공유

ตอนที่ 5

last update 게시일: 2026-08-13 08:05:46

ไม่ใช่แค่คำพูดลอยๆ ทว่านางวาดภาพนั้นออกมาจริงๆ

ภาพวาดริมทะเลสาบ ใต้ต้นหลิวลู่ลม ชายหนุ่มชุดคลุมสีดำ ผมยาวมัดรวบเพียงกึ่งหนึ่ง ปลายผมปลิวไหวสยายเต็มแผ่นหลัง เส้นผมสีเงินยวงสะท้อนกับแสงแดด เขากำลังเอี้ยวหน้ากลับมามองทำให้เห็นใบหน้าไม่ชัดเจน แผ่นหลังตรงแน่วสง่างาม เงาสะท้อนทอดยาวมาด้านหลังเพราะแสงแดดโผล่พ้นจากเมฆที่เคลื่อนคล้อย

เสี่ยวชวนที่ไม่เห็นด้วยในคราแรกพอได้เห็นก็เลิกคิ้วเอ่ยชมไม่ขาดปาก หลังวาดเสร็จก็ส่งให้เสี่ยวชวนนำไปเก็บในหีบรวมกับภาพวาดอื่นๆ และอักษรคัดลายมือ ที่วางอยู่บนโต๊ะจึงเหลือเพียงอักษรคัดลายมือที่ดูไม่เป็นระเบียบ

ด้านนอกมีเด็กรับใช้ส่งเสียงเรียก “คุณหนู ท่านอาจารย์สวีให้มาเชิญท่านไปพบขอรับ”

“ข้าจะไปเดี๋ยวนี้” นางก้มลงจัดชุดจากนั้นจึงเดินออกไปพร้อมกับเสี่ยวชุน

นึกไม่ถึงว่าคล้อยหลังนางไปได้ไม่นานประตูกลับถูกเปิดออก ฝีเท้าเงียบเชียบเงาร่างปราดเปรียวก้าวเข้ามาในห้อง เขาไม่ได้พยายามรื้อค้นเพียงเปิดหีบขนาดใหญ่สองใบที่วางอยู่หลังฉากกั้นดอกบัว มือคว้าภาพวาดออกมาคลี่เปิด เมื่อพบว่าเป็นภาพวาดของบุรุษที่มีเส้นผมสีเงิน เขาก็รีบม้วนภาพวาดจนเรียบร้อย

ความจริงเขากำลังจะจากไปแล้วแต่กลับเปิดหีบอีกใบ ในนั้นเต็มไปด้วยอักษรคัดลายมือที่งดงามและเป็นระเบียบ เขามองไปยังอักษรบนโต๊ะ คิ้วเข้มเลิกขึ้นด้วยความประหลาดใจ แม้ม้วนเก็บกระดาษอักษรแล้วแต่กลับไม่ได้วางคืนที่เดิม กลับเลือกหยิบไปทั้งอักษรที่เป็นระเบียบและอักษรที่คล้ายคนเพิ่งหัดคัดไปอย่างละม้วน ชั่วขณะที่ฉินหร่วนเหอกลับเข้ามาในห้องกับสาวใช้ทุกอย่างในห้องก็เงียบงันราวกับไม่เคยมีใครมาเยือน

“คุณหนูท่านจะเรียนปักผ้าจริงหรือเจ้าคะ”

“ก็ต้องแน่นอนอยู่แล้ว” จะเล่นละครก็ต้องเล่นให้แนบเนียน นางไม่เป็นแล้วยอดสตรีเหนือสตรีอื่น นางจะเป็นเพียงคุณหนูในห้องหอที่ไม่ใฝ่รู้ แต่เย็บปักถักร้อยจัดดอกไม้ไปวันๆ เท่านั้น “อ้อ...อาจจะต้องเรียนการดูแลบัญชีของจวนใหญ่ด้วย ให้ผู้อื่นเข้าใจเพียงว่าข้าเพียงอยากเป็นฮูหยินที่ดีของสามีในอนาคต เป็นคนหัวอ่อน ว่าง่าย...” คิ้วเรียวมุ่นลงเล็กน้อย “เสี่ยวชวนอักษรที่ข้าให้เจ้าเอามาวางเล่า”

