบหน้าผากมนของน่านฟ้าด้วยความรัก เพทายพยักหน้าเห็นด้วยอย่างหนักแน่น "ใช่ครับ ครั้งที่แล้วแพรต้องลำบากอุ้มท้องคนเดียว ครั้งนี้ผมจะทำหน้าที่เป็นทั้งพ่อบ้าน ทั้งคนขับรถ และคนนวดเท้าให้แพรเองตลอดเก้าเดือนเลย" สองสาวมองหน้ากันแล้วลอบยิ้ม ใครจะไปคิดว่าผู้ชายสายโหด ดุดัน และเข้มขรึมอย่างคิมหันต์และเพทาย จะถูกผู้หญิงที่เคยถูกตราหน้าว่าเป็น นางร้ายจอมเจ้าเล่ห์ มัดใจได้อย่างอยู่หมัดขนาดนี้ จากเสือร้ายในแดนไกล กลายเป็นแมวเชื่องๆ ที่ยอมสยบแทบเท้าเมียอย่างเต็มใจ แต่ความเชื่องนั้นก็
นิยายทุกเรื่องมักจะมีตอนจบที่ไม่เหมือนกัน บางเรื่องทิ้งทวนด้วยความเจ็บปวดรวดร้าวเพื่อฝังรากลึกในใจผู้อ่าน บางเรื่องก็จบลงด้วยความสุขสมหวังจนดูเกินจริง มีด้านดีและด้านร้ายปะปนกันไปไม่ต่างจากชีวิตจริง เพราะนิยายคือรูปแบบจำลองของมนุษย์ที่ตีแผ่ทั้งความสุข ความทุกข์ ความรัก ความแค้น และตัณหาอันหลากหลายด้านที่ซ่อนเร้นอยู่ในก้นบึ้งของจิตใจ หากเป็นนิยายน้ำเน่าตามขนบดั้งเดิม ตอนจบมักจะมีเพียงพระเอกและนางเอกที่ครองรักกันไปนิรันดร์ ส่วนตัวร้ายหรือนางร้ายที่คอยขัดขวางความรักนั้นจะต้องพบกับจุดจบของชีวิตอย่างอนาจ ไม่ติดคุก เสียสติ ก็ต้องตายจากไปอย่างโดดเดี่ยวเพื่อให้สาสมกับความชั่วร้ายที่เคยทำไว้ แต่ทว่า... กฎเกณฑ์เหล่านั้นกลับใช้ไม่ได้กับ น่านฟ้า และ แพรขวัญ เพราะอะไรน่ะหรือ? ก็เพราะพวกเธอไม่ใช่เพียงตัวละครที่ถูกปั้นแต่งขึ้นจากน้ำหมึกเพียงอย่างเดียว แต่พวกเธอคือมนุษย์ที่มีจิตวิญญาณจริงๆ มนุษย์ที่เคยผ่านความเจ็บปวดและล้มเหลวจากโลกความเป็นจริง แล้ววันหนึ่งโชคชะตาก็เล่นตลกส่งพวกเธอเข้ามาอยู่ในร่างของนางร้ายในโลกนิยายแห่งนี้ เมื่อจิตวิญญาณของ มินตรา และ จิรกร เข้ามาสวมร่าง สิ่งที่ตามมาคือการสำนึก
"ไม่ไปแล้วครับ ต่อให้ไล่ก็ไม่ไป" เพทายตอบพลางเช็ดน้ำตาให้เมียรัก คิมหันต์ผละออกจากอกน่านฟ้าแล้วมองหน้าเธอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหวัง "น่าน... แต่งงานกับผมนะ จัดงานเล็กๆ หรือใหญ่ๆ ก็ได้ แต่ผมอยากให้เราเป็นครอบครัวที่ถูกต้อง พ่ออยากให้นามสกุลลูกเป็นของคุณ หรือจะใช้นามสกุลผมก็ได้ ผมยอมทุกอย่างเลย" "แพรด้วยนะ แต่งงานกับผมเถอะนะ" เพทายรีบสำทับ น่านฟ้าและแพรขวัญมองหน้ากันอีกครั้ง ก่อนจะยิ้มออกมาเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่กลับจากแอฟริกาและตะวันออกกลาง "ก็ได้ค่ะ... เห็นแก่ลูกหรอกนะ แล้วก็เห็นแก่ที่คุณยอมให้ลูกเยี่ยวใส่หน้าด้วย" น่านฟ้าพูดปนขำ "ตกลงค่ะ แต่งก็แต่ง แต่อย่าคิดว่าจะได้นอนสบายนะ หน้าที่เลี้ยงลูกตอนกลางคืนเป็นของคุณเพทายคนเดียวหนึ่งเดือนเต็ม!" แพรขวัญประกาศกร้าว สองหนุ่มดีใจจนเนื้อเต้น พวกเขาโผเข้ากอดเมียรักและลูกๆ พร้อมหน้ากันเป็นภาพครอบครัวที่สมบูรณ์ที่สุดเท่าที่คฤหาสน์ธรธรรมธาดาเคยมีมา ภาษิตและเพียงขวัญที่ยืนดูอยู่ห่างๆ ต่างก็ปาดน้ำตาแห่งความสุข "ในที่สุด... บ้านเราก็สมบูรณ์สักทีนะคุณ" เพียงขวัญเอ่ย "เออ... เจ้าพวกนี้มันโง่มานาน แต่วันนี้มันฉลาดแล้วล่ะ" ภาษิตยิ้มอย่างภาคภ
