Share

บทที่ 5

Author: Mamaya Writer
last update publish date: 2026-10-17 12:35:14

“ดูท่าทางมีความสุขมากสินะ” พาขวัญสะดุ้งขึ้นเมื่อได้ยินเสียงเอ่ยทักเธออย่างไม่เป็นมิตร คงไม่ต้องเห็นหน้าเธอก็จำเสียงได้ว่าคนนี้เป็นใคร

 

“คุณจิรัฎฐ์” เธอเรียกชายหนุ่มเบาๆ พร้อมกับเดินถอยหลังหนีทันที เมื่อมองจากสายตาของเขาที่จ้องเธอ

 

“ฮึ! ดูท่าทางจะชอบดีนี่ กับการที่เอาตัวเข้าแลกเพื่อความสบาย”

 

จิรัฎฐ์แสยะยิ้มให้กับพาขวัญ

 

“คุณกำลังพูดเรื่องอะไรกันคะ?”

 

หญิงสาวถามเข้าด้วยความไม่เข้าใจความหมาย เธอเอาตัวไปแลกกับใครตอนไหน มีแต่เขาที่เข้าใจผิดใส่ร้ายเธอฝ่ายเดียว

 

“ทำเป็นใสซื่อ ผมไม่มีทางหลงกลผู้หญิงอย่างคุณหรอก”

 

“คุณจิรัฎฐ์! ฉันไม่เข้าใจที่คุณพูดว่าคุณกำลังพูดเรื่องอะไรกัน”

 

พาขวัญเริ่มหมดความอดทนกับชายหนุ่มตรงหน้าขึ้นไปทุกที

 

“อย่ามาเสแสร้ง!”เขาก้าวเข้ามาหาเธอ สายตาจ้องมองมาด้วยความเกลียดชัง “เธอรู้ตัวเองดีกว่ากำลังทำอะไรอยู่ ผู้หญิงอย่างเธอก็แค่ใช้มารยาหลอกล่อผู้ชายไปวันๆ”

 

“คุณจิรัฎฐ์! จะดูถูกฉันมากไปแล้วนะคะ!”

 

หญิงสาวตวาดเสียงขึ้นพลางจ้องมองชายหนุ่มด้วยความไม่พอใจ

 

“ถึงกับรับความจริงไม่ได้หรือไงครับ”

 

จิรัฎฐ์ตวาดลั่นพลางแสยะยิ้มที่มุมปาก

 

“ฮึ น่าสมเพช!”

 

เผียะ!

 

ความอดทนของพาขวัญหมดลงเพราะว่าคำพูดของชายหนุ่มดูถูกเธอมากจนเกินที่จะรับได้ ถึงหลายครั้งที่เธอเคยเจอเขาก่อนหน้านี้ เขายังไม่เคยพูดจาดูถูกเธอขนาดนี้มาก่อน

 

หญิงสาวสูดหายใจลึกๆ พลางมองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยอารมณ์ทั้งโกรธและโมโหเขา ความรู้สึกอัดอั้นยากที่จะบรรยาย

 

ใบหน้าคมหล่อของจิรัฎฐ์หันไปทางขวาตามแรงที่หญิงสาวฟาดฝ่ามือใส่ มือแกร่งยกขึ้นลูบใบหน้าที่แก้มด้านซ้ายที่แดงเป็นรอยนิ้วมือของเธอ สายตาคมตวัดขึ้นมองพาขวัญที่กำลังยืนตัวสั่นตกใจทำอะไรไม่ถูก

 

หญิงสาวก้าวถอยหลังออกห่างจากชายหนุ่มอย่างช้าๆ ดวงตากลมสั่นระริกด้วยความกลัว ก่อนจะหันหลังเพื่อวิ่งหนีเขาให้ไกลที่สุด แต่ทว่าจิรัฎฐ์กลับเดินเข้าไปคว้าที่แขนของเธอเอาไว้

 

“คิดจะหนีหรือไง!” น้ำเสียงเข้มตวาดดังจนเธอต้องสะดุ้งด้วยความกลัว

 

“คุณจิรัฎฐ์ ฉันเจ็บนะคะ” พาขวัญมองชายหนุ่มตรงหน้าพร้อมพยายามขัดขืน แต่ทว่าแรงบีบที่ต้นแขนนั้นกลับมากขึ้นตามๆ กัน