“เอ๋ ข้าน้อยวางเอาไว้แล้วนะเจ้าคะ...” เสี่ยวชวนเองก็ชะงักมองไปรอบๆ “หรือว่าข้าน้อยจะลืม แต่เหมือนจะเอามาวางแล้วนะเจ้าคะ หรือว่าปลิวไปแล้ว หน้าต่างไม่ได้ปิดเจ้าค่ะ” เสี่ยวชวนหาจนทั่วก็ไม่พบ “เช่นนั้นข้าน้อยเขียนให้คุณหนูใหม่”

แม้รู้สึกประหลาดใจแต่ที่นี่ไม่เคยมีของหาย หญิงสาวมองไปรอบๆ จากนั้นพยักหน้า อักษรโย้เย้นั้นเป็นของเสี่ยวชวนผู้ใดเล่าจะอยากขโมย นางไม่ได้คิดมากมองเสี่ยวชวนคัดอักษรโย้เย้อีกครั้งก็หน้าเบ้ “เสี่ยวชวนข้าว่าเจ้าต้องตั้งใจคัดลายมือจริงๆ จังๆ เสียที อักษรของเจ้าอัปลักษณ์เกินไปแล้ว!!”

เสี่ยวชวนหัวเราะ “ก็คุณหนูบอกข้าน้อยเอง ยิ่งอัปลักษณ์ก็ยิ่งดี อีกอย่างข้าน้อยอ่านไม่ออกจะหัดคัดอักษรไปทำไมเล่าเจ้าคะ ข้าน้อยหัวไม่ดีเรียนไปก็เท่านั้น”

“ขี้เกียจสิไม่ว่า”

อีกฝ่ายแลบลิ้นทะเล้น “เป็นคุณหนูที่รู้จักข้าน้อยดีที่สุด ข้าน้อยไปยกน้ำร้อนเข้ามานะเจ้าคะ”

วันนี้ท่านตาของนางเรียกไปพบไม่ใช่เพียงได้คนสอนนางปักผ้า แต่เซี่ยเฉินเองก็อาสาเป็นคนสอนนางคัดลายมือและแต่งกลอน ยิ่งเขาพยายามพาตัวเข้ามาใกล้นางและทำเป็นใจดีต่อนาง นางก็ยิ่งรู้สึกขยะแขยงและรังเกียจ ยิ่งเขายัดเยียดตัวเองเข้ามาเร็วเท่าไหร่ก็ยิ่งแสดงว่าเขาวางหมากเอาไว้ตั้งแต่ต้น บุรุษสารเลวผู้นี้นางจะทำให้เขารู้ซึ้ง ฉินหร่วนเหอผู้นี้จะไม่ยอมถูกใช้เป็นหมากให้เขาทะยานขึ้นไปยังจุดสูงสุด!!

ช่วงระหว่างที่เซี่ยเฉินสอนนาง นางเอาแต่นั่งจ้องเขาด้วยสายตาเลื่อมใส พยายามทำตัวโง่งมใช้การออดอ้อนกลบเกลื่อนไม่อยากเรียน บางครั้งนางมองออกว่าเขาพยายามเกลี้ยกล่อมให้นางมีใจใฝ่รู้ ทว่านางจะเสแสร้งเสียอย่างยิ่งยั่วยุให้เขาโมโหและหงุดหงิดให้เห็น ยิ่งเข้าใกล้จุดสิ้นสุดความอดทนของเขานางก็ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองใกล้บรรลุเป้าหมายเข้าไปทุกที!

“เซี่ยเฉิน หากข้าไม่รู้ว่าเป้าหมายของเจ้าในการเคี่ยวเข็ญข้า ข้าคงคิดจริงๆ ว่าเจ้าหวังดีต่อข้า” แต่แน่นอนนางรู้ว่าเขาเคี่ยวเข็ญอยากให้นางใฝ่รู้ นั่นก็เพื่อตัวเขาเองในอนาคตทั้งสิ้น!!

