All Chapters of ทะเลาะกันไปเถิด ข้าชมดูอยู่ห่างๆ ก็พอ!: Chapter 1 - Chapter 10

ไม่มีผู้ใดล่วงรู้จริงๆ หรอกว่าหลังความตายมีสิ่งใดรออยู่ เว้นเสียแต่คนผู้นั้นจะพานพบกับตัวเองจริงๆ จะเป็นความว่างเปล่าก็ดี จุดสิ้นสุดของทุกสิ่งก็ดี หรืออาจจะมีโลกอีกใบซึ่งรออยู่ คำตอบเหล่านั้นล้วนต้องเผชิญด้วยตัวเองจึงจะรู้แจ้ง ไม่มีใครสามารถกลับมาบอกเล่า ไม่มีใครสามารถยืนยันได้ว่าสิ่งที่เคยได้รับการบอกเล่านั้นถูกต้อง เป็นความจริง หากอยากรู้ทุกคนล้วนต้องเผชิญกับมันด้วยตัวเองทั้งสิ้น ฉินหร่วนเหอ...นั่งมองสิ่งต่างๆ รอบตัวที่คล้ายมี คล้ายไม่มี เมฆหมอกหนาทึบ ความเย็นเยียบบาดผิว ความทรงจำสุดท้ายคือแสงไฟจากหน้ารถยนต์ที่สาดวาบขณะเดินข้ามถนน หลังจากนั้นตัวหญิงสาวเองก็มาโผล่ที่นี่ สถานที่โล่งกว้าง ไร้แสง ไม่มีผู้อื่น ไม่มีสิ่งใดทั้งสิ้น ข้างขายล้วนว่างเปล่า ไม่รู้วัน ไม่รู้เวลา ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไหร่แล้ว ลึกๆ แม้ตระหนักว่าตัวเองคงตายไปแล้ว แต่ใจหนึ่งก็คล้ายมีความหวัง เพราะหากตายไม่ใช่ว่าทุกอย่างน่าจะจบสิ้น ต้องไม่มีความรู้สึก แต่นี่หญิงสาวเองกลับยังคงรู้สึก...หนาวเหน็บเสียงร่ำไห้ดังขึ้นไม่ไกลนัก... “ใครน่ะ?” หร่วนเหอพยายามเดินไปยังทิศทางของเสียง ทว่าไม่ว่าจะเดินไปเท่าไหร่ก็มองไม่เห็นเจ้าข

ยอดสตรีในหมู่สตรีนับหมื่นในเมืองหลวงอะไรกัน หมากล้อมอะไรกัน แต่งกลอน คัดอักษรอะไรกัน ฉินหร่วนเหอล้วนไม่แยแสทั้งสิ้น เสี่ยวชวนมองผู้เป็นนายที่เปลี่ยนสีหน้าทันทีที่ประตูห้องปิดลง นางได้ยินเสียงถอนหายใจกับร่างที่เดินไปทรุดตัวลงนอนคว่ำบนเตียง “เหนื่อย”“คุณหนูข้าน้อยไม่เข้าใจ”นางหัวเราะผุดตัวลุกขึ้นแล้วรับชาอุ่นๆ ที่อีกฝ่ายรินส่งมาให้ “ไม่เข้าใจอะไร”“เหตุใดท่านจะต้องทำอะไรหลบๆ ซ่อนๆ ด้วยเจ้าคะ”ฉินหร่วนเหอมองไปยังสาวใช้ซึ่งส่งสายตาเต็มไปด้วยคำถามมาให้แน่ละ...ข้างนอกนั่นนางเป็นคุณหนูที่วันๆ ไม่ทำอะไรนอกเสียจากเดินเล่นไปรอบๆ ไม่อ่าน ไม่เขียน ไม่เรียนรู้ ทว่าภายในห้องของนางนั้นนางคล้ายเป็นคนละคน นางใช้เวลาที่นี่คัดลายมือ แต่งกลอน อ่านตำรา ทบทวนสิ่งที่นางได้ยินมาจากข้างนอก ยิ่งไปกว่านั้นนางยังชอบการวาดภาพ!!ในสายตาผู้คนฉินหร่วนเหอคนก่อนเป็นยอดสตรีในหมู่สตรีนับหมื่นในเมืองหลวงตอนนี้นางกำลังทำให้ฉินหร่วนเหอผู้นี้กลายเป็นสตรีที่โง่งมที่สุดในสำนักปราชญ์ คราแรกไม่ว่าผู้ใดล้วนสนใจในตัวนาง ด้วยนางเป็นถึงหลานสาวของปราชญ์แห่งยุค ก่อนที่ทุกคนจะตระหนักว่านางก็อาศัยเพียงฐานะหลานสาวของสวีเซิ่ง ความจริ

