LOGINอ่านให้มาก ฟังให้มาก ฝึกฝน จดจำสิ่งรอบตัวและพยายามเรียนรู้
ตลอดสามเดือนในสำนักปราชญ์ด้วยข้ออ้างรักษาตัวและไว้ทุกข์ ฉินหร่วนเหอหลีกเลี่ยงผู้คนได้นานพอแล้ว ตอนนี้มีงานเลี้ยงภายในสำนักปราชญ์ในที่สุดนางก็ไม่อาจหลีกเลี่ยงการปรากฏตัว นางในชุดไว้ทุกข์สีขาวลายปักสีดำเกล้าผมอย่างเด็กสาวที่ยังไม่ปักปิ่น บนเรือนกายไร้ซึ่งเครื่องประดับ ใบหน้าไร้การตบแต่ง ไร้การแต้มชาด ก้าวเดินตามสวีเซิ่งเข้าไปในงานเลี้ยงคารวะผู้อาวุโสและเหล่าอาจารย์ในสำนักปราชญ์
แม้กล่าวได้ว่านางสามารถปลีกตัวออกมาได้ทุกเมื่อโดยไม่มีใครกล้าตำหนิ ถึงอย่างนั้นเมื่อต้องสนทนานางก็ไม่อาจเสียมารยาท ขณะกำลังถูกห้อมล้อมและแสดงความเห็นใจที่สูญเสียมารดา เซี่ยเฉินก็เดินเข้ามาราวกับช่วยปกป้องนาง เขาแนะนำตัวเองจากนั้นก็ตอบคำถามแทนนางโดยที่นางไม่ได้ร้องขอ ยืนเคียงข้างนางที่ยืนเงียบเอาแต่หรุบตามองต่ำ
ในงานเลี้ยงนี้...นางมองเห็นการแบ่งแยกชนชั้นอย่างชัดเจน เหล่าสตรีที่มีชาติกำเนิดสูงส่ง หากไม่เป็นทายาทจวนขุนนางก็เป็นทายาทจากจวนที่บรรพบุรุษล้วนเป็นบัณฑิต พวกนางจับกลุ่มรวมตัวกันแสดงท่าทีสูงส่ง ส่วนอีกกลุ่มนับเป็นสตรีจากตระกูลคหบดี แม้มีท่าทีรังเกียจแต่ก็ยังไม่กล้าแสดงออกอย่างชัดเจน มองออกถึงการเสแสร้งแกล้งทำเป็นสุภาพ
ที่ชัดเจนที่สุดก็คือท่าทีของสตรีเหล่านั้นที่มีต่อ...เซี่ยเฉิน
เด็กกำพร้าชาติกำเนิดต่ำต้อย ถึงอย่างนั้นกลับเป็นศิษย์เพียงคนเดียวที่ท่านตาของนางให้การสนับสนุน ท่าทีเลือกที่รักมักที่ชังของคนเหล่านี้ทำให้ฉินหร่วนเหอได้แต่ลอบถอนหายใจ นางขยับหมุนตัวจะปลีกตัวออกมาด้านหลังกลับมีเสียงเรียก “ศิษย์น้องเล็ก”
นางหันกลับไปทว่าก็ต้องถอยหลังสองก้าว มือของเซี่ยเฉินชะงักค้างกลางอากาศ “ขออภัยข้าลืมตัว มีกลับดอกสาลี่ติดอยู่บนศีรษะเจ้า”
นางหรุบตาลงยกมือขึ้นปัด “ไม่เป็นไรเจ้าค่ะข้าชอบดอกสาลี่” สีหน้าของนางยังคงสุภาพไม่แสดงอารมณ์ ดวงตาหรุบต่ำหลีกเลี่ยงไม่ให้อีกฝ่ายอ่านความคิด รอบๆ ด้านคล้ายมีเสียงซุบซิบกันขึ้น ส่วนใหญ่คือถามถึงความใกล้ชิดสนิทสนมระหว่างนางกับเซี่ยเฉิน หางตาของฉินหร่วนเหอกระตุกเบาๆ ในใจตระหนักว่าเขาจงใจทำเช่นนี้ต่อหน้าผู้อื่น “ศิษย์พี่ข้าขอตัวไปหาท่านตาก่อน”