เพราะถูกรบเร้าให้ออกมาซื้อเครื่องเขียนใหม่ อีกทั้งฉินหร่วนเหอรู้ดีว่าหากจะให้แนบเนียนนางจะต้องทำให้คนที่นี่เชื่อและเห็นว่านางกับเซี่ยเฉินสนิทสนมกัน ไปไหนมาไหนด้วยกัน ทั้งที่นับตั้งแต่มาที่นี่นางไม่เคยก้าวออกจากเรือน ไม่เคยพบผู้ใดนอกเหนือจากคนที่ผู้เป็นตาแนะนำให้รู้จัก เช่นนี้แล้วการออกมาเดินเล่นในตลาดครั้งแรกของนางจึงเป็นการออกมากับเซี่ยเฉิน

ผู้คนมองมาและซุบซิบกันให้ได้ยิน คนรู้จักก็สงสัยว่าใครมากับเซี่ยเฉิน คนไม่รู้จักก็ชี้ชวนกันถามและสนทนา เสี่ยวชวนมองไปรอบๆ พยายามเงี่ยหูฟังว่ารอบด้านเกิดเรื่องใดบ้าง ผู้คนกล่าวถึงว่าอย่างไร

“ศิษย์น้องเจ้ามาดูสิว่าชอบแบบใด พู่กันอันเล็กช่วยให้เขียนได้ถนัดมือ เจ้ามือเล็กต่อไปก็ค่อยๆ เปลี่ยนขนาดดีหรือไม่”

“ข้าเชื่อฟังศิษย์พี่เจ้าค่ะ ท่านเลือกให้ข้าได้เลย”

เซี่ยเฉินยิ้มจากนั้นจัดแจงเลือกทุกอย่างให้นาง ฉินหร่วนเหอเปลี่ยนสีหน้าเป็นเรียบเฉยเมื่ออีกฝ่ายละสายตาไป นางมองไปรอบๆ ร้านรู้สึกชอบชุดเครื่องเขียนชุดหนึ่งแต่ไม่แสดงออก ชุดพู่กันไม่ได้สูงค่านักแต่มีหลายขนาดเหมาะกับการวาดภาพ ในใจของนางลิงโลดเพราะความอยากได้ ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้แสดงท่าทีเพียงหันไปมองเสี่ยวชวน อีกฝ่ายกะพริบตามองชุดเครื่องเขียนนั้นแล้วลอบพยักหน้า

เมื่อรถม้าที่เซี่ยเฉินและฉินหร่วนเหอออกจากร้านเครื่องเขียน ฝั่งตรงข้ามบนชั้นสองก็มีเงาร่างของคนสามคนโผล่ออกมา “แปลก”

“อะไรหรือขอรับนายท่านที่ว่าแปลก”

บุรุษที่ถูกเรียกขานว่านายท่านแท้ที่จริงก็คือชายที่มีผมสีขาวทั้งศีรษะ เขามองไปยังร้านเครื่องเขียนกล่าวขึ้นด้วยใบหน้าเรียบเฉย “คุณหนูฉินผู้นี้สิที่ว่าแปลก นางทั้งจงใจปิดบังเซี่ยเฉิน แต่ก็ให้ความสนิทสนมกับเขาเพียงคนเดียว เจ้าว่ามันเพราะอะไรกัน”

“อาจเพราะ...นางไม่อยากทำตัวโดดเด่นเกินไป?” เพิ่งกล่าวจบก็เห็นสาวใช้ของฉินหร่วนเหอทำลับๆ ล่อๆ เดินกลับเข้าไปในร้านเครื่องเขียนอีกครั้ง บุรุษผมขาวส่งสายตาให้คนที่อยู่ด้านหลัง อีกฝ่ายถอยหลังแล้วเดินออกไปจากห้องไม่นานก็เดินเข้าไปในร้านเครื่องเขียน ครู่ต่อมาหลังสาวใช้จากไปเขาก็กลับมารายงาน “เรียนนายท่านนางกลับมาซื้อเครื่องเขียนชุดหนึ่งขอรับ ราคาไม่ได้สูงมากเป็นเครื่องเขียนสำหรับการวาดภาพ”