 

“เจ็บ! แล้วที่เธอตบฉันล่ะ จะให้ฉันลงโทษเธอยังไง” ชายหนุ่มเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง จนอีกฝ่ายนั้นเดาอารมณ์ของเขาไม่ถูก

 

“ฉันไม่ผิด คุณอยากมาพูดจาดูถูกฉันก่อนเอง”

 

พาขวัญเถียงกลับทั้งที่ใจนั้นยังคงกลัวคนตรงหน้าอยู่

 

“ผมพูดความจริง แต่คุณเองต่างหากที่แสร้งไม่ยอมรับความจริง”

 

จิรัฎฐ์พูดทั้งที่มือของเขายังคงบีบที่ต้นแขนของหญิงสาวอยู่

 

“ความจริงอะไรคะ” หญิงสาวถามเขาด้วยความไม่เข้าใจ

 

“คุณไม่รู้หรือแสร้งโง่กันแน่พาขวัญ”

 

จิรัฎฐ์กัดฟันถามหญิงสาวที่ทำตาปริบๆ มองมาที่เขา

 

“หมายความว่ายังไงคะ คุณต้องการจะพูดอะไรกับฉันกันแน่”

 

พาขวัญมองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยความไม่เข้าใจ ดวงตากลมสีดำน้ำตาลกะพริบรอฟังคำตอบจากเขา

 

“เธอคิดว่าพ่อฉันดูแลเธอเพราะอะไรกันล่ะ ทำดีกับเธอเพื่ออะไรกันล่ะ ถ้าไม่ใช่ต้องการให้เธอมาเป็นเมียน้อย!” 

 

ทันทีที่พูดจบพาขวัญถึงกับตัวสั่นขวัญหาย 

 

“คุณกำลังพูดบ้าอะไร คุณลุงแค่ดูแลฉันเหมือน...”

 

“เมีย! แต่ดูแล้วคงจะเป็นเมียน้อย...ไม่สิ เมียเก็บในบ้านต่างหาก”

 

หญิงสาวไม่ทันจะพูดจบจิรัฎฐ์แทรกขึ้นต่อท้ายอย่างทันที สายตาคมมอง หญิงสาวตรงหน้าที่สั่นกลัวและโกรธเขา

 

“คุณจิรัฎฐ์!”

 

หญิงสาวมองด้วยความไม่พอใจ อีกใจก็เริ่มคิดตามที่ชายหนุ่มพูด แต่จะเป็นไปได้อย่างไร ในเมื่อหม่อมหลวงณรงค์ฤทธิ์บอกกับเธอว่าเอ็นดูเธอเหมือนกับลูกกับหลานอีกคน

 

“ทำไมหรือว่าไม่พอใจที่ได้เป็นเมียน้อย!”

 

พาขวัญมองชายหนุ่มตรงหน้าที่พูดจาดูถูกเธอทั้งที่ใจของเธอนั้นอยากจะฟาดฝ่ามือไปที่แก้มของเขาอีกข้างให้หายแค้นใจ

 

“คุณจิรัฎฐ์ คุณเป็นผู้ชายที่เลวที่สุดเท่าที่ฉันรู้จักมา!” เธอพูดตวาดใส่หน้าจิรัฎฐ์เรียกความโมโหในตัวของชายหนุ่มออกมาจนได้!

 

“พาขวัญ! ...”

 

“คุณเพลิงอยู่นี่เองเหรอคะ” เสียงใสของสายแก้วดังขึ้น ทำให้จิรัฎฐ์จำต้องปล่อยหญิงสาวพร้อมกับเดินเข้ามาหาสาวใช้ด้วยสีหน้าเรียบนิ่งปกติเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

 

“มีอะไร” เขาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเข้มเหมือนปกติที่พูดทุกครั้ง

 

“เอ่อ...ตอนแรกคุณผู้ชายว่าจะให้คุณเพลิงมารู้จักกับคุณพาขวัญค่ะ” สายแก้วมองหญิงสาวข้างตัวเจ้านายหนุ่มก่อนจะหันมายิ้มเขินๆ ให้เขา

 