“ได้ข้าไปส่ง”
“คุณหนูฉิน” มีเสียงกล่าวขึ้น
ฉินหร่วนเหอและเซี่ยเฉินต่างหันไปมอง สตรีชุดสีฟ้าอ่อนกำลังก้าวเข้ามายังคนทั้งสอง ดูเหมือนอีกฝ่ายจะยืนรวมอยู่ในกลุ่มของสตรีที่มาจากตระกูลคหบดี อายุอานามหรือก็น่าจะมากกว่านางหลายปี “ข้าแซ่จาง นามหว่านฉิง”
“คุณหนูจาง”
“ข้ารบกวนไม่นานเพียงอยากสอบถาม ไม่ทราบว่าคุณหนูฉินจะเข้าร่วมเรียนในชั้นเรียนเบื้องต้นของสำนักปราชญ์เดือนหน้าหรือไม่ หากท่านเข้าร่วมข้าเองก็จะได้สบายใจเพราะมีสตรีไม่กี่คนที่สมัครเข้าเรียนในชั้นเรียนนั้น”
“จริงสินะ ศิษย์น้องเล็กมิสู้เจ้าเองก็เข้าร่วมชั้นเรียนดีหรือไม่” เซี่ยเฉินมองนางด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน
“ทำให้พวกท่านต้องผิดหวังแล้ว ข้ามาที่นี่เพื่อไว้ทุกข์ แม้การเล่าเรียนจะเป็นเรื่องดี ทว่าการพบปะผู้คนก็ควรหลีกเลี่ยงเอาไว้ดีกว่าหากลืมตัวไม่สำรวมอาจไม่เหมาะสมนัก อีกอย่างช่วงนี้ข้ากำลังเรียนรู้เรื่องการปักผ้า ยังคิดจะให้ท่านตาหาฮูหยินฝีมือดีสักคนมาช่วยสอน การเรียนในสำนักปราชญ์เกรงว่าจะไม่เหมาะกับข้าจริงๆ ขอบคุณในความหวังดีของศิษย์พี่เจ้าค่ะ คุณหนูจางมิสู้ท่านขอคำแนะนำจากศิษย์พี่ ท่านตามาแล้วคุณหนูจาง ศิษย์พี่ข้าขอตัวก่อน” นางยอบกายจากนั้นหมุนตัวเดินจากมาทันที
สวีเซิ่งมองนางด้วยสายตายิ้มแย้ม “เป็นอย่างไรบ้าง พบปะกับเหล่าคุณหนูเหล่านั้น ได้สหายเพิ่มมาบ้างหรือไม่”
นางมองผู้เป็นตา “ที่แท้ท่านตาอยากให้ข้ามีสหาย?”
“แม้มาที่นี่เพื่อไว้ทุกข์ ทว่ามีสหายเอาไว้เจ้าจะได้ไม่เหงา แม้ไปหาหาสู่หรือออกไปได้ไม่บ่อย แต่ก็ยังดีกว่าการที่เจ้าเอาแต่เก็บตัวอยู่แต่ในเรือน ที่นี่ไม่เคร่งครัดเรื่องธรรมเนียนหากเจ้าอยากออกไปเดินเล่นบ้างก็ไม่เป็นไร”
“ข้าไม่เป็นไรเจ้าค่ะ อยู่ในจวนก็สบายดี ยังมีตำราของท่านตามากมายที่ยังไม่ได้อ่าน”
“เจ้า? อ่านตำรา?”
