Masukและเพทายที่ก็ดื่มมา เขาก็รู้สึกเพลีย ทั้งยังต้องมารับศึกหนักของยัยแพรตัวร้ายที่ก็ร้อนแรงไม่เบา ดวงตาของเขาก็ค่อยๆปิดลงช้าๆ เช่นกัน ทั้งคู่หลับไปบนเตียงในสภาพที่ดูไม่จืด
..... ภายในห้องของคิมหันต์และน่านฟ้า สถานการณ์ฝั่งนี้ตลกยิ่งกว่า มินตราพยายามจะถอดเสื้อคิมหันต์พลางบ่นพึมพำ "ทำไมถอดยากจัง... ขัดใจน่านจริงๆ เลย" คิมหันต์พยายามจับมือเธอไว้ "น่านฟ้า ตั้งสติหน่อย!" "สติไม่มี มีแต่สตางค์จ้า มานี่เลยพ่อรูปหล่อ ฉันจะกินเธอให้แซบให้นัวเลย" มินตรากระโดดกอดคอคิมหันต์จนเขาล้มลงบนโซฟา เธอเริ่มซุกไซ้ใบหน้าของเขาอย่างสะเปะสะปะ "หอมจัง... โฮสต์ร้านนี้บริการดีจังเลย ข่อยมักหลาย เอิ้นเอือยดุ๊บักหล่า เอื้อยคร้าบ..! แบบนี้แหมะ ลองเอิ้นเบิ่งดู้ (แปล ฉันชอบเธอมาก เรียกพี่สิน้องชาย พี่คร้าบ! แบบนี้ลองเรียกดูซิ)"น่านฟ้าทั้งพูดภาษากลางทั้งพูดอิสานบ้านเกิดของมินตรา "นี่ น่านฟ้า พูดอะไร ไม่เข้าใจ" คิมหันต์หันหน้าหลบจูบของน่านฟ้า" "น้องชาย รู้ตัวมั้ย ว่าตัวเองหล่อมาก พี่น่ะ โสดมานาน และก็สวย และรวยมาก ถ้าคืนนี้น้องบริการพี่ดี พี่จะตบรางวัลให้อย่างงาม" น่านฟ้าพูดขึ้น ทำเอาคิมหันต์แทบจะปรี๊ดแตก คิมหันต์ที่เคยเย็นชารู้สึกหัวใจเต้นผิดจังหวะเมื่อเจอการรุกที่ไร้เดียงสาแต่เร่าร้อนของมินตรา เขามองใบหน้าที่ตอนนี้ดูเย้ายวนเกินกว่าที่จะห้ามใจไหว เมื่อมินตราจับมือของเขาขึ้นมา แล้วใช้ปากเล็กดูดนิ้วของเขาอย่างช่ำชอง "เธอเมาแล้วชอบยั่วแบบนี้สินะ ยัยเสือดาว" คิมหันต์เอ่ยขึ้น เขาคว้าใบหน้าเล็กนั้นไว้แล้วบดขยี้ริมฝีปากลงไปเพื่อหยุดเสียงพร่ำเพ้อ จูบที่รุนแรงและเต็มไปด้วยความปรารถนาทำเอามินตราเคลิ้มไปตามอารมณ์ ทั้งคู่กอดรัดฟัดเหวี่ยงกันอยู่พักใหญ่ ก่อนที่มินตราจะพ่นลมหายใจออกทางจมูกแล้วหลับคาอกคิมหันต์ไปในที่สุด คิมหันต์ ค่อยๆคลายจูบออก เมื่อบทรักที่จะเกิดกลับถูกคุมกำเนิดด้วยความเมาที่มากมาย เขาเบี่ยงตัวออกจากร่างงามของน่านฟ้า และนอนเ้าแขนตะแคงมอง ยัยตัวร้ายที่แสนเกลียด พอได้ใกล้ชิดจริงๆ ก็น่ารักไม่เบา เขามองเธออยู่แบบนั้น พร้อยค่อยๆยื่นมือไปปัดปอยผมที่ตกลงมาบดบังใบหน้างามนวนเนียน "ยัยแสบเอ๊ย !" เขาเอ่ยขึ้น แต่ทว่า นิ้วเรียวยาวของคิมหันต์กลับค่อยๆไล้ไปยังดวงหน้างาม แก้มนวลที่ตอนนี้มันแดงเรื่อ และลากขึ้นไปยังคิ้วสวย พร้อมลดนิ้วมือลงมา