“บอกคุณพ่อว่าเราสองคนรู้จักกันเป็นอย่างดีแล้ว” จิรัฎฐ์พูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งพลางชำเลืองมองหญิงสาวข้างตัวเขา

 

“ค่ะ คุณเพลิง งั้นสายแก้วไปทำงานต่อก่อนนะคะ”

 

สายแก้วขานรับก่อนเดินจากไปโดยที่พาขวัญปรายตามองชายหนุ่ม

 

“เดี๋ยว ผมยังพูดไม่จบเลย”

 

เขาพูดดักเรียกหญิงสาวที่กำลังหมุนตัวเดินหนีต้องหยุดชะงักลง

 

“คุณพูดไม่จบ แต่ฉันไม่อยากฟังค่ะ” พาขวัญเถียงชายหนุ่มพร้อมกับเดินถอยออกห่าง สายตามองเขาอย่างไม่ค่อยไว้ใจสักเท่าไหร่

 

“อย่าหวังว่าคุณจะอยู่ที่นี่อย่างมีความสุข...”

 

จิรัฎฐ์เดินเข้ามาใกล้หญิงสาวก่อนโน้มใบหน้าเข้ามาหาเธอ พลางสำรวจใบหน้าเนียนสวยพร้อมแสยะยิ้มออกมา

 

“ผมจะทำให้คุณเหมือนอยู่ในนรกทั้งเป็น!”

 

เป็นคำขู่ที่พาขวัญถึงกับขวัญผวา แต่เธอจะมาสั่นกลัวเขาให้ได้ใจไปไม่ได้ คนอวดเก่งชอบข่มเหงรังแกผู้หญิง!

 

“คุณเองก็ตกนรกไปก่อนฉันแล้วไม่ใช่หรือไงคะ” เธอยิ้มสู้ให้กับเขา นิ้วเรียวจิกกำแน่นเพื่อระงับความโกรธในใจของเธอ

 

“พาขวัญ!” จิรัฎฐ์มองหญิงสาวปากเก่งตรงหน้าด้วยความโมโห มือแกร่งเอื้อมไปจับที่ต้นแขนของเธอพลางจ้องมองด้วยแววตาที่โกรธเกรี้ยว

 

“ปล่อยฉันนะคะ!” หญิงสาวขัดขืนมองชายหนุ่มด้วยความไม่พอใจที่ชอบใช้ความรุนแรงกับเธอ

 

“ปากดี แต่เอาเข้าจริงๆ ก็แค่ผู้หญิงที่เรียกร้องความสนใจ!”

 

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • ทัณฑ์รักพ่ายพิศวาส   บทที่ 40/2

    “เพลิงพูดอะไรออกไป รู้ตัวไหม” หม่อมหลวงณรงค์ฤทธิ์เอ่ยถามขึ้น เขารู้ว่าบุตรชายเขามีใจให้พาขวัญ แต่ไม่คิดว่าจะรวดเร็วถึงขึ้นแต่งงาน ในเมื่อมาถึงขั้นนี้แล้วเขาก็จะไม่ห้ามเปิดทางให้สะดวกอยู่แล้ว“เพลิงอย่าเอาเรื่องแบบนี้มาพูดเล่นนะ”รมณพูดขึ้นเพราะเข้าใจว่าจิรัฎฐ์นั้นแค่แกล้งพูดเล่นๆ เฉยๆ“ผมพูดจริงครับคุณย่า และผมก็จะรับผิดชอบทุกคำพูดที่ผมพูดด้วยครับ” จิรัฎฐ์พูดด้วยน้ำเสียงที่ดูมั่นใจจนรมณรับรู้ถึงความรักที่ทั้งสองคนมีให้กัน ตอนนี้เธอจะไม่ห้ามให้ทั้งคู่รักกันอีก เพราะเธอจะทำหน้าที่ของย่าที่ดีที่สุดให้กับพาขวัญ“พูดมาแล้วอย่าคืนคำนะ ไม่งั้นหลานย่าเสียหายนะ”“ครับ ผมไม่คืนคำแน่นอน” จิรัฎฐ์ยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปาก ไม่รู้อะไรดลใจให้เขาพูดออกไป แต่เขาก็ไม่คิดที่จะคืนคำอยู่แล้ว เพราะคำว่าต้องการของเขามันเกินขีดจำกัดไปแล้ว ตอนนี้อยากครอบครองให้เธอมาเป็นของเขาเพียงคนเดียว“คุณย่า ดาวไม่ยอมๆๆๆ ฮือๆ ดาวไม่ยอมนะคะ”วลัยวรรณร้องดิ้นเดินเข้าไปหารมณพร้อมกับผลักพาขวัญออกห่าง ตีรณามองลูกสาวของตัวเองอย่างเข้าใจแต่เธอทำอะไรไม่ได้ ความรู้สึกของลูกสาวเธอก็ไม่ต่างจากเธอเมื่อยี่สิบปีก่อนสักเท่าไหร่“เงียบซะยัย