ไม่ใช่แค่คำพูดลอยๆ ทว่านางวาดภาพนั้นออกมาจริงๆภาพวาดริมทะเลสาบ ใต้ต้นหลิวลู่ลม ชายหนุ่มชุดคลุมสีดำ ผมยาวมัดรวบเพียงกึ่งหนึ่ง ปลายผมปลิวไหวสยายเต็มแผ่นหลัง เส้นผมสีเงินยวงสะท้อนกับแสงแดด เขากำลังเอี้ยวหน้ากลับมามองทำให้เห็นใบหน้าไม่ชัดเจน แผ่นหลังตรงแน่วสง่างาม เงาสะท้อนทอดยาวมาด้านหลังเพราะแสงแดดโผล่พ้นจากเมฆที่เคลื่อนคล้อยเสี่ยวชวนที่ไม่เห็นด้วยในคราแรกพอได้เห็นก็เลิกคิ้วเอ่ยชมไม่ขาดปาก หลังวาดเสร็จก็ส่งให้เสี่ยวชวนนำไปเก็บในหีบรวมกับภาพวาดอื่นๆ และอักษรคัดลายมือ ที่วางอยู่บนโต๊ะจึงเหลือเพียงอักษรคัดลายมือที่ดูไม่เป็นระเบียบด้านนอกมีเด็กรับใช้ส่งเสียงเรียก “คุณหนู ท่านอาจารย์สวีให้มาเชิญท่านไปพบขอรับ”“ข้าจะไปเดี๋ยวนี้” นางก้มลงจัดชุดจากนั้นจึงเดินออกไปพร้อมกับเสี่ยวชุนนึกไม่ถึงว่าคล้อยหลังนางไปได้ไม่นานประตูกลับถูกเปิดออก ฝีเท้าเงียบเชียบเงาร่างปราดเปรียวก้าวเข้ามาในห้อง เขาไม่ได้พยายามรื้อค้นเพียงเปิดหีบขนาดใหญ่สองใบที่วางอยู่หลังฉากกั้นดอกบัว มือคว้าภาพวาดออกมาคลี่เปิด เมื่อพบว่าเป็นภาพวาดของบุรุษที่มีเส้นผมสีเงิน เขาก็รีบม้วนภาพวาดจนเรียบร้อยความจริงเขากำลังจะจากไปแล้วแต่กลั