และไล้ไปตามสันจมูก สุดท้ายมาจบที่ริมฝีปากนิ่ม เขายกยิ้มขึ้นมา แต่ก็ไม่วาย เขาอดใจไม่ไหว จึงค่อยๆโน้มใบหน้าไปประทับจูบที่ริมฝีปากเธออีกครั้ง แต่ทว่า ฝ่ามือกลับตีลงที่หน้าผากของเขา "ออกไปนะ หมาบ้า!" เสียงพึมพำดังขึ้น ทำให้คิมหันต์ต้องหยุด และคลายจูบออกมา มองหญิงสาวนิ่ง "ละเมอเหรอ?" เขาเอ่ยถามตัวเอง แต่กระนั้นก็มิวาย รู้สึกหมั่นเขี้ยวขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก เขาสวมกอดเธอแน่น ในอ้อมกอดนั้น และค่อยๆหลับไปเช่นกัน จบตอนที่ 10 (5)"จิ หลังจากที่พ่อฉันตาย ฉันไม่เคยฝันเห็นพ่ออีกเลย ฉันคิดว่าชาตินี้ พ่อคงไม่ห่วงฉันแล้ว แต่ว่า ฉันกลับได้พ่อคนใหม่ พ่อที่เติมเต็มทุกอย่าง เสียดาย ฉันไม่มีโอกาสได้ไปไหว้พ่ออีกแล้ว" มินตราในร่างของน่านฟ้าพูด "พ่อแกน่ะ หมดห่วงแล้ว และคงภูมิใจในตัวแก ในโลกใหม่ใบนี้ ตอนนี้ สิ่งที่แกควรโฟกัสคือ ครอบครัวสามี และลูก ต่างหาก" จิรกรในร่างของแพรขวัญพูด "เฮ้อ..จะมีใครรู้มั้ยนะ ว่าพวกเราสองคน ทะลุมิติเข้ามาในนิยายเนี่ย" จิรกรในร่างแพรขวัญพูดขึ้น "หวังว่า ร่างกายที่ไร้ลมหายใจของเราสองคน คงมีประโยชน์บ้างนะ " มินตราพูดขึ้น "ทำไมล่ะ?" จิรกรถาม "อ้าว! ก็ทำเรื่องบริจาคอวัยวะไว้ไง" มินตราตอบ "เฮ้อ! ถ้าเราไม่ได้ทะลุมิติ มา ฉันคงไปเกิดเป็นหมาของใครสักคน" มินตราพูดขึ้น "ถ้าแกเกิดเป็นหมา ฉันก็จะเกิดเป็นหมาด้วย" จิรกรพูดพร้อมหันมามองเพื่อนสาว "ก็ที่ไหนมีแกอยู่ ฉันก็จะตามไปอยู่เป็นเพื่อนแกตลอดไปน่ะสิ" จิรกรพูดพร้อมเอี้ยวตัวมากอดมินตราแน่น "ฉันก็จะไปกับแกตลอดเหมือนกัน ฮือออ!! เพื่อนรัก รักแกที่สุด !" "ฉันก็เหมือนกัน รักแกสุดหัวใจ!" ทั้งคู่กอดกันแน่น ... "ไม่ได้ ! แอบมาสารภาพรักกันตรงนี้ได้ยัง
ก่อนที่ดวงจิตของมินตราและจิรกรจะก้าวเข้าสู่โลกของนิยายเพื่อรับบทเป็นน่านฟ้าและแพรขวัญ ชีวิตจริงของพวกเธอคือบทเรียนราคาแพงที่ถูกขีดเขียนด้วยหยาดเหงื่อและคราบน้ำตา โดยเฉพาะ มินตรา หญิงสาวผู้มีนัยน์ตาเด็ดเดี่ยวเกินกว่าใครจะคาดเดา เบื้องหลังความมุ่งมั่นนั้นมีต้นกำเนิดมาจากความรักที่ยิ่งใหญ่ที่สุดและความสูญเสียที่เจ็บปวดที่สุด มินตราเติบโตขึ้นท่ามกลางพายุของความยากจน พ่อของเธอเป็นเพียงคนหาเช้ากินค่ำที่ยิ้มง่ายที่สุดในโลก แม้ร่างกายจะอ่อนแรงลงทุกวันจากโรคมะเร็งระยะสุดท้ายที่กัดกินอยู่ภายใน