มุมปากของชายผมขาวยกขึ้นเล็กน้อย “ชอบวาดภาพถึงเพียงนี้?” เขาหวนนึกถึงภาพวาดของนางที่เขาให้คนไปฉกฉวยมาเนื่องจากไม่อาจทิ้งหลักฐานใดว่าเขาเคยมาที่นี่ ถึงอย่างนั้นคนของเขากลับไปพบเรื่องน่าสนใจเข้า ลือกันว่าหลานสาวของอาจารย์สวีช่างแตกต่างจากตระกูลฝั่งมารดา ทั้งไม่ใฝ่รู้ ทั้งไม่พยายามขวนขวาย ทั้งๆ ที่มีข้อได้เปรียบหลายอย่างแต่แม้แต่คัดลายมือก็ยังทำได้ไม่ดี ลายมืออัปลักษณ์เสียจนไม่อาจให้ผู้ใดเห็น ทว่าอักษรในหีบที่คนของเขาค้นพบกลับเป็นลายมืองดงามของอิสตรี ลายมือที่ดูแล้วให้ความรู้สึกทั้งเข้มแข็งและอ่อนช้อยในเวลาเดียวกัน ปลายอักษรฉวัดเฉวียนบ่งบอกถึงความมั่นใจของคนเขียน จุดเริ่มอักษรที่เด็ดขาดและมั่นคงบ่งบอกว่าคนเขียนไม่ลังเลสักนิด... “ฟังว่าเซี่ยเฉินผู้นี้เป็นบุรุษที่มีความสามารถยิ่ง วันหน้าหากเขายังคงใฝ่รู้เช่นนี้คงมีโอกาสได้เป็นปราชญ์ชั้นสูงของราชสำนัก สตรีมากมายคงห้อมล้อมเสนอตัวเข้าใกล้ แต่ฉินหร่วนเหอกลับแบ่งรับแบ่งสู้ ใกล้ชิดแต่ไม่พยายามผูกมัดคนเอาไว้ จุดประสงค์ของนางช่าง...คาดเดาไม่ได้”

“หากแม้แต่นายท่านก็ยังคาดเดาไม่ได้ เช่นนั้นก็คงไม่มีผู้ใดในแคว้นนี้เข้าใจในการกระทำของนางแล้วขอรับ”

이 작품을 무료로 읽으실 수 있습니다
QR 코드를 스캔하여 앱을 다운로드하세요

최신 챕터

  • ทะเลาะกันไปเถิด ข้าชมดูอยู่ห่างๆ ก็พอ!   ตอนที่ 61

    จิ้งหวนหยางส่ายหน้าหลังขึ้นรถม้าเมื่อเห็นสวีเจิ้งซีกำลังจะเอ่ยคำ เขารอจนกระทั่งรถม้าแล่นออกมาสักระยะจากนั้นจึงลอบเลิกม่านรถม้ามองไปรอบๆ “เจ้ารู้เรื่องนี้มาก่อนหรือไม่”สวีเจิ้งซีส่ายหน้า “ข้ารู้พร้อมเจ้า ข้ายังนึกสงสัยว่าวันนั้นเหตุใดญาติผู้น้องจึงกล้าปลอมตัวเป็นบุรุษไปหอสุ่ยหลิง แถมตอนเกิดเรื่องยังได้ท่านอ๋องช่วยเอาไว้ทันเวลา คราแรกคิดว่าบังเอิญตอนนี้เห็นชัดว่าไม่มีทางมีเรื่องบังเอิญเช่นนี้ยิ่งกับเยียนอ๋อง”“เจ้าคิดอย่างไร” จิ้งหวนหยางถามเสียงเครียด“ยังต้องคิดอีกหรือ คนที่ท่านอ๋องรินชาให้ด้วยตัวเองมีกี่คนกัน” สวีเจิ้งซีถอนหายใจออกมา“ไม่ใช่แค่รินชา”“เจ้าหมายความว่าอย่างไร”“เจ้าตีความหมายไม่ออกหรือไม่ทันฟัง คุณหนูฉินกล่าวว่าชานั่นไม่หอมเท่าชาที่ท่านอ๋องเป็นคนชงเอง นางเคยดื่มชาที่เยียนอ๋องเป็นคนชงเองกับมือเลยนะ พวกเขาจะสนิทสนมกันมากเพียงใดก็หายากที่ท่านอ๋องจะทรงชงชาให้สตรีนางหนึ่ง ที่สำคัญไปกว่านั้นเจ้าไม่สังเกตหรือว่าท่านอ๋องทรงพระทัยเย็นกับนางเป็นพิเศษ นางพุ่งพรวดพราดเข้าไปตอนนั้นหัวใจของข้าหล่นวูบแล้ว คิดว่าอย่างไรองครักษ์เยวี่ยจะต้องลงมือแน่ๆ ทว่าเขากลับยืนนิ่งไม่ขยับสักนิด”“เร