  • ทัณฑ์รักพ่ายพิศวาส   บทที่ 40/1

    นานมากหลังจากที่พาขวัญและคุณย่ารมณเดินเข้าไปคุยเป็นการส่วนตัวเกือบครึ่งชั่วโมงแล้วยังไม่มีท่าทีที่จะออกมา วลัยวรรณเดินเข้ามานั่งข้างๆ จิรัฎฐ์ตั้งแต่ที่คุณย่าเดินออกไป เธอเกาะแขนชายหนุ่มจนแน่นไม่ปล่อยไปไหน หนำซ้ำพยายามแสดงความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของในตัวเขาให้ได้มากที่สุดจิรัฎฐ์ได้แต่ถอนหายใจออกมาทั้งพยายามที่จะดันวลัยวรรณออกห่างแต่เจ้าตัวนั้นยังคงอยู่ จนเขาต้องเอ่ยปากพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ออกจะรำคาญ“ดาวครับ พี่อึดอัด ออกไปหน่อยได้ไหม”“พี่เพลิงพูดกับดาวอย่างนี้ได้ยังไงคะ!” วลัยวรรณมองสีหน้าของจิรัฎฐ์ด้วยสายตาที่ไม่พอใจ หากแต่มือของเธอนั้นยังเกาะอยู่ที่แขนของเขาเหมือนเดิม“ดาวครับ ถ้าดาวฟังไม่รู้เรื่องคราวหลังพี่จะไม่พูดกับดาวอีกแล้วนะ” เป็นคำขู่ที่ได้ผลเพราะเธอกลัวนั่นเอง จึงยอมปล่อยมือถอยออกห่างจากชายหนุ่มแต่ก็ไม่มากนักเท่าไหร่รมณเดินเข้ามาภายในห้องรับแขกอีกครั้งหนึ่งพร้อมกับพาขวัญ ทุกคนที่ต่างนั่งอยู่ ตีรณาละสายตาจาโทรศัพท์ขึ้นมามองแม่สามีที่เดินเข้ามา“ฉันตัดสินใจและคุยกับจีนแล้วว่าจะให้ย้ายมาอยู่ที่นี่ พร้อมทั้งเปลี่ยนนามสกุลมาเป็นภูริสิทธิพิพัฒนพงศ์ด้วย”“ดาวไม่ยอมนะคะคุณย่า” ควรจ

  • ทัณฑ์รักพ่ายพิศวาส   บทที่ 39/2

    รมณพูดออกมาด้วยความเสียใจ ทุกคำพูดของเธอล้วนกลั่นกรองออกมาจากใจ เธอเป็นต้นเหตุแน่แท้ที่ทำให้ลูกชายต้องจากไป เพราะคำว่าความเหมาะสมที่เธอมอบให้ลูกชาย“ย่าขอโทษที่ทำร้ายแม่ของหนูมาโดยตลอด เธอคงจะเกลียดคนแก่คนนี้มากสินะ เพราะตั้งแต่ครั้งแรกที่เราเจอกันย่าก็มองหนูด้วยสายตาดูถูกมาตลอด...”พาขวัญได้แต่นั่งนิ่งปล่อยให้น้ำตาไหลสู่แก้มของเธออย่างไม่เก็บกั้น เธอรับรู้ความเจ็บปวดที่ทั้งสองมี จะให้เธอเกลียดย่าของตัวเองได้อย่างไร“ไม่ค่ะ ฉันไม่เคยเกลียดคุณ”เธอส่ายหน้าตอบรมณ พลางสูดหายใจเข้าลึกๆ“มานั่งข้างๆ ย่าสิ” พาขวัญกลอกตามองรมณด้วยความลังเลใจ แต่รมณนั้นขยับที่นั่งข้างพร้อมกับปรบเบาะให้เธอเข้ามานั่ง“แต่ว่า...”“มานั่งนี่สิ ให้ย่าได้มองเราใกล้ๆ”พาขวัญพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ ก่อนจะลุกขึ้นเดินมานั่งที่ข้างๆ รมณมือเหี่ยวย่นของรมณลูบไปตามเส้นผมบางสีน้ำตาลดำของหลานสาวพร้อมกับยิ้มกว้างด้วยความอ่อนโยน “ยิ่งมองฉันยิ่งคิดถึงตาใหญ่รู้ไหม?”“ตาของหนูเหมือนกับตาใหญ่ แววตาคู่นี้...” รมณมองดวงตากลมโตของพาขวัญที่กะพริบจ้องมองเธอ ทำไมตอนนั้นไม่สังเกตเลยนะ หรือว่าเธอมีอคติกับคนจนมากจนเกินไปถึงมองข้ามความสำคัญ