เช้าวันใหม่ที่คฤหาสน์สุดหรูไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป เมื่อชายหนุ่มร่างยักษ์สองคนที่เคยจับปืนและคุมงานก่อสร้างระดับหมื่นล้าน บัดนี้ต้องมานั่งหน้าเซียวอยู่กลางห้องนั่งเล่น คิมหันต์ และ เพทาย อยู่ในชุดลำลองที่ดูทะมัดทะแมงขึ้น แต่สีหน้ากลับดูอิโรยยิ่งกว่าตอนสู้กับพายุทรายเสียอีก เพราะนอกจากบทง้อขอคืนดีข้ามวันที่แสนดุเดือดแล้ว พวกเขายังต้องเจอกับบทลงโทษที่แท้จริงจากพ่อตาจอมโหดอย่างภาษิต "ในเมื่อพวกแกบอกว่าอยากเป็นพ่อคน งั้นวันนี้ก็เริ่มหน้าที่ซะ" ภาษิตเอ่ยขึ้นพลางจิบกาแฟอย่างสบายอารมณ์ "น่านกับแพรเขาจะไปสปาพักผ่อน พวกแกมีหน้าที่ดูลูกๆ ทั้งสามคน ห้ามให้คนใช้ช่วยเด็ดขาด ถ้าหลานฉันร้องแม้แต่แอะเดียว... เตรียมตัวเก็บกระเป๋ากลับแอฟริกาได้เลย" น่านฟ้าและแพรขวัญเดินลงมาจากบันไดในชุดเดรสสวยสง่า พวกเธอปรายตามองสามีตัวดีด้วยสายตาเย็นชา แม้ร่างกายจะยังรู้สึกเพลียจากกิจกรรม ง้อเมื่อคืน แต่ศักดิ์ศรีนางร้ายมันค้ำคอ "ไปกันเถอะแพร ทิ้งให้คุณพ่อดีเด่นเขาโชว์ฝีมือหน่อย" น่านฟ้าเอ่ยพลางเชิดหน้าขึ้น "น่านจ๋า... จะไปจริงๆ เหรอ ลูกยังไม่ได้กินนมรอบเช้าเลยนะ" คิมหันต์พยายามทำหน้าอ้อนวอนประหนึ่งลูกหมาตกน้ำ "นั
ภายในห้องขังที่เงียบสงัดและอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของเหล็กและปูนเย็นชืด แพรขวัญหรือจิรกร และ น่านฟ้า หรือมินตรา นั่งเคียงข้างกันบนพื้น สายตาสองคู่มองลอดผ่านซี่ลูกกรงเหล็กออกไปยังโถงทางเดินของสถานีตำรวจด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย "จิ... พวกเราคงไม่ถูกจับขังคุกตลอดชีวิตข้อหาพยายามฆ่านุชนารถหรอกใช่ไหม?"
นุชนารถที่แสร้งทำเป็นสลบไสลอยู่ในอ้อมแขนของเพทาย แอบลืมตาขึ้นมองเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ แผนการเดิมที่เธอวางไว้คือยั่วให้แพรขวัญกับน่านฟ้าตบตีกันเองจนตกตึก หรือไม่ก็ต้องถูกจับกุมในข้อหาพยายามฆ่า แต่ท่าทีที่เปลี่ยนไปของทั้งสองคนทำให้เธอเริ่มรู้สึกไม่มั่นคง "พี่คิมคะ... นุชเจ็บ..." นุชนารถรีบส่งเสี
"จิ... จิเหรอ? พวกเรากำลังทำอะไรกันอยู่เนี่ย!" มินตราละล่ำละลักถาม น้ำตาคลอเบ้าตามนิสัยเดิม"เรากำลังกินก๋วยเตี๋ยวกันอยู่ไม่ใช่เหรอ... ฉันยังกินไม่อิ่มเลยลูกชิ้นเพิ่งเข้าปากเอง" มินตรากระซิบถามเสียงสั่น ร่างกายสั่นเทาด้วยความตื่นตระหนก"ฉันก็ยังไม่อิ่มเหมือนกัน..." จิรกรตอบกลับเสียงเบา แววตาเริ่มสำ
ทั้งคู่เผลอกอดกันกลมในห้องขังด้วยความตื่นเต้น จนตำรวจเวรต้องเดินมาเคาะลูกกรงเสียงดัง "เงียบๆ หน่อย! นี่สถานีตำรวจ ไม่ใช่ลานคอนเสิร์ต!"ทางด้านนอก หลังจากที่ภาษิตและเพียงขวัญใช้เงินและอิทธิพลเจรจาเยียวยาค่าเสียหายจำนวนมหาศาลให้นุชนารถจนอีกฝ่ายยอมความเพราะเห็นแก่เงินและหน้าตาทางสังคม เจ้าหน้าที่ตำรว