  • ทะเลาะกันไปเถิด ข้าชมดูอยู่ห่างๆ ก็พอ!   ตอนที่ 60

    ทุกคนตกตะลึงกับการกระทำผลีผลามของนาง ตอนที่สวีเจิ้งซีกำลังจะก้าวเข้าไปขอความเมตตา เซียวเหยียนเฟิงกลับกล่าวเสียงเรียบ “ผิด? ผิดที่ใด”“เอ่อ...ทำอะไรบุ่มบ่ามไม่ยั้งคิด วันนี้ไม่ควรมาที่นี่ ไม่ควรแอบไปนั่งฟังคนพวกนั้น ไม่ควรปล่อยให้อาอวี้ทำอะไรบุ่มบ่าม หม่อมฉันรู้ความผิดแล้วเพคะ” นางกุมแขนเสื้อของเขาจนเกิดรอยยับถึงอย่างนั้นเซียวเหยียนเฟิงกลับไม่สะบัดออก ไม่โกรธ ที่สำคัญคือคนสนิทของชายหนุ่มกลับยังคงยืนเฉย ไม่ขยับอันที่จริงตอนที่นางพุ่งตัวไปคว้าแขนเสื้อของเยียนอ๋อง สิ่งที่สวีเจิ้งซีกลัวก็คือคนสนิทของเยียนอ๋องจะลงมือ ทว่า...จนถึงตอนนี้ทั้งคนของเยียนอ๋อง ทั้งคนของฉินหร่วนเหอ ทั้งหมดนั้นล้วนยืนมองนิ่งๆ ไม่แสดงสีหน้า?!ตอนนี้แม้แต่หยวนอวี้เองก็ยังเบิกตามองท่าทางของฉินหร่วนเหอด้วยความตกตะลึง หญิงสาวกระแอม “เอ่อ...ท่านอ๋องไม่ได้ทรงรีบเสด็จกลับกระมังเพคะ”เซียวเหยียนเฟิงหรี่ตามองนาง “ตอนนี้ไม่ต้องแสร้งทำเป็นไม่รู้จักแล้ว?”“ไม่ใช่หม่อมฉันที่อยากแสร้งทำเป็นไม่รู้จักเสียหน่อย เป็นท่านอ๋องไม่ใช่หรือเพคะ”“อ้อ” ชายหนุ่มหมุนตัวหมายจะเดินไปยังประตู แขนเสื้อของเขาถูกดึงเอาไว้...“เป็นหม่อมฉินเองที่แสร้

  • ทะเลาะกันไปเถิด ข้าชมดูอยู่ห่างๆ ก็พอ!   ตอนที่ 59

    ฉินหร่วนเหอได้ฟังก็ยังรู้สึกสะอิดสะเอียน นางยังไม่ทันได้ชวนหยวนอวี้กลับ เนื่องจากตอนนี้รู้ชัดแล้วว่าอันจิ่วหลางเป็นคนอย่างไร ทว่าตอนที่อันจิ่วหลางส่งเสียงขอตัวออกไปสุขาหยวนอวี้กลับลุกพรวด!!! มองท่าทีที่ไม่น่าจะมีเรื่องดีตามมาหญิงสาวรีบลุกแล้วเดินตามไปห้าม นึกไม่ถึงว่าหยวนอวี้จะเดินเร็วถึงเพียงนี้ นางมองเห็นแผ่นหลังของสหายเดินลับมุมทางเดินไกลๆ ฉินหร่วนเหอได้แต่ร้องว่าแย่แล้วในใจ กระทั่งตอนไปถึงก็ได้ยินเสียงร้องโอดโอยของอันจิ่วหลาง...หยวนอวี้ไม่รู้ไปเอาผ้าม่านมาจากที่ใด คลุมตัวอันจิ่วหลางเอาไว้จากนั้นก็ทุกตีทั้งกระทืบอย่างโกรธแค้น!!!ด้านหลังมีเสียงอุทาน...นางสะดุ้งหันกลับไปมองจากนั้นลากหยวนอวี้ออกมา ไม่พอนางยังหันไปมองโม่จิ่งหยวนและถงหลี่ฮวา ส่งสัญญาณให้ลากคนที่ส่งเสียงอุทานสองคนมาด้วย “ยังไม่รีบลากพวกเขามาอีก” นางกระซิบบอกหยวนอวี้ “เจ้าอย่าส่งเสียงเชียวนะ!”ตอนนี้สถานที่หลบภัยที่เหมาะที่สุดก็คือห้องจู๋จื่อ ฉินหร่วนเหอบุ้ยใบ้ให้คนทั้งหมดเข้าไป มุมทางเดินมีเสียงตะโกนของอันจิ่วหลาง “พวกเจ้าหยุดนะ!! โอ้ย! ให้ข้าจับเจ้าได้ก่อนเถิด!”ด้านนอกห้องวุ่นวายมาก เสียงของอันจิ่วหลางทำให้สหายที่มาด