  • ทัณฑ์รักพ่ายพิศวาส   บทที่ 39/1

    นานไม่ถึงชั่วโมงรถยนต์ของชายหนุ่มก็ไล่ตามมาติดๆ จนถึงบ้านภูริสิทธิ-พิพัฒนพงศ์ ก่อนจะหยุดจอดลงที่ใต้ชายคาบ้าน จิรัฎฐ์เปิดประตูลงจากรถก่อนจะเดินอ้อมมาหาหญิงสาวที่กำลังหันไปปิดประตูรถ ฝ่ามือใหญ่กุมมือเล็กของเธอไว้แน่นพร้อมกับยิ้มหวานละมุนให้หญิงสาว“ไปครับ”จิรัฎฐ์พาพาขวัญเดินเข้าไปในห้องรับแขกที่มีเสียงโวยวายของตีรณาดังขึ้นด้วยความไม่พอใจ“คุณแม่คะ เดือนทำไปเพราะหวังดีนะคะ” ชายหนุ่มมองไปยังทุกคนที่นั่งอยู่ก่อนหน้านี้แล้ว สีหน้าดูเครียดและกังวลไม่ต่างกันไปมากสักเท่าไหร่“นั่งลงก่อนสิ” รมณข่มน้ำเสียงไม่ให้ดูเกรี้ยวโกรธโมโห“คุณแม่! คุณแม่จะให้เด็กคนนี้มาใช้...”“เงียบๆ ซะแม่เดือน ถ้าไม่อยากอยู่ฟังก็ขึ้นห้องไปเหมือนยัยดาวซะ” เป็นคำพูดที่ไม่ถนอมน้ำใจตีรณาแม้แต่น้อย ตีรณากัดริมฝีปากล่างด้วยความเจ็บใจ พลางเชิดหน้านั่งลงโดยที่ไม่พูดอะไรแม้แต่น้อยใครว่าวลัยวรรณนั้นไม่อยากฟัง หล่อนเพียงแต่ไม่ได้เข้าไปร่วมนั่งฟังในห้องด้วยเท่านั้น ตัวที่ยืนฟังอยู่ข้างนอกเพราะว่าไม่อยากจะเห็นใบหน้าของพาขวัญที่เกลียดชัง...ผู้หญิงคนนี้กำลังจะมาแย่งทุกอย่างไปจากเธอ!“คุณย่ามีอะไรหรือเปล่าครับ”จิรัฎฐ์เอ่ยถามขึ้นพลาง

