บทที่ 1

ฉันเพิ่งเข้าใจว่าน้องสาวเกลียดฉันมากแค่ไหน ก็ตอนที่เธอฆ่าฉันตายไปแล้ว ลิเดีย เวลไม่ได้เกลียดฉันเพราะฉันไปแย่งชิงอะไรจากเธอมาเลย

ตอนพวกเราอายุสิบหก บัญชีโลหิตปรากฏตัวต่อหน้าเราในคืนพระจันทร์สีเลือด ลิเดียจ้องมองแสงสีชาดนั้นก่อนใคร รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าชายคนนั้น"

“พรเสน่ห์” เขาเอ่ยขึ้น "ความงามที่สามารถสยบผู้คนทั้งห้องได้ก่อนที่เธอจะเอ่ยปาก ความปรารถนา ความสนใจ คำเชิญชวน และความเคารพเทิดทูน" จากนั้นเขาก็มองไปยังแสงสีเงิน"

“พรนักปราชญ์ สติปัญญาเฉียบคมพอจะอ่านอักษรโลหิตต้องห้าม ไขสูตรโบราณ และก้าวขึ้นสู่จุดที่ชื่อเสียงวงศ์ตระกูลของเธอไม่อาจพาไปถึงได้" ลิเดียแทบจะไม่รอให้เขาพูดจบ “ฉันเลือกพรเสน่ห์” และในช่วงแรกเธอก็คิดถูก แต่ความงามไม่ใช่เรื่องหายากในแวดวงสังคมชั้นสูง โดยเฉพาะสำหรับพวกแวมไพร์"

จนกระทั่งจุดจบมาถึง ลิเดียไม่ได้เป็นความงามแห่งราชสำนักอีกต่อไป เธอกลายเป็นแวมไพร์ที่หิวโหยในย่านสลัมชั้นล่าง คอยหลบซ่อนใบหน้าอยู่ใต้ผ้าคลุมหน้า

ฉันเลือกพรนักปราชญ์ มันไม่ได้ทำให้ชีวิตง่ายดายหรือมอบชื่อเสียงให้ฉัน สิ่งที่มันมอบคือค่ำคืนที่ไม่ได้นอน ดวงตาที่หลั่งเลือด และจิตใจซึ่งอัดแน่นด้วยความจริงที่แวมไพร์ส่วนใหญ่หวาดกลัวเกินกว่าจะเอ่ยชื่อ แต่ฉันอดทนผ่านมาได้

แม้แต่เอเดรียน แบล็กธอร์น ทายาทตระกูลแวมไพร์เก่าแก่ที่สุดในเรเวนเชด ก็เริ่มมาหาฉัน เขาคือชายเพียงคนเดียวที่ลิเดียไม่เคยพิชิตใจได้

สำหรับเธอแล้ว นั่นคือการหยามเกียรติครั้งใหญ่ที่สุด เธอจึงปักใจว่าฉันได้ขโมยชีวิตที่ควรจะเป็นของเธอไป

เธอจึงจัดฉากสังหารฉัน ไม่ใช่ด้วยมีด ลิเดียรอบคอบเกินกว่าจะทำเช่นนั้น ภาพสุดท้ายที่ฉันเห็นคือเงาร่างของเธอยืนอยู่ใต้ร่มเงา คอยเฝ้ามองดูฉันแผดเผาจนมอดไหม้

เมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ฉันก็กลับมามีอายุสิบหกปี รอบกายคือห้องสมุดที่ถูกปิดตาย แสงจันทร์สีเลือดส่องเรืองรองอยู่หลังหน้าต่าง

ชายในเสื้อคลุมดำยืนอยู่ข้างโต๊ะ มือหนึ่งถือแสงสีเงิน อีกมือหนึ่งถือแสงสีชาด

ก่อนที่เขาจะพูดจบ เธอก็ตะโกนว่า “ฉันเลือกพรนักปราชญ์!”

ชายผู้นั้นค่อยๆ หันใบหน้าครึ่งหนึ่งซึ่งซ่อนอยู่ในเงามาทางเธอ “แปลกจริง” เขากล่าวอย่างอ่อนโยน “เมื่อครู่นี้ หัวใจของเจ้ายังเรียกหาพรเสน่ห์อยู่เลย”

“ไม่” เธอรีบตอบ “ฉันต้องการพรนักปราชญ์ ฉันต้องการสติปัญญา ต้องการตำแหน่ง ต้องการสถาบันรัตติกาล ฉันต้องการทุกอย่าง” ชายผู้นั้นพินิจเธอ

“บัญชีตอบสนองต่อความปรารถนา” เขากล่าว “ไม่ใช่คำพูด เจ้าแน่ใจหรือว่านี่คือสิ่งที่เจ้าต้องการจริงๆ...” “แน่ใจ!” ลิเดียตวาด “ความงามไม่มีประโยชน์ อำนาจเป็นของคนฉลาด” ดวงตาเธอวาววับขณะมองแสงสีเงิน ชายในชุดดำหันมาทางฉัน “แล้วเจ้าล่ะ...”

ก่อนฉันจะทันตอบ ลิเดียก็พุ่งเข้าใส่ เธอคว้าแสงสีเงินจากฝ่ามือเขา ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัส พรนักปราชญ์ก็ซึมเข้าสู่ผิวเธอราวแสงจันทร์เหลว

ลิเดียสูดลมหายใจเฮือก ก่อนจะหัวเราะ “มันเป็นของฉันแล้ว” เธอกระซิบ แล้วมองฉันด้วยรอยยิ้มเดียวกับในวันที่ฆ่าฉัน “คราวนี้นะพี่ ฉันจะเป็นอัจฉริยะ ฉันจะเป็นคนที่ทุกคนสรรเสริญ ฉันจะเป็นคนที่เอเดรียน แบล็กธอร์นคอยติดตาม” ชายผู้นั้นไม่ได้ห้ามเธอ เขายิ่งส่งยิ้มที่อ่อนโยนขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อย

"เช่นนั้น พรที่เหลือก็เป็นของเจ้า” เขาบอกฉัน แสงสีชาดลอยเข้ามาใกล้หน้าอกของฉัน พรเสน่ห์ฝังตัวลงในร่างของฉัน ทั้งอบอุ่นและอันตราย

หน้าต่างห้องสมุดสั่นสะเทือน จันทร์สีเลือดหม่นแสง ร่างของชายผู้นั้นเริ่มสลายเป็นหมอก “พรทั้งสองถูกส่งมอบเรียบร้อยแล้ว” เขากล่าว “ขอให้ทายาทแต่ละคนชำระสิ่งที่ตนติดค้างอยู่ให้ครบถ้วน”

“ชาติที่แล้วเป็นคราวของพี่” เธอพูด “ชาตินี้เป็นของฉัน” ฉันมองน้องสาวแล้วยิ้มตอบ

ลิเดียผู้น่าสงสาร เธอยังเชื่อว่าพรนักปราชญ์คือสิ่งที่ทำให้ฉันยิ่งใหญ่ เธอไม่รู้เลยว่ามันได้พรากอะไรไปจากฉันบ้าง และเธอก็ไม่รู้เลยว่าพรทุกอย่างจากบัญชีโลหิตล้วนมีราคาที่ต้องจ่าย