นางหัวเราะ “ท่านตาเองก็ไม่เชื่อหรือเจ้าคะ” เขาทำหน้าไม่เชื่อจริงๆนั่นละ แต่ตำรามากมายในเรือนของอีกฝ่ายมีมากมายจริงๆ แม้แต่ตำราหมากล้อมก็ยังมี นางอ่านเล่มแล้วเล่มเล่า เรียนรู้ จดจำ กระทั่งสังเกตเรื่องราว ความเชื่อ ธรรมเนียน แนวคิด แนวปฏิบัติผ่านตำราเหล่านั้น สามเดือนมานี้นางได้อะไรมากกว่าที่คิดทีเดียว “ข้าเหนื่อยแล้วเจ้าคะอยากกลับเรือนแล้ว”
“ได้ๆ เช่นนั้นให้เสี่ยวชวนพาเจ้ากลับจวน ที่นี่ตารับหน้าเองไปเถิด”
นางยอบกายให้เขาจากนั้นเสี่ยวชวนก็ประคองนางเดินออกไปจากงานโดยไม่มีใครสังเกตเห็น พ้นโถงงานเลี้ยงเสี่ยวชวนชะงัก “คุณหนูข้าน้อยลืมเสื้อคลุมของท่านเอาไว้เจ้าค่ะ”
“เจ้ากลับไปหยิบมาเถิดข้าเดินเล่นรอเจ้าแถวนี้”
เสี่ยวชวนตำหนิตัวเองสองสามประโยคจากนั้นกำชับไม่ให้นางเดินไปไกล ฉินหร่วนเหอเดินเล่นแถวๆ นั้นจริงๆ นางมองไปยังทะเลสาบที่อีกฟากเป็นเรือนพักของตน จากนั้นก็มองไปอีกด้านที่เป็นส่วนเว้าเข้ามาของริมทะเลสาบ ต้นหลิวลู่ลมยามบ่ายมองเห็นเงาร่างของบุรุษในชุดคลุมสีดำปักลายไกลๆ ที่น่าสนใจก็คือแผ่นหลังของเขาตรงแนวนั้นเส้นผมสีเงินยวงยาวพลิ้วไหวไปกับสายลม นางเหม่อมองภาพนั้นด้วยความตกตะลึง บุรุษผู้นั้นยืนหันหลังมายังทิศทางที่นางยืนอยู่ ถึงอย่างนั้นเงาร่างกลับไม่อาจปกปิดความองอาจเอาไว้ได้
หมู่เมฆเคลื่อนคล้อย แสงแดดสาดส่องลงบนผืนน้ำ ประกายวิบวับตกกระทบภาพอันงดงามของทิวทัศน์ยามบ่าย บุรุษผู้นั้นค่อยๆ หันหน้ากลับมายังทิศทางที่นางยืนอยู่ นางมองไม่เห็นดวงตาของเขา สีหน้าหรือก็เลือนรางจนแทบไม่อาจคาดเดาความคิด ถึงอย่างนั้นนางกลับคิดว่า... “งดงามยิ่ง”
เสี่ยวชวนที่เพิ่งวิ่งกลับมาอย่างเหนื่อยหอบเอ่ยถาม “อะไรหรือเจ้าค่ะที่ว่างดงามยิ่ง”
ฉินหร่วนเหอไม่ได้ละสายตาจากบุรุษผู้นั้น เสี่ยวชวนกลับอุทาน “คุณชายท่านนี้เหตุใดเส้นผมของเขาจึงหงอกขาวทั้งศีรษะแล้วเล่า”
“เสียวชวนอย่าเสียมารยาท” นางละสายตามาได้ครู่หนึ่งเมื่อมองกลับไปก็มองเห็นเพียงชายเสื้อคลุมสีดำที่พลิ้วไหวเสียแล้ว คนจากไปทิ้งเอาไว้เพียงต้นหลิวที่ส่องกระทบกับแสงแดด นางมองด้วยสายตาเสียดาย “กลับกันเถิด”
“คะ...คุณหนู ที่ท่านกล่าวว่างดงามเมื่อครู่คงไม่ได้หมายถึงคุณชายผมขาวโพลนผู้นั้น?”