แต่พ่อไม่เคยแสดงความเจ็บปวดให้ลูกสาวเห็นเลยแม้แต่นิดเดียว ในขณะที่แม่ของเธอเลือกที่จะทิ้งทั้งคู่ไปเพื่อเริ่มต้นชีวิตใหม่กับสามีชาวต่างชาติที่ต่างแดน เพราะทนความขัดสนไม่ไหว ทิ้งให้พ่อลูกต้องเผชิญกับความมืดมิดเพียงลำพัง ในวาระสุดท้ายของชีวิต พ่อใช้เงินเก็บก้อนสุดท้ายพามินตราในวัยเด็กไปฝากไว้ที่สถานสงเคราะห์แห่งหนึ่ง พ่อยิ้มให้เธอพร้อมกับลูบหัวอย่างอ่อนโยน "มินตราลูกรัก พ่อต้องไปทำงานไกลหน่อยนะ อีกอาทิตย์หน้าพ่อจะมารับ หนูรอพ่ออยู่ที่นี่ เป็นเด็กดีนะลูก" คำว่าอาทิตย์หน้ากลายเป็นกรงขังแห่งความหวังที่มินต
"นั่นสิแพร ระวังบันไดด้วยครับ ผมบอกแล้วไงว่าถ้าจะลงมาให้เรียกผมไปอุ้ม" เพทาย ก็ไม่น้อยหน้า เขารีบเข้ามาประคองแพรขวัญอีกข้างด้วยท่าทางเกะกะกังวลจนเกินเหตุ "โธ่... คุณคะ น่านแค่ท้องไม่ได้เป็นง่อยนะคะ แค่เดินลงบันไดไม่กี่ขั้นเอง" น่านฟ้าหัวเราะเบาๆ พลางค้อนให้สามีตัวดีที่นับวันจะยิ่งสปอยล์เธอจนแทบจะเดินเองไม่ได้แล้ว "ไม่ได้ครับ ครั้งนี้ผมกับเพทายตกลงกันแล้วว่าจะดูแลพวกคุณให้ดีที่สุด ดีกว่าครั้งที่ผ่านมาที่พวกเราไม่ได้อยู่ข้างๆ ผมจะชดเชยทุกวินาทีที่ขาดหายไปให้คุ้มค่าที่สุดเลย" คิมหันต์เอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจังพลางก้มลงจูบหน้าผากมนของน่านฟ้าด้วยความรัก เพทายพยักหน้าเห็นด้วยอย่างหนักแน่น "ใช่ครับ ครั้งที่แล้วแพรต้องลำบากอุ้มท้องคนเดียว ครั้งนี้ผมจะทำหน้าที่เป็นทั้งพ่อบ้าน ทั้งคนขับรถ และคนนวดเท้าให้แพรเองตลอดเก้าเดือนเลย" สองสาวมองหน้ากันแล้วลอบยิ้ม ใครจะไปคิดว่าผู้ชายสายโหด ดุดัน และเข้มขรึมอย่างคิมหันต์และเพทาย จะถูกผู้หญิงที่เคยถูกตราหน้าว่าเป็น นางร้ายจอมเจ้าเล่ห์ มัดใจได้อย่างอยู่หมัดขนาดนี้ จากเสือร้ายในแดนไกล กลายเป็นแมวเชื่องๆ ที่ยอมสยบแทบเท้าเมียอย่างเต็มใจ แต่ความเชื่องนั้นก็
นิยายทุกเรื่องมักจะมีตอนจบที่ไม่เหมือนกัน บางเรื่องทิ้งทวนด้วยความเจ็บปวดรวดร้าวเพื่อฝังรากลึกในใจผู้อ่าน บางเรื่องก็จบลงด้วยความสุขสมหวังจนดูเกินจริง มีด้านดีและด้านร้ายปะปนกันไปไม่ต่างจากชีวิตจริง เพราะนิยายคือรูปแบบจำลองของมนุษย์ที่ตีแผ่ทั้งความสุข ความทุกข์ ความรัก ความแค้น และตัณหาอันหลากหลายด้านที่ซ่อนเร้นอยู่ในก้นบึ้งของจิตใจ หากเป็นนิยายน้ำเน่าตามขนบดั้งเดิม ตอนจบมักจะมีเพียงพระเอกและนางเอกที่ครองรักกันไปนิรันดร์ ส่วนตัวร้ายหรือนางร้ายที่คอยขัดขวางความรักนั้นจะต้องพบกับจุดจบของชีวิตอย่างอนาจ ไม่ติดคุก เสียสติ ก็ต้องตายจากไปอย่างโดดเดี่ยวเพื่อให้สาสมกับความชั่วร้ายที่เคยทำไว้ แต่ทว่า... กฎเกณฑ์เหล่านั้นกลับใช้ไม่ได้กับ น่านฟ้า และ แพรขวัญ เพราะอะไรน่ะหรือ? ก็เพราะพวกเธอไม่ใช่เพียงตัวละครที่ถูกปั้นแต่งขึ้นจากน้ำหมึกเพียงอย่างเดียว แต่พวกเธอคือมนุษย์ที่มีจิตวิญญาณจริงๆ มนุษย์ที่เคยผ่านความเจ็บปวดและล้มเหลวจากโลกความเป็นจริง แล้ววันหนึ่งโชคชะตาก็เล่นตลกส่งพวกเธอเข้ามาอยู่ในร่างของนางร้ายในโลกนิยายแห่งนี้ เมื่อจิตวิญญาณของ มินตรา และ จิรกร เข้ามาสวมร่าง สิ่งที่ตามมาคือการสำนึก
"ไม่ไปแล้วครับ ต่อให้ไล่ก็ไม่ไป" เพทายตอบพลางเช็ดน้ำตาให้เมียรัก คิมหันต์ผละออกจากอกน่านฟ้าแล้วมองหน้าเธอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหวัง "น่าน... แต่งงานกับผมนะ จัดงานเล็กๆ หรือใหญ่ๆ ก็ได้ แต่ผมอยากให้เราเป็นครอบครัวที่ถูกต้อง พ่ออยากให้นามสกุลลูกเป็นของคุณ หรือจะใช้นามสกุลผมก็ได้ ผมยอมทุกอย่างเลย" "แพรด้วยนะ แต่งงานกับผมเถอะนะ" เพทายรีบสำทับ น่านฟ้าและแพรขวัญมองหน้ากันอีกครั้ง ก่อนจะยิ้มออกมาเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่กลับจากแอฟริกาและตะวันออกกลาง "ก็ได้ค่ะ... เห็นแก่ลูกหรอกนะ แล้วก็เห็นแก่ที่คุณยอมให้ลูกเยี่ยวใส่หน้าด้วย" น่านฟ้าพูดปนขำ "ตกลงค่ะ แต่งก็แต่ง แต่อย่าคิดว่าจะได้นอนสบายนะ หน้าที่เลี้ยงลูกตอนกลางคืนเป็นของคุณเพทายคนเดียวหนึ่งเดือนเต็ม!" แพรขวัญประกาศกร้าว สองหนุ่มดีใจจนเนื้อเต้น พวกเขาโผเข้ากอดเมียรักและลูกๆ พร้อมหน้ากันเป็นภาพครอบครัวที่สมบูรณ์ที่สุดเท่าที่คฤหาสน์ธรธรรมธาดาเคยมีมา ภาษิตและเพียงขวัญที่ยืนดูอยู่ห่างๆ ต่างก็ปาดน้ำตาแห่งความสุข "ในที่สุด... บ้านเราก็สมบูรณ์สักทีนะคุณ" เพียงขวัญเอ่ย "เออ... เจ้าพวกนี้มันโง่มานาน แต่วันนี้มันฉลาดแล้วล่ะ" ภาษิตยิ้มอย่างภาคภ
เช้าวันใหม่ที่คฤหาสน์สุดหรูไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป เมื่อชายหนุ่มร่างยักษ์สองคนที่เคยจับปืนและคุมงานก่อสร้างระดับหมื่นล้าน บัดนี้ต้องมานั่งหน้าเซียวอยู่กลางห้องนั่งเล่น คิมหันต์ และ เพทาย อยู่ในชุดลำลองที่ดูทะมัดทะแมงขึ้น แต่สีหน้ากลับดูอิโรยยิ่งกว่าตอนสู้กับพายุทรายเสียอีก