  • ทัณฑ์รักพ่ายพิศวาส   บทที่ 38/2

    ความรำคาญของตีรณายังไม่หมดลงเพียงเท่านี้ เพราะว่าตลอดทางที่นั่งรถมานั้นลูกสาวของเธอได้แต่ร้องโวยวายว่ากล่าวพาขวัญจนน่าเบื่อสุดทนจะฟัง เธอเองก็แอบเจ็บใจที่ลูกของชนิตรามาแย่งคนรักของลูกสาวเธอ แต่จะให้เธอทำอย่างไรได้ ในเมื่อจิรัฎฐ์นั้นไม่เคยแม้แต่จะสนใจลูกสาวของเธอ ทำไม...เธอถึงรู้สึกเหมือนตอนที่เธอวิ่งตามธเนศมาก แต่แล้วเขาก็ไม่แม้คิดจะหันมามองเธอ“ฮือๆๆ พี่เพลิงใจร้าย ทิ้งดาวอีกแล้ว” วลัยวรรณร้องไห้ตัดพ้อชายหนุ่มพลางหันหลังไปมองรถของจิรัฎฐ์ที่ขับตามมาติดๆ“เงียบๆ สักทีได้ไหม? แล้วก็หาทิชชูเช็ดหน้าเช็ดตาซะ เดี๋ยวจะถึงแล้ว” ตีรณาพูดกับลูกสาวก่อนจะหันออกไปมองนอกหน้าต่าง“ดาวไม่เงียบ! ดาวเกลียดพาขวัญ! เกลียดๆ ที่สุด!”วลัยวรรณร้องโวยวายพลางใช้มือขยี้เส้นผมราวกับคนไร้สติ“พอสักทียัยดาว! แค่นี้ก็จะบ้าตายอยู่แล้ว”ตีรณาตวาดใส่ลูกสาวก่อนที่จะชะเง้อมองเมื่อรู้ว่าใกล้ถึงบริษัทแห่งหนึ่งที่ทำการสำหรับตรวจดีเอ็นเอโดยเฉพาะ“คุณแม่!” วลัยวรรณชักสีหน้าไม่พอใจ ก่อนจะนิ่งเงียบก่อนจะเอื้อมมือหยิบทิชชูเพื่อเช็ดใบหน้าของเธอให้ดูดีเหมือนเดิมรถยนต์คันหรูของตีรณาเลี้ยวเข้าบริษัทแห่งหนึ่งที่ถือว่าเป็นห้องปฏิบัต

  • ทัณฑ์รักพ่ายพิศวาส   บทที่ 38/1

    จิรัฎฐ์ขับรถออกตามตีรณาไป เช่นเดียวกับหม่อมหลวงณรงค์ฤทธิ์ที่นั่งรถส่วนตัวไป เพราะว่าตีรณายืนยังที่จะไม่ไปตรวจในโรงพยาบาลแต่จะไปตรวจดีเอ็นเอในบริษัทเอกชนแห่งหนึ่งซึ่งเป็นที่ตรวจโดยเฉพาะภายในรถที่เงียบสนิทมีเพียงแค่เสียงแอร์และลมหายใจของคนสองคนดังสลับกัน พาขวัญชำเลืองมองชายหนุ่มด้วยความกลัวและสับสน เธอไม่รู้ว่าหลังจากนี้จะเป็นอย่างไรต่อ อยู่ๆ ก็มาบอกเธอว่าเธอเป็นหลานสาวของคุณย่ารมณที่เกิดจากลูกชายคนโต เพราะที่ผ่านมาเธอไม่เคยได้ยินแม่ของเธอพูดถึงพ่อสักครั้ง ทั้งยังจำได้ว่าทุกครั้งที่เธอเอ่ยถามมีเพียงน้ำตาของคนเป็นแม่ไหล รินออกมา‘อย่าถามถึงพ่อให้แม่ได้ยินอีกเข้าใจไหม รู้ไว้ว่าพ่อเขาเป็นคนดี ดีมากจนผู้หญิงอย่างแม่นั้นเอื้อมไม่ถึง’และนั่นก็เป็นครั้งสุดท้ายที่เธอถามถึงพ่อของเธอเมื่อสิบกว่าปีที่แล้วหลังจากวันนั้นเธอก็ไม่เคยเอ่ยถามอีกเลย เพราะกลัวว่าแม่จะเสียน้ำตาอีก ให้ทุกอย่างที่เป็นคำถามค้างคาถูกลืมไป เพราะแม่ของเธอทำหน้าที่ทุกอย่างเป็นทั้งแม่และพ่อจนเธอรู้สึกไม่ขาดความรักเลยแม้แต่น้อยแต่แล้วทุกอย่างก็ไม่ได้ดีเกินกว่าที่คิด เพราะตอนเธออยู่มัธยมปลายเธอได้รู้ข่าวว่าแม่ของเธอนั้นป่วยด้วยโ

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status