“ทำไมเล่า”
“บุรุษใช้คำว่างดงาม...” เสี่ยวชวนมีสีหน้าไม่เห็นด้วย “อายุยังน้อยกลับผมขาวโพลนทั้งศีรษะใช้คำว่างดงามคงไม่เหมาะสมกระมัง ข้าน้อยว่าน่ากลัวมากกว่านะเจ้าคะ ดูแล้วเส้นผมของเขา...นั่นไม่ใช่เรื่องปกติแน่นอน”
“แล้วเจ้าจะไปสนใจทำไมว่าปกติหรือไม่ ข้ากล่าวชมก็เพราะรู้สึกว่าภาพที่เห็นเมื่อครู่นั้นงดงาม บุรุษโดดเด่นบุคลิกแตกต่าง ทิวทัศน์ส่งเสริมให้เขาน่ามอง ท่วงท่าสง่างามกับเส้นผมสีเงินพลิ้วไหว กลับไปข้าจะวาดภาพเหมือนของเขาเก็บเอาไว้ดูเล่น”
“หา! คุณหนูไม่ได้นะเจ้าคะ วาดภาพของบุรุษแปลกหน้าหากมีคนล่วงรู้เข้า...”
“แล้วจะบอกให้ผู้อื่นล่วงรู้ไปทำไมเล่า กลับกันได้แล้ว” ฉินหร่วนเหอหัวเราะ เสี่ยวชวนรีบวิ่งตามไป
ทั้งสองไม่ได้ล่วงรู้เลยว่าพอพวกนางเดินลับไปกับทางเดินริมทะเลสาบ บุรุษสามคนก็ก้าวมาหยุดยืนยังจุดที่นางเพิ่งยืนอยู่เมื่อครู่ “ท่านอานางเพิ่งบอกว่า...ท่านงดงาม? นางยังบอกด้วยว่าจะวาดภาพเหมือนของท่านเอาไว้ดูเล่น?”
บุรุษเสื้อคลุมดำมองตามทิศทางที่นางเดินจากไป เขาไม่ได้กล่าวคำเพียงหมุนตัวเดินไปยังทิศทางตรงกันข้าม หายไปกับเงาของทางเดินริมทะเลสาบ ทิ้งเอาไว้เพียงสายลมที่พัดผ่านและแสงแดดที่สาดส่องตกกระทบลงบนผืนน้ำ
จิ้งหวนหยางส่ายหน้าหลังขึ้นรถม้าเมื่อเห็นสวีเจิ้งซีกำลังจะเอ่ยคำ เขารอจนกระทั่งรถม้าแล่นออกมาสักระยะจากนั้นจึงลอบเลิกม่านรถม้ามองไปรอบๆ “เจ้ารู้เรื่องนี้มาก่อนหรือไม่”สวีเจิ้งซีส่ายหน้า “ข้ารู้พร้อมเจ้า ข้ายังนึกสงสัยว่าวันนั้นเหตุใดญาติผู้น้องจึงกล้าปลอมตัวเป็นบุรุษไปหอสุ่ยหลิง แถมตอนเกิดเรื่องยังได้ท่านอ๋องช่วยเอาไว้ทันเวลา คราแรกคิดว่าบังเอิญตอนนี้เห็นชัดว่าไม่มีทางมีเรื่องบังเอิญเช่นนี้ยิ่งกับเยียนอ๋อง”“เจ้าคิดอย่างไร” จิ้งหวนหยางถามเสียงเครียด“ยังต้องคิดอีกหรือ คนที่ท่านอ๋องรินชาให้ด้วยตัวเองมีกี่คนกัน” สวีเจิ้งซีถอนหายใจออกมา“ไม่ใช่แค่รินชา”“เจ้าหมายความว่าอย่างไร”“เจ้าตีความหมายไม่ออกหรือไม่ทันฟัง คุณหนูฉินกล่าวว่าชานั่นไม่หอมเท่าชาที่ท่านอ๋องเป็นคนชงเอง นางเคยดื่มชาที่เยียนอ๋องเป็นคนชงเองกับมือเลยนะ พวกเขาจะสนิทสนมกันมากเพียงใดก็หายากที่ท่านอ๋องจะทรงชงชาให้สตรีนางหนึ่ง ที่สำคัญไปกว่านั้นเจ้าไม่สังเกตหรือว่าท่านอ๋องทรงพระทัยเย็นกับนางเป็นพิเศษ นางพุ่งพรวดพราดเข้าไปตอนนั้นหัวใจของข้าหล่นวูบแล้ว คิดว่าอย่างไรองครักษ์เยวี่ยจะต้องลงมือแน่ๆ ทว่าเขากลับยืนนิ่งไม่ขยับสักนิด”“เร
