บทที่ 3/1

เป็นอีกคืนที่จิรัฎฐ์ไม่อยากลับบ้านด้วยความกลุ้มใจ เพราะเรื่องเมื่อเย็นวันนี้เขาจำต้องหาที่ระบายโทสะของตัวเองให้ลดลง เกือบตีหนึ่งกว่าๆ ที่เขานอนอยู่ในห้องของหญิงสาวคนหนึ่งที่ขึ้นชื่อว่าเป็นเพียงคู่นอนเท่านั้น ทั้งที่ตอนนี้เขาควรจะอยู่บ้านแล้ว แต่จะให้เขาอยู่บ้านที่ไม่ใช่บ้านอีกต่อไป เขาไม่อยากจะอยู่เลย...แต่ถ้าหากเขาไม่กลับไป บ้านของเขาก็จะกลายเป็นของพาขวัญ ซึ่งเขาไม่มีวันยอมเด็ดขาด

 

หญิงสาวข้างตัวของจิรัฎฐ์ขยับพลิกกายหันมามองหน้าเขา นิ้วเรียวของเธอเอื้อมไปลูบไล้แผ่นอกเปลือยอย่างสนุกสนาน สายตามองเขาด้วยความต้องการและยั่วยวน หากแต่เขากลับไม่รู้สึกอะไรเว้นแต่ความหงุดหงิดใจตัวเอง

 

“เพลิงคะ คุณเป็นอะไรไป แพตตี้ทำอะไรให้คุณไม่พอใจหรือเปล่าคะ” เสียงหวานจากเพชรกานต์มองใบหน้าคมเข้มของชายหนุ่มที่นอนก่ายหน้าผากอยู่ข้างตัวเธอ

 

“ไม่เกี่ยวกับคุณ” จิรัฎฐ์พูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งพลางถอนหายใจออกมาก่อนจะขยับตัวขึ้นนั่ง

 

“เรื่องงานเหรอคะ ทำไมคุณดูไม่มีความสุขเลยล่ะคะ แพตตี้ไม่เคยเห็นคุณเป็นแบบนี้มาก่อนเลยนะคะ” เพชรกานต์พูดเสียงหวานพลางขยับตัวแนบนอนที่อกแกร่งของชายหนุ่ม สายตายั่วเงยขึ้นมองเขาจากใต้คาง ไม่ว่าเธอจะมองมุมไหนเขาก็ดูดีทุกมุม

 

“เรื่องส่วนตัว ไม่เกี่ยวกับงาน”

 

“งั้นบอกให้แพตตี้ฟังหน่อยได้ไหมคะ เผื่อแพตตี้ช่วยคุณได้นะคะ” เพชรกานต์ลูบไล้ไปตามหน้าอกของชายหนุ่ม พลางขยับตัวลุกขึ้นสบตามองเขาด้วยสายตาที่ยั่วยวน

 

“คุณช่วยผมไม่ได้หรอก” จิรัฎฐ์กล่าวพร้อมกับขยับตัวเพื่อลงจากเตียง แต่มือของหญิงสาวนั้นรั้งแขนเขาไว้พลางมองเขาด้วยสายตาอ้อนวอนปรารถนา

 

“ปล่อย” ชายหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นพร้อมปรายตามองด้วยความไม่ชอบ จนฝ่ายสาวต้องค่อยๆ คลายมือออกจากแขนของเขาทันที

 

จิรัฎฐ์ถอนหายใจออกมาพร้อมลุกขึ้นจากเตียงโดยที่มีผ้าคลุมร่างกายเขาเอาไว้อยู่ ชายหนุ่มเดินไปหยิบเสื้อผ้าที่กระจัดกระจายตรงพื้นขึ้นมาก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำไป ทิ้งให้เพชรกานต์มองชายหนุ่มเดินจากไปด้วยความเสียดาย

 

นางแบบสาวผ่อนลมหายใจออกด้วยความเซ็ง ก่อนจะลุกขึ้นมาหยิบเสื้อผ้าของเธอที่หล่นตามพื้นขึ้นมาสวมใส่ พลางชำเลืองมองไปที่ประตูห้องน้ำหลายต่อหลายครั้งจนกระทั้งแต่งกายเรียบร้อย

 

เพียงไม่ถึงยี่สิบนาทีประตูห้องน้ำเปิดออก ชายหนุ่มก้าวออกจากห้องน้ำมาพร้อมกับมือที่กำลังจับผ้าขยี้เช็ดผมอยู่ เขาเดินตรงมาที่ข้างหัวเตียงพร้อมก้มลงหยิบโทรศัพท์ กุญแจรถและกระเป๋าตังค์

 

“คุณจะกลับแล้วหรือคะ” เพชรกานต์พูดขึ้นพร้อมเดินเข้ามากอด ชายหนุ่มทางด้านหลัง

 

“ผมมีงานต้องทำต่อ” จิรัฎฐ์ตอบพร้อมกับจับมือของหญิงสาวสะบัดออกด้วยความรำคาญ ก่อนหันมาหาหญิงสาวที่ทำหน้าเศร้า

 

“แล้วพรุ่งนี้คุณจะมาหาแพตตี้อีกไหมคะ ฉันอยากให้คุณมาหาทุกวันเลยนะคะ” เธอพูดอ้อนวอนชายหนุ่มด้วยน้ำเสียงหวาน

 

“ผมไม่ว่างมากพอ เอาเป็นว่าถ้าผมว่างจะมาหาคุณ” จิรัฎฐ์พูดตัดโดยไม่ใส่ใจ

 

“ค่ะ แพตตี้จะรอนะคะ” เพชรกานต์ขยับตัวเดินเข้ามาหาชายหนุ่มพร้อมกับเขย่งปลายเท้าขึ้นเพื่อหอมแก้มเขา

 

“ผมจะพยายาม” จิรัฎฐ์ตอบก่อนจะเดินออกจากห้องของหญิงสาวไป