บทที่ 17/1

“อะไรนะครับ ราคาที่ตกลงไว้ไม่ใช่ราคานี้นี่ครับ” จิรัฎฐ์ลุกขึ้นมองหน้าปัถย์ชายหนุ่มผู้เป็นเจ้าของที่ดินด้วยความขุ่นเคือง ทั้งที่ตกลงราคาไว้กับเขาเสร็จแล้วแต่นี่อยู่ๆ มาเพิ่มขึ้น

 

“แล้วแต่คุณครับ ถ้าไม่ซื้อก็มีอีกเจ้าที่จะมาซื้ออยู่แล้วครับ” ดูเหมือนอีกฝ่ายจะไม่ได้ร้อนรนอะไรกับการขายที่ดินทั้งยังบอกว่ามีอีกเจ้าที่จะมาซื้ออยู่แล้ว

 

จิรัฎฐ์ขบฟันกรามด้วยความโมโห แต่เขายังต้องเก็บอารมณ์ความโกรธเอาไว้ พงศ์เดช! มาตัดหน้าเขาอีกแล้วหรือเนี่ย

 

“ช่วยลดกว่านี้ไม่ได้หรือคะ” เสียงหวานใสของพาขวัญเอ่ยขึ้นหลังจากที่เธอฟังชายหนุ่มพูดคุยกับปัถย์ผู้เป็นเจ้าของบ้านมานาน

 

“คุณคนสวยอยากให้ผมลดเท่าไหร่ครับ” ดูเหมือนว่ากลายเป็นจุดสนใจของปัถย์ไปอย่างสิ้นเชิง สายตากระหายของจ้องมองที่ร่างเล็กหญิงสาวตรงหน้า จิรัฎฐ์แทบอยากจะลากพาขวัญออกจากที่นี่ไปซะเดี๋ยวนี้ แต่ใจเขายังคงต้องท่องว่า งานๆๆ เอาไว้

 

“ราคาตอนแรกที่ตกลงกันไว้ได้ไหมคะ” พาขวัญลองเสี่ยงพูดดู แต่เธอก็กล้าๆ กลัวๆ สายตาตรงหน้านั้นอยู่เหมือนกัน

 

จุดอ่อนของของปัถย์คือ นิสัยชอบเจ้าชู้ เพียงแค่ได้ม่อผู้หญิงเขาก็ใจอ่อนแล้ว แต่เขาก็ไม่เคยที่จะพาผู้หญิงเข้าบ้านตั้งแต่มีภรรยา ส่วนหนึ่งเพราะให้เกียรติและเกรงใจ อีกส่วนเพราะรัก สายตาของเขามองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความลังเล แต่พาขวัญกลับจ้องมองตาแป๋วใสๆ ครั้งนี้จิรัฎฐ์ที่นั่งอยู่ข้างๆ เริ่มเกิดความหึง

 

“เอ่อ...” เจ้าของที่เริ่มลังเลใจ เพราะพาขวัญก็เพียงแค่กะพริบตาอ้อนวอนปัถย์เท่านั้น

 

“นะคะ”

 

จิรัฎฐ์อดกลั้นความรู้สึกที่แทบจะระเบิดออกมาเอาไว้ข้างใน เขามองหญิงสาวข้างตัวด้วยความหวงและขุ่นเคือง

 

“งั้นผมลดให้แสนหกหมื่นตกลงไหมครับ เพราะว่าคุณคนสวยนะ ไม่อย่างงั้นผมจะขายเท่ากับราคาที่อีกฝ่ายเสนอให้ผมแน่นอน” เป็นราคาที่แพงกว่าราคาตกลงครั้งแรกไว้ไม่มาก ซึ่งจิรัฎฐ์ก็ทำใจยอมรับในข้อนี้ได้

 

“ค่ะ ขอบคุณนะคะ” กลายเป็นพาขวัญตอบแทน

 

“งั้นตกลงเซ็นสัญญามัดจำกันเลยครับ พรุ่งนี้ผมจะโอนให้ครึ่งหนึ่งก่อน หลังจากวันที่ผมได้โฉนดแล้วผมจะโอนให้หมด” จิรัฎฐ์ข่มน้ำเสียงพูดพร้อมกับหยิบสัญญามัดจำที่ดินขึ้นมาวางไว้ตรงหน้า

 

“อีกสามวันเจอกันที่อำเภอ ผมจะได้ทำการถ่ายโอนที่ดินให้” ปัถย์กล่าวขึ้นพร้อมกับรับสัญญาอีกฉบับจากมือของจิรัฎฐ์ขึ้นมาอ่านอย่างละเอียดถี่ถ้วน ก่อนจะวางลงที่โต๊ะตรงหน้า

 

เขาโน้มตัวลงเพื่อเซ็นสัญญาพร้อมกับจิรัฎฐ์ที่กำลังเซ็นเช่นเดียวกัน หลังจากเซ็นฉบับแรกเสร็จทั้งสองคนสลับสัญญาเพื่อเซ็นอีกฉบับ จิรัฎฐ์เอื้อมมือไปหาอีกฝ่าย ปัถย์จึงจับมือเหมือนว่าข้อตกลงได้สำเร็จเสร็จสิ้นเรียบร้อยแล้ว

 

“ถ้าไม่เพราะคนสวยผมไม่ตกลงขายที่ดินให้คุณอย่างแน่นอน” เหมือนพูดว่าถ้าเขาไม่พาพาขวัญมาวันนี้ที่ดินตรงนี้เขาก็ถูกตัดหน้าแย่งไปอีกจนได้

 

“ครับ” ตอบสั้นๆ ทั้งที่ไม่ค่อยเต็มใจจะตอบสักเท่าไหร่ เมื่อสายตาของปัถย์ยังคงจ้องมองพาขวัญแทบจะกลืนกินเข้าไปได้

 

“งั้นผมขอตัวกลับก่อนนะครับ”

 

จิรัฎฐ์กล่าวพร้อมกับลุกขึ้น และฉุดมือของพาขวัญลุกขึ้นมา

 

“ครับ” ยิ้มตอบพร้อมกับมองชายหนุ่มที่เดินออกไปกับหญิงสาว

 

จิรัฎฐ์ลากพาขวัญออกมาจากบ้านไม้หลังใหญ่ด้วยสีหน้าและสายตาที่ดูหงุดหงิด เขาก้าวไปที่ประตูรถฝั่งคนขับ พร้อมกับเปิดประตูรถขึ้นไปโดยไม่พูดกับเธอ ทั้งที่ใจลึกๆ ก็แอบชมหญิงสาวอยู่รอมๆ