ทุกคนตกตะลึงกับการกระทำผลีผลามของนาง ตอนที่สวีเจิ้งซีกำลังจะก้าวเข้าไปขอความเมตตา เซียวเหยียนเฟิงกลับกล่าวเสียงเรียบ “ผิด? ผิดที่ใด”“เอ่อ...ทำอะไรบุ่มบ่ามไม่ยั้งคิด วันนี้ไม่ควรมาที่นี่ ไม่ควรแอบไปนั่งฟังคนพวกนั้น ไม่ควรปล่อยให้อาอวี้ทำอะไรบุ่มบ่าม หม่อมฉันรู้ความผิดแล้วเพคะ” นางกุมแขนเสื้อของเขาจนเกิดรอยยับถึงอย่างนั้นเซียวเหยียนเฟิงกลับไม่สะบัดออก ไม่โกรธ ที่สำคัญคือคนสนิทของชายหนุ่มกลับยังคงยืนเฉย ไม่ขยับอันที่จริงตอนที่นางพุ่งตัวไปคว้าแขนเสื้อของเยียนอ๋อง สิ่งที่สวีเจิ้งซีกลัวก็คือคนสนิทของเยียนอ๋องจะลงมือ ทว่า...จนถึงตอนนี้ทั้งคนของเยียนอ๋อง ทั้งคนของฉินหร่วนเหอ ทั้งหมดนั้นล้วนยืนมองนิ่งๆ ไม่แสดงสีหน้า?!ตอนนี้แม้แต่หยวนอวี้เองก็ยังเบิกตามองท่าทางของฉินหร่วนเหอด้วยความตกตะลึง หญิงสาวกระแอม “เอ่อ...ท่านอ๋องไม่ได้ทรงรีบเสด็จกลับกระมังเพคะ”เซียวเหยียนเฟิงหรี่ตามองนาง “ตอนนี้ไม่ต้องแสร้งทำเป็นไม่รู้จักแล้ว?”“ไม่ใช่หม่อมฉันที่อยากแสร้งทำเป็นไม่รู้จักเสียหน่อย เป็นท่านอ๋องไม่ใช่หรือเพคะ”“อ้อ” ชายหนุ่มหมุนตัวหมายจะเดินไปยังประตู แขนเสื้อของเขาถูกดึงเอาไว้...“เป็นหม่อมฉินเองที่แสร้
ฉินหร่วนเหอได้ฟังก็ยังรู้สึกสะอิดสะเอียน นางยังไม่ทันได้ชวนหยวนอวี้กลับ เนื่องจากตอนนี้รู้ชัดแล้วว่าอันจิ่วหลางเป็นคนอย่างไร ทว่าตอนที่อันจิ่วหลางส่งเสียงขอตัวออกไปสุขาหยวนอวี้กลับลุกพรวด!!! มองท่าทีที่ไม่น่าจะมีเรื่องดีตามมาหญิงสาวรีบลุกแล้วเดินตามไปห้าม นึกไม่ถึงว่าหยวนอวี้จะเดินเร็วถึงเพียงนี้ นางมองเห็นแผ่นหลังของสหายเดินลับมุมทางเดินไกลๆ ฉินหร่วนเหอได้แต่ร้องว่าแย่แล้วในใจ กระทั่งตอนไปถึงก็ได้ยินเสียงร้องโอดโอยของอันจิ่วหลาง...หยวนอวี้ไม่รู้ไปเอาผ้าม่านมาจากที่ใด คลุมตัวอันจิ่วหลางเอาไว้จากนั้นก็ทุกตีทั้งกระทืบอย่างโกรธแค้น!!!