เพราะนอกจากบทง้อขอคืนดีข้ามวันที่แสนดุเดือดแล้ว พวกเขายังต้องเจอกับบทลงโทษที่แท้จริงจากพ่อตาจอมโหดอย่างภาษิต "ในเมื่อพวกแกบอกว่าอยากเป็นพ่อคน งั้นวันนี้ก็เริ่มหน้าที่ซะ" ภาษิตเอ่ยขึ้นพลางจิบกาแฟอย่างสบายอารมณ์ "น่านกับแพรเขาจะไปสปาพักผ่อน พวกแกมีหน้าที่ดูลูกๆ ทั้งสามคน ห้ามให้คนใช้ช่วยเด็ดขาด ถ้าหลานฉันร้องแม้แต่แอะเดียว... เตรียมตัวเก็บกระเป๋ากลับแอฟริกาได้เลย" น่านฟ้าและแพรขวัญเดินลงมาจากบันไดในชุดเดรสสวยสง่า พวกเธอปรายตามองสามีตัวดีด้วยสายตาเย็นชา แม้ร่างกายจะยังรู้สึกเพลียจากกิจกรรม ง้อเมื่อคืน แต่ศักดิ์ศรีนางร้ายมันค้ำคอ "ไปกันเถอะแพร ทิ้งให้คุณพ่อดีเด่นเขาโชว์ฝีมือหน่อย" น่านฟ้าเอ่ยพลางเชิดหน้าขึ้น "น่านจ๋า... จะไปจริงๆ เหรอ ลูกยังไม่ได้กินนมรอบเช้าเลยนะ" คิมหันต์พยายามทำหน้าอ้อนวอนประหนึ่งลูกหมาตกน้ำ "นั
นุชนารถที่แสร้งทำเป็นสลบไสลอยู่ในอ้อมแขนของเพทาย แอบลืมตาขึ้นมองเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ แผนการเดิมที่เธอวางไว้คือยั่วให้แพรขวัญกับน่านฟ้าตบตีกันเองจนตกตึก หรือไม่ก็ต้องถูกจับกุมในข้อหาพยายามฆ่า แต่ท่าทีที่เปลี่ยนไปของทั้งสองคนทำให้เธอเริ่มรู้สึกไม่มั่นคง "พี่คิมคะ... นุชเจ็บ..." นุชนารถรีบส่งเสี
ในเวลาเดียวกัน เพทายและคิมหันต์ที่มีนัดสังสรรค์ในคลับแห่งนี้เช่นกัน เริ่มสังเกตเห็นความวุ่นวายจากห้องข้างๆ เพทายเรียกพนักงานมาถามด้วยความรำคาญ "ห้องข้างๆ ทำไมเสียงดังจัง? ใครมาจัดปาร์ตี้แถวนี้" "อ้อ... เป็นคุณหนูตระกูลมหาเศรษฐีกับเพื่อนครับท่าน เหมาโฮสต์ไปทั้งร้านเลยครับ" พนักงานตอบ คิมหันต์ท
"จิ... จิเหรอ? พวกเรากำลังทำอะไรกันอยู่เนี่ย!" มินตราละล่ำละลักถาม น้ำตาคลอเบ้าตามนิสัยเดิม"เรากำลังกินก๋วยเตี๋ยวกันอยู่ไม่ใช่เหรอ... ฉันยังกินไม่อิ่มเลยลูกชิ้นเพิ่งเข้าปากเอง" มินตรากระซิบถามเสียงสั่น ร่างกายสั่นเทาด้วยความตื่นตระหนก"ฉันก็ยังไม่อิ่มเหมือนกัน..." จิรกรตอบกลับเสียงเบา แววตาเริ่มสำ
เสียงจ๊อกแจ๊กจอแจของร้านก๋วยเตี๋ยวข้างทางไม่ได้ทำให้ จิรกร และ มินตรา หยุดบทสนทนาอันออกรสเกี่ยวกับนิยายเรื่องล่าสุดที่เพิ่งอ่านจบไปได้เลย จิรกร สาวร่างโปร่งที่มีบุคลิกลุยๆ แววตาแฝงความฉลาดเฉลียว คีบเส้นเล็กต้มยำเข้าปากพลางพ่นลมหายใจทิ้งอย่างเสียอารมณ์"มิน แกดูดิ นางร้ายสองคนนี้มันโง่ซ้ำโง่ซากจริงๆ