  • ทะเลาะกันไปเถิด ข้าชมดูอยู่ห่างๆ ก็พอ!   ตอนที่ 58

    ฉินหร่วนเหอขมวดคิ้วมองจดหมายลับที่เซียวเหยียนเฟิงส่งมา นางเงยหน้าขึ้นมองโม่จิ่งหยวน “คนส่งจดหมายเล่า”“ไปแล้วขอรับ”นางเม้มปากหงุดหงิดเล็กน้อย “ข้าจะไปเข้าใจได้อย่างไรว่าจดหมายนี่หมายสิ่งเรื่องใด” ในจดหมายเขียนมาเพียงสั้นๆ ---อันจิ่วหลางเป็นคนของฮองเฮา--- “ท่านอ๋องจะมาบอกข้าในเรื่องที่ข้ารู้อยู่แล้วไปทำไม”ด้านนอกมีเสียงของสาวใช้ “คุณหนูเจ้าคะท่านพ่อบ้านให้มาแจ้งคุณหนูว่าคุณหนูหยวนมารขอพบท่านเจ้าค่ะ”“หยวนอวี้?” หญิงสาวมองจดหมายในมือแล้วรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีอย่างไรชอบกล “รู้แล้วข้าจะรีบออกไป” นางโยนจดหมายลงไปในอ่างไฟจากนั้นเดินออกมาจากเรือน ตอนพบหยวนอวี้ก็ได้พบกับน้องสาวและน้องชายที่กำลังจะออกไปข้างนอก ทั้งสองคนคารวะหยวนอวี้ด้วยท่าทางนอบน้อม คงรู้แล้วว่าคนตระกูลหยวนไม่อาจล่วงเกิน ฉินหร่วนเหอลากหยวนอวี้กลับไปที่สวนในเรือนของตน “มาหาข้ามีเรื่องสำคัญหรือ”“อืม สำคัญมาก เมื่อวานมีแม่สื่อมาที่จวน บุตรชายของท่านปราชญ์อันส่งคนมาทาบทามสู่ขอข้า”ตอนนี้นางรู้แล้วว่าจดหมายของเยียนอ๋องหมายความว่าอย่างไร ฮองเฮาถึงกับคิดจะดึงตระกูลหยวนเข้าพวก? “แล้วเจ้าคิดเห็นอย่างไร”“ไม่รู้สิข้าไม่เคยพบเขา แต่ข้าว