ด้านหลังมีเสียงอุทาน...นางสะดุ้งหันกลับไปมองจากนั้นลากหยวนอวี้ออกมา ไม่พอนางยังหันไปมองโม่จิ่งหยวนและถงหลี่ฮวา ส่งสัญญาณให้ลากคนที่ส่งเสียงอุทานสองคนมาด้วย “ยังไม่รีบลากพวกเขามาอีก” นางกระซิบบอกหยวนอวี้ “เจ้าอย่าส่งเสียงเชียวนะ!”ตอนนี้สถานที่หลบภัยที่เหมาะที่สุดก็คือห้องจู๋จื่อ ฉินหร่วนเหอบุ้ยใบ้ให้คนทั้งหมดเข้าไป มุมทางเดินมีเสียงตะโกนของอันจิ่วหลาง “พวกเจ้าหยุดนะ!! โอ้ย! ให้ข้าจับเจ้าได้ก่อนเถิด!”ด้านนอกห้องวุ่นวายมาก เสียงของอันจิ่วหลางทำให้สหายที่มาด
ฉินหร่วนเหอขมวดคิ้วมองจดหมายลับที่เซียวเหยียนเฟิงส่งมา นางเงยหน้าขึ้นมองโม่จิ่งหยวน “คนส่งจดหมายเล่า”“ไปแล้วขอรับ”นางเม้มปากหงุดหงิดเล็กน้อย “ข้าจะไปเข้าใจได้อย่างไรว่าจดหมายนี่หมายสิ่งเรื่องใด” ในจดหมายเขียนมาเพียงสั้นๆ ---อันจิ่วหลางเป็นคนของฮองเฮา--- “ท่านอ๋องจะมาบอกข้าในเรื่องที่ข้ารู้อยู่แล้วไปทำไม”ด้านนอกมีเสียงของสาวใช้ “คุณหนูเจ้าคะท่านพ่อบ้านให้มาแจ้งคุณหนูว่าคุณหนูหยวนมารขอพบท่านเจ้าค่ะ”“หยวนอวี้?” หญิงสาวมองจดหมายในมือแล้วรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีอย่างไรชอบกล “รู้แล้วข้าจะรีบออกไป” นางโยนจดหมายลงไปในอ่างไฟจากนั้นเดินออกมาจากเรือน ตอนพบหยวนอวี้ก็ได้พบกับน้องสาวและน้องชายที่กำลังจะออกไปข้างนอก ทั้งสองคนคารวะหยวนอวี้ด้วยท่าทางนอบน้อม คงรู้แล้วว่าคนตระกูลหยวนไม่อาจล่วงเกิน ฉินหร่วนเหอลากหยวนอวี้กลับไปที่สวนในเรือนของตน “มาหาข้ามีเรื่องสำคัญหรือ”“อืม สำคัญมาก เมื่อวานมีแม่สื่อมาที่จวน บุตรชายของท่านปราชญ์อันส่งคนมาทาบทามสู่ขอข้า”ตอนนี้นางรู้แล้วว่าจดหมายของเยียนอ๋องหมายความว่าอย่างไร ฮองเฮาถึงกับคิดจะดึงตระกูลหยวนเข้าพวก? “แล้วเจ้าคิดเห็นอย่างไร”“ไม่รู้สิข้าไม่เคยพบเขา แต่ข้าว
