บทที่ 17/2

หญิงสาวได้แต่มองเขาด้วยความงุนงงว่าเธอนั้นทำอะไรให้เขาไม่พอใจอีกถึงได้แสดงท่าทีกับเธอแบบนี้ เธอเดินไปเปิดประตูขึ้นรถพลางหันไปมองชายหนุ่มด้วยแววตาที่ไม่เข้าใจ

 

“ทีหลังคุณอยู่ที่บริษัท ผมจะไม่ให้คุณมาแล้ว” ความอดกลั้นเหมือนจะหมดลงเพราะว่าอารมณ์หวงขึ้นมาแทนที่ ปิดบังความเยือกเย็นที่เขาแสร้งทำตลอดไปหมดสิ้น

 

“ทำไมคะ ฉันไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย แล้วคุณ...”

 

“ผิด” จิรัฎฐ์พูดแทรกขึ้น พร้อมกับโน้มใบหน้าเข้ามาหาหญิงสาวใกล้ๆ “ผู้ชายที่คุณจะคุยด้วยคือผมคนเดียวเท่านั้น คนอื่นห้ามคุย เข้าใจไหม?”

 

“ทำไมคะ?” ดวงตากลมกะพริบมองชายหนุ่มด้วยความไม่เข้าใจ ทั้งที่ใจแอบลุ้นว่าเขานั้นจะรู้สึกหึงเธอบาง

 

“ไม่ต้องถาม แค่ทำตามที่ผมบอกก็พอ”

 

จิรัฎฐ์พูดเป็นนัย ก่อนที่จะขยับตัวมาพร้อมสตาร์ทรถขับออกไป

 

 

 

ทีแรกว่าจะกลับไปที่บริษัทอีกครั้งหนึ่งก่อนเพราะยังมีงานค้างที่เขายังทำไม่เสร็จ แต่พอเข้ากรุงเทพฯ ก็เกือบจะหกโมงเย็นอยู่แล้ว จิรัฎฐ์เลยตัดสินใจว่าพรุ่งนี้เขาค่อยไปทำงานต่อ อีกอย่างวันนี้ก็ขับรถมาเหนื่อยแล้ว

 

รถยนต์คันหรูของจิรัฎฐ์หยุดจอดที่ใต้ชายคาบ้าน ชายหนุ่มเปิดประตูลงจากรถในขณะที่พาขวัญก็เปิดประตูลงเช่นกัน เธอมองเขาเดินขึ้นบันไดไปด้วยสายตางุนงง แต่ก็ไม่คิดจะเอ่ยถามอะไรทั้งสิ้น

 

จิรัฎฐ์เดินนำเข้ามาทั้งที่จิตใจเขายังขุ่นมัวด้วยอารมณ์หึงและหวงไม่มีท่าทีจะลดลง ชายหนุ่มตัดสินใจก้าวขึ้นบันไดไปอย่างรวดเร็ว แต่จุดหมายของเขานั้นไม่ใช่ห้องของตัวเองแต่เป็นห้องของพาขวัญ ถ้าให้เธอเข้าไปก่อนก็ต้องล็อกห้องอีก ฉะนั้นเข้ามาก่อนดีกว่า...วันนี้วุ่นจนไม่ได้ไปทำกุญแจสำรอง

 

พาขวัญมองชายหนุ่มที่เดินขึ้นบันไดไปพลางส่ายหน้าก้าวขึ้นบันไดตามไป หญิงสาวหันไปมองห้องทางซ้ายมือก่อนจะเดินตรงไปยังห้องของเธอเอง

 

...ความรู้สึกของเธอเร็วมากจนกลัว...กลัวใจตัวเอง เขาก็แค่ผู้ชายคนหนึ่งที่เพียบพร้อมจนเธอไม่อาจจะเทียบได้ เธอไม่มีสิทธิ์เรียกร้อง...อะไรจากเขา

 

มือเรียวเอื้อมไปเปิดประตูห้องออก ก่อนจะปิดลง สองเท้าเดินเข้ามาในห้องพร้อมกับวางกระเป๋าลงที่โต๊ะเครื่องแป้ง พร้อมเงยหน้ามองตัวเองในกระจก ดวงตากลมเปิดกว้างเมื่อเห็นใครอีกคนอยู่ในกระจกด้วย หญิงสาวรีบหันไปมองด้วยความตกใจ

 

“คุณจิรัฎฐ์!” มองชายหนุ่มที่เดินเข้ามาหาด้วยความกลัว ไม่คิดว่าเขาจะรีบขึ้นมาเพื่อมาดักเธอ

 

“ออกไปจากห้องฉันเลยนะคะ” พูดไล่เขาพลางเดินเบี่ยงตัวถอยหลังออกห่าง พาขวัญหมุนตัวพร้อมก้าวเท้าเตรียมวิ่งหนี แต่คงจะไม่ทันคนมือไวอย่างเขาที่เข้ามาคว้าเธอดึงสู่วงแขนแกร่ง

 

“หนีผมสิ” น้ำเสียงนุ่มพูดกับเธอพร้อมใช้มือกระชับวงแขนให้แน่นมากขึ้น พาขวัญสบตามองเขาด้วยความโกรธและขุ่นเคือง พลางใช้มือดันเขาออกห่าง

 

“คุณจิรัฎฐ์ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้เลยค่ะ” พูดด้วยน้ำเสียงสั่น กลัวว่าเขาจะทำ อะไรบ้าๆ เหมือนคืนนั้นขึ้นมาอีก

 

“ปล่อย?” สายตามองเธออย่างเจ้าเล่ห์พร้อมกับกระตุกยิ้มที่มุมปาก

 

“ค่ะ” พาขวัญเริ่มโล่งใจเมื่อเขาคลายมือออกจากตัวเธอ แต่ก็ต้องร้อง กรี๊ดด้วยความตกใจเมื่อเขาอุ้มเธอพาดบ่าเดินไปที่เตียงอย่างรวดเร็วพร้อมกับวางเธอลง หญิงสาวจ้องมองเขาด้วยความกลัว  

 

“คุณจิรัฎฐ์!” จ้องมองเขาด้วยความกลัวและไม่พอใจพลางขยับตัวถอย หนี ดูเหมือนว่าจะไม่สำเร็จเพราะว่ามือแกร่งเอื้อมมาจับข้อเท้าของหญิงสาวพร้อมกับลากลงมาจนชุดกระโปรงเดรสที่คลุมเข่านั้นรูดขึ้นเห็นน่องเรียว

 

“เรียกผมว่าคุณเพลิง” เอ่ยปากสั่งพลางมองหญิงสาวตรงหน้า พยายามข่มใจไม่ให้ทำเกินมาเหมือนเมื่อคืนนั้นอีก

 

“ทำไมต้องเรียกคะ” ถามเขาด้วยความไม่เข้าใจ

 

“ผมสั่ง” จิรัฎฐ์ขยับตัวเข้ามาหาหญิงสาว พร้อมกับยื่นใบหน้าเข้ามาใกล้  ลมหายใจอุ่นของเขาเริ่มที่จรดอยู่แก้มเนียน 

 

“เข้าใจแล้วค่ะ”