  • ทะเลาะกันไปเถิด ข้าชมดูอยู่ห่างๆ ก็พอ!   ตอนที่ 57

    ฉินหร่วนเหอถอนหายใจออกมาให้ทุกคนได้ยิน“ล้วนเป็นสตรีเช่นกันทั้งนั้นสมควรเข้าอกเข้าใจและเห็นอกเห็นใจกัน เดิมทีชื่อเสียงก็เป็นเรื่องที่สตรีพึงรักษา พลาดพลั้งแม้เพียงน้อยนั่นหมายถึงชีวิตทั้งชีวิต ตัวข้าเดิมทีก็ไม่ได้รั้งอยู่ในเมืองหลวง ทว่าทั้งหมดนั้นไม่ได้หมายความว่าข้าต้องทำตัวโง่งมยอมให้ผู้อื่นมาดีดลูกคิดบนศีรษะตัวเอง ยิ่งไม่ยอมให้ผู้ใดใช้ความสัมพันธ์กับท่านตาของข้าเป็นข้ออ้างให้ไต่เต้าขึ้นไปสู่อำนาจและชื่อเสียง ข้าไม่มีอำนาจจะไปกักขังผู้ใด ยิ่งไม่กล้าโอ้อวดว่ามีความสามารถถึงขั้นตัดสินใจเรื่องใหญ่ๆ อย่างเช่นการเลือกคนให้เดินทางมาเมืองหลวงด้วยกัน ทุกอย่างล้วนเป็นเพราะผลจากการกระทำและการคิดคำนวณของคนที่มีอำนาจตัดสินใจ ดังนั้นหากกังขาก็ควรไปหาคนผู้นั้น มิใช่คิดจะโยนความผิดให้ข้าอย่างไรก็ได้ หากวันนี้ข่าวลือแพร่ออกไปจนทำลายชื่อเสียงของข้า แน่นอนว่าข้าย่อมต้องกราบทูลเพื่อขอความเมตตาจากฝ่าบาท ด้วยราชโองการฉบับนั้นทำให้ผู้คนเข้าใจผิดว่าเป็นข้าเองที่ทำให้ศิษย์พี่ถูกกักขังเอาไว้ในสำนักปราชญ์”กล้ากังขาในราชโองการฝ่าบาท นั่นโทษไม่ใช่น้อยๆ เลย!!! อวี๋หรงหลันคลานเข้ามาหานาง “ศิษย์พี่ฉินข้าผิดไปแล

  • ทะเลาะกันไปเถิด ข้าชมดูอยู่ห่างๆ ก็พอ!   ตอนที่ 56

    บรรยากาศในงานเลี้ยงอึดอัดเงียบงัน อวี๋หรงหลันคุกเข่าอยู่ที่กลางโถงงานเลี้ยง กล่าวคำสะอื้นคำท่าทางไม่ได้รับความเป็นธรรมน่าสงสาร“ตอนนั้นหม่อมฉันดีใจที่พี่เซี่ยยังมีชีวิตอยู่ ทั้งที่หม่อมฉันสิ้นหวังไปแล้วแท้ๆ ตอนที่เขาให้คนมารับไปยังสำนักปราชญ์จึงไม่แม้แต่จะลังเล รีบออกเดินทางไปหาเขาทันที ทว่าผู้ใดจะรู้ว่าการไปถึงของหม่อมฉันกลับทำให้ความสัมพันธ์ของศิษย์พี่ฉินกับพี่เซี่ยเปลี่ยนไป หม่อมฉันไม่ได้อยากเป็นต้นเหตุจึงบอกพี่เซี่ยว่าจะจากไปเงียบๆ หากแต่สัญญาหมั้นหมายเป็นบิดามารดาสองตระกูลให้คำมั่น พี่เซี่ยตัดสินใจรักษาคำมั่นของบิดามารดา ทว่ากลับต้องแลกมาซึ่งความสัมพันธ์ที่ขาดสะบั้น หม่อมฉันเดินทางมาเมืองหลวงครั้งนี้ หวังเพียงว่าศิษย์พี่ฉินจะคลายความโกรธ หวังเพียงว่าท่านปราชญ์จะให้อภัยพี่เซี่ย”เสียงซุบซิบดังขึ้นรอบด้านทุกคนมองไปยังฉินหร่วนเหอด้วยสายตาตำหนิ ทว่านางกลับรินชาและยกขึ้นจิบด้วยท่าทางนิ่งเฉย หยวนฮูหยินหันไปมองนางทว่านางเพียงยิ้มจากนั้นส่ายหน้าให้อีกฝ่าย ข้างๆ กันนั้นหยวนอวี้มีสีหน้าโกรธขึ้ง หากมิใช่เพราะฉินหร่วนเหอรั้งเอาไว้ดูแล้วอีกฝ่ายคงลุกคนมาด่าทอคนแล้วกระมัง“ที่แท้ก็มีเรื่องเช่นน

더보기
좋은 소설을 무료로 찾아 읽어보세요
GoodNovel 앱에서 수많은 인기 소설을 무료로 즐기세요! 마음에 드는 작품을 다운로드하고, 언제 어디서나 편하게 읽을 수 있습니다
앱에서 작품을 무료로 읽어보세요
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.
DMCA.com Protection Status