ฉินหร่วนเหอเบิกตามองอันฮูหยินด้วยสายตาตกตะลึง ตอนนี้แม้แต่ขอบตาของนางก็ยังแดงก่ำ “นี่เป็นสิ่งที่ท่านพ่อกำชับให้ท่านมาบอกข้าด้วยตัวเองหรือเจ้าคะ ตลอดมาท่านพ่อรักและเอ็นดูข้ามาก ข้าไม่เชื่อว่าท่านพ่อจะใจร้ายกับข้าถึงเพียงนี้ ถึงขั้นใช้สินเดิมที่ท่านแม่ทิ้งเอาไว้ข่มขู่เพียงเพื่อให้ข้ายอมรับสตรีที่จะมาแทนที่ท่านแม่”น้ำตาของนางหยดแหมะ... เสียงสะอื้นยิ่งมาก็ยิ่งเสียงดังฟังชัด “ท่านพ่อถึงขั้นใจร้ายกับข้าถึงเพียงนี้ ข้าเพิ่งจากเมืองหลวงมาเพียงปีเดียว ตอนร่ำลาและส่งข้าขึ้นรถม้าท่านพ่อยังกล่าวกับข้าด้วยความชื่นชมว่าข้าเป็นเด็กกตัญญูรู้คุณที่ข้าตั้งใจไว้ทุกข์ให้ท่านแม่อย่างถูกต้องและจริงใจสามปีเต็ม ตอนนี้กลับ...กลับใจร้ายกับข้าเหลือเกิน ถึงขั้นใช้สินเดิมของท่านแม่ข่มขู่ข้า” นางเพิ่งกล่าวจบประตูทางเข้าสวนก็ถูกกระแทกเปิดอย่างแรง!!!“ถึงขั้นใช้สินเดิมของบุตรสาวข่มขู่เพื่อให้ยอมรับอนุที่จะยกขึ้นเป็นฮูหยินเอก ใต้เท้าฉินทำให้ข้าได้เปิดหูเปิดตาแล้ว!” เซี่ยเฉินก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าโกรธขึ้งด้านหลังของเขายังมีเสี่ยวชุนที่ก้มหน้ามองเห็นสีหน้าไม่ชัดฉินหร่วนเหอสะอื้นเสียงดังขึ้นเล็กน้อย “ศิษย์พี่...ข้า...ข้า

กว่าที่ฉินหร่วนเหอจะจัดการพาคนเข้าไปที่บ้านเช่าที่นางจ่ายเงินเอาไว้ แนะนำกับเจ้าของบ้านเรียบร้อยกว่าจะกลับมาก็เลยเวลาไปมาก คนขับรถม้ามีท่าทีรีบร้อนบ่นนางสองสามประโยค นางถามด้วยความประหลาดใจ “เกิดอะไรขึ้นหรือ”“มีเรื่องวุ่นวายเล็กน้อยข้าว่าพวกเรารีบกลับสำนักปราชญ์ก่อนเถิด ข้าเห็นมีทหารออกจากประตูเมืองไปหลายกองไม่แน่ว่านอกกำแพงอาจเกิดเรื่องขึ้น ไม่รู้ว่าเป็นการปล้นชิงหรือเกิดเรื่องอะไรร้ายแรงกว่านั้นหรือไม่ ข้าพาเจ้ามาก็ต้องส่งกลับให้ปลอดภัย เจ้าเป็นคนของสำนักปราชญ์หากเกิดเรื่องก็จะเชื่อชื่อมาถึงการรับจ้างของข้ากับสหายคนอื่นๆ เอาได้ มาเร็วเรารีบหน่อยคงกลับถึงสำนักปราชญ์ก่อนบ่ายคล้อย”“ได้” นางรีบขึ้นรถม้าจากนั้นเลิกม่านมองออกไปข้างนอกเป็นระยะ ท่านลุงหวังคนขับรถม้ามีท่าทีระแวดระวัง เห็นชัดว่าเขามีประสบการณ์ในการสังเกตความเคลื่อนไหวของทางการ หากมีกองทหารออกมาจากกำแพงเมืองย่อมแสดงว่าข้างนอกนี้กำลังเกิดเรื่อง ขณะกำลังผ่านป่าสนใกล้ทางเข้าสำนักปราชญ์ รถม้าคันหนึ่งกำลังแล่นสวนทางมาไม่รู้ทำไมอยู่ๆ ฉินหร่วนเหอก็รู้สึกเย็นวาบ ถึงขั้นที่ว่านางขนลุกซู่แปลกๆ ขณะสายลมพัดผ่านม่านรถม้าพลิ้วไหว รถม้าคั