ฉินหร่วนเหอถอนหายใจออกมาให้ทุกคนได้ยิน“ล้วนเป็นสตรีเช่นกันทั้งนั้นสมควรเข้าอกเข้าใจและเห็นอกเห็นใจกัน เดิมทีชื่อเสียงก็เป็นเรื่องที่สตรีพึงรักษา พลาดพลั้งแม้เพียงน้อยนั่นหมายถึงชีวิตทั้งชีวิต ตัวข้าเดิมทีก็ไม่ได้รั้งอยู่ในเมืองหลวง ทว่าทั้งหมดนั้นไม่ได้หมายความว่าข้าต้องทำตัวโง่งมยอมให้ผู้อื่นมาดีดลูกคิดบนศีรษะตัวเอง ยิ่งไม่ยอมให้ผู้ใดใช้ความสัมพันธ์กับท่านตาของข้าเป็นข้ออ้างให้ไต่เต้าขึ้นไปสู่อำนาจและชื่อเสียง ข้าไม่มีอำนาจจะไปกักขังผู้ใด ยิ่งไม่กล้าโอ้อวดว่ามีความสามารถถึงขั้นตัดสินใจเรื่องใหญ่ๆ อย่างเช่นการเลือกคนให้เดินทางมาเมืองหลวงด้วยกัน ทุกอย่างล้วนเป็นเพราะผลจากการกระทำและการคิดคำนวณของคนที่มีอำนาจตัดสินใจ ดังนั้นหากกังขาก็ควรไปหาคนผู้นั้น มิใช่คิดจะโยนความผิดให้ข้าอย่างไรก็ได้ หากวันนี้ข่าวลือแพร่ออกไปจนทำลายชื่อเสียงของข้า แน่นอนว่าข้าย่อมต้องกราบทูลเพื่อขอความเมตตาจากฝ่าบาท ด้วยราชโองการฉบับนั้นทำให้ผู้คนเข้าใจผิดว่าเป็นข้าเองที่ทำให้ศิษย์พี่ถูกกักขังเอาไว้ในสำนักปราชญ์”กล้ากังขาในราชโองการฝ่าบาท นั่นโทษไม่ใช่น้อยๆ เลย!!! อวี๋หรงหลันคลานเข้ามาหานาง “ศิษย์พี่ฉินข้าผิดไปแล
บรรยากาศในงานเลี้ยงอึดอัดเงียบงัน อวี๋หรงหลันคุกเข่าอยู่ที่กลางโถงงานเลี้ยง กล่าวคำสะอื้นคำท่าทางไม่ได้รับความเป็นธรรมน่าสงสาร“ตอนนั้นหม่อมฉันดีใจที่พี่เซี่ยยังมีชีวิตอยู่ ทั้งที่หม่อมฉันสิ้นหวังไปแล้วแท้ๆ ตอนที่เขาให้คนมารับไปยังสำนักปราชญ์จึงไม่แม้แต่จะลังเล รีบออกเดินทางไปหาเขาทันที ทว่าผู้ใดจะรู้ว่าการไปถึงของหม่อมฉันกลับทำให้ความสัมพันธ์ของศิษย์พี่ฉินกับพี่เซี่ยเปลี่ยนไป หม่อมฉันไม่ได้อยากเป็นต้นเหตุจึงบอกพี่เซี่ยว่าจะจากไปเงียบๆ หากแต่สัญญาหมั้นหมายเป็นบิดามารดาสองตระกูลให้คำมั่น พี่เซี่ยตัดสินใจรักษาคำมั่นของบิดามารดา ทว่ากลับต้องแลกมาซึ่งความสัมพันธ์ที่ขาดสะบั้น หม่อมฉันเดินทางมาเมืองหลวงครั้งนี้ หวังเพียงว่าศิษย์พี่ฉินจะคลายความโกรธ หวังเพียงว่าท่านปราชญ์จะให้อภัยพี่เซี่ย”เสียงซุบซิบดังขึ้นรอบด้านทุกคนมองไปยังฉินหร่วนเหอด้วยสายตาตำหนิ ทว่านางกลับรินชาและยกขึ้นจิบด้วยท่าทางนิ่งเฉย หยวนฮูหยินหันไปมองนางทว่านางเพียงยิ้มจากนั้นส่ายหน้าให้อีกฝ่าย ข้างๆ กันนั้นหยวนอวี้มีสีหน้าโกรธขึ้ง หากมิใช่เพราะฉินหร่วนเหอรั้งเอาไว้ดูแล้วอีกฝ่ายคงลุกคนมาด่าทอคนแล้วกระมัง“ที่แท้ก็มีเรื่องเช่นน







